Deze week kun je de Pindakaasvloer van Wim T. Schippers nog bezoeken.
Van een ander kunstwerk zeg je dan dat het werk weer in depot gaat.
Maar dat is bij de pindakaasvloer niet zo.
Ten eerste is de Pindakaasvloer juist, in het Depot te zien
en het is een conceptueel kunstwerk dus precies in deze vorm,
op deze grootte, in deze uitvoering, zal het nooit meer te zien zijn
en kan het niet bewaard worden.
Niet in een museum en niet in een depot.
Alle reden om nog snel even te gaan kijken.
Je kunt ook gaan kijken omdat het zo lekker ruikt.
Tagarchief: Museum Boijmans Van Beuningen
Van opslag naar ontmoetingscentrum
Ik had gisteren voor Rotterdam twee doelen:
- Het depot van Museum Boijmans Van Beuningen
- De pindakaasvloer van Wim T. Schippers.
De pindakaas, daar kom ik vandaag nog niet aan toe.
Gewoon nog even doorsmeren.
Maar van het Depot, daar heb ik in het mooie weer van genoten,
en heb ik een serie foto’s van gemaakt die in dit bericht te zien zijn.
Ik zag ooit een documentaire over het architectenbureau MVRDV en dit gebouw
en was onder de indruk van de gedetailleerde aanpak van de architect.
De film maakte heel duidelijk wat een architect precies is.
Niet alleen de man of vrouw met het grote gebaar aan het begin van het project
maar ook de kenniseigenaar in de detailgesprekken met aannemers
over spiegelwanden, hun rondingen, hun plaats en positie.
Het gebouw is al sinds 2023 in gebruik maar tot gisteren was ik er nog niet geweest.
Art Nouveau in Meermanno
In mijn blogpost over de tentoonstelling met de art nouveau
boekbanden, gaf ik al aan dat het verhaal eigenlijk niet af was.
Het ontbrekende stukje wil ik vandaag even tonen.
De tentoonstelling ging heel bijzonder over drie ontwerpers
van boekbanden (en andere voorwerpen) Th.W. Nieuwenhuis,
G.W. Dijsselhof en C.A. Lion Cachet (Gerrit Willem Dijsselhof,
Carel Adolph Lion Cachet en Theo Nieuwenhuis).
In 1892 werd er in Amsterdam een grote tentoonstelling
gehouden rond het boekenvak.
De drie ontwerpers werden uitgenodigd een diploma te ontwerpen.
De drie heren vonden het een mooie gelegenheid hun ideale
kunst daar bij in te zetten.
Ze ontwierpen en maakten drie houtsnedes voor de diploma’s.
Op de tentoonstelling is daar het een en ander van te zien
maar fotograferen was moeilijk.
Gelukkig was er een boek te koop dat in 2003 is uitgegeven
door de uitgeverij De Buitenkant.
Ernst Braches, Alle nieuwe kunst wordt eerst niet begrepen.
Zoals meestal is het boek een erg mooie uitvoering van Uitgeverij De Buitenkant.
Om het boek zit een papieren omslag met een van de diploma’s
waar het verhaal om gaat.
Papieren omslag van het boek “Alle nieuwe kunst wordt eerst niet begrepen”.
Bij het boek zijn drie “levensgrote reproducties naar de houtsneden
in Museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam” toegevoegd.
Ze laten de niet enthousiast ontvangen ontwerpen zien die
Th.W. Nieuwenhuis, G.W. Dijsselhof en C.A. Lion Cachet maakten.
Een nieuwe kunst was in Nederland geland.
Voor een liefhebber is het waarschijnlijk genieten maar hoe dan ook
het vakmanschap straalt er van af.
Daarom laat ik hier de drie inzendingen zien en van elk ontwerp wat details.
De tentoonstelling is nog te zien tot en met 23 juni.
De diploma zoals ontworpen door Dijsselhof: G.W. Dijsselhof, Diploma internationale tentoonstelling voor boekhandelaars en aanverwante vakken, 1892.
Het diploma ontworpen door Nieuwenhuis. Th.W. Nieuwenhuis, Diploma internationale tentoonstelling voor boekhandelaars en aanverwante vakken, 1892.
Dit is het ontwerp van Cachet. C.A. Lion Cachet, Diploma internationale tentoonstelling voor boekhandelaars en aanverwante vakken, 1892.
Dit is niet alleen een versiering, dit is een Indiase tekst (Hindi, Devanagari-schrift).
Dit is dan weer Hebreeuws (onderaan de afbeelding). In het boek wordt op de vele details van de diploma’s ingegaan.
Rubens
De vorige grote Rubenstentoonstelling die ik bezocht
was in 1977 in Antwerpen.
Peter Paul Rubens was geboren in Siegen, op 28 juni 1577.
Siegen ligt nu in Duitsland.
Voor de ouders van Rubens was die plaats op dat moment ‘veilig’.
Vierhonderd jaar later werd dat gevierd met een tentoonstelling in het
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten zoals de catalogus zegt.
Nu noemt het museum zich het
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA).
Dit was toen de catalogus: P.P.Rubens Paintings Oilsketches Drawings. De tentoonstelling werd gehouden van 29 juni tot 30 september 1977. De catalogus bevatte een paar kleurenfoto’s, de rest was in zwart-wit. Vandaag volledig ondenkbaar. Op welke datum ik de tentoonstelling bezocht weet ik niet.
In het boek heb ik het volgende kaartje gevonden:
Dat is natuurlijk geen 50 gulden maar dat was een kaartje van 50 Belgische Francs. Dat zou zo’n 2 gulden en 75 cent geweest zijn (?)
Dit werk wordt wel genoemd in de catalogus van 2018 maar er niet in getoond. Het wordt wel getoond in de catalogus van 1977. Vermoedelijk gaat het om hetzelfde werk. Beide catalogussen vermelden het Boijmans als eigenaar. De datering wijkt wat af. Volgens de catalogus Rubens Schilder van schetsen gaat het om Peter Paul Rubens, Studies van armen en benen, circa 1609, zwart krijt met sporen van wit hoogsel, op papier. De tentoonstelling die nu in Rotterdam te zien is was eerder in Madrid (Prado) te zien. Dit werk was daar toen niet.
Gisteren was ik dus in Rotterdam, in het Museum Boijmans Van Beuningen.
Daar is de prachtige tentoonstelling ‘Rubens Schilder van schetsen’.
De catalogus van ‘Rubens Schilder van schetsen’, volledig in kleur. Er zijn meer werken dan de tekening die ik hier eerder liet zien die ook in 1977 te zien waren.
Rubens blijft natuurlijk Rubens en dat wil zeggen dat je er van houdt of niet. Dynamiek overheerst bij Rubens eigenlijk altijd. Dit zijn twee boekenleggers: de Verwelkoming van Psyche op de Olympus. Circa 1625 (links). Het perspectief is letterlijk duizelingwekkend. Daarnaast Achilles vertoornd op Agamemnon. Circa 1635 (rechts).
Hier lijkt het er toch sterk op dat een heilige een selfie maakt van zichzelf en de vrouw naast hem. Maar het gaat om een heel serieus werk: Peter Paul Rubens, De verdedigers van de eucharistie. Circa 1625. Olieverf op paneel. Museo Nacional Del Prado, Madrid (Detail). Het werk toont 7 heiligen waaronder Clara (de vrouw op de foto). Dit is een ontwerp (een in een serie) van een tapijt.
Ze zeggen weleens dat Overdaad schaadt. Daar schijnt Rubens zich niets van aan te trekken. Drie nimfen met de hoorn des overvloeds (links). Circa 1625 – 1628. De wonderen van de Heilige Franciscus van Paolo, circa 1627 – 1628.
Maar er was nog veel meer te zien in Boijmans.
Wat denk je van Geert Lap, Kleurendriehoek bestaande uit 21 kommen, 1988, steengoed, terra sigillata.
Op een tentoonstelling over het menselijk lichaam in moderne beeldhouwkunst: Folkert de Jong, Meet me and Mr. Beefy, 2001, polyurethaan, styrofoam en hout.

































































