Kunstvaria met de schoenhoed

ErnstLudwigKirchnerDieGeliebte1915WoodcutHand-colored

Ernst Ludwig Kirchner, Die geliebte, 1915, woodcut hand-colored.


FrançoisChavueauQueenKristinaEnteringParisOnSeptember81656

François Chavueau, Queen Kristina entering Paris on September8, 1656.


WayneThiebaudThreeDonuts1994SignedOnTheReverseOilOnCanvas

Wayne Thiebaud, Three donuts, 1994, signed on the reverse. Oil on canvas.


GeorgesBraqueUranieCirca1942OilOnOriginalCanvas

Georges Braque, Uranie. Circa 1942, oil on original canvas.


GalaWearingTheShoeHatByElsaSchiaparelliInspiredByADesignFromSalvadorDalí1938VintagePrint

Je heb het goed gelezen: een ‘Schoenhoed’. Typisch voor Dali om op dat idee te komen. De hoed is uitgevoerd door Elsa Schiaparelli. Het moet gezegd worden, het resultaat is elegant. De maker van de foto ken ik niet. Gala wearing the Shoe Hat by Elsa Schiaparelli (Inspired by a design from Salvador Dalí), 1938, vintage print.


Wikipedia:

Elsa Schiaparelli (Rome, 10 september 1890 – Parijs, 13 november 1973) was een van de belangrijkste modeontwerpsters van de jaren twintig en dertig, na Coco Chanel.

Kunstvaria

Een kleine

HebrewBibleSpainCastileFirstHalfOfThe14thCentury

Hebrew Bible, Spain, Castile, first half of the 14th century.


Jules-Joseph-GuillaumeBourdetLeSalonDe1834LithographFromLeCharivari(March18.1834)

Jules-Joseph-Guillaume Bourdet, Le Salon de 1834, lithograph from Le Charivari (March 18th 1834).


GeorgiaO’KeeffeDesertAbstraction(BearLake)1931

Georgia O’Keeffe, Desert abstraction (Bear Lake), 1931.


SalvadorDaliTheWindPalace1972-1973

Salvador Dali, The Wind Palace, 1972 – 1973.


KingFrançoisIBookOfHours1532

King François I, Book of Hours, 1532.


JohnSingerSargentStreetInVenice1882

Meestal zijn de schilderijen van deze schilder ‘erg gelikt’. Hier is dat in ieder geval niet. John Singer Sargent, Street in Venice, 1882.


Shanghai 2016

Eerder deze maand was ik in Shanghai.
Een oud-collega van mij, Chinees van geboorte,
is naar China terug gegaan om daar te gaan wonen.
Hij heeft samen met zijn gezin Nederland drie jaar
geleden achter zich gelaten. Het was dus hoog tijd
om hem eens te gaan opzoeken.
Daarom ben ik voor een paar dagen naar Shanghai,
Suzhou en Nanjing geweest.
Het was goed om hem weer te zien en
samen een paar dagen op te trekken.
Toen ik aankwam was het Moon festival (ook wel
Mid-Autumn Festival genaamd).
Voor Chinezen een moment om samen met de vfamilie door te brengen.
Dit jaar werd China getroffen door een tyfoon. Net voor die dag.
Het was de krachtigste tyfoon tot nu toe dit jaar.
Ik heb er alleen twee dagen regen van meegekregen.

 photo DSC_0435NanpuBridgeCorkScrew.jpg

We reden over de Nanpu-brug die aan een kant een soort kurkentrekker afrit kent. De weg circelt naar beneden. Je ziet de donkere regenwolken.


 photo DSC_0436JinganTempleShanghai.jpg

We bezochten het centrum met alle winkels van Shanghai. Daar zie je ook de Jing’an Tempel. Een grote tempel met veel goud aan de buitenkant die op het moment dat wij er aankwamen ging sluiten.


 photo DSC_0439.jpg

De tempel ligt prachtig tussen de grote glazen wolkenkrabbers die er zo veel zijn in de grootste stad van China.


 photo DSC_0441.jpg


 photo DSC_0442.jpg


 photo DSC_0443.jpg

Alles blinkt en schittert er. Wolkenkrabbers, luxe winkels (je kent ze wel: geen prijskaartjes bij de tassen, jurken, hoeden, pakken in de etalage).


 photo DSC_0445SalvadorDali.jpg

Wat dit monument precies met Salvador Dali te maken heeft weet ik niet.


 photo WP_20160915_001LearningToEatWithSticks.jpg

We hadden deze dag twee bijzondere maaltijden: in de middag met de ouders van mijn collega. Nog net voor het begon te regenen. In de avond de West Chinese keuken. Met Kebab!. De regen viel inmiddels met bakken naar beneden. Je denkt misschien dat alle Chinezen automatisch met stokjes kunnen eten. Nou niet dus. Hier zie je een hulpmiddel dat kinderen gebruiken om te leren omgaan met stokjes. Helaas hebben ze die niet in mijn maat.


Kunstvaria

Ik loop verschrikkelijk achter met mijn Kunstvaria-overzichten.
Ik probeer wel een inhaalslag te maken maar ik ben nog niet echt succesvol.
Maar goede, vandaag een korte serie.

Church of the Mother Of God, Turkey, Capadocia, first half of the 11th century CE, photo by Meryem Ana Kilisesi.


Alexander Calder, Deux blancs en dessous.


Camille Pissarro, Jeanne Pissarro called Cocotte reading, 1899, oil on canvas.


Egyptian, wood, sarcophagus, Late period to Ptolemaic period: 664 – 30 BC, made specifically for a mummified Ibis bird.

Sarcofaag speciaal gemaakt voor een Ibis.


Eight-leaf carved lacquer screen, Kangxi period AD 1714.

Een kamerscherm. Prachtig.
Zoiets zou ik nou graag in mijn kamer willen.
Niet perse Chinees.


Fernando Botero, Jesus meets his Mother (Jesus encuentra a su Madre), 2011, oil on canvas.

De schilder Fernando Botero heeft vorig jaar een Lijdensweg geschilderd.
Dit is de vierde statie: Jezus ontmoet Zijn bedroefde Moeder.


Kees van Dongen, La Femme de commerce de revue, circa 1908 – 1909, oil on canvas.


Liubov Popova, Spatial force construction, 1920 – 1921, oil and marble dust on plywood.


Martin Lewis, Shadow dance, 1930.


Paul Gaugain, Arearea No Varua Ino (Reclining Tahitian Women), 1894, oil on canvas.


Salvador Dali, The ascension of Christ, 1958, oil on canvas.

Dali, Hemelvaart van Christus.


Kunstvaria

Soms hangt het allemaal van toeval aan elkaar,
maar ja, toeval bestaat niet.
De eerste twee afbeeldingen die ik verzamelden voor deze kunstvaria
waren liggende mensen, ongeveer dezelfde houding.
Maar wat een verschil.

Brian McCutcheon, Lounge 2011, from the series alien landscape, cibachrome print on paper.

_________________________________________________________

Jean-Auguste-Dominique Ingres, Odalisque and slave, 1839, graphite, black and white chalk, gray and brown wash.

_________________________________________________________

David Hockney, Winter timber, 2009, oil on 15 canvasses.

_________________________________________________________

George Hurrel, Joan Crawford, 1933, publicity photo for ‘Dancing Lady’, gelatine silver print.

_________________________________________________________

Jeong-Han Yun, Zen 23, 2011, handmade paper.

_________________________________________________________

Lucas Cranach The Younger, Portrait of a woman, around 1550.

_________________________________________________________

Pablo Picasso, La soupe, 1902, oil on canvas.

_________________________________________________________

Ravi Varma, Untitled (Himalayan beauty).
Datering onbekend.

_________________________________________________________

Salvador Dali, Three hippies, 1970, color drypoint & lithograph.

_________________________________________________________

Vecellio de Gregorio Tiziano (Titian), Cristo con la Cruz a cuestas (Christ and the Cyrenian), 1565.

_________________________________________________________

Willem de Kooning, Door to the river, 1960, oil on canvas.

_________________________________________________________

Xu Beihong, Buffaloes, 1935.

_________________________________________________________

Een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

In het voorwoord van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.



De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.



Een van de teksten die ik vind is een gedicht van Federico Garcia Lorca.
Deze Spaanse dichter schreef het volgende gedicht over zijn geboortestreek:

Federico Garcia Lorca (5 juni 1898 – 19 augustus 1936)
SINT MICHIEL (Granada)
Voor Diego Buigas de Dalmau

Men ziet vanaf de balustrades
in de bergen, bergen, bergen,
muilezels en muilezelschaduwen
beladen met zonnebloemen.

Hun ogen in de schaduwplekken
worden dof van mateloze nacht.
In de krommingen van de wind
ritselt de brakke dageraad.

Een hemel van witte muilezels
sluit zijn kwikzilveren ogen
en geeft aan de kalme schemering
een finale van harten.
En het water wordt koud
opdat niemand het beroert.
Wild en open naakt water
in de bergen, bergen, bergen.

In de nis van zijn toren
toont Sint Michiel met kanten
getooid zijn mooie dijen
tussen lantarens geprangd.
De in het middaggebaar
getemde Aartsengel
veinst een zoete woede
van veren en nachtegalen.
Sint Michiel zingt in de ruiten;
Efebe van drieduizend nachten
geurend naar eau de cologne
staat hij ver van de bloemen.
De zee danst aan het strand,
een gedicht van balkons.
De oevers van de maan
verliezen biezen, krijgen stemmen.
Er komen volksmeiden
die zonnebloempitten eten,
hun konten groot en occult
als planeten van koper.
Er komen hoge heren te paard
en dames met triestig uiterlijk,
hun huid is donker van heimwee
naar een gisteren van nachtegalen.
En de bisschop van Manila
saffraanblind en arm,
leest de mis voor twee rijen,
voor vrouwen en voor mannen.

Sint Michiel houdt zich rustig
in de nis van zijn toren,
zijn rokken overladen
met spiegeltjes en sierraden.
Sint Michiel, koning van de glazen bollen
en van de oneven getallen,
in de Berberpracht
van kreten en uitkijktorens.



InfoNu.nl

Federico Garcxc3xada Lorca,
de dichter die verdween in de oorlog

De Spaanse dichter Federico Garcia Lorca (1898-1936) werd aan het begin van de Spaanse burgeroorlog gefusilleerd door de Nationalen, tegenstanders van de Spaanse republiek. Daarmee kwam vroegtijdig een einde aan het leven van een van de grootste dichters, die Spanje ooit gekend heeft. Pas in 1975, na de dood van Franco, werd zijn persoon en zijn poezie weer in ere hersteld.

Federico Garcixada Lorca was zoon van een boer en een onderwijzeres. Hij groeide op in Fuente Vaqueros, een dorp in de provincie Granada (Andalucia). Het was zijn moeder, die al jong belangstelling wekte in de volksverhalen en -liedjes, die later in zijn gedichten zouden terugkomen.

Voorkeur voor de literatuur

De Spaanse dichter Federico Garcia Lorca (1898-1936) werd aan het begin van de Spaanse burgeroorlog gefusilleerd door de Nationalen, tegenstanders van de Spaanse republiek. Daarmee kwam vroegtijdig een einde aan het leven van een van de grootste dichters, die Spanje ooit gekend heeft. Pas in 1975, na de dood van Franco, werd zijn persoon en zijn poezie weer in ere hersteld.

Madrid

In 1919 verhuisde Lorca naar de Spaanse hoofdstad, waar hij in contact kwam met kunstenaars als Luis Bunuel (1900-1983), Salvador Dali (1904-1989) en Manuel de Falla (1876-1946). Hij werd daardoor geinspireerd om ook een stap te zetten in de beeldende kunsten. In 1927 werd het resultaat geexposeerd in Barcelona. In dat jaar deed Lorca ook een tweede poging in het theater met Mariana Pineda. Salvador Dalixad maakte de decors voor de premiere. De recensies waren nu lovend en ook het publiek kon het waarderen.

Generacion del 27

Lorca had in Madrid ook de dichters Rafael Alberti (1902-1999), Damaso Alonso (1898-1990) en Pedro Salinas (1891-1951) kennen. Daarmee wisselde hij inspiratie uit. In 1927 kwam ook de zg. Generacion del 27 (Generatie van ’27) van de grond, een zeer ruim opgezette groep van met elkaar bevriende kunstenaars, die dan ook alle kunsten behelsde, maar vooral bekend is geworden vanwege het gehalte van zijn dichters: Rafael Alberti, latere nobelprijswinnaar Vicente Aleixandre (1898-1984), Damaso Alonso, Jorge Guillen (1893-1984)… Het zwaartepunt lag in Madrid, maar er waren ook enkele oplevingen in andere Spaanse steden, als Sevilla, Malaga en Barcelona.

Het werk van Lorca

In het werk van Federico Garcia Lorca is zijn Andalusische afkomst steeds weer terug te zien. De volksverhalen en muziek uit die streek en ook de zigeunercultuur, die vooral in het zuiden van Spanje erg dominant was, is voor hem aldoor een bron van inspiratie geweest. Zijn poezie is dan ook een afspiegeling van die oude tradities, die in een moderne jas zijn gestoken, gebruik makend van de nieuwe stijlen van de periode, waarin hij leefde. Ook de poezie van de zg. Generacion del 98, ook wel de Edad de Plata (Zilveren tijd) genoemd, was daarin een wegbereider. Daarmee was Lorca opgegroeid.

‘Romancero gitano’

Het beroemste werk van Garcixada Lorca is Romancero gitano (1928). Het werd geschreven rond het thema van de ‘gitanos’, zoals de Spaanse zigeuners genoemd worden, en schept een mythisch beeld van het Andalucia van die periode. Tevens betreurt de tekst dat een oude cultuur als die van de zigeuners steeds meer opgenomen wordt door de sociale burgerlijkheid. De invloed van de componist Manuel de Falla, die zelf in zijn composities teruggreep naar typisch Spaanse elementen in de muziek, speelt er een belangrijke rol in. Deze bundel kent nog altijd een grote internationale weerklank.

De vriendschap met Salvador Dalixad

De surrealistische schilder Salvador Dali zou een van de beste vrienden van Lorca worden. Lorca schreef voor hem Oda a Salvador Dalixad en werd verliefd op hem. Dalixad, waarvan zijn geaardheid in die tijd niet duidelijk was, is nooit op zijn avances in gegaan. In 1929, nadat Dali met Bunuel de film Un chien andalou had gemaakt, brak Lorca met hem, omdat hij de film beschouwde als een aanval op zijn persoon.

New York en de Tweede Republiek

In 1929 reisde Lorca naar New York, dat een grote indruk op hem maakte. Naar aanleiding daarvan schreef hij dan ook zijn Poeta en Nueva York (Dichter in New York). Na New York kwam Lorca in 1930 nog in La Havana (Cuba). Toen hij vervolgens thuiskwam zou de Spaanse republiek een feit zijn en werd Lorca door het Ministerie van Cultuur benoemd tot directeur van het staatstheater La barraca. Daar kreeg hij alle kans om zijn visie op het theater verder te ontwikkelen. In die periode schreef hij ook o.a. zijn bekende toneelstuk x91Bodas de sangresx92 (Bloedbruiloften).

De Spaanse burgeroorlog

De nieuwe republiek had veel Spanjaarden hoop gegeven op een rechtvaardigere toekomst. En Lorca was een van de velen, die het nu in woord en daad opnam voor de sociaal zwakke klassen in Spanje. Maar het land was verdeeld; nog altijd waren er conservatieve elementen, die wachtten op een kans om alles terug te draaien en wraak te nemen op degenen, die binnen de republiek hun kop uitstaken. Zulke mensen was het ook een doorn in het oog dat iemand als Lorca te koop kon lopen met zijn homosexualiteit. Vanwege zijn openbare functie liep de dichter eigenlijk dubbel gevaar. Maar zelf voelde Lorca dat niet zo. Hij zag zichzelf als een representant van alle Spanjaarden, niemand uitgezonderd. Hij had niet alleen vrienden onder degenen, die de republiek steunden, maar was ook bevriend met iemand als Primo de Rivera, de oprichter en leider van de Spaanse Falange, die tijdens de burgeroorlog Franco zou steunen. Toen dus de Spaanse burgeroorlog uitbrak genoot Lorca rustig in zijn eigen Granada van een welverdiende vakantie. Op 16 augustus 1936 werd hij daar opgepakt door de Nationalisten. Drie dagen later zou hij tussen Viznar en Alfacar, vlakbij Granada, gefusilleerd worden. Alle bewijsmateriaal werd vernietigd, maar naar het schijnt heeft dat de gouverneur van Granada, Valdes Guzman, daar de opdracht toe heeft gegeven. Pas in 2009 werd het massagraf, waarin hij begraven moet liggen, geopend.

Epiloog

In 1975, na de dood van Franco, werd de persoon van Lorca in ere hersteld. Nu wordt hij beschouwd als een van de belangrijkste dichters van de 20ste eeuw, zowel in Spanje als internationaal. Ook in Nederland is veel van zijn werk vertaald.Lorcaxb4s geboortehuis in Fuente Vaqueros is heden ten dage een museum. Daar kan veel over zijn werk en leven terug gevonden worden. Op de plaats waar hij werd geexecuteerd ligt nu een park, Parque Garcia Lorca, met een monument, die de grote dichter herdenkt.