Met de kennis van nu……

Kranten niet op de dag zelf lezen maar een paar dagen later
heeft al gauw een ‘Met de kennis van nu’-effect.
Maar dat maakt het verloop van sommige artikelen niet minder opvallend.

Neem nou dit nieuws, de effecten van de gebeurtenissen
zijn nog niet uitgekristalliseerd en kunnen nog lang nawerken.
Ik heb het over de Amerikaanse uitschakeling van de
Iraanse generaal Soleimani. Het NRC wijdde er de voorpagina’s
aan op 3 en 4 januari (en misschien daarna ook nog?).

IMG_2306NRC3En4Januari2020

De betreffende twee voorpagina’s. Die van 3 januari is wat gekreukeld door de regen.


Dit waren de koppen:

3 januari 2020
VS doden topgeneraal Iran
vrees voor escalatie groeit

4 januari 2020
Wie wint er met de dood van Soleimani?

Wie had er in de publieke opinie ooit gehoord van Soleimani?
Op 2 januari stond dezelfde krant nog vol van twijfel.
In een artikel op een van de binnenpagina’s stond een
artikel met de kop: ‘Teheran daagt uit, Washington aarzelt’

IMG_2307NRC2JanuariNRCWistHetNogNiet

NRC, 2 januari: “De vraag is of Trump zich uit de tent laat lokken in zijn verkiezingsjaar”. Nou die vraag werd heel snel beantwoord.


Gezien: Taxi Teheran

Beer wint van Oscar.
Dat is een soort ondertitel voor deze blog.
Dit jaar won deze film de Gouden Beer op het filmfestival in Berlijn.
Berlijn is een veel politieker festival dan de Oscars.
Berlijn kan zich dan ook veroorloven een niet 100% geslaagde film
de hoogste onderscheiding te geven.
Bij de Oscars gebeurt dat ook maar daar wordt steeds de film
gekozen met 100% commerciele mogelijkheden.

 photo WP_20150711_001JafarPanahiTaxiTeheran.jpg

Jafar Panahi is de regiseur van deze film en is eigenlijk
bijna altijd in beeld.
Hij is de taxichauffeur die ons door Teheran voert
en die ons van een dagdeel deelgenoot maakt.
Door slim gebruik te maken van een camera op het dashboard
(in werkelijkheid zijn er meerdere cameraposities en
camera’s in het spel) maken we een lange rit mee.
De passagiers praten honderd uit en komische en zeer serieuze
onderwerpen wisselen elkaar af.

Panahi mag niet meer filmen in Iran omdat zijn films
niet gewenste ideeen tonen. Internationaal is hij succesvol.
Zijn filmverbod komt uitgebreid in de film aan bod, zoals
ook andere aspecten van de religieuze dictatuur dat doen.
Dat sommige dingen in Iran niet anders zijn dan in het Westen
laat het einde van de film zien.