Te beginnen met het Valkenberg.
Zicht op de KMA of zoals het tegenwoordig heet: de Nederlandse Defensie Academie.
Een ander perspectief op de KMA.
De Grote Toren in de sneeuw. Binnenkort een nieuwe telefoon. Eens zien hoe dan de foto’s er uit zien.
De olijven staan gewoon in de sneeuw.
De volgende necrologie geschreven door Jacques Hendriks verscheen vandaag
op de website van BN/DeStem.
Vrijwel tot het einde was Piet de Jongh te vinden in De Beyerd, glas bier of een biljartkeu in de hand. In gesprek met stamgasten. Het Bredase café groeide onder zijn hoede uit tot een fenomeen. In de nacht van maandag op dinsdag overleed hij in zijn slaap, 80 jaar oud.
Orson, Mikel en Piet de Jongh in de Beyerd in Breda (foto gemaakt door Marcel Otterspeer)
De laatste tijd zagen de klanten Piet steeds fragieler worden. Maar zonder zijn café, inmiddels overgenomen door zijn zoons, kon hij niet. Logisch, De Beyerd was zijn leven.
Piet de Jongh is 18 jaar als hij de kroeg voor het eerst binnenstapt. Café Albert Jonkers heet het nog en de uitbater heeft een leuke dochter, Els. “Ik leerde haar kennen op de kermis. In de rups kregen we verkering, waarna ze mij meenam naar het café van haar vader. Er gebeurden daar dingen die ik nog nooit had gezien. Mannen vertelden elkaar fantastische verhalen”, legt Piet in 2013 uit, bij de viering van het 175-jarig bestaan van de kroeg.
Na de verhuizing – binnen de Boschstraat – naar de huidige locatie besluit Albert Jonkers het café van de hand te doen. In 1967 nemen Piet en Els het over, geven het ‘oudemannencafé’ nieuw élan en veranderen de naam in De Beyerd.
Pilsstad
Het is het begin van een zegetocht. Piet haalt studenten van het NWIT (later NHTV) en kunstenaars naar binnen. Piet is de eerste kastelein in Breda, die naast pils ook Belgische bieren verkoopt, die hij zelf ophaalt bij brouwerijen over de grens. Hij ontketent hiermee een stille revolutie in pilsstad Breda. Piet start met de Belgische Bierweek in De Beyerd, jaarlijks tijdens de kermis. Hij organiseert bluesconcerten en politieke debatten.
De in 2017 overleden Dick Wildeman, ex-prins carnaval en een goede vriend van Piet de Jongh, noemt De Beyerd in 2014: ‘de huiskamer van de Bredase samenleving.’ Vaste klanten spreken liefkozend over ‘het clubhuis’, voor velen is het donkerbruine café een tweede thuis.
Restaurant en bierbrouwerij
In 1992 draagt de pater familias de zaak over aan zijn zoons Mikel en Orson. Zij voegen restaurant De Beyerd toe aan de kroeg. En in 2004 starten ze hun eigen bierbrouwerij. Landelijke waardering volgt. Vakblad Misset roept De Beyerd in 1995 en 2001 uit tot café van het jaar. Inmiddels werken ook diverse kleinkinderen in het bedrijf, waar opa Piet tot het laatst zo graag kwam.
Toen in 2004 de brouwerij in de Ceresstraat ophield te bestaan, zei Piet de Jongh: “We gaan iets missen in Breda, iets dat niet in woorden te vatten is.” Bij zijn overlijden passen woorden van dezelfde strekking.
Horeca-icoon Piet de Jongh laat drie kinderen (Mikel, Orson, Patricia), acht kleinkinderen en zijn vriendin Diny na, bij wie hij het na het overlijden van Els nieuw geluk vond.
Op woensdag 30 januari wordt afscheid van hem genomen.
Piet de Jongh in zijn café in 1986. BN/DeStem.
Ben gisteren weer verder gekomen met mijn Dada dichtbundel.
Als linnen voor de band heb ik een rode kleur gekozen.
Het linnen heb ik vervolgens op maat gemaakt voor mijn band.
Hier zie je de platten en de andere delen van het skelet van de boekband al liggen op het rode linnen. De binnenkant van het linnen is wit.
Vervolgens heb ik de hoeken van het linnen afgesneden met behulp van een handig stukje gereedschap van iBookbinding. Met dit tooltje kun je afhankelijk van de dikte van het karton op de juiste manier een rechte hoek afsnijden. Het tooltje is gemaakt met een 3D-printer.
De band ligt nu onder bezwaar maar op deze foto die even daarvoor is gemaakt zie je de band zover als hij nu gereed is samen met de centrale constructie die op de rug bevestigd gaat worden nadat het boekblok met de concertina is vastgelijmd aan de constructie. Dan mis ik nog het schutblad. Misschien een leeslint? Misschien iets van een titel?
 |
|---|
Op de fietstocht in en rond Siem Reap kwamen we ook op een markt uit.
Daar zie je allerlei groente, fruit, vlees en vis.
Maar de vorige keer was ik bij een tempel gebleven en daar
pak ik dan de draad weer op.
Het klopt dat onze fietsen, die we bij het hotel gehuurd hadden, niet geweldig waren maar deze fiets was niet bij de huur betrokken. Dit bijzondere voertuig zagen we bij een van de tempels staan.
Het mooie van Cambodja is dat je foto’s als deze overal kunt maken.
Niet alles in Cambodja is fantastisch. Een jaar eerder waren we er ook. Toen waren er nog twee grote politieke partijen. Maar bij de verkiezingen in 2017 kwam partij nummer 2 wel erg dicht op partij nummer 1. Nergens zie je meer reclame voor partij nummer 2 en de leiding van partij nummer 2 is gevlucht naar buurlanden.
Op de markt aangekomen…
…..zagen we bijvoorbeeld deze slagerij.
Hier wordt nog even een heel varken aangevoerd op een bromfiets. Een behoorlijk groot dier lijkt me.
Varkenskoppen in een teiltje of vergiet.
Vis. Let op de mooie schaaldieren in de blauwe bak onder op de foto.
Vissenkoppen in een schaal.
Of je nog een banaan wilt?
We kwamen ook nog langs de ‘Palm Container Night Market’. Deze ‘winkel’ (?) heeft een eigen Facebook-pagina.
Dit is een van de twee enorme poppen die de ingang versierden.
Omdat we binnen 1 jaar voor de tweede keer in hetzelfde hotel verbleven kregen we van het hotel een speciaal dessert. Mooi en lekker. Mooi hotel: Natura Resort (een flink eind van Pub Street).
Via het tijdschrift van DidM (Drukwerk in de Marge) ontving
ik een koppermaandagprent van Studio Zeedauw.
Misschien maak ik er een boekomslag van.
Koppermaandag is een traditie in het grafisch vakgebied.
Op de maandag na Driekoningen in januari vierden de drukkers een feest.
Sommige maakten dan speciaal drukwerk zoals deze prent die wil
oproepen tot verzet.
Dit is het ‘skelet’ van de boekband die ik bedacht heb. Misschien blijkt het onpraktisch te zijn maar ik heb het in ieder geval voor mezelf bedacht en ben het boek nu aan het realiseren. Dit is een verbeterde versie van een eerdere dummy. Hier zie je de twee platten, de rug en de twee stroken die tussen de rug en de platten komen. De rug en die twee stroken ‘omarmen’ straks de centrale constructie die de kleine concertina vasthoudt waarop de katernen genaaid zijn.
Hier zie je hoe de constructie de concertina kan gaan vasthouden en dan straks tussen de banddelen wordt ingeklemd. Nu ga ik eerst de constructie inpakken zodat het er straks beter gaat uitzien dan bij de eerdere dummy. Ik worstel nog een beetje met de schutbladen. Als ik die toevoeg moeten die op het spinnenwebpapier bevestigd worden. Of dat zo’n goed idee is betwijfel ik.
Het bekleden heb ik eerst ‘droog’ geprobeerd (boven). Toen ik een idee had hoe het kon gaan werken heb ik de definitieve bekleding gesneden (onder).
Het resultaat is prima. Natuurlijk gelijk weer passen en meten op de band.
Daarna heb ik de verschillende delen van de band met een stuk kraftpapier aan elkaar gemaakt. Overal precies 5mm tussen de losse delen gelaten. Die open ruimtes zijn straks de scharnierende delen van de band.
Zoals al eerder aangegeven heb ik de catalogus,
ingebonden en al, ontvangen van de Stichting Drukwerk in de Marge.
Daarnaast heb ik het boek losbladig gekocht
van de Stichting Handboekbinden.
Hoe ik het boek ga inbinden weet ik nog niet.
Op deze foto heb ik al het materiaal verzameld waar ik tot nu toe
mee bezig ben geweest.
Het ingebonden boek: onder in het midden. Links daarvan de losse katernen. Die zijn verkocht in het kader van de BookbindChallenge 2019. De uiterste inzenddatum is 15 april 2019. Ik weet nog niet of ik meedoe.
Zijn laatste CD was een eerbetoon aan Duke Ellington.
Niet verkeerd maar ik hoor hem liever zijn eigen werk brengen.
Vaak hoog tempo, zijn typische stem.
Hierboven de ‘hoes’ of het ‘art work’, zo je wil.
Ingescand.
Ik heb de folie om de CD zoveel mogelijk heel gelaten en die onder
de hoes gelegd zodat de sticker met ‘Joe Jackson’ en ‘Fool’
voor nu niet verloren gaat.
|
|---|
De foto’s in deze blog post ademen een heel andere sfeer dan de foto’s
die slechts één tot anderhalve dag eerder gemaakt zijn.
De foto’s zijn gemaakt in Siem Reap. In Cambodja.
Cambodja en Laos waren het doel van onze vakantie en
de regen en de wolken van Bangkok zijn verdwenen.
In Siem Reap hadden we hetzelfde hotel laten boeken als een jaar
eerder. We huurden bij het hotel twee fietsen en zijn om Siem Reap heen
gaan fietsen. Op goed geluk. De foto’s die ik toen maakte zijn dan ook
van tempels en activiteiten die je overal in Cambodja kunt zien.
Soms heel mooie tempels, goed verzorgd en in de verf. Maar soms kan zo’n tempel wel wat verf gebruiken. Als dat zo is komt wel het houtsnijwerk goed naar voren.
Maar wel of niet goed in de verf, met de zon ziet het er allemaal prettiger uit.
Bij een van de tempels zat deze groep ouderen met bamboe tafelversieringen te maken.
Deze kunstige voorwerpen worden ook vaak gebruikt om een tempel te decoreren.
De begraafplaats.
Behalve dat Siem Reap bij Angkor Wat ligt en dat er veel hotels en uitgaansgelegenheden zijn, is het geen interessante plaats. Maar voor een fietstocht over het platteland van Cambodja is het een goed vertrekpunt.
|
|---|
Deze kunstvorm zie overal ter wereld.
De resultaten zijn soms heel simpel maar af en toe kijk je, je ogen uit.
Deze keer zagen we twee olifanten op ons bed in Bangkok.
De eerste in close-up.
Hier twee olifanten op rij. Knap gevouwen toch?
|
|---|
Op mijn foto’s zie je alleen maar regen.
Dat komt omdat op de dag dat we tijd hadden voor Bangkok,
het de hele dag regende. Niet veel. Maar toch.
Genoeg om aan het eind van de dag toch nat te zijn.
Bangkok is gewoon een hele grote stad in Azië.
Deze keer een onsamenhangende groep foto’s, de backpacker straat
van Bangkok (Khao San Road) en nog een paar losse foto’s.
Khao San Road, nog triester dan de straat al is. Daarvoor is geen regen nodig. Harde muziek, veel bars en restaurants en heel goedkope hotels. Natuurlijk ook massage salons.
Deze en de volgende foto’s maakte ik onderweg van het Grand Palace naar het hotel.
Nu zou je de indruk kunnen krijgen dat we het niet naar onze zin hadden daar in Bangkok. Nou dat was niet het geval. Het weer zat gewoon tegen.
De uitvaartplechtigheden waren nog maar een maand, misschien twee, eerder. Deze decoratie deed toch nog steeds denken aan koning Bhumibol.
Khao San Road.
Al voor onze vakantie was ik aan het boek begonnen en het was bijna uit.
Dus vandaag heb ik nog een half uur gelezen in het heel interessante boek
met de titel: ‘Wat is een boek? – Een kleine geschiedenis’, geschreven door
Paul Dijstelberge.
Op een heel vlotte manier komen heel veel aspecten van het boek voorbij.
Vooral de ontwikkeling van het boek in het westen staat centraal.
Het schept een heel breed vergezicht dat de lezer aanzet om heel veel
aspecten eens nader onder de loep te nemen en de bijgevoegde lijst
met literatuur geeft daar ook alle gelegenheid toe.
Nergens ingewikkeld of saai maar altijd met veel nieuwsgierig makende
verhalen en feiten.
Hier en daar verborgen inzichten in het heden.
Zo lezen we op pagina 182 een stukje over censuur. Dat is niet hetzelfde als
nepnieuws of de huidige overvloed aan informatie op het wereld wijd web
(het tegenovergestelde aan censuur) maar kan toch helpen daarover een mening te vormen.
Het is moeilijk voorstelbaar hoe een censuur effectief kon functioneren in de Republiek.
Steden waren vrijwel autonoom.
Het aantal drukkerijen en uitgeverijen was enorm, net als het aantal verkopers van boeken, die niet alleen winkels hadden maar ook rondtrokken op het platteland.
Het grootste deel van de bevolking woonde in steden en bijna iedereen kon lezen.
Een buitenlandse reiziger verbaasde zich erover dat zelfs een dienstmeid in discussie ging met een regent – en geduldig door hem te woord werd gestaan.
Drukwerk was goedkoop en zo kon voor het eerst de publieke opinie een rol spelen in een pluriforme maatschappij.Hier moet worden opgemerkt dat behalve interesse misschien ook een zekere mate van desinteresse in wat een ander beweegt van belang is voor tolerantie, het vermogen om elkaar met rust te laten.
Het is veelzeggend dat juist degene die de waarheid in pacht meenden te hebben, de dominees van de protestantse kerk, voorstanders waren van een strenge censuur waarbij de kerk het voortouw diende te nemen.
De landelijke, provinciale en lokale overheden in de Republiek voelden daar niets voor.
En zo kon de Republiek in de Gouden Eeuw uitgroeien tot de vrijplaats waarvan niet alleen de vrijheid van meningsuiting maar ook de rijkdom die daaruit resulteerde pas een eeuw later door de rest van Europa werd geëvenaard.
Paul Dijstelberge, Wat is een boek? – Een kleine geschiedenis.
Onlangs waren we op vakantie in Guatemala – heart of the Maya world.
Naar eigen zeggen: het hart van de Maya-wereld.
We brachten ook wat souvenirs mee.
Er zijn er een paar die nog vervolgacties krijgen hier in Nederland.
Maar vandaag kun je al proberen te raden welke dat zijn.
Ik kocht in Panajachel dit boekje met papier gemaakt van bananenbladeren. De houten delen in de band zijn met een brander in het hout getekend en daarna ingekleurd.
In de buurt van Panajachel kochten we dit schilderijtje op canvas waarop 4 marktkoopmensen te zien zijn van boven af. Ze zitten met hun gezicht naar elkaar en raken elkaars handen aan. Tussen hen in liggen de groentes en het fruit.
In Copan in Honduras kocht ik in het museum deze catalogus: Barbara W. Fash, The Copán Sculpture Museum – Ancient Maya artistry in stucco and stone.
We hebben veel naar een klein masker gezocht. Op de valreep vonden we dit op de luchthaven.
Dit kregen we van de gids op de stadstoer door Guatemala Stad. Een geluksarmband.
Dit kocht ik in de buurt van Panajachel bij een koffietent. Veel zaken in Guatemala verkopen allerlei koffievarianten (drankjes: espresso, capuchino, …) maar verkopen ook de koffie zelf (gemalen of niet) van een plantage in de buurt. Die kun je dan natuurlijk ook bezoeken. Hier verkocht men daarnaast allerlei dingen die met koffie te maken hadden (mokken, kommetjes, enz) en ook jute zaken.
Het grappige was dat ik in de winkel al zag dat de zak in India gemaakt is. Overigens mag het jute niet met water gewassen worden. Beetje vreemd.
Het Dada-boek van mij heeft even stil gelegen.
De bindwijze die ik bedacht heb, werkte redelijk op de dummy,
maar hij moet goed werken bij het echte boek.
Wat bij de dummy mis ging is dat ik iets te weinig precies heb gewerkt
(maar dat is misschien eigen aan een dummy), maar het
boekblok sloot niet mooi aan op de band.
Hier zie je de gebrekkige aansluiting van het laatste katern (links) op de band (rechts). Je ziet dat ik een constructie heb gemaakt waarbij alleen in het midden van het boek, bij het naaiwerk en de concertina. Dat geeft het boek een minder mooi aanzicht. Bovendien is die constructie nog als grijs bord zichtbaar en dat is onder andere het geval vanwege het feit dat die constructie 1 a 2 millimeter boven de band uitsteekt. Dat moet ik bij het definitieve boek allemaal gaan voorkomen.
Daarom nu veel passen en meten. Snijden en opnieuw snijden.
Bijsnijden en schuren.
De nieuwe constructie, die nog beplakt gaat worden ziet er
als volgt uit.
Je ziet links de constructie in voorbereiding. Dan zie je het groene Zaansch bord, de concertina waarop de katernen genaaid zijn, en rechts de katernen. Ik heb dunner grijs bord gebruikt voor de buitenvorm van de constructie. Aan de binnenkant heb ik stroken dikker grijs bord aangebracht ter versterking. Het verticaal gezien middelste vak, is het vak waarin de concertina straks geplakt gaat worden. Dat zorgt ervoor dat de katernen straks helemaal open kunnen en altijd een beetje ruimte hebben om te bewegen. Niet veel maar genoeg om het openen mogelijk te maken. De constructie is bijna net zo hoog als het boekblok. Dat gaat straks, naar ik hoop, een beter beeld geven aan het boek. Eerstvolgende stap is het bekleden van de constructie en dan maak ik de band af.
|
|---|
Nog een keer een serie foto’s uit het Grand Palace in Bangkok.
Een groot complex met paleizen en tempels.
De moeite waard om eens te zien maar ik zou er niet voor omreizen.
De decoraties zijn heel gedetailleerd en gaan door tot in de nok van de gebouwen.
De vormen van de gebouwen, ook de hele grote en hoge, zijn delicaat.
Maar vaak mierzoet.
Tegen het eind van ons bezoek zou het weer er niet beter op worden.
Maar om de concurrentie met de natuur aan te gaan moet je van hoede huize komen.
Met de regen is dit dan het beeld van de toeristen.
De daken zijn prachtig. Deze zijn erg hoog.
Er staan ook een aantal meer recente gebouwen. Deze zijn onder andere nog gebruikt voor de uitvaartplechtigheden van de Thaise koning Bhumibol.
Deze gebouwen zijn enorm hoog. Het ‘kleine’ gebouw op de voorgrond is de plaats waar de koning nog opgebaard ligt tot aan de feitelijke begrafenisplechtigheid.
Ook vanaf een afstand en van buiten het complex ziet het Grand Palace er indrukwekkend uit.
|
|---|
Het gaat hier om het Grand Palace in Bangkok.
Veel van die wezens hebben een staart.
Algemene indruk van het Grand Palace op een miezerige dag in december 2017.
Deze heeft de mond of bek open.
Hele originele vormen.
Hele uitgebreide staarten.
Dit is een zogenaamde Tantima-vogel of Nok Tantima. Een mythische vogel in het Thaise Hindoeïsme.
Op de vorige foto was dit kleine diertje (?) ook al even te zien.
Tantima-vogel of Nok Tantima.
In december 2018 ben ik naar een tentoonstelling
over Rembrandt geweest in het Stadsarchief Amsterdam.
Ze tonen daar allerlei archiefstukken die betrekking hebben
op Rembrandt en zijn familie.
Van geboorteregisters tot rechtbankstukken.
Heel leuk.
Ons Amsterdam, het November-December nummer met 23 pagina’s over Rembrandt.
De tentoonstelling wordt met de archiefstukken ook
interessant gemaakt door het gebruik van iPads waardoor er
een wisselwerking tussen realiteit en virtual reality ontstaat.
Een heel goed idee om de tentoongestelde stukken nog meer in hun context te plaatsen.
Toen ik in het gebouw van het Stadsarchief rondliep zag ik een boekwinkel.
Die stolen mijn hart toen ik een nummer van ‘Ons Amsterdam’ afrekende en
men een stempel van de boekwinkel op de papieren zak zette.
Ik was verkocht!
Stempel van Stadsboekwinkel Amsterdam.
|
|---|
We lopen verder rond in de Grand Palace. Dat is niet 1 gebouw maar
een groot complex met allerlei gebouwen, groot en klein, met een
maquette en met allerlei altaren.
Zoals in deze blog te zien is ook met veel paleiswachten.
In alle maten zie je de paleiswachters, als individueel standbeeld maar ook als klein ornament.
De decoratie is ook nogal eens een keer erg overvloedig.
Dit is dan weer erg zoet.
Daar krijgt mijn blog dan toch een staartje, of zeg maar staart.
Als je mijn blog nu bekijkt lijkt het alsof we altijd
op vakantie zijn, maar dat is natuurlijk niet waar.
Het kost alleen veel tijd en plaats
om mijn herinneringen op te slaan.
Gisteren ben ik weer in mijn werkplaats in de FutureDome
geweest en omdat ik een beetje zit aan te hikken
tegen de manier waarop ik mijn Dadaboek aan het inbinden ben,
ontsnap ik soms naar een ander project.
Zo ben ik gisteren bezig geweest met Mooi Marginaal.
Omdat ik ook lid ben van Drukwerk in de marge
ontving ik begin dit jaar een ingebonden versie van ‘Mooi Marginaal 2012 2017′.
Hetzelfde boek heb ik gekocht, in losse katernen, via de Stichting Handboekbinden en
ben ik aan het inbinden.
Maar bij zo’n project wil ik ook iets van mij toevoegen.
Gisteren ben ik bezig geweest met een ontwerp voor de band.
Mooi Marginaal 2012 – 2017.
Dat ontwerp is nog in een heel vroeg stadium.
Wat ik gisteren gemaakt heb, is inmiddels ingescand en ben ik aan
het bewerken. Dan krijg je iets als:
|
|---|
We vlogen via Bangkok naar Siem Reap in Cambodja.
Als je dan toch via Bangkok moet (iets met vluchten)
kun je er ook een paar nachten blijven.
Dat hebben we gedaan.
Toen bezochten we het Grand Palace, het paleiscomplex
van de voormalige koningen van Siam.
Spreekt voor zich, zou je denken.
De dag dat we het Grand Palace bezochten was het mistroostig weer. Eigenlijk miezerde het de hele dag. De temperatuur was goed maar het regende net iets meer dan de warmte kon verwerken.
Dus veel paraplu’s die dag. Stel je eens voor dat de zon goed geschenen had. Dan moet het er haast oogverblindend zijn.
De enorme en afschrikwekkende paleiswachten.
Muurschilderingen. Over een enorme afstand zijn prachtige schilderingen te zien. Alleen het onderhoud daarvan moet heel wat tijd vragen.
Daar is het dan!
Ornament van een pilaar.
Dat zijn nog eens poorten.
