Deze winkel zag ik afgelopen weekend voor het eerst. Mooie naam voor een antiquariaat trouwens. Naast prachtige boeken in de etalage zagen we dit formulier. Nu weet ik dat veel mensen zeggen dat ze het moeilijk hebben met het in acht houden van de coronamaatregelen maar je kunt het de mensen ook te moeilijk maken: Maximaal 6 personen (of 480 kg). Hoe denkt Robin van Beek dat gewicht te gaan handhaven?
Op dezelfde verkooptentoonstelling zag ik werk van Vivian Roozenbeek.
Ook van haar had ik niet eerder gehoord.
Vivian Roozenbeek.
Van een van de werken die er te zien zijn maakte ik twee foto’s.
Één frontaal en één van opzij.
Bedrieglijk eenvoudig is het werken met golfkarton.
Vivian Roozenbeek.
Op een verkooptentoonstelling in Den Haag zag ik werk
van Gregorio Bracamonte Nicoya.
Hij maakt onder meer beelden in de traditie van
Centraal Amerika en in het bijzonder vielen mij
de jaguar-beelden op.
Gregorio Bracamonte Nicoya.
Gregorio Bracamonte Nicoya,
De afgelopen twee dagen waren we in Scheveningen.
We hadden geluk het was redelijk mooi weer.
De vakanties zijn voorbij dus het was eenvoudig de
drukte te vermijden.
Het Vredespaleis.
Scheveningen Haven in de avond.
Scheveningen op maandag.
On-Nederlandse bouw op een on-Nederlandse plaats. Nieuwbouw op het strand van Scheveningen.
In de NRC van vorige week: Fokke & Sukke hebben nog een foto van de bruiloft van Grapperhaus.
Alle delen die dadelijk de compositie moeten gaan vormen zijn gesneden. Ik kan al wel vertellen dat je meteen de hoekjes van de inslagen moet snijden. Als straks het papier vochtig is van de lijm zal dat niet zo eenvoudig gaan en gaat het makkelijk scheuren en als je mes niet vlijmscherp is opstroppen. Dat is mij dus al overkomen. Maar zover was ik hier nog niet.
Eerst heb ik het voorplat vochtig gemaakt. Keith Smith geeft aan dat je de compositie in één keer moet afmaken. Voor- en achterkant. Dat snap ik wel want het papier en karton zal door het vocht gaan vervormen. Maar bij mij in de werkplaats droogt nu alles zo snel dat ik na het centrale deel het voorplat eerst onder bezwaar laat drogen. Heb je meer ervaring hiermee (deze lijm, dit papier en karton en deze compositie) dan zal dat inderdaad beter gaan.
De eerste strook is een soort van ankerpunt voor de volgende stroken. De plaats waar deze strook moest komen was dan ook afgetekend op het voorplat.
Steeds ieder stuk goed insmeren met lijm. Het papier is een zwaar papier waarvan ik ooit een pak kocht bij de Hema. Een pak met verschillende kleuren papier om kaarten te maken. Dus niets bijzonders maar wel zwaarder dan bijvoorbeeld printerpapier. Ik lijm op een stuk spiegel. Glas werkt denk ik ook goed: eenvoudig schoon te maken en glad.
Het centrale deel is geplakt. So far, so good. Nu heb ik het even laten drogen.
Het werk aan het voorplat heb ik afgewisseld met het plakken van de naamstroken op de lades in mijn letterzuil.
Eenmaal opgedroogd ziet het centrale deel er goed uit.
Morgen misschien meer over het voorplat. Dit is de laatste lade die een naamstrook kreeg. Steeds heb ik alle lades eerst nat gemaakt. De strook papier ten minste twee keer in de lijm gezet. Anders droogt het gewoon te snel in mijn werkplaats.
Al een tijdje zoek en verzamel ik karton, van consumentenverpakkingen
tot een doos waarin flessen wijn gezetten heeft, om daar
losse bladen uit te snijden.
Om die losse bladen in te kunnen binden heeft
Keith Smith in zijn boek ‘Smith’s Sewing Single Sheets’ drie methodes
beschreven voor het inbinden zonder extra ondersteuning.
Die wil ik eens gaan proberen dus heb ik 3 stapels met elk 10 bladen
bij elkaar geharkt.
Dit zijn de bladen voor het eerste boek. Heel verschillend materiaal, verschillende diktes en sterktes. De sterkte van het papier/karton kan een probleem worden. Maar dat gaan we ervaren. De afmetingen zijn ongeveer 17 x 28 centimeter.
Er zijn veel verschillende soorten lijm. Voor boekbinden zijn er eigenlijk maar twee keuzes: PVA of een bloempasta. PVA gebruik ik tot nu toe steeds maar ik wil ook ervaring opdoen met een bloempasta. Die heb ik ooit eens gemaakt en het probleem was dat de lijm al heel snel niet meer bruikbaar was door schimmel. Daarom gebruik ik nu een middel dat ik in een hobbywinkel heb gekocht en dat gebaseerd is op cellulose. Ik ga het niet op belangrijke boeken uitproberen maar op deze testboeken van losse bladen en op de naamstroken op mijn letterlades. De glazen pot is precies 250 ml water en het schepje dat er bij ligt is het maatschepje dat in de verpakking van de lijm zit. Het lege verfblik wordt mijn lijmpot.
Dit is de stapel karton met de twee platten. Je ziet de verschillende maakwijzes van het karton, de diktes en het materiaal. Aan één kant steken de platten uit: de voorkant van het boek (fore edge). Aan de rug komt geen versteviging dus als je de platten laat uitsteken aan de boven- en onderkant dan gaat je boekblok op den duur doorzakken als het in een boekenkast staat.
En nog een bovenaanzicht.
De platten ga ik bekleden met papier. Het is in mijn werkplaats nog zo droog en warm dat ik de platten helemaal bevochtig om het drogen van de lijm niet te snel te laten verlopen. Het achterplat krijgt één kleur. Op de voorplat komt een soort van compositie in 5 kleuren. Het ontwerp staat in het boek van Keith Smith.
Ook de prikmal heb ik al voorbereid.
Als ik mijn berekeningen wil tonen kan ik die maar beter niet meer met potlood maken. Dit zijn vier van de 5 kleuren voor het voorplat.
Het ontwerp van Keith Smith staat op pagina 92 van zijn boek.
In het ontwerp in het boek gaat Smith uit van een portrait ontwerp. Dus een compositie die op een oppervlak komt dat hoger dan breed is. Bij mij is dat niet zo: mijn boek wordt breder (28 centimeter) dan hoog (17 centimeter). Dat noem je tegenwoordig ‘landscape’. Die afmetingen zijn puur toeval. Consumentenverpakkingen zijn meestal niet zo groot en ik wilde zoveel mogelijk van de afbeeldingen op de losse bladen krijgen. In het boek van Smith staat niet in welke volgorde je de stukken papier het best kunt snijden. Ik werk van het midden naar buiten. De stroken papier aan de buitenkant gaan om de randen van de voorplat heen. Als die op de achterkant straks 1 millimeter meer of minder zijn is niet zo’n probleem. Dat zie je straks niet meer. Maar je wilt geen open ruimtes op de voorkant van je boek.
Plots zag ik, vandaag voor het eerst, dat er een paar
ogen op me gericht was. Zomaar op een boom in
het Valkenberg in Breda.
De ogen zijn gemaakt door Hanneke Adelaar. De boodschap is: Heb oog voor elkaar, kijk naar elkaar en beoordeel elkaar niet op huidskleur.
Hanneke Adelaar.
Toen ik door wilde fietsen zag ik aan de andere kant van
het pad nog een kunstwerk hoog in een boom.
Aansluitend qua thema: The white youth stands up: never again ‘Strange Fruit’. The black people deserve a better world.’ Corné van Gool.
De kleifiguur die het hoogst op de boom is bevestigd is een Atlas met een donkere huidskleur. Dat is waarschijnlijk niet zoals we ‘Atlas’ normaal voorstellen. Corné van Gool.
Op en in het Paleis op de Dam in Amsterdam
is bijvoorbeeld ook een ‘Atlas’ te zien.
Atlas, hier in de Burgerzaal. Hij draagt de hemel op zijn schouders en kijkt neer op de marmeren wereldkaarten in de vloer van de zaal. De architect Jacob van Campen ontwierp de grote zaal als ontmoetingsplaats voor alle burgers. Op het dak van het paleis staat een bronzen versie.
Gisteren heb ik de planken tussen de zijkanten van de letterzuil bevestigd met spijkertjes. Toen was het moment gekomen de lades er in te plaatsten om te kijken hoe het wordt. Het resultaat zie je op de foto. Ik besloot de buitenkant nog een keer te verven. Dan zitten ook alle kopjes van de spijkers onder de verf. Daarna kan ik weer terug naar de lades. De dozen krijgen nog een ´naamstrook´.
Deze stroken bevestig ik aan de buitenkant van de lades. De ‘Naamstroken’. Daar schrijf ik dan op welke letters in de lade liggen. Het is tenslotte een letterzuil. Daarnaast krijgen de drie groepen lades elk een kleur. Ook met een strook stevig papier. Op die manier blijven de lades die bij elkaar horen makkelijker bij elkaar. Bovendien verstevigen de stroken de lades natuurlijk weer. Als laatste stap zit ik er aan te denken letters aan de buitenkant van de letterzuil te gaan bevestigen. Daarover binnenkort meer.
De afgelopen weken ben ik bezig geweest om mijn volgende project voor te bereiden. Ik heb diverse afvalcontainers geraadpleegd. Ik was op zoek naar interessant karton. Verschillende diktes, bedrukking, beplakking, materiaal enz. Daarvan heb ik stukken gesneden zodat er ‘single sheets’ ontstaan. De bindwijze haal ik uit het boek van Keith Smithg: Smith’s single sheet binding. Op de foto de eerste 10 enkele stukken karton en het boek van Keith Smith.
Intussen staat de letterzuil te drogen van de laatste verfbeurt.
Omdat we alweer een half jaar thuis werken, heb ik
meer dan voorheen, de kans om in de ochtend
een wandeling te maken, een coronawandeling.
Als ik dan door de binnenstad van Breda loop
zijn er altijd weer een paar dingen die op de foto willen.
Dat is niet altijd vernieuwend al is het dubbelportret
(op twee manieren uit te leggen) best interessant.
De Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk van Breda.
De Lange Brugstraat. Het was vanmorgen nog lekker rustig in de straten. De winkels waren nog dicht. Hier en daar werden al wel wat bestellingen gelost. Op de Grote Markt was het weekmarkt.
Maar voor mij was de zon de belangrijkste speler, ook in de dubbelportretten.
Door de zon staan er ineens twee bomen voor het Koningin Wilhelmina Paviljoen aan het Kasteelplein in Breda.
De binnenkanten heb ik niet allemaal voor een tweede keer in de verf gezet. Eerlijk gezegd vind ik dat niet het leukste karwei. Maar de buitenkant is twee keer in de verf gezet. Sommige randen van het multiplex moeten misschien nog wat aangestipt worden. Ik ga de wand vastlijmen en vastspijkeren aan de bodem. Daarbij heb ik een extra steuntje nodig en de boekenpers kan daar prima bij helpen.
De eerste zijkant staat. Moet nog wel wat drogen natuurlijk.
Ook de tweede wand is vastgezet. De planken kan ik er al wel inleggen maar die heb ik gisteren niet meer vastgezet. Ik wil eerst de zijkanten goed laten drogen. Naast het drogen van de houtlijm heb ik bijvoorbeeld de koppen van de spijkertjes nog een keer in de verf gezet. Ook dat kan nu drogen.
Zo gaat dat er dan uit zien. De planken moeten vast gezet worden want toen ik gisteren de kartonnen lades in de letterzuil plaatste merkte ik dat alles bij elkaar toch een aardig gewicht is geworden. Dan is het beter dat de planken vast liggen.
Vanuit dit perspectief lijkt de zuil erg hoog maar de zuil is maar 65 centimeter hoog.
Dit is meer het perspectief dat je zult hebben als je straks in mijn werkplaats bent.
Vandaag komt de bloem niet eens meer open.
Maar misschien komt er nog een knop.
Voor een show met een paard.
Je moet maar durven.
De verfilming van het boek Oliver Twist uit 1948 is legendarisch:
regisseur David Lean met in de hoofdrol Alec Guinness.
De vertolking door Alec Guinness van de rol van Fagin was controversieel.
Toch kwam Roman Polanski in 2005 met zijn versie:
in kleur en met een einde zoals in het boek.
Ben Kingsley heeft lef en houdt zich goed staande.
Oliver Twist van regisseur Roman Polanski. Fagin wordt hier gespeeld door Ben Kingsley.
Ik zie Alec Guinness graag spelen, het spel van Robert Newton
levert een engere Bill Sikes op en zijn hond Bull’s-eye
is een betere vondst.
Francis L. Sullivan is een beter Mr. Bumble.
David Lean speelt ‘Please, sir, I want some more.’ beter uit.
Mijn voorkeur is dus duidelijk maar dat wil niet zeggen
dat de versie van Roman Polanski geen goede film is.
Met veel plezier naar gekeken.
***
De eerste verfbeurt was goed gedroogd.
Tweede plank gezaagd en die voor een eerste keer geverfd. De buitenkanten van de andere delen nog even voor een tweede keer geverfd.
Parodia Magnifica, de regen was genadeloos.
Breda, Grote Kerk.
Met deze prachtige bloeiende cactus op ons balkon…..
…..en de Grote Toren van Breda die boven ons in de zon straalt!
We hadden geen programma van de activiteiten bij de
Pushkar Camel Fair. In 2013 hadden we geen tablet bij ons
om op internet te zoeken naar een programma.
Toen we uiteindelijk iets vonden op papier dat op een
programma leek, hielp dat niet echt.
Dus dan val je van de ene in de andere verbazing.
Het dansnummer was vast iets dat op het officiële programma stond.
De vlagceremonie en de uitreiking van de poster zal daar
ook wel toe behoren.
De volgende zaken niet, denk ik.
Misschien kijkt men in India niet zo op van een slang maar ik wel. Zeker met een kind.
In het stadion werd nog een stuk afgezet voor een volgend onderdeel van het programma.
Even verderop waren verklede dromedarissen het stadion binnen gekomen.
Een soort van bruidsdromedaris?
Deze dromedaris wekte veel aandacht op.
Zelf bleef de dromedaris heel cool.
Op een andere plaats in het stadion hing deze tekening in traditionele stijl.
Daarnaast hing er nog een.
In dit detail van de vorige foto zie ik zo een boekbandillustratie. Alleen nog de goede titel vinden of bedenken. Iets met twee voeten en de zon?
Dan wil je toch direct weer naar Pushkar?
De storm is voorbij, vandaag gaat de Parodia Magnifica
weer naar buiten.
De meeldraden en de stamper (?).
De laatste foto van binnen. Je ziet aan de vorm van het bloemblad dat de bloem voorbij het hoogtepunt is. Vanaf nu wordt de bloem minder mooi maar spectaculair vind ik hem nog steeds.
Dit is dan weer een foto van buiten. Eens kijken of de bloem ’s nachts zichzelf weer sluit zoals toen de bloem voor het eerst open kwam.
Onze Parodia Magnifica staat in bloei!
