Mauritshuis. Gerard David, Wooded landscape (Boslandschap), circa 1510 – 1515.
De set schilderijen zijn super modern.
De geheimzinnige uitstraling, en dan, al is het geen labyrint,
het ziet er uit alsof je er in zou kunnen verdwalen.
Mysterieus.
Wat is het verhaal bij die mensen?
Waarom dat gebouw.
Die prachtige kleuren groen van de bladeren.
Het decor van een roman van Hella S. Haasse.
In plaats van in de FutureDome was ik gisteren in het
Mauritshuis in Den Haag.
Daar heeft men zo’n prachtige collectie!
Iedere keer als ik daar ben is het weer genieten.
Ik zie ook steeds weer ‘nieuwe’ schilderijen en oude vrienden.
De aanleiding van het bezoek was de restauratie op zaal van het schilderij ‘De bewening’ van Rogier van der Weyden. Het schilderij dateert van 1460 – 164.
Dit is zo’n verrassing. Ik heb het vast al meer keren gezien. Jacob van Campen. Om te beginnen is het een dubbelportret. De man – Constantijn Huygens – zit er nogal statisch en formeel op. Vanachter hem piept als het ware de vrouw tevoorschijn. Ze kijkt de toeschouwer ook recht aan. Haar naam is Suzanne van Baerle, ze was zijn vrouw.
Dit is een oude bekende: Jan Steen, Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.
Nog een oude bekende: Johannes Vermeer, Meisje met de parel. Of al die prachtige Rembrandts of De Stier van Paulus Potter.
Helaas is New York te ver weg om de tentoonstelling in
The Morgan Library & museum te bezoeken.
De tentoonstelling is The Magic of Handwriting: The Pedro Corrêa do Lago Collection
Of anders gezegd:
De magie van met de hand schrijven: de Pedro Corrêa do Lago Collectie.
Antoine de Saint-Exupéry, Signed handprint, 1935, collection Pedro Corrêa do Lago.
Giacomo Puccini (The girl of th golden West) La Fanciulla Del West, autograph manuscript, draft of portion of act 1, circa 1908, collection Pedro Corrêa do Lago.
Henri Matisse, autograph note, signed with initials, to Albert Skira, Nice, 16 february 1949, collection Pedro Corrêa do Lago.
Drie mooie voorbeelden van de meer dan 100 handgeschreven brieven,
notities, ontwerpen, foto’s enz.
Lijkt me schitterend.
Overigens Albert Skira was een Zwitserse uitgever die werk van
Henri Matisse heeft uitgegeven.
Jan van Kessel, Insects and fruit, circa 1660 – 1665. De reden om dit hier op mijn weblog te zetten is de vraag of ik daar een Argusvlinder zie?
Dit is de vlinder die ik bedoel.
Armando, Zonder titel, 2010.
Een kleine
Hebrew Bible, Spain, Castile, first half of the 14th century.
Jules-Joseph-Guillaume Bourdet, Le Salon de 1834, lithograph from Le Charivari (March 18th 1834).
Georgia O’Keeffe, Desert abstraction (Bear Lake), 1931.
Salvador Dali, The Wind Palace, 1972 – 1973.
King François I, Book of Hours, 1532.
Meestal zijn de schilderijen van deze schilder ‘erg gelikt’. Hier is dat in ieder geval niet. John Singer Sargent, Street in Venice, 1882.
Bij mijn bezoek aan de ateliers aan de Haagweg heb ik
natuurlijk ook wat foto’s gemaakt.
Die deel ik hier graag.
Het complex aan de Haagweg heeft drie verdiepingen.
Ik begon beneden en zag daar werk van Paul der Kinderen.
Bijvoorbeeld dit werk. Herhalingen spelen een belangrijke rol in zijn werk. Kijk maar eens naar zijn website.
Op de eerste verdieping zag ik werk van Liesbeth Verhoeven.
Ze had haar tekeningen/foto’s verwerkt in een leporello.
Die vervolgens laten inbinden.
Ik vond het een leuk werk dus heb ik een exemplaar gekocht.
Het werk van Liesbsth Verhoeven heet ‘Vrachtwagen HAH!’
De titelpagina van ‘Vrachtwagen HAH!’
Een dubbele pagina van de leporello.
Op de bovenste verdieping bezocht ik het boekbindatelier
van Ineke Vergeer.
Een hele goede, nauwkeurige boekbindster die haar kennis en ervaring
bijvoorbeeld inzet tijdens de cursussen die ze in Breda
en door Nederland geeft.
Hier een van de vele prachtige voorbeelden die er uitgestald stonden. Dit is een boek in een doos. Het boek is geïnspireerd op Travels with Charley van John Steinbeck.
Op lange tafels had Ineke Vergeer boeken uitgestald die de modellen zijn voor de boeken waaraan in de cursussen door haar en de cursisten wordt gewerkt. Per cursus een serie voorbeelden.
Het laatste atelier dat ik bezocht was dat van Roel van Daal.
In zijn door prachtig natuurlijk verlicht atelier zag ik
zijn werk waarvan ik er hier een paar toon.
Twee heel grote, stralende schilderijen van twee bekende plaatsen in Breda. Links de Sint Janstraat en rechts de Visserstraat. Twee straten in het centrum van Breda.
Roel van Daal schildert hier alsof je in een etalage kijkt naar weerspiegelingen in de ruit en door de ruit naar een straat aan de overkant. Je blijft kijken. Het is net alsof er steeds weer iets gebeurd.
Omdat deze Sint Janstraat van Roel van Daal prachtig zou passen boven onze bank, nog maar een plaatje van dit schilderij.
Het was er goed toeven op de Haagweg.
Wellicht tot een volgende keer.
Ik ga hier vanmiddag in ieder geval naar toe.
Ergens tussen de lege winkelpanden van het NS Station Breda,
ik raakte er gisteren toevallig verdwaald,
zag ik twee ‘glazen bakken’ met iets van een filmpresentatie erin.
Geen uitleg.
Wel groot,
Vast heel duur om te maken.
De organisatie die dit gebouw beheert heeft blijkbaar te veel geld. Of je vindt dit nodig en dan maak je er een goede presentatie van, of je moet wat geld kwijt en je gooit het ergens in een hoek (letterlijk en figuurlijk). Het lijkt erop of dat laatste hier is gebeurd. Je kunt zoveel zinnige dingen met dat geld doen.
Jan Six, Rembrandts Portret van een jonge man.
De ‘ontdekking’ van een Rembrandt, en dan nog wel door een
lid van de familie Six, is groot nieuws.
Maar hoe zo’n ontdekking precies verloopt blijft voor veel mensen
nogal vaag. Daarom is dit boekje zo leuk.
Het geeft een inkijkje in de kunstwereld.
Laat zien hoe moeilijk een toewijzing eigenlijk is.
Tegelijkertijd is het boekje ook een van de instrumenten
in diezelfde kunstwereld. Want Jan Six is kunsthandelaar
en hij wil aan zijn vondst natuurlijk geld verdienen.
Dit boekje moet bij een groter publiek de overtuiging brengen
dat het inderdaad om een Rembrandt gaat.
Of Jan Six er in slaagt om de lezer te overtuigen,
laat ik aan uw oordeel over. Lees het boek en misschien nog beter,
probeer het schilderij te zien.
Tot 15 juni is het te zien in de Hermitage in Amsterdam.
Camille Pissarro, La Cueillette des Pois, 1887, gouache.
Robert Longo, Untitled (Mike Test/Head of Goya), 2003, charcoal on mounted paper.
Henri Fantin-Latour, White roses in a glass vase, 1875.
Cavalry horse, Qin Dynasty, 221 – 206 BC, earthenware. Excavated from pit 2, Qin Shihuang’s Mausoleum.
James Ensor, Nos deux portraits, oil on panel. Painted circa 1905.
René Magritte, Les valeurs personnelles (Personal values), 1952.
Pablo Picasso, Buste de femme – De profil femme écrivant, oil on canvas. Painted in april 1932.
Ferdinand Hodler, Blick Ins Unendliche. Einzelfigur.
Studio Bram Knol met De onbezonnen architect in het Chasse theater in Breda.
Antwerpen – Museum Mayer van den Bergh
De collectie is misschien niet erg groot maar hij is wel
heel gevarieerd. Naarst veel schilderijen en beelden bijvoorbeeld:
Glas-in-lood: Glasraam met wapenschild, zogenaamde Wappenscheibe, Zwitserland of Duitsland, 1564.
Nou ja, vandaag klein en op de grens van kunst en curiosa.
Maar aangenaam om naar te kijken.
A pair of gold wire rim round glasses owned by John Lennon, gifted to one of his gardeners in 1969.
Linda McCartney, The Beatles at Brian Epstein’s home in Belgravia at the launch of Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band, London, 1967, bromide print.
Peri Schwartz, Studio XLVIII, 2018, oil on canvas.
De collectie is enorm breed.
De foto’s die ik plaats zijn niet eens representatief.
Bloemstillevens zijn een genre op zich zelf.
Museum Mayer van den Bergh heeft er een paar.
Schilderijen van hoge kwaliteit.
Vaak staan naast al die prachtige bloemen er ook insecten
op de schilderijen.
Helaas kun je het op mijn foto niet zien (wel in het museum!)
maar Jan van Os schilderde waterdruppels op verschillende bloembladen.
Super!
Jan van Os, Stilleven met bloemen en vruchten, Den Haag, 2e kwart 18e eeuw. Het nestje met eieren op de dode vogel is een apart soort humor.
Daniel Seghers, bloemen in een vaas, 17e eeuw.
De collectie van het Museum Mayer van den Bergh is heel breed.
Net als in Meermanno in Den Haag zie je naast schilderijen
allerlei andere kunstvoorwerpen: van kistjes tot glas-in-lood,
tot bijvoorbeeld voorwerpen van ivoor.
Van drie bij elkaar horende stukken maakte ik een foto.
Er zijn er meer. Ga kijken!
Wonderbare genezingen van Christus, B, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Deze drie voorwerpen zijn onderdeel van een serie van vier versierplaten voor op een boek. Hier de ‘bloedvloeiende’ vrouw.
Wonderbare genezingen van Christus, C, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Hier geneest Jezus de blinde.
Wonderbare genezingen van Christus, D, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Hier wekt Jezus Lazerus uit de doden op.
We zijn naar Antwerpen gegaan met de trein.
Want sinds kort kunnen we ‘direct’ naar Antwerpen.
Tot voor kort moesten we via Roosendaal. Daar moest je dan overstappen.
Zo duurde de reis naar Antwerpen belachelijk lang.
Nu moet het met 1 halte in the middle of nowhere (Noorderkempen), 33 minuten duren.
Maar de NS is zo goed in het verpesten van je reisplezier.
De trein deed er gisteren 56 minuten over.
Maar goed, even de frustratie over de amateurs van de NS achter me laten.
Het bezoek aan Museum Mayer van den Bergh was geweldig.
Het museum is niet zo groot maar is een mooi gebouw dat een fantastische
collectie heeft. Een beetje te vergelijken met Meermanno:
een private verzamelaar bracht de collectie bij elkaar.
En wat voor een collectie.
Helaas waren er nogal wat werken niet en zijn twee zalen dicht.
Het belangrijkste werk is Dulle Griet, je weet wel van Suske en Wiske.
Dulle Griet van Willy Vandersteen.
Maar er is in het museum nog een werk van Pieter Breugel.
Op een aantal eetborden schilderde Breugel een twaalftal spreuken.
Het werk dat van de borden gemaakt is ziet er dan zo uit:
Pieter Breugel, Twaalf spreuken op borgen, 1558 (?), eik.
Pieter Breugel, bovenste spreuk: ‘Ontydich tuysschen en droncken drinken, maeckt arm, misacht den naem, doet stincken.’
Pieter Breugel, bovenste spreuk: Een placebo ben ick ende alsoo gesint.
Ik vond ‘placebo’ zo’n modern woord maar dat is helemaal niet het geval.
Op een website van Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde vond ik
het volgende stuk van een artikel:
Behagen door Peter W. de Leeuw
‘Een placebo ben ick ende alsoo gesint, dat ick de huyck alom hanch naeden wint’.
Deze spreuk schilderde de oude meester Pieter Bruegel de Oude (ca. 1525-1569) op een houten paneeltje dat ooit als eetbord dienst had gedaan.
Hij wilde hiermee klaarblijkelijk duidelijk maken dat hij de placebo als een nogal opportunistisch typetje beschouwde.
In de middeleeuwen was een placebo namelijk iemand, meestal een monnik, die tijdens een begrafenis meezong als het gebed voor de dode werd ingezet met psalm 116,
vers 9: placebo Domino (ik zal de Heer behagen).
Ook toen al was de geestelijkheid niet helemaal zuiver op de graat want de monniken schrokken er niet voor terug om de rouwenden in ruil voor deze troostende achtergrondmuziek veel geld afhandig te maken.
Placebo en belangenverstrengeling lijken dan ook sterk met elkaar verbonden te zijn.
Pieter Breugel, bovenste spreuk: In deen hant dragre vier in dander water. Hier waarschuwt Breugel ons voor ‘dubbelhartige en schijnheilige mensen, ze zijn niet te vertrouwen en zullen een geheim vlug doorvertellen.’
De twee paneeltjes die ik gisteren in Antwerpen zag
in Museum Mayer van den Bergh komen niet voor in hun top 10 Quicktour
en ook niet in bovenstaande gids.
Persoonlijk vind ik dat onbegrijpelijk.
Misschien zijn de werken niet groot maar
ze zijn prachtig.
Het gaat om de volgende twee werken:
Lucas Cranach the elder (de oudere), St. Catherine of Alexandria.
Lucas Cranach the elder, St. Barbara.
Afgelopen vrijdag ging ik rond het middaguur naar de Hermitage.
Daar schrok toch wel even van de entreeprijs: 25 Euro.
Daarnaast was het op de tentoonstelling veel en veel te druk.
Dit was mijn zicht op een van de schilderijen van Rembrandt: Flora. Dit is het schilderij waarvoor je naar deze tentoonstelling gaat.
Wikipedia:
Flora, ook Saskia als Flora, is een schilderij van de Hollandse schilder Rembrandt van Rijn uit 1634. Het toont Rembrandts vrouw Saskia van Uylenburgh als de Romeinse godin Flora. Het olieverfschilderij op doek meet 125 bij 101 cm en behoort tot de belangrijkste aanwinsten van het Hermitage-museum in Sint-Petersburg.
Sinds eind negentiende eeuw wordt algemeen aangenomen dat het Saskia van Uylenburgh is die is afgebeeld. Ook op Rembrandts schilderijen uit 1635 en 1641 komt dezelfde persoon voor als Flora. Rembrandt trouwde haar op 22 juni 1634.
Het doek werd in 1770 in Amsterdam verkocht op de veiling van de verzameling van Herman Aarentz. Wanneer het in handen kwam van het Hermitage-museum is niet met zekerheid te zeggen. In elk geval kwam het al in 1774 voor in een museumcatalogus. Op grond van de weelderige aanwezigheid van bloemen en planten is de gedachte dat de Romeinse godin Flora wordt afgebeeld.
Dit was het zicht op de grote zaal in het Hermitage. Jammer, duur en op z’n minst oncomfortabel.
Afgelopen vrijdag ben ik op het ‘feestje’ van Marten & Oopjen
geweest: high society.
Een groot aantal genodigden waren er in de vorm van prachtige
manshoge portretten waarop het onderwerpen ten voeten uit
geschilderd zijn.
Een mooie, frisse verzameling schilderijen.
Met stiekem ook veel aandacht voor kleding en huisdieren.
Ik heb er het volgende dubbelportret gemaakt:
Met links: Paolo Veronese, Gravin Livia da Porto Thiene en haar dochter Deidamia, olieverf op doek, circa 1552 en rechts Paolo Veronese, Graaf Iseppo da Porto en zijn zoon Leonida, olieverf op doek, circa 1552.
De tijdelijke tentoonstellingen worden in het Rijksmuseum gehouden
in een van de vleugels waardoor je iedere keer langs
de Aziatische afdeling kunt lopen.
Dat doe ik dan ook meestal.
Even kijken bij de twee grote Japanse tempelwachten of bij
de dansende Shiva uit Tamil Nadu (India).
Als extra bonus had ik vrijdag zicht op de bomen die in de tuin in bloei staan.
In de tuin van het Rijksmuseum staan ten minste drie van deze bomen in bloei.
Dansende Shiva, Tamil Nadu, 12e eeuw.
