Een bibliotheek is als een eiland in een enorme zee van onwetendheid (A library is like an island in the middle of a vast sea of ignorance)
Auteursarchief: Argusvlinder
Nieuw verkeersbord gezien
Verboden (de ganzen) te voeren. Het bord staat nog maar kort aan de ingang van het Valkenberg. Aan de kant van het Kasteelplein in Breda. Of het helpt is de grote vraag. Hopelijk wel anders komen we nooit van de ganzen af die langzaam maar zeker irritant beginnen te worden.
Wandeling door een winkelsector in Chandigarh
De wandeling was niet zo ver van ons hotel.
Het hotel was erg modern.
Japans van inrichting en keuken.
De bewoners lopen allemaal met iPhones (toen nog niet zo
gebruikelijk als nu) en eten in food courts.
Wij gingen in de avond eten in sector 17.
Volgens mij heette het hotel Ghazal, een klassiek Indiaas restaurant.
Maar je kunt er veel eenvoudiger fast food, type Amerikaans,
krijgen in de vele restaurants.
We liepen naar Sector 17.
Dat is het voetgangersparadijs van Chandigarh omdat er bijvoorbeeld
een heel groot plein is. Met fonteinen. Een met laser show.
Er zijn veel winkels en restaurants.
Toen wij er waren was het wel druk maar niet te druk.
Je kon er prima wandelen.
Ter plaatse kon je weinig terug vinden
over wie de gebouwen ontworpen had.
Wat nog wel en wat niet meer ‘origineel’ is.
Dat vond ik jammer.
Natuurlijk kom je eerst langs een groot parkeerterrein.
Wie dit aangebracht heeft weet ik niet. Ik heb er wel foto’s van gevonden op het internet maar heb verder niet veel kunnen vinden. Het schijnt een tegelmozaïek te zijn.
Beeld van een vogel, onderdeel van een fontein.
Dit gebouw is een bioscoop. Neelam Theater op precies te zijn. Ontworpen door Aditya Prakash samen met Le Corbusier.
Nergens zijn deze afvalbakken zo effectief als in Chandigarh.
Vlak bij het gebouw dat ik later, thuis, identificeerde als het stadhuis (Town hall), ontworpen door Pierre Jeanneret en dat voltooid werd in 1961, zit iemand met een groot aantal banen. Als een soort arbeid- of uitzendbureau.
Wikipedia:
Pierre Jeanneret (22 March 1896 – 4 December 1967) was a Swiss architect who collaborated with his cousin, Charles Edouard Jeanneret (who assumed the pseudonym Le Corbusier), for about twenty years.
Dit staat er namelijk op de documenten, bijvoorbeeld ‘constable’ (=agent) en ‘bus Driver’ (=buschauffeur).
Pierre Jeanneret, Town Hall, Chandigarh.
Bij het gebouw zaten allemaal ‘Notaries’, blijkbaar een veel gevraagd beroep. Ze zijn door de overheid geautoriseerd om documenten te legaliseren.
Soms moet je even de tijd nemen om kennis te nemen van het nieuws in de krant.
Een van de vele waterpartijen.
Kort over Chandigarh
Chandigarh is zo anders dan de rest in India. Los van het feit dat het weer niet echt super was terwijl we Chandigarh bezochten is de plattegrond van Chandigarh heel anders dan waar ook. Niet in de laatste plaats doordat het verkeer zich voorbeeldig gedraagt. Er is op de wegen een scheiding tussen sneller, groter gemotoriseerd verkeer en de brommers en riksja’s. De wegen zijn ruim en schoon. Je moet er echt aan wennen.
Chandigarh bestaat uit kleine units.
Meestal rechthoekige oppervlaktes waar wegen omheen liggen.
De gebouwen die op zo’n oppervlakte staan vormen samen
een min of meer zelfvoorzienende eenheid.
Zo’n unit heet een sector.
Binnen een sector zijn vaak winkels, restaurants, woonhuizen
en bedrijven. Een beetje afhankelijk van de aard van de sector.
Auto’s hebben maar een beperkte bewegingsvrijheid in de sector
en overal zijn bij de ‘uitvalswegen’ parkeerterreinen.
Het is allemaal erg wennen.
Op deze dag gingen we ook op zoek naar het Hoge Gerechtsgebouw dat
bijna iedereen wel kent en dat ontworpen is door Le Corbusier.
In Chandigarh werd me duidelijk dat hij zich vooral heeft
beziggehouden met het uitdenken van de concepten
die ten grondslag liggen aan Chandigarh en het Hoge Gerechtsgebouw
en het Parlementsgebouw voor de Punjab en Haryana.
De meeste andere gebouwen zijn ontworpen door zijn assistenten.
Maar de gebouwen zijn niet zo eenvoudig te bezoeken.
Om te beginnen zijn ze gewoon in gebruik, als parlement en
als rechtbank. Dus zwermen toeristen zijn dan niet zo eenvoudig.
Dit is in de buurt bij het Hoge Gerechtsgebouw. Genoeg advocaten te zien. Maar waar is nou dat beroemde gebouw?
Dit is daar een onderdeel van. Het is niet het beroemde aanzicht maar, laat ik maar zeggen de achter- of zijkant. De bouwstijl is zo anders dan wat je gewend bent in India. Natuurlijk, moderne gebouwen worden soms gebouwd met beton. Maar dan zijn de gebouwen nooit zo weids en doordacht.
Op Wikipedia is een uitgebreid, Engelstalig artikel
te vinden over de stad.
Hieronder een Engelstalige samenvatting met Nederlandse vertaling:
Chandigarh is a city and a union territory in India that serves as the capital of the two neighbouring states of Haryana and Punjab. The city is unique as it is not a part of either of the two states but is governed directly by the Union Government, which administers all such territories in the country.
Nederlands:
Chandigarh is een stad en een uniegebied en dient
als hoofdstad van de twee aangrenzende staten: Punjab en Haryana.
De positie van de stad is uniek omdat het geen deel uitmaakt
van die twee staten. Het valt direct onder de
unieregering die meerdere van deze gebieden onder zich heeft.
It was one of the early planned cities in post-independent India and is internationally known for its architecture and urban design.[7] The master plan of the city was prepared by Swiss-French architect Le Corbusier, which transformed from earlier plans created by the Polish architect Maciej Nowicki and the American planner Albert Mayer. Most of the government buildings and housing in the city, were designed by the Chandigarh Capital Project Team headed by Le Corbusier, Jane Drew and Maxwell Fry.
Nederlands:
Het was een van de eerste geplande steden in het onafhankelijke India.
Internationaal bekend voor zijn architectuur en stadsontwerp.
Het masterplan is ontwikkeld door de Zwitsers-Franse architect Le Corbusier.
Hij baseerde zich op eerdere ontwerpen van de Poolse architect Maciej Nowicki en
de Amerikaanse ontwerper Albert Mayer.
De meeste overheidsgebouwen en huizen zijn ontworpen door het Chandigarh hoofdstad projectteam
onder leiding van Le Corbusier, Jane Drew en Maxwell Fry.
Chandigarh’s Capitol Complex was in July 2016 declared by UNESCO as World Heritage. The Capitol Complex buildings include the Punjab and Haryana High Court, Punjab and Haryana Secretariat and Punjab and Haryana Assembly along with monuments Open hand, Martyrs Memorial, Geometric Hill and Tower of Shadow.
Nederlands:
In juli 2016 werd het Chandigarh Capital Complex opgenomen
op de UNESCO World Heritage List.
Het Hoofdstadcomplex bestaat uit onder meer het Punjab
en Haryana Hoge Gerechtshof, Punjab en Haryana Secretariaat,
Punjab en Haryana parlementsgebouw, het Open Hand-monument,
de Gedachtenisplaats voor de martelaren, de Geometrische heuvel en
de Schaduwtoren.
The city has one of the highest per capita income in the country. The city was reported to be one of the cleanest in India based on a national government study.
Nederlands:
De stad heeft een van de hoogste cijfers voor het gemiddelde inkomen
van het land.
Volgens een nationale studie is het een van de schoonste steden in India.
Distribueren
Bij een letterzetter wil dat zeggen dat je
een eenmaal gezette tekst weer uit elkaar gaat halen
en de letters weer op hun plaats in de letterbak gaat stoppen.
Dat is waar ik dit weekend tijd aan besteed heb.
De tekst was een voetnoot van Arnon Grunberg.
Het goede nieuws is dat ik afgelopen zaterdag iets las in
de Volkskrant waaruit ik opmaak dat alle voetnoten
in boekvorm gaan verschijnen.
Don Quichot
Rob Davis bewerkte de tekst van Cervantes en maakte er deze graphic novel van. Het is een enorm plezier om dit boek te lezen. Grappig, vol wijsheden, fantasievol. Geweldig!.
Het is zo’n prachtig werk. Eigenlijk is het een soort raamvertelling.
Je buitelt van het ene avontuur in het andere.
De tekenstijl past Davis aan als het hem uitkomt om de lezer te laten
weten dat je van het ene verhaal in het volgende overstapt en
soms liggen die verhalen in elkaars verlengde.
Gisteren heb ik de Nederlandse vertaling van de boeken gekocht.
Het verhaal van Don Quichot bestaat namelijk uit twee boeken
die Cervantes na elkaar geschreven heeft.
Maar wil je nu snel even kennis nemen van de inhoud:
dan is dit boek een hele goede route.
The man who killed Don Quixote
Jonathan Pryce and Adam Driver (links) in The Man Who Killed Don Quixote.
Afgelopen vrijdagavond zag ik deze prachtige film.
Het plezier waarmee de film gemaakt is,
de liefde voor het verhaal, het spat van het doek af.
Misschien is het niet het grootste meesterwerk van Terry Gilliam,
zoals sommige recensisten zeggen, maar ik heb genoten.
Het verhaal zit intelligent in elkaar. Veel elementen die
terugkomen in de verstripte versie van Rob Davis
(ik heb het boek van Cervantes zelf nog niet gelezen)
komen in de film terug.
De logica van Don Quixote is fantastisch.
In meerdere betekenissen:
vol fantasie maar ook prachtig om aan te horen.
In de film wordt vaak gewezen op een belangrijke reden om iemand
te casten in een rol: de kop.
In de film zelf is dat precies zo. Het gezicht van Jonathan Pryce
met de milde, wat spottende glimlach, houdt je de film bij de les.
Dan Adam Driver, hij heeft niet het figuur van een Sancho Panza,
maar zijn vaak verbaasde en twijfelde blik, is gemaakt voor de rol.
Jonathan Pryce in The Man Who Killed Don Quixote.
Hoe moeilijk het is om een komische film te maken
en hoe belangrijk timing daarbij is
wordt ook in The man who killed Don Quixote duidelijk.
In een scene ligt Sancho op zijn rug en wordt gezoend door
een prachtige vrouw. Dat zoenen gaat langzaam over in likken.
Dat likken duurt naar mijn gevoel net iets te lang,
misschien een halve seconde te lang.
Daardoor wordt duidelijk dat dit een overgang is naar een andere realiteit.
Daar draait het bij Don Quichot steeds om.
Want de mooie vrouw blijkt een likkend schaap te zijn.
Leuke scene, heel grappig maar hij duurt net te lang
waardoor het effect kleiner wordt, iets minder grappig.
****
Chandigarh: Rock Garden
Door mijn blogs over de Rock Garden zag ik
op Twitter dat het niet zo goed gaat met de Rock Garden.
The Chandigarh Municipal Corporation on Monday served notices on Rock Garden, Natural History Museum and various other institutions for not paying property tax.
Dit bericht kun je hier vinden.
Blijkbaar betaalt men ten onrechte geen WOZ.
Daarnaast las ik een bericht dat er weinig water meer stroomt.
Dat het er vuil is en dat de faciliteiten onvoldoende waren.
Toen wij er in 2016 waren, was het restaurant niet veel.
Zie bijvoorbeeld dit bericht uit 2017.
Maar in 2016 zag het er nog goed uit.
De laatste serie:
Een verstekeling.
De lange en troostende arm van moeder.
Kleermakerszit.
Oef, ik zit.
Zwaai, zwaai.
Naast groepen mannen ook groepen vrouwen.
Dit is zo’n beetje hoe je door de tuin kunt wandelen.
Deze beelden zijn gemaakt met ‘bangles’, de plastic armbanden die je vrouwen heel veel ziet dragen in India.
Hoofddeksels.
“Band on the run”.
In traditionele dracht.
Nog een indruk van de tuin.
Kusje.
Ochtendgymnastiek.
De kleurige tantes.
Korte nek.
Tot ziens!
Vandaag weer in mijn drukkerij en boekbindwerkplaats geweest
Weer een stapje gezet voor het project Boek in een doos / Book in a box.
Willekeurig heb ik een van de doosjes gepakt en ben vanaf
de maten van de binnenkant van de doos gaan beredeneren
Hoe groot het papier moet zijn.
Eerst de doos opgemeten.
De doos heeft ronde randen.
Mijn boek wordt rechthoekig dus daar moet ik rekening mee houden.
Dus beredeneerd hoe groot de boekband moet worden.
Dan beredeneerd hoe groot het papier moet worden (na snijden).
Dan beredeneerd hoe groot het papier mag zijn voor het snijden.
Dan beredeneerd hoe groot het te bedrukken
deel van het papier gaat worden.
Vervolgens heb ik een dummy boekband gemaakt, op volume.
Dat gepast in het doosje.
Vervolgens papier op maat gesneden (deels).
Vervolgens de maten van de bijbehorende boekenlegger bepaald.
Daarvan ook een dummy gemaakt.
Dat ziet er dan zo uit.
Het doosje van een bekende modewinkel. Geen idee wat de inhoud was.
Dan een dummy boekband of boek gemaakt. Een voor- en achterkant op maat met daar tussen vier stroken papier van 1 cm breed.
Zo ziet de dummy er uit om te passen met het doosje.
Het past. Het boekje komt eenvoudig uit de doos. De hoogte is ook goed. Eerlijk gezegd was dat toeval of geluk.
Dit is het overzicht met de metingen en de redeneringen.
Ik heb een dummy boekenlegger gemaakt. Die moet straks ook in het doosje passen. Die boekenleggers worden allemaal min of meer hetzelfde. Behalve de afmetingen. Die boekenlegger ga ik maken met een lasersnijder.
Chandigarh
Dit wordt denk ik de voorlaatste blog over
de Rock Garden in Chandigarh, India.
Dit idee hadden we al eerder gezien maar nu in een dubbelportret uitvoering.
Het levert allemaal heel veel gezichtjes op.
Soms hele leuke gezichtjes.
Een vierhoevige, neem ik aan.
Soms lijken alle beelden in een groep heel sterk op elkaar. Hier is het meer divers.
He, die heeft een bord op haar hoofd.
Dit geeft een beetje een beeld van hoe je door de Rock Garden loopt.
Steeds loop je langs podia met steeds weer een nieuwe voorstelling.
De maker heeft de vorm goed onderzocht.
Leuk clubke.
Muzikanten en zangers?
Een stel van de vele apen die er te zien waren.
Soort boomstronk-vorm.
Leuke, gekleurde das met strik.
Trommelaar.
Een nieuw soort olifant.
Van opzij.
Onverwacht individueel.
De bruine variant van de blokhond.
Glimlachende elanden.
Tot een volgende keer met waarschijnlijk de laatste serie uit de Rock Garden.
Zelfportret als legkaart
Schrijver van dit krantenartikel is bij mij onbekend. Ik zie alleen de initiaal “R”, Ook de datum en de krant/tijdschrift van publicatie is bij mij onbekend. Al kunnen we van de datum zeggen dat het boek waarover het artikel gaat, in 1954 is gepubliceerd. Hella S. Haasse: Zelfportret als legkaart.
Hella S. Haasse:
Zelfportret als legkaart
Hella S. Haasse is in Indië geboren, gedeeltelijk daar en gedeeltelijk in Nederland – maar hier zonder ouders – opgevoed.
Zij beschrijft nu van die jaren – afgewisseld met beschouwingen en overdenkingen – een aantal feiten, die zij zich herinnerde toen ze er over na ging denken.
Het zijn uiterlijke feiten, die een innerlijke en blijvende klank hadden, maar die is zij zich dikwijls pas later, misschien zelfs pas duidelijk bij het schrijven van haar “Zelfportret als legkaart” 1), bewust geworden.
Zoals zij zich waarschijnlijk pas nu bewust is, dat zij door die omstandigheden is gegroeid tot een vroegtijdige zelfstandigheid, die tevens eenzaamheid was.
Soms, bij periodes, heeft zij zich uit die eenzaamheid proberen te bevrijden door nadrukkelijk aansluiting bij en erkenning door een groep te zoeken (door kwajongensstreken, die eigenlijk niet bij haar aard pasten) en ook door op te gaan in dromerijen en fantasieën.
Uit die ontwikkelingsgeschiedenis probeert zij na te gaan, wie zij eigenlijk geworden is.
Een zelfstandig denkende en nuchter oordelende vrouw, concludeert de lezer, tot op zekere hoogte nog eenzaam, waaruit haar drang tot schrijven zich ook zou laten verklaren.
Het schrijven, het bedenken van verhalen lokt haar op het ogenblik niet aan, sinds zij “door het rookgordijn van de eigen verzinsels” heen heeft gezien en er uitingen van het eigen “ik”, hij het schrijven nog onbewust, in herkend: haar eigen onzekerheid tegenover het leven, die zich het veiligst voelt in de “ivoren toren” in de figuur van Charles d’Orleans in Het woud der Verwachting, en dezelfde onzekerheid, maar duidelijker geformuleerd in het “wie ben ik, wat ben ik” van Giovanni Borgia in de Scharlaken Stad.
In haar zelfportret probeert Hella Haasse bewuster dan in haar romans haar problemen te onderscheiden.
In eerste visie lijken zij hierop neer te komen: Dat het alledaagse bestaan haar niet voldoet en dat haar geestelijke activiteit daar naast lijkt te staan en haar voorkomt als een vlucht uit de realiteit.
Bij nader inzien blijkt de tweespalt dieper te gaan: haar ontgaat de zin van haar leven, voor zover zij er slechts de waarneembare realiteit, de innerlijke zowel als de uiterlijke, van kan waarnemen.
Dat waarnemen is al zo moeilijk, omdat de grens tussen schijn en werkelijkheid, russen wat men zou wensen te zijn en wat men feitelijk is, nauwelijks is te ontdekken.
Wat zij tot dusverre geschreven heeft, beseft zij, is uit die tweespalt tussen schijn en werkelijkheid ontstaan, een bijna onbewuste poging tot bewustwording.
Zij vermoedt, dat zij de echte realiteit boven de waarneembare werkelijkheid, de derde dimensie, zal kunnen achterhalen, als zij zich de zin van de herhalingen in haar leven bewust wordt: telkens immers, ziet zij zich in situaties geplaatst, die s(t)eeds weer dezelfde keuze vragen.
In feite is die derde realiteit, waarin het evenwicht bereikt wordt, voor de mens onzichtbaar.
Hij heeft een geloof nodig, om het te bereiken, zij het een geloof “zonder God”.
Waarom zonder God?
Omdat de religie, de filosofie en het politiek systeem tegenover de onzekerheden van de eigen tijd geen toereikend passe-partout zijn.
Dat is juist: pasklare oplossingen vindt men nergens ook niet in het geloof, alhoewel dat een stevig houvast blijkt.
Maar laten we daar niet op doorgaan en constateren, dat het Zelfportret een eerlijk en boeiend boek is, dat ook voor wie de schrijfster in vele opvattingen niet kan volgen toch verhelderend blijkt.
R.
—
1) Uitg. De Bezige Bij.
Dit lees ik op dit moment
Het boek is een stripboek met de naam The complete Don Quixote. Het is natuurlijk naar het verhaal van Cervantes en hier getekend door Davis. Het grote nieuws is echter de standaard waar het boek op staat. Die heb ik in Den Haag gekocht. Altijd al willen hebben.
De introductie op Cervantis van Wikipedia:
Miguel de Cervantes Saavedra (Alcalá de Henares, 29 september 1547 – Madrid, 22 april 1616) is een van de belangrijkste roman- en toneelschrijvers uit de Spaanse literatuur. Hij schreef een twintigtal toneelwerken, maar is vooral bekend geworden door zijn boek Don Quichot van La Mancha (El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha).
Wat zou Hella Haasse van deze schilderijen gevonden hebben?
Mauritshuis. Gerard David, Wooded landscape (Boslandschap), circa 1510 – 1515.
De set schilderijen zijn super modern.
De geheimzinnige uitstraling, en dan, al is het geen labyrint,
het ziet er uit alsof je er in zou kunnen verdwalen.
Mysterieus.
Wat is het verhaal bij die mensen?
Waarom dat gebouw.
Die prachtige kleuren groen van de bladeren.
Het decor van een roman van Hella S. Haasse.
Mauritshuis
In plaats van in de FutureDome was ik gisteren in het
Mauritshuis in Den Haag.
Daar heeft men zo’n prachtige collectie!
Iedere keer als ik daar ben is het weer genieten.
Ik zie ook steeds weer ‘nieuwe’ schilderijen en oude vrienden.
De aanleiding van het bezoek was de restauratie op zaal van het schilderij ‘De bewening’ van Rogier van der Weyden. Het schilderij dateert van 1460 – 164.
Dit is zo’n verrassing. Ik heb het vast al meer keren gezien. Jacob van Campen. Om te beginnen is het een dubbelportret. De man – Constantijn Huygens – zit er nogal statisch en formeel op. Vanachter hem piept als het ware de vrouw tevoorschijn. Ze kijkt de toeschouwer ook recht aan. Haar naam is Suzanne van Baerle, ze was zijn vrouw.
Dit is een oude bekende: Jan Steen, Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.
Nog een oude bekende: Johannes Vermeer, Meisje met de parel. Of al die prachtige Rembrandts of De Stier van Paulus Potter.
Chandigarh Rock Garden, deel 3
Deze keer pak ik de draad op bij de vorige serie en vervolg ik
naar een pauzeplaats in de Rock Garden.
Een deel van de Rock Garden is een plaats waar je een
feest kunt geven.
Toen wij er waren waren de voorbereidingen in volle gang voor
wat ik denk, dat een bruiloftsfeest was.
Het grote terrein had aan de zijkant grote mozaïeken,
veelkleurig, heel feestelijk.
Het begint met deze kat.
Hoe kan het ook anders in India: een pauw.
Made in India: Vitreous. Dat schijnt een soort waterdichte tegels te zijn. Hier als grondstof voor een mozaiek.
Tot aan deze plaats ben je waarschijnlijk nog niet op het midden van de route door de Rock Garden.
Een hand.
De bloemisten waren druk in de weer.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand……..
Zo komen de gasten straks het feestterrein opgelopen.
Een Indiase draak met een lotus op zijn tong.
Deze boom en de architectonische elementen waren gemetseld op een richel onder een enorm afdak. De achtergrond waren allemaal zwarte en donker bruine steentjes.
Hoezo ‘1001 nacht’ bestaat niet?
Maar de volgende stenen beelden, op een hoge muur waar het water van af klettert, lokken ons om ons avontuur in de Rock Garden in Chandigarh af te maken. Dat vervolg kun je een een volgende blog zien.
Het regende even vanmorgen
Het had misschien nog wel wat langer en heviger mogen regenen.
We koelden er niet veel van af.
Het leverde wel een paar mooie foto’s op van bloemen op
ons balkon.
Het begon leuk….
…maar het is langzamerhand een ganzenplaag in het Valkenberg.
Het zacht ontwaken in het Valkenberg in Breda. Oh, ja, dit is slechts een deel van de aanwezige dieren. De ganzenhoeder was niet aanwezig om ze bij elkaar te drijven.
Van 9 tot 5
Deze cartoon van ‘Van 9 tot 5’ kwam ik op Twitter en even later
op Facebook tegen.
Bij semi-overheid en overheidsbedrijven is de situatie die
in de cartoon beschreven wordt dagelijkse realiteit.
Van 9 tot 5.
Boek in een doos / Book in a box
Vandaag heb ik aan een beperkt aantal linoafdrukken gewerkt. ‘Boek in een doos’ is er een van. Deze is bijzonder omdat hij als enige ook een afbeelding van een boek in de doosvorm heeft.
Vandaag kon ik niet zo veel tijd in mijn werkplaats doorbrengen en
zoals bekend hebben we erg hoge temperaturen.
In de FutureDome, de voormalige gevangenis met bijgebouwen,
is het in gebouw O, dan ook erg warm.
Dus heel veel heb ik niet gedaan.
Maar ik ben de minder geslaagde lino-afdrukken aan het bewerken met
ecoline.
Book in a box.
Deel 2 van de Rock Garden in Chandigarh
Meestal gaan mijn stukjes over oude stenen.
Deze stenen zijn niet nieuw maar zeker niet oud.
De rock Garden in Chandigarh is een heel serieus project,
een grote oppervlakte, veel creativiteit en vindingrijkheid.
Allerlei voorstellingen met stenen in de meest brede zin
van het woord.
Zoals deze landschappen.
Knap geknoopt.
Deze foto geeft een gevoel voor sommige van de afmetingen. Let ook op de reliefs die aangebracht zijn.
Ook in India: wat zouden we zijn zonder selfie stick?
Hou de tuin schoon,het is jouw eigendom. Met het brilletje van Gandhi.
Een leuk nisje.
Dat kun je ook doen met je borden.
Mooie vorm. een soort bloemen met een gezicht die buigen in de wind.
De menselijke en dierfiguren staan meestal op ooghoogte. Je loopt als het ware langs toneelpodia van steen waar de figuren op staan.
Een soort Venus, reclining figure noemt men dat in de kunst. Liggende figuur.
Gehoornd hoefdier.
De foto is niet echt mooi. Niet goed scherp. Maar het is zo’n ander beeld dan alle andere. De meeste beelden zijn positief. Krachtige figuren, mooie decoraties. Hier lijken twee stieren te verdrinken in een zee van steen. Door de zwarte kleur van de dieren en hun opengesperde bekken een luguber beeld.
Line dance?
Drie op een rij.
Een muur van steen en water.
Waterdraagsters.
De eerste uit een reeks mozaïeken. Maar de andere volgen een volgende keer.
Argusvlinder 