Oude boeken, nieuwe podia

Posted on september 16, 2021 by Argusvlinder

‘Oude boeken, nieuwe podia – Liber amicorum voor Marieke van Delft’
is de titel van een pas verschenen boek.
Daar wil ik even bij stilstaan.

Met zo’n boekband, en ik doe er nu ook weer aan mee,
roep je wel een beetje een stoffig beeld op.
Na het lezen van het boek ken ik het verhaal over
deze vijf controversiële zestiende-eeuwse boeken
helaas nog niet.
Maar het boek is niet stoffig.
Vijftig, vaak sprankelende stukken met mooie illustraties
heb ik kunnen lezen en bekijken.

Een van de artikelen in het boek gaat over
een bestseller uit 1480 (!).
Een boek geschreven door Gheraert Leeu.
Meer dan 100 fabels met mensen en dieren en een
hele serie afbeeldingen (niet in iedere uitgave
en niet altijd (helemaal) ingekleurd).
Dit betreft de illustratie bij dialoog 100:
Vanden leeu die een iagher was, Dyalogus C.
De afbeeldingen die ik hier toon komen uit het boek
in het bezit van de Koninklijke Bibliotheek.
Verhaal en afbeeldingen zijn vrij toegankelijk
op de website van DBNL.

Vanden hase doctoer inden rechten, Dyalogus Cv,

De onderwerpen die in Oude boeken, nieuwe podia aan
de orde komen beslaan allerlei onderwerpen.
Ik noem er een paar:
Natuurlijk gaan er artikelen over het STCN
(Short-Title Catalogue, Netherlands), een systematisch
overzicht van de boeken verschenen in Nederland tot 1800.
Marieke van Delft heeft een grote rol gespeeld bij het
ontstaan en de opbouw van dit overzicht.
Ook gaat een aantal artikelen over het gebruik
van internet in relatie tot het oude boek.

Vanden ezel ende den osse, Dyalogus hondert ende twalif.
(Beetje digitaal schoongemaakte door mij)

Maar er is meer:
= over het gebruik van Twitter door conservators
van de Koninklijke Bibliotheek;
= over Delpher;
= over arbeidsverhoudingen in drukkerijen;
= over perkamentmakers in de 17e eeuw;
= over teruggave van gestolen boeken na de Tweede Wereldoorlog;
= over het Archief (kastje) van Ledeboer;
= over de productie van een (toeristische) stadskaart;
= over e-boeken;
= over de boekenkast die Bijbel heet;
= over schutbladen;

Van veel beesten bi een vergadert, Dyalogus Cxx.

Wacht, er is nog meer:
= over boeken op schilderijen;
= over geborduurde boekbanden;
= over een moordonderzoek in 1747;
= over elektronische muziek;
= over de overgang van ANWB-route informatie naar TomTom;
= over het actief inzetten van digitaliseren;
en nog veel meer.

Een prachtig boek.

Nog wat opmerkingen naar aanleiding van het boek:

Om een van de artikelen heb ik toch hard moeten lachten.
Het gaat om ‘On digitising access’ door Adriaan van der Wael.
Het artikel probeert uit te leggen dat het publiek
beschikbaar maken van teksten via het internet nog niet
meteen betekent dat iedereen de tekst ook correct zal
begrijpen.
Dat is helemaal waar en ‘leesbaarheid’ van de tekst
is daarbij erg belangrijk.
Dat de tekst van Van der Wael bijna de enige is in
het boek zonder illustraties of tekeningen ter verduidelijking
van de tekst, vond ik grappig.

Het enthousiasme van de schrijvers voor het internet wil
nog niet zeggen dat ze al gerealiseerd hebben wat voor een leek
als mezelf nodig is om de wereld van het Oude boek te
kunnen begrijpen.

Veel van de sites ontsluiten slechts metadata over boeken:
naam van de schrijver, plaats van het boek, titel, drukker,
maker van de afbeeldingen, materiaal van boekblok,
materiaal van boekband, taal, jaar van uitgave enz.

Zoek maar eens via Google naar ‘id00159670’.
Je vindt geen plaatje van dit beroemde (!) boek.
Zoek je op ‘twispraec der creaturen’ dan vind je
onder andere een artikel op de site van de KB met
een populaire toelichting op dit boek met, jawel,
1 illustratie.
Pas daarna vind je de site van DBNL, waar de
afbeeldingen van dit bericht vandaan komen.

De websites waar je info over oude boeken kunt
vinden zijn vaak niet geschikt voor mobiele devices.

Al met al is er nog een lange weg te gaan.
Neemt niet weg dat ik ‘Oude boeken , nieuwe podia’
met heel veel plezier gelezen heb.

Maar wat zou nou toch het verhaal zijn achter de
vijf controversiële zestiende-eeuwse boeken?

Vrolijke Vrienden (schutblad)

Posted on september 15, 2021 by Argusvlinder

Het lijkt alsof ik heel regelmatig in een museum zit
maar zo erg is het niet.
Het is toeval: anderhalf jaar corona en nu een vakantie
en toevallig een serie interessante tentoonstellingen.

Intussen werk ik door aan het zelf maken van schutbladen
voor het boek Vrolijke Vrienden van Jan Mens.
Dat doe ik onder andere met een vorm van paste paper en
scheursels op basis van krantenfragmenten gevonden
op Delpher met de tekst ‘Vrolijke Vrienden’.
En het blauw van de boekband!

Iemand zei me ooit: “als je de keuze hebt tussen snijden, knippen of scheuren, scheur dan je papier. Dat is mooier dan al die rechte lijnen”. Indachtig die uitspraak scheur ik mijn eerste fase paste papers in stroken om die vervolgens te gaan vlechten.

De afmetingen zijn groter dan wat ik nodig heb maar kleiner maken kan altijd. Hier liggen de stroken nog los op een stuk krant maar dat ga ik nog aan elkaar lijmen. Ik had dat lijmen kunnen doen met een transparante papierlijm/behangerslijm. Maar ik heb zoveel blauwe lijm gemaakt dat ik ook die blauwe lijm gebruik om alles aan elkaar te lijmen. Daarmee moet ik gerichter werken anders verdwijnt het effect van het paste paper. Dan wordt misschien niet alles aan aan elkaar gelijmd en zal ik moeten blijven controleren dat het allemaal goed aan elkaar komt.

Onderop en bovenop huishoudfolie en onder bezwaar. Dan laat ik het een paar dagen drogen.

Vandaag ben ik verder gegaan. Ik heb eerst de grootte afgetekend die ik nodig ga hebben. Ruim twee keer de breedte van het boek één keer de hoogte van het boek. Als ik straks de schutbladen bevestig op het boekblok zal het papier te groot zijn en zal ik het boekblok moeten snijden. Maar dat was ik toch al van plan.

Vervolgens heb ik de advertenties en artikeltjes van Delpher uitgescheurd en verspreid over de oppervlakte die ik ga gebruiken. De stukken tekst ga ik met boekbinderslijm plakken op het vlechtwerk. Weer een kans om er voor te zorgen dat krant, stroken en tekst goed met elkaar verbonden worden.

Na het op maat snijden zijn alle teksten geplakt. Ook alle randen zijn nog eens nagelopen en gelijmd waar nodig. Ook op een paar plaatsen het vlechtwerk nog eens vast gezet. Hierna is het schutblad opnieuw onder bezwaar gegaan. De volgende keer begin ik aan schutblad twee.

Dit levert in ieder geval unieke schutbladen op
voor mijn versie van Vrolijke vrienden.
Stapje voor stapje komen we verder.

Nachtelijke paniek

Posted on september 15, 2021 by Argusvlinder

Bij de tentoonstelling van Eva Jospin werd een
schrijfwedstrijd georganiseerd.
De winnares is Charlotte de Beus.
Haar inzending is Pavor nocturnus dat te vertalen is
als ‘Nachtelijke paniek’.
Ook een emotie die het werk van Jospin kan oproepen.

Pavor nocturnus

Er is licht om tegenaan in slaap te vallen en er zijn vossen
met zachte donkere vachten die zich laten aaien. Er is niets
om bang voor te zijn

buiten mijn lichaam. [Wanneer een persoon last heeft van slaap-
angst, dan zal het in de slaap schreeuwen, zwaaien met de armen
en intense angst hebben.

Waarschijnlijk is een deel van de hersenen in slaaptoestand en
een ander deel juist in waaktoestand.] Er zijn stronken. Ik drink
uit de nerven. De hars

kleeft in de richels van mijn gehemelte. Ik ben vergeten hoe ik
moet slikken. [Het geheugen blijft inactief.] Ik ben vergeten
dat ik kan slikken.

[Het deel van de hersenen waar geluiden en woorden worden
gemaakt is wakker.] Er is geen taal. Niemand kent de woorden
die uit mij komen, klanken

steken helder af tegen het blauw van de takken. [Het schreeuwen
is oorverdovend.] Het is te horen in de boomtoppen dat er op mij
wordt gewacht.

Kartonnen verhalen

Posted on september 15, 2021 by Argusvlinder

De tentoonstelling waarvoor ik naar het
Noordbrabants Museum ging vorige week, was
Paper tales. De tentoonstelling met het werk van Eva Jospin.

Vooraf had ik een tijdslot gereserveerd. Kaartje op mijn telefoon. Daarnaast op verzoek van het museum een papieren uitdraai gemaakt. In het museum krijg je dan uiteindelijk nog eens een kaartje. Logica?

Jospin maakt met karton hele grote kunstwerken.
Soms een muur van drie meter hoog, dan een installatie
van enkele meters in oppervlak, soms hele prieeltjes of
zijn het kleine tempels.
Daarbij blijft de structuur van het karton een belangrijke
rol houden, al duurt het soms even voor je ziet
waar je naar kijkt.

Meestal zag ik op de tentoonstelling geen namen bij de werken. Deze futuristische, of is het juist oudheidkundige, eilandenverzameling, springt meteen in het oog. De details vragen om verder onderzoek.

Een soort van ondoordringbaar oerbos.

Willekeurige details van het bos.

Een van de werken met een titel: Eva Jospin, Balcon, 2015, metaal en karton.

‘Bossen en grotten kunnen plaatsen zijn met geheimen en verhalen, met name mythen en sprookjes.
Ze kunnen tegelijkertijd zo mooi en donker zijn.
De sculpturen herinneren je aan je jeugd.
Het spelen in een bos of luisteren naar sprookjes uit je kindertijd’.

Met haar reliëfs van bossen verwierf Eva Jospin internationale bekendheid.
Met een simpel materiaal, bruin karton, creëert Jospin indrukwekkende monumentale en zeer gedetailleerde installaties.
Kunst, architectuur, tuinontwerp en ambacht komen samen in haar werk.
Waan je in een imaginair barok landschap van bomen, struiken en fantasierijke bouwsels die een sprookjesachtige sfeer oproepen.
De werken in karton herinneren ons aan de vergankelijkheid en de kwetsbaarheid van de ecosystemen om ons heen.

Eva Jospin (Parijs 1975) realiseerde eerder monumentale installaties in heel Frankrijk: op de Cour Carrée, in de Beaupassage in het Louvre, het Domaine de Trévarez in Chaumont-sur-Loire en op de Biënnale voor Landschap en Architectuur in Versailles.

Eva Jospin, wandvullende tekening.

De reden voor mij om naar de tentoonstelling te gaan zat hem in die boekrol-achtige machine, waarvan ik iets zag op een filmpje. Eva Jospin, Carmontelle 3, 2015, Grafiet op papier, inkt op calqueerpapier, hout, glas, mechaniek.

‘Carmontelle’ slaat waarschijnlijk op Louis Carrogis Carmontelle.
Een Frans schrijver, schilder, architect, decorontwerper
en landschapsarchitect.
Met een van zijn uitvindingen was het mogelijk een strook
met landschapstekeningen, bewegend, te bekijken.

Op de tentoonstelling staan zo’n drietal van die machines met tekeningen van Eva Jospin.

Detail van een rotswand (?)

Met hoedjes van eikels (?).

Zie ik daar schelpen of een huisje van een slak?

Voor een eerste kennismaking is dit een indrukwekkende
groep werken.
Vraag is hoe zich dit gaat ontwikkelen in de toekomst.
Dat er nog heel veel potentie in zit laten de carmontelles
en ‘Balcon’ wel zien.
Maar hoe die precies passen in het werk van Eva Jospin
werd me nog niet duidelijk op de tentoonstelling.

Oude vrienden, nieuwe kennissen

Posted on september 13, 2021 by Argusvlinder

Nog een paar werken uit de eigen collectie
van het Noordbrabants Museum.

Prachtig, groot werk van Marc Mulders, Vier Schotse witte hazen, 1997, olieverf op doek.

Jolanda van Gennip, Call me mud, 2010, olieverf op doek.

Mark Manders, Unfired Clay Torso, 2014, brons, verf, hout. Eerlijk gezegd snap ik de materiaalaanduiding niet helemaal. Maar mooi werk.

Jan Sluijters, Knotwilgen aan de Slatuinen, 1907-1909, olieverf op doek. Er was een hele selectie van werken van Jan Sluijters te zien. Deze viel me deze keer het meest op.

Piet Mondriaan, Molen te Heeswijk, 1904, olieverf op doek.

Jan de Bie in het Noordbrabants Museum

Posted on september 13, 2021 by Argusvlinder

Vorige week ging ik voor een tentoonstelling
naar het Noordbrabants Museum in Den Bosch.
Voor het eerst in anderhalf jaar weer een keer met de trein!
Heen was niet zo’n probleem, want buiten de spits.
Maar terug kon ik weer op de trap gaan zitten.
De (nieuwe) scholieren/studenten vulden de trein
tot op de laatste plaats.

Maar ik werd prettig verrast door een paar oude bekenden en
mogelijk nieuwe vrienden.
Zo was in de tentoonstelling met werk van het museum een
reeks werken te zien van Jan de Bie.
In 2014-2015 bezocht ik de tentoonstelling ‘Jan de Bie –
boeklandschappen, onbegrensde verzamelingen’ in het
Breda’s Museum.

Het kunstenaarschap van Jan de Bie strekt zich uit over zeker veertig jaar.
In deze tijd heeft hij een veelzijdig oeuvre opgebouwd waarin hij zijn rijke binnenwereld vertaalt naar beeld.
De Bie studeert in 1973 af aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving, afdeling schilderkunst, ‘s-Hertogenbosch, met schilderijen en tekeningen.
Hij ontwikkelt zich naast zijn schilderwerk tot een meester in grafische technieken als de houtdruk en linosnede.

De Bie werkt met een klein aantal vaste thema’s.
Zo is hij al vroeg geïnteresseerd in het landschap, vaak de Dooibroek, of met boeken.
De ‘boekenlandschappen’ zijn geïnspireerd literaire werken of laten goedgevulde bibliotheken en boekwinkels zien.
Andere veelvoorkomende onderwerpen zijn duiven en hun bewoning, Ierland en de Aleph, een kleine blauwe bol die staat voor het alomvattende heelal.
De Bie bekijkt en verwerkt de thema’s telkens op een nieuwe wijze die getuigen van zijn onbegrensde creativiteit en associatief vermogen.

Jan de Bie, Zonder Titel (Atelier) z.j. (zonder jaartal), olieverf op doek.

Jan de Bie, Come in, 2018, lino op papier.

Jan de Bie, Nadere inkijk, Bibliotheek Troyes, 2000, houtsnede.

Jan de Bie, Shakespeare & Company, 1988, houtsnede in rood opgezet op karton.

Jan de Bie, Inkijk bibliotheek Troyes, 2000, houtsnede.

Op dit moment lees ik ‘Papyrus – De geschiedenis van de wereld
in boeken’ van Irene Vallejo.
Daarin droom je in deel één van het boek in de mythische
bibliotheek van het oude Alexandrië.
Datzelfde gevoel krijg je bij het zien van de ‘boeklandschappen’
van Jan de Bie.

Derde luik

Posted on september 12, 2021 by Argusvlinder

We waren een paar dagen in Egmond aan Zee.
Al eerder schreef ik er berichtjes over.
Nu het derde deel.

Egmond aan Zee is een kleine plaats in Noord Holland.
Het strand en de duingebieden ten noorden en zuiden
zijn de belangrijkste attracties.

De klanten van de horeca hebben het in september 2021
moeilijk.
Dat heeft minder met corona te maken, vermoed ik,
dan dat men ons vertelt.
Er is te weinig personeel, maandag en dinsdag zijn een aantal
horecazaken gewoon gesloten, na 21:00 uur is het altijd
al afgelopen met terrassen. Ontbijt doen we niet aan.

De kwaliteit van de horeca (laat ik het netjes zeggen)
is beperkt. Strandtenten steken daar niet positief bij af.
Goedkoop is het er niet.

Een beetje het Wasserbombe-effect: de klanten komen toch wel,
waarom je best doen.
Overigens is dat niet exclusief voor Egmond aan Zee.
Ook andere plaatsen aan zee vertonen dit gedrag.

Duingebied tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee met kleine meertjes. Wat een prachtig landschap.

Groeten uit Egmond aan Zee.

Acht september twintig-een-en-twintig.

Wasserbombe-effect:
Historische ontwikkeling in de Nederlandse
glastuinbouw eind vorige eeuw.
Tomaten met zo’n hoog mogelijk gehalte water
en daardoor zonder smaak, verkopen aan Duitse
klanten tot die overgaan op tomaten uit
andere landen.

Kunst achter de ramen – Van woord naar beeld

Posted on september 12, 2021 by Argusvlinder

Het project ‘KADER’, Kunst Achter De Ramen, heeft op
dit moment twee uitingen:
= een hele reeks van etalages met daarin steeds één
of meerdere kunstenaarsboeken. Het zijn de etalages
van winkels in de Veemarktstraat in Breda.
= een tentoonstelling in de Lutherse Kerk, Veemarktstraat,
Breda tijdens de Open Monumentendag in 2021.
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling in de Lutherse Kerk.

Een echte volgorde zit er niet in de tentoonstelling maar ik vond het een goed idee om te beginnen met een van de boeken die die ons als mensheid kan binden: de bijbel. In dit geval de Statenbijbel. Waarschijnlijk is die van de Lutherse Kerk maar er stond geen toelichting bij en ik heb er niet naar gevraagd.

De Statenbijbel lag op een verhoog en lag heel toepasselijk
open, dat zag ik thuis toen ik de foto bekeek, bij het
eerste boek van Kronieken. Een bijbelboek dat een opsomming
geeft van namen om zo de geschiedenis van de mensheid te
proberen te verklaren.
Hij lag dus open bij Adam.

Een boek dat ik wel eens nader zou willen zien maar voor nu het begin van mijn verslag van de tentoonstelling.

De inhoud van dit boek is gemaakt door Walter Maas en de titel is ‘Less is more’.

De boekband en de binding is gemaakt door Katja Clement.

Het boek bestaat uit teksten met steeds een bijbehorende illustratie. Hier ligt het boek open bij de korte tekst, één woord: ‘Golgotha’.

De kunstenares/docent Hanneke Adelaar had er een boek liggen met portretten. Begonnen met een leeg boek. Bij ieder portret is een van de ogen uitgesneden. Een van de ogen van een volgende pagina wordt zo zichtbaar waardoor een vervreemdend effect ontstaat. Oh ja, het uitgesneden oog kun je dan weer vinden op de achterkant van het portret.

Hanneke Adelaar.

Martin Peulen vertrekt dan weer van bestaande boeken.
Dat levert dan weer heel andere beelden op.

‘Van woord naar beeld’ is de titel van deze tentoonstelling en dit boek is van Martin Peulen.

Dit is de Consistoriekamer van de Lutherse Kerk en links geeft Martin Peulen een toelichting op zijn werk aan enkele bezoekers.

Het werk van Martin Peulen beslaat grote en kleine boeken. Dit is een enorm werk.

Nog een laatste voorbeeld van het werk van Marin Peulen.

Bij een tentoonstelling in een monument zie je ook dingen die niet bij de tentoonstelling horen maar wel bij boeken.

Margriet Oomen.

Kwetsbaar, mooie, heldere tekst met illustraties. Een van de twee boeken is een leporello.

Lutherse Kerk in Breda.

De crypte van de Lutherse Kerk.

Lutherse Kerk.

Het is wel even zoeken naar de kerk en de crypte want ze liggen verscholen achter de winkelpanden in de Veemarktstraat.

Als blauwe bolhoeden

Posted on september 12, 2021 by Argusvlinder

Zo lagen ze afgelopen week op het strand van Egmond aan Zee.
Niet alle kwalen waren even blauw of staken ze even veel
als blauwe bolhoeden vanuit het zand omhoog.
Waarschijnlijk in verschillende stadia van ontbinden, één
‘soort’ of meerdere soorten.

Een fotografisch avontuurtje.

Zeg maar Kees

Posted on september 11, 2021 by Argusvlinder

Bij iedere aankondiging van een nieuw Saldencahier
wordt ik al blij. Voor het goede beeld, ik ken de betrokkenen
helemaal niet maar geniet steeds weer van de voor mij
(meestal) nieuwe schrijvers in een mooi uitgevoerd boekje.

Deze keer is de schrijver C.C.S. Crone. De Kees van ‘Zeg maar Kees’.
Ik had niet eerder van deze Utrechtse schrijver gehoord.

Alweer regen – vroege verhalen van C.C.S. Crone. Bezorgd en van een nawoord voorzien door Marijke van Dorst.

Zelfs Wikipedia is kort van stof:

Cornelius Carolus Stephan Crone (Utrecht, 26 december 1914 – Arnhem, 9 november 1951) was een Nederlandse schrijver van droevige, meestal in Utrecht gesitueerde verhalen.

Dat Wikipedia dan kort van stof is stelt mij weer een beetje gerust.
Ik heb niet helemaal zitten slapen.

De titel komt uit het verhaal ‘Regen’, misschien wel
het best geslaagde vroege verhaal in deze bundeling.
Terugkerend is de zin ‘Er zijn in deze wereld vele dingen
die de mensen nooit begrijpen zullen’.
Een hele mooie zin is: ‘De stad heeft langzaam aan
haar rijke lampen aangedaan’. De vaak terugkerende
(dubbele) a’s helpen daarbij. Maar ik ben niet zeker
of ik die zin wel helemaal begrijp.
Dat voor verschillende mensen regendruppels iets anders
betekenen is een verteltechniek die ook in het
verhaal ‘Herfst’ wordt gebruikt.
Daar valt steeds een andere vorm, grootte of aantal bladeren
op een andere manier op een bezoeker van de Utrechtse
grachten en straten.

Het zetwerk is van de hand van Chang Chi Lan-Ying (met Hollandse Mediaeval, een letter ontworpen door S.H. de Roos), gedrukt is het door Jan de Jong. De omslag is een verwijzing naar de boekbandontwerper Helmut Salden. De Statenhofpers is de uitgever van dit werk.

Live muziek van Howard en Vivaldi in een monument

Posted on september 11, 2021 by Argusvlinder

Het Arthema Strijkkwartet wordt gevormd door:
Eduardo Diez García, Gabriela Torres, Nikolai Clavier en
Diederik Smulders.
Vandaag waren ze te zien en vooral horen in de Lutherse Kerk
in de Veemarktstraat in Breda.
Een verborgen monument dat ik bezocht om de tentoonstelling
met kunstenaarsboeken te bekijken.
Daarover later.

Aan het eind van een eerder concert, een beetje verlegen vanwege de terechte complimenten. Het Arthema Strijkkwartet.

Vrij naar het programma:

Het Arthema Strijkkwartet is een internationaal ensemble dat in Tilburg is opgericht. De spelers komen uit Spanje, Portugal, Noorwegen en Nederland. …….. Het kwartet probeert tijdens concerten hun liefde en passie voor muziek over te brengen tot het publiek. Daarnaast proberen ze een nieuw en jong publiek te bereiken door klassieke muziek aan te bieden op een vernieuwende manier. Momenteel zijn ze bijvoorbeeld druk bezig met een project in samenwerking met acteur Roan ten Cate. Samen maken zij een kindervoorstelling die uitgevoerd zal worden in Brabantse Basisscholen.

Het programma in de Lutherse Kerk zal bestaan uit enkele delen van de filmmuziek van de film ‘Fantastic Beasts And Where To Find Them’. De originele muziek van deze film is gecomponeerd door James Newton Howard, maar altviolist Nikolaï Clavier heeft het stuk speciaal voor het Arthema kwartet gearrangeerd.

De delen die ze zullen spelen zijn:

Fantastic Beasts And Where To Find Them – James Newton Howard (Arr. Nikolaï Clavier)
1 : Main Titles
2: Exposition – The Fantastic World of Magic
5: Chasing Down the Remaining Beasts
7: Finale – Healing and New Friendships

Als toegift konden we nog naar een bewerking van een
stuk van Vivaldi luisteren.

Het is een enorm plezier om muziek live uitgevoerd
te zien. Veel details gaan verloren bij een CD of een
filmpje op internet of tv.
Wie bespeelt welk instrument, welk instrument ondersteund
welk ander in bepaalde delen, wanneer gaat de bas
volledig op in de rol van slagwerk, de snelle goedkeurende
blik tussen de muzikanten bij een volgend onderdeel, de
volheid van het geluid en de akoestiek van de ruimte.
Allemaal lang geleden en daarom was vanmiddag
misschien wel extra mooi.

In Egmond aan Zee is altijd wat te doen

Posted on september 11, 2021 by Argusvlinder

Zoals Herman Finkers al zei over Almelo, zo kun je
iets vergelijkbaars zeggen over Egmond aan Zee.

De afgelopen week was het rustig op mijn blog omdat
we 3 volle dagen in Egmond aan Zee waren.
Ook op die stralende woensdag met heerlijke temperaturen.

Dit was het uitzicht vanaf het balkon van ons appartement. Het beeld van de Vuurtoren Jan van Speijk overdag.

De vuurtoren J.C.J. van Speijk is een vuurtoren aan de Noordzeekust bij Egmond aan Zee. De J.C.J. van Speijktoren is een van de oudste, nog actieve vuurtorens van Nederland. De voet van de vuurtoren vormt een imposante graftombe die herinnert aan luitenant-ter-zee Jan van Speijk.

Gistermorgen zag het er toch heel anders uit dan vanmorgen

Posted on september 4, 2021 by Argusvlinder

Vanaf bijna dezelfde plaats maakte ik gisteren een foto die hier al te zien was. Gelijk een heel andere sfeer. Gelukkig is het behoorlijk bijgetrokken. Breda, Grote Kerk, steigers vanwege de restauratie.

De Vrolijke Vrienden gaan door

Posted on september 4, 2021 by Argusvlinder

Vanmorgen verder gegaan met de schutblad experimenten.

Hier heb ik veel minder en een dunnere lijm gebruikt en het lijkt erop dat dan de vormen beter blijven ‘staan’. Maar de kleur is veel te licht.

Intussen ziet dit experiment er al weer heel anders uit maar ik laat het zien omdat soms zo’n eerste uitvoering er al heel goed uitziet naar mijn idee. De lijm is donkerder van kleur maar er is ook meer op het papier gezet. Hier is nog niets met de lijm gedaan dan alleen maar op het papier gezet.

Bij paste paper ontstaat de vorm door de nabewerking. Maar, de vorige keer was dat ook al te zien, ik vind een combinatie ook heel geschikt: de lijm er op een decoratieve manier opzetten en dan hier en daar nabewerken. Maar dat punt is hier nog niet bereikt. Ik heb overigens ook nog lijm op een stuk krant gezet. Die wel nabewerkt. Maar door het vocht wordt de krant meteen donker. Daar zie je nu niet zoveel effect van de blauwe lijm. Hopelijk is dat na het drogen beter zichtbaar.

Ik probeer paste paper te maken maar niet helemaal op de
traditionele manier. Dus ik zit er over te denken om de
experimenten die ik nu maak straks te hergebruiken als onderdeel
van een nieuw eindresultaat.
Dat leg ik later nog wel eens uit. Eerst moeten deze stukken
papier en de lijm drogen.
Daarna moeten ze waarschijnlijk in de boekenpers.

Zelf een schutblad maken voor een boek

Posted on september 3, 2021 by Argusvlinder

Voor het boek Vrolijke Vrienden dat ik aan het inbinden ben,
wil ik zelf de schutbladen maken.
In de afbeelding die op de originele boekband staat, is
blauw een heel belangrijke kleur.
Die wil ik in ieder geval bij de schutbladen betrekken.

De vorige keer dat ik met paste paper aan de slag ging
viel dat in het begin niet mee.
Vermoedelijk spelen de mate waarin papier vocht opneemt
in combinatie met de dikte van de lijm, belangrijke rollen
bij het succesvol kunnen maken van paste paper.

Het papier wat ik nu als basis wil gebruiken is vrij stug.
Daar trekt vocht niet eenvoudig is.
De lijm is denk ik nog te dik waardoor die veel tijd
krijgt om uit te vloeien en de vormen kwijt te
raken die ik probeer er in aan te brengen.
Misschien eens een recept zien te vinden en dat opvolgen.

Maar voor nu ben ik gewoon gaan experimenteren.
De eerste twee resultaten volgen hieronder.
Gelukkig kan ik deze resultaten straks eenvoudig hergebruiken.

Deze smalle strook was het eerste experiment. Als gevolg daarvan heb ik de lijm iets donkerder blauw gemaakt. Maar de optimale viscositeit is nog niet bereikt.

Boekenlegger

Posted on september 3, 2021 by Argusvlinder

Met een stuk afvalleer waarop ik het drukken van een tekst
eerder heb uitgeprobeerd, ga ik proberen een reeks
boekenleggers te maken.
Dat doe ik niet alleen om van dat stuk leer af te komen
maar vooral om de reeks fileten die ik pas geleden gekocht
heb uit te proberen.
Tot nu toe heb ik daar nog maar weinig succes mee maar
de resultaten die ik her en der zie zijn zo indrukwekkend
dat ik dat ook eens wil gaan proberen.

Maar een filmpje op internet bracht me op het idee iets anders
eerst uit proberen. Ik wil aan één kant een rolletje
in het leer aanbrengen om er voor te zorgen dat
de boekenlegger aan de bovenkant van een pagina kan
blijven hangen.

Een eerste poging vind ik behoorlijk gelukt. Je ziet hier de vleeszijde van het leer. Dat is de kant waar ik het rolletje naar toe gerold heb. Natuurlijk gaat dit ten koste van de lengte van de boekenlegger. De volgende stap is om met de fileten een eenvoudige vorm in het leer te maken.

Werk in uitvoering

Posted on september 3, 2021 by Argusvlinder

Breda, Grote Kerk, nieuwe steiger voor restauratiewerkzaamheden.

Ik geef het je op een briefje

Posted on september 2, 2021 by Argusvlinder

In de kunstvaria van vandaag zitten verhoudingsgewijs
veel werken op papier.
Vandaar de titel.

Wolfgang Stuber, Saint Jerome in his study, circa 1580. Engraving on paper.

Edward Bell, Bowie in Scary Monsters make up. Colour print.

Genesis Tramaine, Jesus loves me: Still, 2021. Acrylic oilsticks, oil pastels, gouache, acrylic ink spray paint. Komt bekend voor?

Jean Dubuffet, Site avec 5 personnages, 8.8.1981. Acrylic on paper on canvas.

Sir Thomas Lawrence, Charles William Lambton, 1825. The Red Boy.

Vrolijke vrienden

Posted on september 1, 2021 by Argusvlinder

Het beeld bestaat misschien dat een boekbinder aan het begin
van de werkzaamheden aan een boek, precies weet wat z/hij
gaat doen. Bij mij is dat niet zo.

Ik wist dat ik de katernen uit elkaar zou halen en de vouwen
zou moeten verstevigen om daarna het boekblok weer in elkaar
te zetten.
Ik wist dat ik de afbeelding op het voorplat wilde behouden
en hergebruiken.
Maar hoe de boekband in elkaar zou worden gezet wist ik niet
en ondanks een eerste tekening weet ik dat nog steeds niet 100%.

Wat ik wel weet is dat het boekblok weer goed in elkaar zit
en dat ik een idee heb voor het schutblad.
Voor dat idee moet ik wel wat gaan experimenteren.

Zo kwam het boekblok uit de boekenpers. Het zit stevig in elkaar. De rug is mooi recht. Het gaas is wat aan de grote kant en de bandjes zijn lang maar dat kan de boekband straks best hebben. Om de boekband te kunnen gaan maken moet ik een beter gevoel hebben voor de grootte en de afbeelding van het voorplat heeft nog wat lelijke randen. Dus ik ga die afbeelding nog iets kleiner maken.

Hier ligt de afbeelding op het boekblok. Kleiner maken kan niet. Maar hiermee heb ik een idee van de afmetingen. Voor het schutblad wil ik paste paper maken met een lijm met blauwe kleur. Dat is ook de hoofdkleur van de afbeelding op het voorplat.

Dat begint met water.

De lijmpoeder.

Dan de kleur.

De volgende keer meer over het experiment en de resultaten.

Een zee aan zonnebloemen

Posted on september 1, 2021 by Argusvlinder

Breda, Nieuwe Boschstraat. Ieder jaar een verrassend bloemperk. Eerder prachtige tulpen en nu een zee aan zonnebloemen. Ik heb niet gecontroleerd of ze echt zijn.

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: