Zoals het er nu naar uit ziet is dit mijn laatste maand in de FutureDome. Vijf jaar geleden wist ik dat het tijdelijk was een vijf jaar is een mooie periode. Maar ik ben nu toch mijn atelier de laatste letters aan het opruimen zodat we later deze maand al het gereedschap, materialen en machines kunnen verhuizen. Niet naar een nieuwe betaalbare locatie want die zijn er niet in Breda. Daar helpt de oude ambachtenmarkt die vandaag gehouden wordt niet aan.
Vaak doe ik heel lang over een boek.
Heel, heeeeel lang.
Niet omdat het een moeilijk boek is, of saai, of
omdat het dik is, nee, juist omdat het zo
fantastisch is dat ik het eigenlijk niet uit wil lezen.
Maar als ik het niet lees heb ik er geen plezier van.
Dilemma.
Zo’n boek is Empires of the Indus geschreven door Alice Albinia.
Het is een reisverhaal.
Begin 21st eeuw volgt Albinia de rivier de Indus die
vandaag in Pakistan in de Arabische zee stroomt maar die
ontstaat in het gebied van India, Pakistan, Tibet, Ladakh,
China en Afghanistan. Een gebied met een nogal bewogen
geschiedenis en actualiteit.
Het boek staat vol lange en korte verhalen die vaak het
heden verbinden met het verleden, recent verleden als de
conflicten tussen India en Pakistan, de opdeling van het
koloniale India of de tijd van Alexander de Grote of
Herodotus, ver verleden.
En het vertelt vooral veel over het nu in die landen.
Heel herkenbaar.
Niet dat ik dat zelf op die manier daar gereisd heb maar
als je India bezocht hebt dan is het heel herkenbaar.
Vandaag een kort citaat:
“In 1984, the French explorer Michel Peissel claimed that this place, Dansar, solved the mystery of the legend that Herodotus had recounted, if giant ants which dug up gold along the Indus, for the villagers who live here used to forage for gold-bearing sand from the burrows of marmots.”
Pag 251.
Empires of the Indus – The story of a River
The 10th anniversary edition by Alice Albinia. Reissue from 2018.
Ze vervolgd dan het verhaal met een moderne mythe in wording:
“Below me are artillery lines, curved stone walls built in overlapping crescents along the hillside. I wonder what scholars of the future will make of them, the stone circles of our war-torn generation.”
Deze week lag er een folder in de brievenbus over een
kinderfestival in Breda: Brik.
Ik had er nog nooit over of van gehoord.
Nu is dit ook niet direct een onderwerp waar ik mee bezig ben.
Toen viel mijn oog op: Bologna Children’s Book Fair
en ik bekeek hun web site.
Deze beurs houdt een tentoonstelling van boekillustraties.
Boekillustraties voor kinderboeken.
Ik ben gaan kijken en zag mooie afbeeldingen.
Dit is wel een idealbeeld van ‘Voorlezen’: een kussentheater. Wei-Chun Dai, Pillow Theater, mixed media.
Judith Clay, My Town. Pastel, Indian ink, ink pem, coloured pencil.
Monia Antonelli, Nice to Meet You! Acrylics, coloured pencils.
Diana Margareta Cepleanu, The Fairy Tale of the World. Watercolor.
Het lijkt er op dat dit een leuke tentoonstelling wordt.
Het is een enorm boek.
Een zeer interessante selectie uit een enorme berg foto’s
en voorzien van een toelichting bij iedere foto.
Heel verhelderd om door te bladeren, te bekijken en te lezen.
De samenstellers zijn Erik Somers & René Kok. Het boek is: Adolf Hitler – De Beeldbiografie.
Heel interessant in de reeks foto’s is hoe voortvarend de
propaganda werd aangepakt en hoe alles ontziend dat gebeurde.
Dat is nog steeds een goede les voor moderne lezers want
te veel politici maken van dezelfde technieken gebruik.
Let wel, niet allemaal en niet altijd.
Het is voor mensen die leven in een moderne maatschappij
de opdracht om steeds, bij alles wat ons voorgeschoteld wordt
in onze visuele cultuur, of het Tiktok, een boek, Facebook, film,
reclame, Twitter, de krant of de televisie is,
bij alles dienen we na te denken over wat we zien
en wat de boodschap is of wel eens zou kunnen zijn.
Voor het boek is een behoorlijke koffietafel nodig maar dan heb je ook wat. Daar waar mogelijk wordt de maker van de foto vermeld en wat de functie van de foto is. Wie hem gebruikte en waarvoor en ook wie er op staat. Dat laatste is een grote klus. De fascistische kopstukken zijn meestal wel te herkennen maar de foto’s zijn niet altijd met een documentair doel gemaakt. Er was maar 1 man belangrijk op die foto’s en die zie je dan ook duidelijk. Meestal in het midden.
Het bijschrift van alle foto’s heb ik geprobeerd te lezen en na te pluizen op de foto. Volgens mij ging het hier mis. Op pagina 349. De personen op de foto worden van links naar rechts genoemd volgens de tekst. Maar volgens mij staan de namen in de omgekeerde volgorde. Op meer foto’s is het moeilijk. ‘Van links naar rechts’ klinkt logisch en dat is het ook maar als er grotere groepen mensen op de foto staan, meerdere rijen achter elkaar. Dan is het oppassen.
Een heel waardevol boek dat ik zeker in de toekomst
nog wel eens ga open slaan.
Al een paar weken, stapje voor stapje, ben ik bezig
met het opruimen van mijn werkplaats in de FutureDome
in Breda.
Dit voormalige koepelgevangeniscomplex met rechtbank
wordt verkocht en onzeker is of en hoe de huidige
huurders daar in de toekomst nog een plaats hebben.
Natuurlijk kun je dan wachten en zien hoe de ontwikkelingen
zich gaan ontrollen maar ik heb besloten het initiatief
in eigen hand te houden.
Vandaag ben ik er nog even geweest om de houten tafel
uit elkaar te halen zodat die binnenkort met de
andere grote stukken kan verhuizen.
Hier staat de tafel nog. Je ziet (en dat was al eerder te zien) dat mijn werkplaats niet enorm groot is maar hij is precies goed voor mij. Vanaf het begin dat er ruimtes in de verhuur gingen heb ik met eel plezier gebruik gemaakt van de ruimte en de faciliteiten.
De tafels en het gereedschap gaan in opslag. Maar zien of we die de komende jaren nog eegens kunnen inzetten en anders dan zal ik ze uiteindelijk wel verkopen.
De tafel hinkt al op een kant. Het was niet veel werk om de tafel uit elkaar te halen. De spullen op de tafel en op de plank tussen de poten hielden de tafel mee op zijn plaats.
Het is al een kale boel en lijkt al heel wat leger dan toen hij nog vol in gebruik was. Maar schijn bedriegt. De verhuis moet nog beginnen.
Sommige zogenaamde ‘tradities’ zijn gewoontes
die door mensen te lang worden aangehouden.
Maar deze traditie: een jazzmenu gaan genieten in
Café de Beyerd, geïnspireerd door Han Hidalgo,
is een topper.
Afgelopen zondag was ik dan ook te vinden in
Restaurant de Beyerd (er is ook een Brouwerij met
dezelfde naam).
Op het menu gerechten die gebaseerd zijn op titels
of sfeerbeelden van jazzmuziek.
Han Hidalgo was zelf aanwezig als gastheer.
Van hem kreeg ik het prachtig uitgevoerde boek:
Bierbeleving van A tot Z,
dat hij schreef samen met M. Therese.
Het boek geeft een overzicht van belevenissen, kennissen, brouwerijen, bieren en gerechten met bier die de schrijvers in hun loopbaan zijn tegengekomen.
Pablo Picasso, Vrouw met boek, 1932, olieverf op doek.
Gelezen, de novelle die ik op de vrijmarkt op Koningsdag
heb gekocht, had ik al een tijdje geleden gelezen.
Ik loop tegen wat problemen aan bij mijn nieuwe pc
en daarom dat ik pas nu stil sta bij dit leuke boek.
Lulu Wang, Het witte feest.
Het is geen moeilijke tekst maar toch zitten er meerdere
lagen in het verhaal. Dat is knap. Want het stoort,
denk ik, helemaal het leesplezier niet, als je niet
alle lagen doorgrondt.
Het verhaal bestaat uit twee delen.
Ieder deel begint met een kort gedicht (in de vertaling
is het misschien niet echt een gedicht meer maar in het
Chinees waarschijnlijk wel).
Die gedichtjes dekken heel goed de inhoud van de twee delen af.
Gedicht 1 is:
Door een kier ziet hij:
een wit paard rent voorbij
Zo vluchtig is de vreugde
zo lang het verlangen
Chinees gezegde
In dit eerste deel verliest een gezin de redelijk
comfortabele levensstandaard waar naar ze nog lang
zullen blijven verlangen.
Gedicht 2
De lotusplant
steekt nog maar pas
zijn kop boven de plas
en krijgt nu al
een ongedurig tweetal
libellen om zijn as
Yang Wanli (1137 – 1206)
Song dynastie
In dit deel vind tenminste 1 dramatische gebeurtenis plaats
waar mensen direct op af komen. Hun motieven zijn
niet als edel te omschrijven.
Door het hele verhaal zitten uitdrukkingen en spreekwoorden
die ‘typisch chinees’ aandoen.
Een paar voorbeelden:
‘de twee colonnes doorzichtige soldaten die de Yangtse
zijn overgestoken’
Hiermee worden de lopende snottebellen onder de neus bedoeld
van de broer van de hoofdrolspeler in het boek.
‘een mager paard heeft veel manen en een arme vrouw fokt
bij de konijnen af’
Een rijke vrouw beschrijft haar kinderloosheid en de
vele kinderen (2) van de vrouw van hun chauffeur.
Het taalgebruik is direct maar is ook doorspekt met
uitroepen die, bij mij in ieder geval, de glimlacht opwekken,
‘Boeddha in de kelder‘ en even later ‘Boeddha in de zuivelfabriek‘.
‘Een volgevreten straathond is altijd nog kleiner
dan een uitgehongerde kameel’
Je kunt wel geluk hebben met één aspect in je leven
maar dat zegt niet alles over andere onderwerpen.
Dan is er nog de titel: ‘Het witte feest’.
Dat gaat zowel over de opiumhandel die door Japan wordt
uitgebuit om China onder controle te houden.
Het zal leiden tot de dood van de vader (en vele anderen).
Dit is een historisch feit.
Maar het gaat ook over de begrafenis.
Wit is de kleur van rouw in China (of was dat ten tijde
van dit verhaal).
Bij de begrafenis gebruiken de erfgenamen de gelegenheid
om aan de omgeving te laten zien hoe rijk ze zijn.
Hoe belangrijk ze zijn.
Het wordt een feest maar niet een vrolijk feest.
Meer een feest zoals jakhalzen hebben rond een karkas.
In 125 pagina’s.
ik vond het top.
Je zult zo’n naam hebben:
Bonvesin de la Riva.
De man die ik hier bedoel is een Italiaanse dichter.
Actief in Milaan, rond 1270.
Hij schreef een aantal boeken/teksten.
Latijn of het plaatselijk dialect waren de talen waarin hij dichtte.
Zo schreef hij een boek over tafelmanieren, en soms
heb ik het gevoel dat delen van het boek nog steeds
actueel zijn.
Bonvesin de la Riva, Over de vijftig tafelmanieren, in de vertaling van Els Jongeneel (Universiteit van Groningen). Mevrouw Jongeneel verzorgde ook de zeer interessante inleiding. Zonder inleiding zou de tekst, voor de lezer van nu, als een bonte verzameling strofen over eten kunnen overkomen. Maar de context schept veel duidelijkheid en gidst de lezer door de tekst die dan gelijk duidelijker wordt. De uitgave is verzorgd door Factotum Pers. De tekst dateert uit 1270, deze uitgave uit 2016.
Drie van de 51 kwatrijnen wil ik even hier aanhalen:
Nummer 25, omdat die iets vertelt over de vrouw aan tafel.
De volgende is: als je samen met vrouwen uit hetzelfde bord eet,
moet je het vlees voor jezelf en voor haar snijden.
De man moet zorgzamer, alerter en gedienstiger zijn dan de vrouw,
die op de achtergrond behoort te blijven.
Dus even los van hoe men einde 13e eeuw dacht over de rol
van man en vrouw, gezamenlijk eten, ook in hooggeplaatst gezelschap
was dus normaal. Vlees eten trouwens ook.
De man wordt, op zijn minst aan tafel, over eigenschappen
te beschikken die misschien niet gelijk bij je opkomen
als je aan de middeleeuwen denkt: zorgzaam en gedienstig.
Overigens is het samen eten van één bord en drinken uit één glas
een gebruik dat normaal was in de middeleeuwen en
dus niet zo nieuw als shared dining restaurants je proberen
te vertellen vandaag de dag.
Nummer 33, omdat die iets vertelt over dieren aan tafel.
Ook hedendaagse eters zouden hier aandacht voor moeten hebben.
De drieëndertigste: streel, zolang je aan tafel zit, geen hond of kat:
het is niet geoorloofd dat een welgemanierd man dieren liefkoost
met dezelfde handen waarmee hij de opgediende gerechten aanraakt.
Zelf zou ik deze tafelmanier willen uitbreiden tot het totaal
onwenselijk zijn van dieren op of om je tafel.
Ongeacht of je uit één bord eet of niet.
Een wikipedia-pagina over Bonvesin de la Riva bestaat wel
maar niet in het Nederlands.
De Latijnse titel van het boek is overigens:
De quinquaginta curialitatibus ad mensam.
De tekst was succesvol, er zijn meerdere handschriften
bekend met de tekst en tot aan de 17e eeuw verschenen er
nieuwe exemplaren. Ook in druk.
Het leuke aan zo’n oude tekst is dat er voor iedereen
wel iets in zit. Dus ook heel stereotype middeleeuws.
Nummer 41, omdat die zo voorspelbaar middeleeuws is (al zal Els
Jongeneel daar misschien anders naar kijken).
Hierna volgt: als je in het eten iets smerigs ontdekt, zeg het dan niet aan de anderen.
Als je een vlieg of een ander vies ding in het eten ontwaart,
zwijg daarover, zodat de tafelgenoten er niet van walgen.
Ook na ongeveer 800 jaar gebeurt er nog wel eens iets dergelijks.
In de tijd waar iedere restaurantbezoeker ook een
restaurantrecensent is, kunnen we ons moeilijk inhouden.
Ook op internet zal het te lezen zijn.
Ik heb smakelijk gelachen bij de teksten in dit boekje.
Ook na 800 jaar gebeurt er nog wel eens iets dergelijks.
Factotum Pers bracht het uit in een kleine oplage.
Er zijn denk ik nog een paar exemplaren te koop.
Het was een zonovergoten dag, dat is het nog steeds.
Een ideale dag voor de Open Dag van de Stichting
Handboekbinden.
Een deel van de activiteiten kon door het mooie weer eenvoudig buiten gebeuren.
Eerst ben ik even langs de markt gelopen waar ik een paar boeken kon kopen. Er was een ‘goodie bag’ van de stichting en dat was prima te combineren.
Binnen was ruimte voor een serieuze workshop en de kraam met boeken in losse katernen. Dit jaar gaat nog een spannend project opleveren. De boekkunstbeurs in het najaar in de gaten houden.
Zelf heb ik meegedaan aan de workshop/demonstratie van block printing. Dit is een voorbeeld dat ik maakte op boekbindlinnen.
Je kon ook eens proberen marmers te maken. Bijvoorbeeld voor schutbladen of als verpakkingsmateriaal, kaart of als omslag voor een klein boekje. Leuk om dat zelf eens te kunnen proberen.
Morgen is het dan zo ver!
In BREDA!
Plaats: DeRuimte Breda | Heuvelstraat 52b | 4813 GB Breda, Nederland
Tijd: Zondag 15 mei | 12.00 – 16.00 uur
Toegang : Gratis. Het programma loopt permanent de hele middag door.
Daar ben ik in ieder geval een deel van de middag te vinden.
Daar is dan het resultaat van een boekje met houten platten, een boekblok gemaakt van gebruikte enveloppen en schutbladen van perkament.
De linnen bekleding is van een kussenovertrek ontworpen door Ankita Shinde, een Indiaase ontwerpster.
Bij mij is het een boekje geworden.
Het kleine boekje is bijna af.
Ik neem jullie in grote stappen even
mee door de laatste activiteiten.
De basis voor de boekband kan gelijmd gaan worden op de bekleding. Dan kunnen de omslagen gemaakt worden.
Hier zijn de randen links aan de beurt. De rug en het voor- en achterplat heb ik in drie keer van een omslag voorzien.
Natuurlijk kan ik zeggen dat het logo bewust niet midden op de rug is geland. Dat Ankita Shinde niets met een boodschappenboekje te maken heeft. Allemaal waar maar dat is niet wat er gebeurde. Ik was zo bezig om te kijken naar de boven- en onderkant van het logo dat ik de positie ten opzichte van het horizontale midden van de band helemaal vergat. Goede les voor de volgende keer.
De schutbladen zijn gelijmd aan de eerste pagina van het boekblok, voor en achter. Aan de achterkant is dat voor een groot deel het venster van de envelop. Maar zien of dat goed gaat. Om het vocht van de lijm uit het boekblok te houden gebruik ik het bakpapier. Zo kan het in de boekenpers.
De catalogus van de tentoonstelling over de vrijheidsstrijd
van Indonesië heb ik uitgelezen.
Mij trof vooral het hoofdstuk met de titel ‘Diplomasi en agresi’.
Dit hoofdstuk is geschreven door:
Marion Anker, Anne-Lot Hoek, Amir Sidharta, Harm Stevens en Bonnie Triyana.
Revolusi! – Indonesie Onafhankelijk.
Zo lees je daar op pagina 183 over een Nederlandse soldaat
die een brief schrijft naar Nederland.
‘Vandaag’, schreef soldaat Van Santen in de brief, ‘zijn we een grote rubberplantage binnengetrokken. De eerste plantage die ons onbeschadigd in handen is gevallen.’ Het was de zevende dag van het eerste grote Nederlandse offensief, dat op 21 juli 1946 was gelanceerd. Door Nederland werd dit offensief een ‘politionele actie’ genoemd, met de codenaam ‘Operatie Product’. Daarmee werd verwezen naar het voornaamste oogmerk van deze operatie: de verovering van gebieden op Java en Sumatra die van economisch belang waren.
De vergelijking met het taalgebruik van Poetin is treffend.
Je noemt een onrechtmatige inval in de Oekraïne geen oorlog.
Je noemt het een ‘Special military operation’ om in de propaganda
te verzachten wat je aan het doen bent.
Net als Nederland die een kolonie probeerde terug te veroveren
waar we helemaal niets te zoeken hadden: ‘politionele actie’ en
‘Operatie Product’.
Indrukwekkend hoofdstuk.
De verhuis, weg uit de FutureDome, is voorzichtig begonnen.
Het contract loopt binnenkort af en de toekomst
is onzeker maar ik ben begonnen met opruimen
en het verhuizen van de grotere stukken is al gepland.
Maar we beginnen klein. Deze twee boeken zijn voor een collegaverhuurder die geïnteresseerd. Anders moeten ze naar de container.
is.
Op een boekenkraam op de Grote Markt in Breda kocht ik voor 5 euro: Egypte – Het land van de farao’s samengesteld door Regine Schulz en Matthias Seidel. Eerste actie thuisgekomen: de stofomslag en het linnen van de boekband ontdoen van vlekken en vooral stof.
Op woensdag belde mijn moeder me, ze had een boek gezien
op de boekenmarkt. Als ik het nog niet had wilde ik
misschien dit boek wel kopen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Voor de prijs hoefde ik het niet te laten liggen. Eerder voor het gewicht. Get is een enorm boek.
Maar dan heb je ook wat. Zo heeft iemand speciale schutbladen laten maken. Dit is een afbeelding uit ‘Description de l’Egypt’. Origineel verscheen dit in de periode 1809 – 1822. Het tempelcomplex op het eiland Philae.
De samenstellers en medewerkers van dit boek: Regine Schulz en Matthias Seidel. Die namen zeggen mij niets maar dat ga ik nog eens uitzoeken.
Hoe ik aan die info over de schutbladen kom? Nou dat staat allemaal verantwoord in het boek zelf.
Hoe en wanneer de Nederlandse uitgave verscheen staat er ook in. De Nederlandse editie is uit 1998 en het is gedrukt in Duitsland. Een belangrijke bijdrage wordt geleverd door het bedrijf TextCase. Er is een bedrijf met die naam in Deventer, een vertaalbureau voor oa boeken. Ze zijn gevestigd in de Keulenstraat…..
De foto’s in het boek zijn schitterend. Daarom alleen al heb ik het gekocht. Frontispice: Koning Horemheb tegenover godheden, Thebe-West, Dal der Koningen, Graf van Horemheb, circa 1300 voor Christus.
Koop je een tweedehands boek dan heb je de kans op bijvangst. Zo vond ik dit overzicht van de wereldgeschiedenis, een kopie.
Een goed idee want voor een leek is het heel ingewikkeld de lange geschiedenis van Egypte en de Egyptenaren te kunnen plaatsen of het allemaal uit elkaar en in perspectief te houden.
In het boek zat ook een bladwijzer of boekenlegger. Maar wat vertelt de achterkant daarvan ons?
Niet alle boekenleggers zijn heel sprekend maar ook dit vierkante memo velletje vond ik in het boek. Het avontuur kan beginnen!
Gister liep ik even kort naar de Dodenherdenking
in het Valkenberg in Breda.
Natuurlijk maakte ik daar een paar foto’s.
Naar mijn indruk was het drukker dan in eerdere, pre-corona, jaren.
Deze foto heeft niets met de Dodenherdenking te maken maar ik vond het een mooi beeld. De overige foto’s hebben niet veel tekst nodig.
Nadat Burgemeester Depla een toespraak hield werden er bloemen bij het monument De Vlucht gelegd. Het monument houdt de herinnering van de vluchtende Bredanaars van mei 1940 in leven maar is op dit moment erg actueel met alle mensen in de Oekraïne die op de vlucht zijn. De kranslegging was het moment dat ik weer naar huis liep.
Heel veel is er misschien niet gebeurd.
Maar de laatste 8 weken in de FutureDome zijn begonnen.
Dus ik moet mijn tijd verdelen over het opruimen
van mijn werkplaats en de laatste boekbindactiviteiten.
Eerder gaf ik al aan dat de stempel met ‘Ankita’ waarschijnlijk zou gaan sneuvelen. Dat dit het geval is kun je hier zien. Het ‘logo’ met Ankita Shinde blijft natuurlijk behouden.
Op het op maat gesneden linnen heb ik de contouren van de boekband aangegeven. Dat aftekenen had misschien een tikkeltje netter gekund.
Alles ligt gereed om de boekband in elkaar te gaan zetten. Het ligt nu onder bezwaar te drogen.
Het idee is om het kleine boodschappenboekje
te maken met houten platten.
Het hout is niet perfect maar kan hier prima voor dienen.
Een plat is al uitgezaagd en tweede moet nog volgen. De ingebonden katernen liggen nog rustig te wachten.
De zaag die ik heb gebruikt laat wat sporen na aan de randen. Daar versplintert multiplex erg gemakkelijk. Daarom ga ik schutbladen van perkament maken. Dat is wat stug van zichzelf en kan oneffenheden hopelijk een beetje opvangen.
De bekleding van de platten ga ik maken van de tegenprestatie die ik een aantal jaren geleden kreeg (ik vond nog een artikel van 7 jaar geleden) bij het steunen van Taxi Fabric. Dit was een initiatief om lokale ontwerpers nieuwe stoffen te laten ontwerpen voor de gele taxi’s van Mumbai. De ontwerpster die ik trof was Ankita Shinde.
De tegenprestaties hingen de afgelopen 5 jaar in mijn werkplaats maar nu de kans groot is dat ik daar weg moet ga ik er delen van verwerken in dit boek. Een van de tegenprestaties was een kussensloop van linnen. Dat heb ik uit elkaar gehaald en zag aan de binnenkant de naam van de ontwerpster nog. Die gaat de rug van mijn boekje sieren.
De twee platten heb ik al voorzien van het perkamenten schutblad (had misschien beter pas later kunnen gebeuren). Normaal verbind ik de platten met een stuk kraftpapier om de ruimte voor de rug vast te leggen maar dit boekje krijgt geen extra rug en ik heb al dat linnen voorhanden. Dus gebruik ik deze keer een strook linnen.
Dit ligt nu te dragen tussen bakpapier onder bezwaar. Op internet is niet veel meer te vinden van het idee van Taxi Fabric. De naam van de website bestaat nog wel maar is nu in gebruik door een technologiebedrijf.
Met de katernen van enveloppen ertussen gaat er dat zo uit zien.
Op het linnen is een soort van logo gestikt met de naam Ankita Shinde maar tijdens productie werden de stoffen ook al gemarkeerd. Met een stempel en die is nog op het stof te zien.
De stempel zal straks in het boek denk ik niet meer te zien zijn. De strook is te hoog in relatie tot de boekband. De naam Ankita Shinde kom ik nog wel op internet tegen. Blijkbaar heeft ze nu een studio met haar partner in Goa.
De stof voor de rug heb ik eerst gestreken en daarna heb ik er vlieseline in gestreken. Dat maakt het steviger en maakt het gemakkelijker om de zaken straks te lijmen met PVA. Je ziet hier de perkamenten schutbladen een beetje omhoogkomen. Daarom onder bezwaar.
Dit was een tweede tegenprestatie. Het doek met de afbeelding hangt nog in mijn werkplaats. Ik heb dit altijd een mooi beeld gevonden maar een bestemming heb ik er nog niet voor.
Deze foto’s zijn nog van vorige week. Ben er niet eerder aan toe gekomen om ze te plaatsen. Dit zijn de gevouwen katernen die zijn ontstaan door het afgesneden deel van de enveloppen dubbel te vouwen. Ze zijn niet allemaal van dezelfde hoogte. Dat komt omdat de enveloppen verschillend geopend zijn. Dus heb ik bij de ene envelop meer er af moeten snijden dan bij de ander. Natuurlijk had ik ze allemaal gelijk kunnen snijden maar ik vind de verschillen in hoogte niet erg.
Natuurlijk hebben de verschillende hoogtes effect op de plaats van de gaten die ik met de prikmal gemaakt heb (Zeker als je de katernen niet juist op elkaar stapelt).
De katernen zijn ingebonden.
Het boekje gaat ingebonden worden met houten platten. Ik heb wat kleine, dunne plankjes overgehouden aan een boekenrekje/lamp. Een beetje een miskoop. Het hout is van meerdere geperste lagen. Multiplex heet dat. Niet heel geschikt maar voor een boodschappenboekje moet dat kunnen. Grote vraag is waar ik de platten mee ga bekleden.
Argusvlinder 