De grotere en donkerdere bladeren achteraan gelegd,
de kleine en lichtere bladeren voorop.
De bladeren liggen nog los.
Ik denk nog na of, en zo ja hoe, de bladeren
een vaste plaats te geven.
Boekje in boekje
Afgelopen zaterdag was de open dag of donateursdag
van de Stichting Handboekbinden.
Daar ben ik naar toe gegaan.
Dit was de tweede of derde keer.
Deze keer leverde het me niet zoveel op.
Dat is jammer.
Ontbijt in de trein. De dag is in de Gruyterfabriek in Den Bosch. Een mooie locatie met heel veel startende ondernemers. Leuke sfeer. Zelfs als de meeste kantoren gesloten zijn. De afstand van het station naar de fabriek viel tegen. Dat was niet de beloofde 10 minuten maar meer 40 minuten. En dan. Waar was de ingang?
Onderweg had ik dus genoeg tijd voor een selfie.
De Gruyterfabriek heeft een mooie brasserie. Jammer dat die soort van dicht was. Je kon er koffie kopen maar het eten was beperkt tot het lunchpakket.
Een agenda was er ook niet echt. Eigenlijk waren er alleen wat stands van ‘commerciële’ partijen: boeken over boekbinden, handgeschept papier en veel onderwijs. Er waren twee sessies maar de start- en eindtijden werden pas ter plaatse duidelijk. Een sessie ging over het Boekje in boekje. De andere sessie over koud ‘vergulden’.
Omdat er te weinig tijd was om het boekje te maken heb ik het mee naar huis genomen om het er af te maken. Daar bleek dat ik het materiaal voor de sluiting niet had meegenomen (wist niet dat het er bij hoorde). Het is een beetje een onduidelijk boekje. een concertina met groter katern en een klein katern. Dat kleine katern komt als het ware op een standaard te liggen. Individueel leuk gevonden maar als boekje….
Als bijvangst van mijn klein Dada-projectje had ik een kleine tekst klaarstaan op de pers. Die heb ik voor de boekjes gebruikt.
De tekst is een zogenaamd elfje.
Elf woorden over 5 regels:
1 regel met 1 woord
1 regel met twee woorden
1 regel met 3 woorden
1 regel met vier woorden
en de laatste regel met 1 samenvattend woord.
Mijn tekst is:
letters
gebeeldhouwd begrip
lijnen in orde
gebogen inkt, strepen, tekens
woord
Om het dada-karakter te benadrukken heb ik de tekst gezet
in kolommen waarbij de woordbreedte de kolombreedte bepaald.
Woordbreedte is kolombreedte.
Met een titel en het boekje is gereed.
Volgend jaar nog eens zien of ik nog naar de open dag ga.
5996: Johan Cruijff en kunst?
Dit is mijn 5996-ste blogpost in 15 jaar.
Sinds maart 2005 blog ik.
Ik heb even op internet gezocht hoeveel dagen dat ongeveer zijn:
Voor alles zijn er tegenwoordig websites. Dus van 1 maart 2005 tot 30 september 2018 zijn 4961 dagen. Dat brengt mijn blog (als ik deze maand de 6000-ste maak) gemiddelde op ongeveer 1,2 posts per dag.
Deze blog post gaat over de National Gallery in Londen.
Ik nam me voor er niet langer dan 1 uur te blijven.
Het werd natuurlijk anderhalf uur.
Wat een fantastische collectie.
Zomaar een paar Turners op een rij.
Prachtige middeleeuwse en renaissance werken.
Ik heb een paar foto’s gemaakt van wat me opviel.
Dit werk en de volgende foto, deze twee werken hingen naast elkaar. Prachtig. Workshop of Domenico Ghirlandaio, Portrait of a girl, circa 1490.
Sandro Botticelli, Portrait of a young man, circa 1490 – 1495. Waarom bij dit portret sprake is van een ‘young man’ (een jonge man) en bij het vorige van ‘a girl’ (een meisje), weet ik niet. Ze lijken me ongeveer even oud.
Ik liep zomaar een paar zalen door en plotseling zag ik een aantal werken die samen een altaarstuk of iets dergelijks zijn geweest. In het kader van de tentoonstelling een paar jaar terug over St. Franciscus in Utrecht heb ik toen dit werk of gezien of er over gelezen. Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), Saint Francis before the Pope Honorius III / The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Dit is onderdeel van het San Sepolcro Altarpiece.
Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Die engel die de stigmata aanbrengt komt bij mij altijd over als een soort drone die in de lucht hangt.
Sassetta, The wolf of Gubbio, 1437 – 1444. Let ook op de halve cirkel met vogels in de lucht.
Dit schilderij en de volgende twee foto’s vormen samen een drieluik: Hans Memling, The Donne triptych, about 1478, Saint John the Baptist. Johannes de Doper.
Het centrale paneel. De aanbidding van de Maagd en het Kind, Hans Memling, Sir John Donne kneels in adoration before the Virgin and Child.
Het rechterpaneel: Hans Memling, Saint John the Evangelist. Johannes de Evangelist. Alle drie de delen hebben zo’n prachtige vloer. Het centrale deel met een tapijt erop. Schitterend.
Dit vond ik super om te zien. Rogier van der Weyden gebruikte het beeld van Magdalena meerdere malen. En steeds heeft het kleed van de vrouw, dezelfde vouwen. “Je gaat het pas zien als je het door hebt.” zei Johan Cruijff, en als je het eenmaal gezien hebt, zie je dat iedere keer opnieuw. Rogier van der Weyden, The Magdalen Reading, before 1438.
Claude Monet, Irises, about 1914 – 1917.
Leonardo da Vinci aks onderdeel van een deurpartij.
Rembrandt was daar ook te zien.
The National Gallery.
Rubaiyat van Omar Khayyam
Donderdag ontving ik een paar boeken van de Folio Society.
Ik had ze een tijdje geleden besteld.
Een van de boeken is een facsimile uitgave van de
Rubaiyat van de Perzische dichter/schrijver
Omar Khayyam.
Op de deels Nederlandstalige website van Hans van Rossum
Staat het een en ander over de schrijver en het boek.
Het kleine boekje zit in een omdoos.
Dit is de boekband zoals je die ziet als je het boekje uit de doos haalt. Helaas doet de scanner geen recht aan de gouddruk op de band.
De Engelse tekst die in dit boekje gebruikt wordt is die van de vertaling uit 1859 van Edward Fitzgerald.
De pagina’s zijn gekalligrafeerd door William Morris (die van de Arts-and-craftsbeweging). Figuren in de marge (niet op de foto) zijn ontworpen door William Moris en Sir Edward Burne-Jones en geschilderd door Charles Fairfax Murray. Dit boek is gebaseerd op de versie in het British Library, MS 37832, gemaakt in 1872.
Vijf galeien
Tot nu toe had ik 1 galei.
Een galei is een soort metalen dienblad waarop je een tekst
voor korte of langere tijd kunt bewaren nadat je die tekst gezet hebt.
Hij is zo ontworpen dat je de tekst relatief eenvoudig
van de galei naar de pers kunt overbrengen.
Maar op 1 been kun je niet staan.
Toen er deze week op Drukwerk in de Marge een paar galeien
werden aangeboden met insluitwit, heb ik die gekocht.
Galeien met insluitwit.
Insluitwit zijn stroken metaal die worden gebruikt om op de pers
de tekst (die met de hand gezet is uit losse loden letters, leestekens
en spaties en misschien wel met cliche’s (=afbeeldingen)) goed vast
te zetten (in te sluiten).
Op de plaats van het insluitwit komt als het goed is geen inkt
en het papier waarop je drukt, raakt dat metaal niet.
Die ruimte op het papier die boven het insluitwit zit,
blijven na het drukken dus wit.
We lopen verder in Londen
We zijn een beetje van de wandelroute afgeweken. Geeft niks, moet kunnen. Zo kwamen we op Travalgar Square terecht. Op de hoek met St. Martin-in-the-Fields.
Midden op het plein staat Admiraal Nelson op zijn kolom.
Net voor een concert in de St. Martin-in-the-Fields kerk er nog even binnen gelopen. Dan zie je deze prachtige vondst: een soort glas-in-lood raam met daarin het kruis.
Het interieur van de kerk.
Toen heb ik een bezoek gebracht aan de National Gallery. Een indrukwekkend museum met prachtige werken. Daar kom ik in een volgende blog post nog even op terug.
Leeuwen omringen Nelson.
Als protest tegen de vernietiging van oudheden door IS staat dit tijdelijke beeld hier op Travalgar Square.
Tijd voor de National Gallery.
Herfstboeket
In plaats van vanmiddag te werken aan de Dada-dichtbundel
heb ik een aantal bladeren die ik vorige herfst verzameld had,
vandaag geverfd met ecoline.
Het idee is om met de bladeren een soort van boeket te maken.
De eerste foto’s zijn foto’s van individuele bladeren. De beschildering is ergens ‘work in progress’.
Dit is een eerste schikking van het boeket. De bladeren waren nog niet allemaal droog daarom heb ik het weer uit elkaar gehaald maar dit is een beetje het idee.
Bracke kip op BredaPhoto
Afgelopen zondag was het prachtig weer en druk op
de locaties van BredaPhoto die ik bezocht.
De vele foto’s, video’s en installaties leverde weer
foto’s op en dorst die je kon lessen met Bracke kip
van brouwerij Ramses uit Breda.
Gelukkig zaten de zwakkere broeders aan het begin. In de voormalige kazerne en huis van het Breda’s Museum veel installaties en korte video’s. Natuurlijk het is het meer experimentele werk maar er waren ook veel pretenties die niet waargemaakt werden. Lennert Deprettere met zijn The gypermediated selfie construction. Jammer. Volgende keer beter. De installatie is misschien nog leuk bedacht maar een discussie over de gevaren van social media….. Nee dat zat er niet in.
Van wie ‘Into the merge’ is. Ik heb het niet mee geprobeerd op te zoeken.
Het kan ook anders: Minghui Zheng, Rent a partner (Huur een partner, een video met een gesprek over relaties). Sterk.
Even if I did not have a flat or a car / Ool al had ik geen appartement en een auto. Geld, positie, liefde. relatie.
Grappig. Heel goed gevonden van de nieuwe fotograaf des vaderlands: Jan Dirk van der Burg, Wethouders van middelgrote gemeenten met stekelhaar. Dit was maar een van de goede vondsten.
Een hoogtepunt vond ik de serie foto’s en documenten van Mathieu Asselin: Monsanto, A photographic investigation, 2018. een journalistieke rapportage door foto’s over Monsanto. een chemisch en zadenbedrijf dat grip krijgt op de landbouw wereldwijd en daarbij alle middelen inzet die het ter beschikking heeft. Heel indringend.
De loopbrug bij het Chassé. Het levert goede plaatjes op maar de foto’s zie je toch het best als je om de brug heen loopt.
Dit is een voorbeeld van een serie foto’s op de loopbrug: Shadi Ghadirian.
In Club Solo was werk te zien van Karel Doing. Deze fotograaf experimenteert onder andere met de chemie die bij fotograferen een rol kan spelen. Hier door bloemen op een film te leggen en te zien wat er dan gebeurt. Vervolgens is de film uitvergroot. Mooi werk.
Toen ging ik naar de Koepel in Breda, nu FutureDome genaamd.
Deze voormalige gevangenis wordt nu voor andere doelen gebruikt
zoals tijdens BredaPhoto als tentoonstellingsruimte.
Het centrale werk is een soort videocollage van Geert van Kesteren met de naam The Believers, 2018.
In deze foto’s verdringt soms De Koepel, het gebouw, de installatie
en dan weer andersom. Soms steekt de geschiedenis zijn kop op.
Een zonsopkomst.
Een meerluik. Je ziet steeds nieuwe dingen. De film kun je gemakkelijk meerdere keren zien.
De achterkant van het werk van Geert van Kesteren.
De computers zijn er maar druk mee.
Een deel van de vloer van De Koepel is van glas. Er zitten ruimtes onder waarvan de functie mij niet duidelijk is.
Dat glas helpt de fotograaf weer.
Nog meer denkkracht.
Hoe zat dat ook al weer met de Drie van Breda, de oorlogsmisdadigers die hier gevangen zeten. Willy Lages, Joseph Kotälla, Franz Fischer, Ferdinand aus der Fünten.
De gevangenispoort aan de binnenkant.
Vanaf de FutureDome ben ik naar de Belcrum gegaan, naar de
oude fabriek van machinebedrijf Backer & Rueb.
Een prachtig ruw gebouw voor een fototentoonstelling.
Dit is werk van Masamichi Kagaya, Glove, 2012. Een van een serie foto’s gemaakt in Fukushima in Japan. De onderste foto is een ‘reguliere’ foto van het onderwerp. De bovenste foto toont de radioactiviteit die in het voorwerp is achtergebleven als een geheimzinnige glans. Als je alleen de bovenste foto zou zien denk je dit is de handschoen van Michael Jackson.
Keyezua, Floating Nightmares (zwevende nachtmerries).
Grendel van Backer & Rueb.
Het laatste adres waar ik foto’s zag was: Puijfelik. Dit is de naam van een familie van (vroeger) handelaren in oud papier (Van Puijfelik Recycling: http://www.vanpuijfelikrecycling.nl/). Ik ken ze uit mijn jeugd. Een groot aantal jaren hadden zij in dit deel van de stad hun papierverzamelpunt.
Ook een geweldige omgeving voor zo’n fototentoonstelling.
Christoph Krause & Cyrano Bentlage, Strange Entity.
Dit is de Bracke kip van brouwerij Ramses die je kon/kunt? drinken op de locatie Puijfelik.
Het was een plezierige middag.
Zo zwervend door Breda, van de ene naar de volgende bijzondere
locatie en dit is nog maar een deel van de manifestatie.
Alan Kitching in Amsterdam
De Grafische Werkplaats Amsterdam heeft dit najaar een serie
presentaties en workshops onder de naam: ‘Resist the Mac’.
De titel vind ik goed gevonden.
De Apple machine is natuurlijk hét gereedschap van de
moderne grafisch ontwerper.
Maar met al die techniek dreigt het oude ambacht van handzetten
en met de hand de drukpers bedienen te verdwijnen.
Alan Kitching is een Engelse ontwerper en drukker met
een eigen werkplaats die zijn brood verdient met het met
de hand ontwerpen en maken van zijn werk.
Een aantal jaren geleden verscheen er met en over hem een boek
waarvan ik een exemplaar kocht.
Afgelopen vrijdag kon ik zijn presentatie bijwonen.
Mijn exemplaar kwam in deze doos met op de buitenkant werk van Alan Kitching. Dit is de voorkant van de doos.
Dit is de achterkant met een soort letterproef.
Dit is het boek met een speciale ‘Dust jacket’, stofomslag. Alan Kitching A life in Letterpress. Zijn naam is op zijn karakteristieke manier gezet en gedrukt.
Als je de omslag eraf haalt zie je het boek met een heel stevige band.
Dit is een foto uit het boek. Het woord ‘Fire’, vuur is op de typische manier van Alan Kitching gecomponeerd. De omgekeerde ‘R’ in rood en geel is een illustratie van het begrip vuur.
Hier zie je de speciale omslag helemaal opengevouwen. Het boek staat bij mij in de boekenkast met doos en omslag, helemaal compleet.
Terug naar vrijdagavond. Rond 19:00 uur was ik bij Grafische Werkplaats Amsterdam. Een hele mooie werkplaats.
Je ziet hier een aantal persen opgesteld. Achter in de werkplaats zijn de loden en houten letters te vinden. Vooral die laatste, daar ben ik erg jaloers op.
Dit is de plaats voor de presentatie.
Toen ik deze foto maakte, wist ik niet dat ik zelf, later op de avond, de kans zou krijgen, om mijn eigen Alan Kitching-poster te maken.
De coördinator gaf een korte inleiding. Haar naam weet ik niet meer maar op de site staat dat de coördinatie ligt bij Corine Elemans.
Alan Kitching vertelde bevlogen over zijn werk.
Gisteren heb ik de poster die ik maakte, in mijn werkplaats opgehangen.
Dit is de poster: Alan Kitching talks letterpress. Als de werkplaats dichter bij huis was zou ik bijvoorbeeld zeker naar de presentatie of de workshop gaan van Herman van Bostelen // Gorilla half november. Zoek op internet maar even naar ‘Resist the mac’.
Jacky O in tranen
Foto verslag van een deel van een wandeling door Londen.
Deze pub met tuin heet The Eagle. Daar was het goed toeven maar op deze ochtend was get vooral een foto-object.
Zomaar een straatje in de buurt met daarin dit voormalige magazijn van ‘John Redman Ltd & British Empire Pipe Co’. Achteraf bleek dat het restaurant van Jamie Oliver ‘Fifteen’ er naast ligt (te duur).
Deze huilende Jacky Kennedy/Onassis kun je in dezelfde straat vinden. De tranen lopen door tot op het trottoir.
Zo heurt het eigenlijk. Een prachtige etalage met daarin paspoppen die het gereedschap en het materiaal van een kleermaker bij zich dragen. Zoals de schaar.
Bij de Royal Ballet School zie je deze prachtige loopbrug tussen de school en het Royal Opera House. WilkinsonEyre is de naam van het bureau dat de brug ontworden heeft en de brug heet: ‘The Bridge of Aspiration’.
De oude pubs zoals deze ‘The white lion’ (de witte leeuw) zijn prachtig om te zien.
Covent Garden, denk aan My fair lady. Het toneelstuk heette Pygmalion (1912) en is geschreven door George Bernard Shaw. Ik ken het vooral van de verfilming met Audrey Hepburn als Eliza Doolittle en Rex Harrison als professor Higgins.
Het beeld bovenop de bloemen-, groente en fruit markt Covent garden.
Met rekwisieten wordt de sfeer van toen opgeroepen.
Dit is het pand waar in Charles Dickens in de periode 1859 – 1870 woonde en zijn tijdschrift ‘All the year round’ maakte. Wellington Street.
This building housed the offices of Charles Dickens’ magazine ‘All the year round’ and his private apartments 1859 – 1870.
Veel boeken van Dickens verschenen als feuilleton.
Dat kun je nog steeds goed merken als je ze leest.
In ‘All the year round’ verschenen zo:
A Tale of Two Cities (juni 1859 tot december 1859)
Great Expectations (1 december 1860 tot augustus 1861)
The Uncommercial Traveller (28 januari 1860 tot 13 oktober 1860,
plus 1863–65 en 1868–69)
Royal Opera.
Timpaan boven de deur van de voormalige Bow Street Magistrate’s Court.
De winkeltjes zijn er heel leuk, zoals hier in Neals Yard, een klein pleintje. Neem wel een credit card met heel hoog saldo mee!
Een tekening van Bambi. Lady Diana als Mary Poppins, op hoge hakken en met een tas van Harrods die tegen twee kinderen zegt: you can be as naughty as you want, just don’t get caught (je kunt zo ondeugend zijn als je wilt, je moet alleen niet betrapt worden).
De architect van dit monster is Frank Matcham. Dit ‘London Coliseum Theatre of Varieties’ is een overdadig theater dat vandaag de dag een operahuis is.
‘Are you inspired’ door Nathan Bowen. Een street artist op de afzetting bij een verbouwing vlak bij St. Martin-in-the-Field. De kerk op de hoek bij Travalgar Square.
Tot zover dit eerste stuk van de wandeling.
Dadadicht: Ezeloor
Gisteren weer even kunnen werken aan de dada dichtbundel.
Toeval speelt daarbij een grote rol.
Zo heb ik gisteren stukken afvalpapier verwerkt tot
een afbeeldingen waarbij ik gebruik maak van toevallige
lijnen in de restanten papier die ik gebruikt heb bij het
spatten en rollen om bepaalde gebieden van de pagina
waar ik op dat moment mee bezig ben af te schermen.
Die toevallige lijnen laat ik dan op elkaar aansluiten.
Ik ben begonnen het spatwerk voor te bereiden voor de tekst ‘Dada’.
De vorm die ik gesneden heb uit bruin papier dekt niet de hele pagina af. Daarom gebruik ik resten van ander papier om de pagina helemaal af te dekken zodat alleen daar de ecoline komt waar ik het wil.
Dit is dan bijvoorbeeld zo’n resultaat.
Nog een.
Hier heb ik vormen uit het papier gesneden dat eerder is gebruikt om bij spatten het onderliggende papier te beschermen. Deze vormen die ik uitgesneden heb gebruik ik vervolgens weer om een compositie te maken.
In de compositie ‘Ezeloor’ (bewust foute spelling, de titel moet 7 posities of letters lang zijn) gebruik ik de toevallige lijnen die eerder ontstaan zijn, als leidraad voor de compositie. De uitsnijding van de individuele stukken papier laat ik afhangen van de verfresten op de verschillende papiersoorten.
Dadadicht
Afgelopen woensdag ben ik weer bezig geweest met
nieuwe pagina’s voor de bundel Dada(ge)dicht.
Krantenartikel, woorden uitknippen, husselen in zakje,
dan een voor een er uit halen naargelang de behoefte.
In het geval van een ‘elfje’, 11 woorden: 1 op regel 1,
2 op regel 2, dan 3, dan 4 en op regel 5 één woord.
Het Dadadicht ‘achterneef’ gedrukt.
Hier tegen een achtergrond.
Hier over spatwerk met ecoline en links een afbeelding gemaakt met drukinkt. Gemaakt met de roller en stukken sjabloon.
Nog een pagina.
Burgemeester met een bontjas
Een korte reeks foto’s van Londen.
De meeste vanuit een hop-on hop-off bus.
Dus heel toeristisch.
Dat hoge, glazen gebouw heet The Shard of de scherf. Renzo Piano, The Shard.
Je ziet zoveel beelden in Londen. De meeste van onbekende mensen. Vaak heel klassiek uitgevoerd. Hier is dat ook maar de man draagt iets wat op een bontjas of een jas met bontvoering lijkt. Het is Samuel Bevington, een burgemeester uit een ver verleden.
De Ronde van Engeland (Tour of Brittain) zou zondag een deel van het centrum ‘onveilig’ gaan maken. Die dag zijn we dan ook niet in de buurt van Westminster geweest.
Trafelgar Square met in de hoogte het standbeeld van Nelson blijft indrukwekkend.
Piccadilly Circus, was hier de reclame vroeger niet leuker? Het begint nu te veel op het scherm thuis te lijken.
We gebruikte de metro voor de reis terug naar het hotel en dat zouden we de komende dagen vaker doen (de metro gebruiken).
BredaBarst begint dag eerder
Volgens de info van de gemeente zou de opbouw
van BredaBarst donderdag beginnen,
Woensdagochtend lag het park al op een aantal plaatsen
vol met stalen platen.
Als kunstige vormen liggen de platen in het gras van het Valkenberg.
De kippen zijn al van slag en zoeken bescherming (tevergeefs) bij de stammen van de bomen.
De eerste hekken stonden woensdagmiddag ook al gereed op het Kasteelplein.
Vanmorgen arriveerden de wagens met nog meer hekken en groot materieel.
Tegen het eind van de middag is het park een groot wit hek alsof Christo (Christo Vladimirov Javacheff) zelf aan het werk is geweest.
Londen
Afgelopen weekend waren we in Londen.
Een keer met de trein geprobeerd.
De trein is echt slecht geregeld.
Je koopt een kaartje Breda – Brussel en een kaartje
Brussel – Londen (Eurostar).
De trein stopt na Breda in Noorderkempen (of all places).
Kan daarna niet meer vertrekken.
Al de passagiers kunnen dan van de volle en lange
internationale IC overstappen in een Belgische Boemel.
Zitten is er niet meer bij.
Zie maar hoe je in Brussel komt.
Zorg zelf maar dat je de trein in Brussel op tijd haalt.
Info: 0,0.
Roger Henri Ludovic Maria van Boxtel: Doe er iets aan!
Dus de verbinding in onbetrouwbaar.
De NS en haar partners voelen zich niet verantwoordelijk voor jouw reis.
Het is niet goedkoper dan vliegen.
De volgende keer dus maar weer met het vliegtuig.
Londen was erg leuk.
Een fantastisch dynamische stad waar heel veel gebeurd.
Overal wordt gebouwd, de koffie is organisch, het eten biologisch.
Alles multicultureel.
Zelfs het weer hielp mee:
Met een enorme tweedeling tussen heel rijk en arm:
Upstairs / downstairs.
Natuurlijk heb ik wat foto’s gemaakt en die deel ik hier.
Aan City Road staat een gebouw met de naam ‘Leysian Mission’. Het is ontworpen door de architecten Jonas James Bradshaw and John Bradshaw Gass. Dit is een detail van de gevel. Gebouwd tussen 1901 – 1906.
Maar ook vandaag wordt er overal in Londen veel gebouw. Veel staal, spiegels en glas.
De hoofdingang van Leysian Mission.
Dit zie je als je bij het metrostation Bank boven de grond komt: de Bank of England en veel nieuwbouw.
Vanuit Bank is het een klein stukje lopen (je kunt met de metro) naar St. Pauls Cathedral. Op een niet stralend moment doemt de oorlogssfeer weer op.
St Pauls Cathedral graveyard, de begraafplaats van de kerk bevat een paar monumenten. Altijd goed voor een foto.
Detail van St. Pauls Cathedral.
Naast de St Pauls ligt een plein met de naam Pater Noster. Dit plein is na de tweede wereldoorlog ontstaan als gevolg van de bombardementen op de stad. Daar op dat plein staat nu dit beeld: Elisabeth Frink, Pater Noster.
Op het pleintje zijn naast de toeristen veel zakenmensen die het einde van de dag vieren. Business First!
Thomas Heatherwick, Pater noster Vents. Deze twee grote metalen wokkels zijn ontworpen door een bekende Britse ontwerper. Ze zijn het ventilatiesysteem van een onderliggende transformator of iets dergelijks.
Vanaf dit punt gingen we verder met een hop-on, hop-off bus.
Daarvan meer later.
Handenactie in de Willemstraat in Breda
Toen ik vanochtend door de Willemstraat in Breda liep
viel me op dat naast de foto’s van BredaPhoto er een
soort blauwe handenactie was.
Op A4-tjes waren handafdrukken gemaakt met blauwe verf en de
vellen waren vervolgens op het straatmeubilair geplakt.
Bij het station zag ik ook lichtblauwe handen zo op
het trottoir aangebracht.
De ‘Blauwe hand’ op een bank.
‘Blauwe handen’ op een lantaarnpaal.
‘Blauwe handen’ aan muren en op straatmeubilair.
Een hand bij een verkeersbord. Vreemd. Studentengrap?
Dunhuang
Als ik iets schrijf of lees over Dunhuang in China
dan gaat het over boeken, oude boeken.
Het oudst bekende gedrukte boek in door Aurel Stein
‘ontdekt’ in Dunhuang: de Diamond Sutra.
De boeken die er ontdekt zijn worden geconserveerd en
bestudeerd door bijvoorbeeld het International Dunhuang Project.
zo zag ik afgelopen weekend een schilderij op zijden in het
British Museum uit Dunhuang. Stein bracht niet alleen
boeken mee naar Engeland maar ook schilderingen en andere
religieuze, Boeddhistische voorwerpen.
Maar afgelopen zaterdag had de Volkskrant in het
magazine een heel ander verhaal. Een verhaal over
zonne-energie in Wetenschap. In beeld van de week:
Dunhuang in de Volkskrant van 08/09/2018.
Amritsar
Amritsar is een stad met een magische naam.
Terecht!
Indiase geschiedenis en de Sikh religie komen hier
bij elkaar.
Sommige van de spanningen die al eeuwen de ontwikkeling
van dit gebied bepalen, zijn nog steeds aanwezig.
En het is er erg mooi!
We waren in Amritsar aangekomen en het liefst ga je
dan te voet op pad.
Te voet zie je het meest, maak je het meest mee.
Dus we begonnen te voet.
Onbekend met de omgeving kwamen we eerst uit bij Ram Bagh.
‘Bagh’ is het woord waarmee een ommuurde tuin wordt aangeduid.
Maar we kregen niet goed hoogte van het complex.
Zo zagen we eerst Ram Bagh Gate. Een poortgebouw.
Ram Bagh Gate, vlak bij ons hotel en vlak bij de tuin met dezelfde naam.
Via een omweg bezochten we ook de tuin. in die tuin moet een zomerpaleis liggen maar dat hebben we niet gezien.
We zagen wel dit bord en de Baradari. Een monument ter nagedachtenis.
Baradari
The Baradari is situated in the western side of the palace complex.
It stories square structure raised on a high plinth.
The roof is flat and it is connected by flights of steps on the all four side.
It has three opening in each sides which are flanked by cusped arch formation.
Arches are seperated by a pillar, each corner has three pillasters, the corner pillaster has beautiful serpentine coil or rope design, which is incorporated through out it .
The facade terminated into projected eave which is supported on decorative brackets and is sutmounted by a marble parapet
There’s an inscription on the facade of the western side wall stating: that the Baradari was built by the sons of Rai Sahib Ditta Mal in the memory of their father.
“Presente by the sons of sahib, Ditta Mal in the loving memory of their father. Born 30th july 1846, died 29th october 1916”
Maar de naam ‘Ditta Mal’ kon ik niet vinden op internet.
Dus het bleef een beetje vaag voor mij.
Maar dat neemt niet weg dat het gebouw schitterend is. Behoorlijk gerestaureerd lijkt me.
Na deze wat doelloos aanvoelende voettocht hebben we een riksja genomen naar de Gouden Tempel. Ze mogen je daar niet ‘voor de deur’ afzetten. Er waren nogal wat bestratingswerkzaamheden aan de gang en het plein voor de ommuurde Gouden Tempel werd nieuw aangelegd. Daarom moet je maar even met de stroom mensen meelopen en dwars door het verkeer.
Voor je bij de Gouden Tempel komt, passeer je eerst een andere ommuurde tuin. Een belangrijke en tragische plaats voor de onafhankelijkheidsstrijd van India: Jallianwala Bagh. Hier vond het Jallianwala Bagh Massacre of de ‘Slachting van Amritsar’ plaats.
Als je de film Gandhi gezien hebt herinner je misschien
de betoging in een tuin, die door een Engelse bevelhebber
werd gesmoord door het vuur te openen op de ongewapende menigte.
Dat is hier gebeurd in 1919.
De foto hierboven is een van de drie toegangen tot de tuin.
Deze toegang was te smal voor de pantserwagens om bij de tuin te komen.
Te voet gingen de militairen naar de tuin, een grote open vlakte,
en het vuur werd geopend.
Generaal Dyer had 90 tot 150 man tot zijn beschikking.
Er vielen veel doden en gewonden.
Er was geen medische opvang.
Dit is het monument voor de slachtoffers in de tuin.
Deze muur toont de kogelgaten van de beschieting.
Hier wordt toegelicht wat je precies ziet.
De tekst op het bord luidt:
The wall has its own historic significance as it has twenty eight bullet marks which can de easily seen at present and these were fired into the crowd by the order of general Dyer.
Moreover, no warning was given to disperse before Dyer opened fire which was gathered here against the Rowlatt act.
One thousand and six hunderd and fifty rounds were fired.
Toen we de ommuurde tuin uitliepen zagen we een bord staan dat naar de Golden Temple wees. Alleen stond het vanwege de wegwerkzaamheden niet op de originele plaats. We waren al een keer fout gelopen (en dat werd duidelijk doordat het steeds minder druk werd) maar vanaf nu zou het goed gaan.
Nu zagen we ook de officiële toegang naar de Jallianwala Bagh, de eerste keer hadden we een poort genomen die nu als uitgang dient.
De Gouden tempel bewaar ik tot mijn volgend bericht.
Mijn eerste schoentjes
Het zal zo ongeveer in 1960 zijn geweest
dat mijn ouders mijn eerste schoentjes kochten.
Afgelopen zaterdag kreeg ik ze van hen.
Ze hadden die al die jaren bewaard.
Leuke, leren, witte schoentjes met met een simpele
versiering en simpele sluiting.
die schoenen kosten toen (het staat nog op de doos)
drie gulden en vijfentwintig cent.
De gouden doos heeft wat geleden. Vooral de doorzichtige folie.
Met een elegant motiefje op de neus.
Heel erg veel heb ik er niet mee gelopen. De zolen hebben nauwelijks iets geleden. Misschien was ik er al snel uitgegroeid.
Let op de eenvoudige sluiting met een chique wit knoopje.
De pasvorm is nog volledig aanwezig.
Elfje
Nu de tekst nog met de hand zetten en dan die hierop afdrukken. Eerlijk gezegd lijkt het wel een beetje op een oefening door Kerstmis. Maar goed, krijg ik daar wat oefening voor. Ik zal de sjablonen maar goed bewaren.
