Vanochtend even door de stad gelopen. Na de regen.
De stad is gereed voor de 2024 Nassaudag.
Een sfeerimpressie:
Auteursarchief: Argusvlinder
De foto’s van Albert Hotz en Christiaan Snouck Hurgronje
In de aankondiging van de ‘Workshop vroege fotografie van
het Midden-Oosten’ door Maartje van den Heuvel, georganiseerd
door de Universitaire Bibliotheken Leiden, las ik dat een
van de fotografen Christiaan Snouck Hurgronje was.
Dat was voor mij de aanleiding om te gaan.
De deelnemers zagen een hele interessante serie foto’s en
documenten over drie vroege Nederlandse fotografen.
Over Alexine Tinne en haar spannende leven ging mijn
eerste bericht.
Vandaag bezoeken we met Albert Hotz het Iran van 1890 -1891
en met Christiaan Snouck Hurgronje het Mekka van 1885.
Nog even over Alexine Tinne. Met veel plezier heb ik de drie
afleveringen beluisterd van een podcast gemaakt over haar door het
Haags Historisch Museum die eerder een tentoonstelling over haar
werk had (tentoonstelling helaas gemist).
Over Albert Hotz bestaat nog geen Wikipedia-pagina maar op
internet is een document te vinden met als titel ‘Albert Hotz
and His Photographs of Iran: an Introduction to the Leiden Collection’,
door Jan Just Witkam.
Universiteitsbibliotheek Leiden, Albert Hotz, Iran, Shiraz, Maidan Telegraph (of Telegraph Square).
Albert Hotz, Iran, Bushire.
Albert Hotz, Iran, Teheran.
Dit zijn de foto’s van en over Snouck Hurgronje (een selfie was toen nog niet zo gangbaar).
Christiaan Snouck Hurgronje, Mekka, Masjid al-Haram, Kaaba.
Christiaan Snouck Hurgronje, Mekka, Masjid al-Haram, Kaaba.
Portret van de arabist Christiaan Snouck Hurgronje terwijl hij in Mekka is. Ik vind die paraplu zo leuk naast hem. Dit is de foto die ook op Wikipedia van hem te zien is.
Het was een erg leuke workshop alleen had ik er nog uren kunnen snuffelen in al die boeken en foto’s. Nu heb ik me moeten beperken tot enkele werken. Misschien een volgende keer. De presentatie in Leiden was van Maartje van den Heuvel.
Frans Hals
Frans Hals, Portret van een man, circa 1635, olieverf op doek, pendant.
Rijksmuseum, Amsterdam, Frans Hals, Portret van een vrouw, circa 1635, oieverf op doek, pendant. Let op de neerstrik.
Frans Hals, Portret van Michiel de Wael, circa 1625, olieverf op doek. Huwelijkspendant.
Frans Hals, Portret van Cunera van Baersdorp, circa 1625, olieverf op doek. Huwelijkspendant.
Een van de mooiste voorwerpen in het Rijksmuseum in Amsterdam: Frans Hals, Portret van een echtpaar mogelijk Isaac Abrahamsz Massa en Beatrix van der Laan, circa 1622, olieverf op doek.
Die schalkse lach!
Met een strik om je been…
…en een strik om je schoen. Dan ben je het mannetje.
De foto’s van Alexine Tinne
Gisteren was er een workshop bij de gelegenheid van de aanstaande opening
van de nieuwe ruimte van de nieuwe Middle Eastern Library in Leiden.
In de Universiteitsbibliotheek werden we ontvangen om foto’s te bekijken
van drie Nederlandse vroege fotografen die het Midden Oosten
en Noord Afrika als werkterrein hadden.
Stel je voor: de fotografie, net als veel grote uitvindingen is een
serie van steeds beter toepasbare uitvindingen. Daarbij vindt Louis Daguerre
in 1837 het proces dat we kennen als daguerreotypie uit.
Fotografie komt uit de laboratoria en kan breder worden ingezet.
De foto’s van Alexine Tinne zijn uit een andere tijd. Ze hebben een
zeer hoge kwaliteit. Zowel in de zin van de technische uitvoering
(scherp, helder beeld, enz) als in de zin van de interpretatie
(de uitsnede, het onderwerp, niet gemaakt in een studio, enz).
Maar ze zijn uit een andere tijd en dat zie je ook aan de teksten
bij de foto’s.
Universiteitsbibliotheken Leiden, foto van Alexine Tinne, circa 1862.
Dan is er een Nederlandse ontdekkingsreiziger, die, wellicht opgeleid door
de Engelse fotograaf Robert Jefferson Bingham (1824 – 1870), foto’s
maakt in Noord Afrika. In Egypte maakt Alexine Tinne haar foto’s in 1862.
Daar gaan we er een aantal van zien.
De presentatie vindt plaats door Maartje van den Heuvel.
De andere twee fotografen komen in een later bericht aan de orde.
Het betreffen Christiaan Snouck Hurgronje (1857-1936, Mekka) en
Albert Hotz (1855-1930, Iran).
De presentatie begint met het verkennen van de contect.
Bijvoorbeeld: het maken van een foto was ingewikkelder dan op
je scherm van je telefoon drukken. Waar leerde Alexine Tinne dat?
Er zijn onlangs een serie fiti’s gekocht die daar misschien
licht op werpen. De foto’s zijn gemaakt door de Engelsman
Robert Jefferson Bingham. In Den Haag. Er zijn foto’s bekend
van Alexine Tinne (die we gisteren niet zagen) die vergelijkbaar
of bijna hetzelfde zijn als de foto’s in deze serie.
De foto’s zijn twee aan twee op een stuk papier geplakt. Ook op de achterkant zijn er foto’s te zien. Ze zijn gemaakt met het collodium proces.
Deze foto’s onderscheiden zich door heel genuanceerd kleurverloop. Dat kun je heel wat beter zien als je de foto’s fysiek voor je hebt dan hier in dit bericht.
Alexine Tinne reisde door het Midden Oosten bijvoorbeeld met
C.W.M. van de Velde, een cartograaf met een militaire achtergrond.
Hij had eerder kaarten gemaakt en een boek geschreven over zijn
reis door Syrie en Palestina (dit is 1850 – 1860 en de geografische
aanduiding voor Palestina is een andere dan die we vandaag de dag
hanteren).
C.W.M. van de Velde, Map of the Holy Land, 1858.
Het colofon.
Een exemplaar van zijn boek: C.W.M. van de Velde, Reis door Syrie en Palestina in 1851 en 1852, Utrecht, Uitgererij Kemink en Zoon, dit exemplaat verscheen in 1854.
De foto’s worden soms in een boek gepresenteerd en soms op een los vel met daarop de afbeelding. Alexine Tinne, circa 1862, Village Negré (Soudan).
Alexine Tinne, circa 1862, Fille de la base Nubie.
Petits Nubiens.
A Carpet Loom (een weefgetouw). Mij staat niet mer bij wie de maker van deze foto is.
Voor de context en om verschillen te kunnen zien met andere fotografen liggen er ook exemplaren van boeken zoals die werden gefotografeerd en uitgegeven door Francis Frith. De foto in het eerste boek heeft als titel: Pyramid of Dashour.
Zo verschijnen er foto’s van Alexine Tinne zoals deze ‘Esclave du Soudan’ in boeken over Egypte van de lokale fotostudio. De titel van het boek is: ‘Souvenirs de voyage Egypte’ en het boek is gedateerd als 1867. Copyright stond nog in de kinderschoenen en Alexine Tinne was al op een volgende reis.
Gemma Constantiniana
Gisteren was ik in Leiden en terwijl ik er onderweg naar toe ging, keek ik op Twitter en zag een berichtje over een camee van wel 30 cm breed! Nou als ik naar het Rijksmuseum van Oudheden ga, kijk ik wel eens in hun tentoonstelling van deze gegraveerde stenen. Dus gisteren zeker. Gemma Constantiniana, Siercamee in een 17e eeuwse zetting (= rand), 312 – 315 na Christus, sardonyx, verguldsel en met sierstenen, Rome.
Overigens was er ook een afbeelding te zien van dezelfde camee maar dan in een zetting ontworpen door Rubens. Die zetting was nog veel uitgebreider en is ook gerealiseerd. Maar door allerlei omzwervingen en verwikkelingen is daar nu het huidige, ook erg mooie beeld, van overgebleven.
Bij bijzondere voorwerpen maak ik soms twee foto’s: een met mijn camera en een met mijn telefoon. Deze is van de camera op mijn telefoon.
Gehoord
Pearl Jam, Dark Matter.
Een paar weken geleden was er veel te doen over een schijfje
van een jonge zangeres die en aardige stem heeft maar er niets mee doet.
Als je het schijfje wil hebben moet je eigenlijk meerdere
exemplaren van het ding kopen (ook al heb je geen apparaat
waar het schijfje in kan) want de muziek en de stem doen
er niet toe. Het gaat om de kleuren van hoesjes (er
zijn versies in verschillende kleuren). Feitelijk gaat het
er alleen maar om dat ze nog meer verdient zodat haar
positie op de lijst met rijkste mensen ter wereld nog hoger wordt.
Toen las ik een recentie over Dark Matter van Pearl Jam met
een negatief oordeel. Zo its als: niets nieuws, steeds hetzelfde, enz.
Ik zocht hem vandaag nog op internet maar tot mijn verbasing
(en tevredenheid) las ik alleen maar positieve recenties. Terecht.
En natuurlijk is het niet vernieuwend in de zin dat ze plots
een nieuwe house-vorm of grunge-afsplitsing hebben gelanceerd.
Dat hoeft ook helemaal niet. Constant goed is ook goed.
Je hoeft niet een badpak aan te trekken of vreemde schoudervullingen
te laten bedenken door een medewerker, om als goed beoordeeld te worden.
Het is net als met uit eten: 50% van je beoordeling is de kwaliteit
van het product dat op tafel komt en de andere 50% is de presentatie:
mooi, met kennis van zaken en in een goede sfeer.
Helaas is voor veel mensen de hoogte van de rekening hun enige ijkpunt.
Van de nieuwe opname van Pearl Jam heb ik genoten.
Vooral van hoe goed de stem van Eddy Vedder samen gaat
met de muziek van de band.
Top.
Argus in China
De Gele Rivier met de boten voor riviercruises en restaurants.
Je kunt via de Zhongshan Bridge de rivier te voet oversteken
en dan een wandeling de heuvel op maken om naar de White Pagode
te gaan.
Alternatief was een kabelbaan. Dat was mijn keuze.
Maar aan de boulevard zag ik een moderne beeldengroep. Als ik de bordjes goed geinterpreteerd heb dan was dat de Green Hope Sculpture. Maar ik ben niet zeker.
Waarom weet ik niet, maar dit soort borden met veiligheidsinstructies vind ik altijd interessant. Zouden de mensen die deze borden opstellen niet doorhebben dat je gevoel van veiligheid door deze tekst niet echt wordt verhoogd? Tijd voor de kabelbaan.
Dit is het beeld vanachter het raampje in de cabine van de kabelbaan. De baan zal 150 meter hoogteverschil overbruggen. Daarna is het ng een wandeling naar de White Pagode. De route staat niet aangegeven maar je kon eigenlijk niet fout lopen.
The Yellow River vanuit de Yellow River Cableway.
Het uitzicht vanaf boven. Het is wat beperkt door het weer maar geeft toch een goed beeld van de ligging van Lanzhou.
Dit is dan de White pagode.
De gebouwen bij de pagode waren allemaal gesloten. Het geeft wel een beeld van hoe zo’n complex er uit zag.
Aan de gebouwen en het platform waarop de pagode stond werd gewerkt.
De pagode ging moeilijk op de foto door het tegenlicht en de vegitatie tot dicht bij het complex. Daarom is op de eerste foto de top niet helemaal te zien en nu blijft de basis uit zicht.
Na deze pagode ben ik terug gewandeld naar de kabelbaan en ben terug
naar beneden gegaan.
Hiermee leek de ene dag in Lanzhou niet meer dan een overgangsdag,
speciaal om de benen te strekken.
Maar ik besloot een taxi te nemen (met twee jonge Chinese dames die
dezelfde bestemming bleken te hebben) naar het
Provincial Museum of Gansu. Dat bleek een schot in de roos.
Er was een tentoonstelling met kunst uit Gandhara:
Gandhara Heritage along the Silk Road.
Korte wandeling
De Tolbrug in Breda met De Trapjes.
Ik zei toch dat het een korte wandeling was.
Memorabele Momenten
Afgelopen zondag was het de laatste dag van het Jazz-festival
in Breda. Café en restaurant de Beyerd hebben en geschiedenis
met jazz, het jazzfestival en Han Hidalgo.
Het café heeft altijd een eigen programma tijdens het festival
met veel blues.
Het restaurant heeft ieder jaar een speciaal menu met
jazz-gerechten, bedacht, samengesteld en uitgevoerd onder
leiding van Han Hidalgo.
Han heeft een naam hoog te houden op het gebied van eten
en jazz. De website van ‘Bier cuisine’ is er het bewijs van.
Dus zondagavond ging ik bij De Beyerd eten en natuurlijk was
Han Hidalgo er ook. Hij had een soort van boekpresentatie
voor vrienden en kenissen. Ik zat er als een ‘gewone’ klant.
Han kwam even bij mijn tafel langs en bood me
een exemplaar van zijn boek aan:
Han Hidalgo, Memorabele Momenten – van A tot Z.
In ‘Memorabele Momenten’ rijgt Han plaatsen, mensen, eten,
drinken, gebeurtenissen en muziek tot één verhaal.
De rode draden zijn jazz en gerechten.
Het eten was zondagavond prima (cocktail, voor-, hoofd- en
nagerecht) en het was een plezier om het boek te mogen lezen.
Of het menu nog verkrijgbaar is weet ik niet maar ik vermoed
dat het boek te verkrijgen is via Birdy Publishing.
‘Keep swinging and cookin’
Frans Hals
Tot en met 9 juni kan men in het Rijksmuseum zo’n
50 schilderijen van Frans Hals bewonderen.
Een geweldige ervaring.
Grijp die kans.
In februari ben ik zelf ook gaan kijken.
Geboren in Antwerpen en gevlucht naar de Noordelijke Nederlanden. Vanaf 1591 woonachtig in Haarlem. Frans Hals één van de grote drie van de Gouden Eeuw: Rembrandt, Vermeer en Hals.
Rijksmuseum, Amsterdam, Frans Hals, De vrolijke drinker, circa 1629, olieverf op doek. Dit bekende werk dient als voorbeeld voor de ‘losse toets’ van Frans Hals.
Detail met de sluiting van de riem.
Frans Hals, Portret van een man met een schedel, circa 1612, olieverf op paneel. Een vroeg schilderij, het mannelijk deel van een pendant. Let eens op zijn hemdsmouw.
De vrouwlijke helft van de pendant: Frans Hals, Portret van een vrouw, circa 1612, olieverf op paneel.
Nog een pendant.
Frans Hals, Portret van Lucas de Clercq, circa 1635, olieverf op doek.
Frans Hals, Portret van Feyntje van Steenkiste, 1635, olieverf op doek.
De ‘kostbare stof’ van Lucas de Clerq.
Argus in China
Op mijn vakantie in China ben ik met de hogesnelheidstrein
van Dunhuang naar Lanzhou gereisd.
Lanzhou is niet persé een toeristische bestemming maar ik ben
er twee nachten gebleven omdat de vervolg treinreis,
weer een lange zit zou zijn. Daarnaast wil ik niet alleen
toeristische hoogtepunten meemaken.
Hotelkunst.
Het hotel was prima. Op de kaartjes had ik bekeken dat ik naar
de Gele rivier zou kunnen wandelen. Daar zou ik ruim een uur over doen.
In de ochtend was het nog droog maar vanaf de middag ging het regenen
en dat zou zo blijven tot in Xi’an.
Ik liep in de richting van de rivier. Je kunt met een taxi gaan,
er is ook een metro. Maar in een taxi zie je minder en niet digitaal
betalen kan wel in China maar is minder makkelijk. Dus lopen.
Ik liep al een half uur toen ik iemand hoorde roepen. Eerst
reageerde ik niet omdat ik niet wist waar het vandaan kwam en voor wie
het bedoeld was. Bij aanhouden draaide ik me om en het bleek dat
een bewaker van een openbaar gebouw iets naar me riep. Hij wees
naar mijn rugzak. Ik kijken: de rits stond open.
Ik sloot mijn rugzak, bedankte de man en liep verder.
Aangekomen bij een groot plein ging ik op zoek naar het kaartje
dat in mijn rugzak moest zitten. Maar het was er niet.
Een ‘verkeerde’ straat nemen betekent niet meteen verdwalen maar
wel dat je misschien ‘verkeerd’ loopt.
Ik besloot terug te lopen naar mijn hotel want het kaartje had
ik die ochtend nog bekeken en misschien was ik het vergeten.
Dus een uur na mijn vertrek was ik terug in mijn hotel en het kaartje
lag op bed. Ik was die ochtend vertrokken zonder mijn rugzak
te controleren. Wijze les.
Op de eerste verdieping van het hotel zijn commerciele ruimtes en
ook een koffietent voor de gasten en mensen die in het hotel
voor zaken zijn (er werden ook ruimtes verhuurd voor conferenties ed).
Dus ik gunde me koffie.
Het zal rond 11 uur zijn geweest toen ik de wandeling opnieuw
begon en rond half een was ik bij de Yellow River.
Aan de Gele Rivier (die niet meer geel is) liggen boten met restaurants of voor riviercruises (of beide).
Zoals heel veel dingen in China is de boulevard heel ruim opgezet.
De metalen brug is de Zhongshan Bridge. Aan de andere oever, boven op de heuvel zie je een klein puntje uitsteken. Dat is de White Pagode. Het doel van mijn wandeling.
Het plenst inmiddels. Deze dames, een klein deel van een grote groep, repeteren voor een show en willen zo droog mogelijk blijven.
Schuin tegenover de brug en de boulevard ligt een tempel. Daar ga ik eerst maar eens kijken. Het is de White Pagode Temple of de Baiyun Taoist Temple. Meerdere gebouwen staan op een relatief kleine oppervlakte dus één gebouw op de foto zetten beteket vaak dat je meer ziet dan voor de foto ideaal zou zijn.
Eerlijk gezegd ben ik niet zo thuis in de verschillende religies: zeker Taoïsme en Confusianisme blijven een moeilijke beeldtaal voor mij. Wat is het dat ik zie? Maar dat neemt niet weg dat je het wel interessant en (soms) mooi kunt vinden. Wat de achterliggende filosofie dan is blijft nog veel meer een raadsel.
Deze tempel is een soort van herbouw. De originele tempel, die volgens mij op een andere plaats stond, is tijdens de Culturele Revolutie met de grond gelijk gemaakt. Later is deze tempel gebouwd en hij wordt goed bezocht.
Een samenvatting van de geschiedenis van de White Pagode Temple of Baiyun Taoist Temple. De Hall of the numinous (Merriam Webster: supernatural, mysterious, filled with a sense of the presence of divinity, holy, appealing to the higher emotions or to the aesthetic sense, spiritual) officials. “The temple has been distroyed during the Chinese Great Revolution of Culture, including the Hall of the Numinous Officials. All the activities of religion was banned at that time. The paining history passed and later the Hall of the Numinous Officials was rebuilt in 2011 year by the temple supervisor, named Chen Li-fu, and other Reverend Daoist.”
De ingang.
De tempel verscholen tussen de bomen.
In het volgende bericht gaat we wandeling verder.
Museo dell’Opera del Duomo
Dit wordt dan mijn laatste bericht over mijn vakantie naar Florence.
Op de voorlaatste dag was het Museo dell’Opera del Duomo de
laatste activiteit. En wat voor een!
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, French workshop, reliquary of the arm of Saint Justus, 1290 – 1295.
Andrea Pisano and assistant, Jonitus, The beginning of astronomy, 1343 – 1348, from the south side.
Donatello, Thoughtful prophet, 1418 – 1420, from the east side.
Luca della Robbia, Plato and Aristotle dialectics, 1437 – 1439, from the north side.
Donatello, Beardles prophet, 1416 – 1418, from the east side.
Het aantal voorwerpen is indrukwekkend.
Baccio d’Agnolo, lion head, 1513 – 1515, from the cornice of the drum of the dome.
Andrea di Lazzaro Cavalcanti called Buggiano, funerary mask of Filippo Brunelleschi (Brunelleschi was de architect van de koepel van de dom), 1446.
Je kunt goed zien dat dit museum rond de voorwerpen is gebouwd.
Als bezoeker van het museum heb je ook toegang tot een soort
van dakterras met uitzicht op de koepel van de dom.
Natuurlijk een paar foto’s.
Er stonden twee enorme beelden. Het zijn replica van beelden die nu buiten op de kerk staat. De maker van beide beelden is dezelfde persoon en ik viel voor de boeken. Pietro Francavilla, Statue of Saint Podius, Bishop, 1589, for the temporary facade of the Cathedral, Made for the marriage of Ferdinand I and Christine of Lorraine.
Pietro Francavilla, replica, Statue of Saint Zanobi, Bishop, 1589.
Giotto di Bondone, The Madonna of San Giorgio alla Costa, 1288 – 1295, tempera and gold leaf on panel.
Gemaakt in Toscane, een koormantel of kazuifel, in het Engels chasuble. 18e eeuw.
Vermoedelijk zijn dit twee panelen van een deur. Bij de eerste lijkt de klopper te ontbreken. Maar eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik deze foto’s maakte, in het museum of onderweg naar het hotel…..
De andere kant van evenementen in Breda
Natuurlijk is het leuk met Koningsdag in Breda.
Het probleem is de onafgebroken reeks eveneenten / festivals
in een binnenstad die daar niet op is gebouwd.
De stank-, geluidsoverlast, het vuil, de luchtvervuiling,
die kan ik niet laten zien.
Wel iets van de voorbereiding die volgens de gemeente geen
overlast vormt. Oordeel zelf.
Kasteelplein voor Koningsdag.
Kasteelplein, na Koningsdag, voor Hemelvaart.
De Haven zal wekenlang volgebouwd zijn.
Het kleinste café aan de Haven geeft de meeste geluidsoverlast van de hele stad. Hier alleen nog maar straat vervuiling.
Deze wervingsposter voor personeel verraadt het beleid van de horeca: haal er het meest maximale uit zonder verantwoordelijkheid voor de troep en ben alleen open voor klanten als het jou uitkomt.
Kasteelplein voor Hemelvaart.
Parkeerplaats Grote Markt. Jev kunt vergelijkbare scene’s aantreffen in Veemarktstraat, Ridderstraat, Halstraat, St Janstraat, Havermarkt, Torenstraat enz. Dit was woensdagmorgen.
Veel plezier dit weekend.
Gehoord / gezien
Chassé Theater, Nederlandse Reisopera, Phion, Christoph Willibald Gluck, Orphee et Eurydice.
Iedere keer weer een stapje verder.
Ik ben geen kenner van opera’s maar ga wel graag kijken en luisteren.
Deze week was het dus tijd voor de Franse (?) versie van de opera
Orphee et Eurydice van Gluck.
Een verhaal over rouw, verdriet en liefde.
Als ik het goed begrijp is Gluck een soort van voorganger / voorbereider
van Mozart. Zijn missie was vooral het ontdoen van de opera’s van
overtollige en gezochte uitstapjes in de verhaallijn.
Voor een toeschouwer in 2024 is dat allemaal relatief.
Ook de muziek zou ontdaan zijn van overbodige versieringen.
Het is wel grappig te lezen dat een componist van naam zijn
opera aanpaste aan lokale eisen en wensen: een ballet erbij of
verlengen, voor de Franse markt, was geen punt.
Een korte opera oprekken tot een avondvullend programma blijkbaar
ook niet.
In Breda werd de show voor mij gestolen door het decor.
Met schijnbaar eenvoudige middelen wordt steeds opnieuw
een andere sfeer opgeroepen. Helaas mag je geen foto’s maken.
Genoten van muziek, dans en zang.
Bootjes in de Haven
Deze week is het Jazz Festival in Breda. Ooit begonnen als een interessant muziekfestival is het nu een soort van overdreven braderie. De horeca neemt iedere vierkante centimeter van de binnenstad in beslag om bier te verkopen onder het genot van house-dreunen. Hier en daar is nog een enkeling met jazz in de weer. Dus de bootjes zijn van stal gehaald.
Het eerste deel van de kademuur links is gestort. Breda, Verlengde Mark ter hoogte van de Markendaalseweg.
Stadserf.
Museo dell’Opera del Duomo
Vandaag een korter bericht.
Maar wel een met een paar hoogtepunten van het museum (al moet
ik zeggen dat men aan hoogtepunten er geen gebrek heeft).
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Santa Maria Maddalena penitente of Saint Mary Magdalene as penitent, mid 15th century. Een heel indringend werk.
Giovanni del Biondo, Saint Catherine of Alexandria (het wiel zie je links) with scenes of her life and portraits of the donors in prayer, late 14th – early 15th century.
Samengevat: Michelangelo maakte in zijn leven 3 piéta’s. Een is het bekendst: de Piéta in de St Pieter in Vaticaanstad. Een is er in Florence en een derde bevind zich in Milaan. Van de eerste en de laatste waren afgietsels gemaakt die, samen met het derde, originele, werk getoond werden.
Michelangelo, The Deposition or Bandini Piéta or The lamentation over the dead Christ, 1547 – 1555. The Florentine Piéta.
Replica. Michelangelo, Piéta or Madonna della Piéta, 1498 – 1499, St Peter’s Basilica, Vatican City, cast.
Replica. Michelangelo, Rondanini Piéta, 1551 – 1564, Milan, cast.
Deze week aan de Nieuwe Weg
Ook deze week een korte wandelserie.
Breda, Verlengde Mark of Nieuwe Mark, Markendaalseweg.
Soms ontdek je aan een gevel die je al honderden keren hebt gezien toch weer iets nieuws. Dit is een voorbeeld. Het ‘nieuwe’ zie je op het detail van deze foto:
Een metalen versiering in een soort van dummy-raam. Deze foto is van de eerste verdieping van deze gevel, hoek Tolbrugstraat – Nieuwe Weg.
Op de begane grond, er recht onder, komt dezelfde vorm terug maar zonder de metalen versiering. Het kan natuurlijk dat er wel een versiering is geweest maar dat die door de jaren is verdwenen. De gevel is niet meer in zo’n beste staat.
Argus in China
De lange afstanden in China leg ik af met de trein,
de hogesnelheidstrein.
Vanuit Dunhuang ga ik naar Lanzhou, een heel andere stad.
Dunhuang is rustig, weinig verkeer, relaxed.
In Dunhuang wonen zo’n 200.000 mensen.
Lanzhou is een stad met 4 miljoen inwoners (2020).
Dat was even iets anders.
Toen ik de reis plande was het idee dat er een transfer nodig
was vanaf het hotel in Dunhuang naar een station voor de
hogesnelheidstrein 180 kilometer verderop.
Maar tijdens de coronaperiode was er wel het een en ander
veranderd. Na een taxirit van 20 minuten stopte de taxi
voor een groot gebouw. Dat bleek het station te zijn.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat de trein waar ik in stapte
dat wel de hogesnelheidstrein was maar dat de rails daar
nog niet helemaal was aangepast. Dus het eerste deel van de
reis ging ‘langzaam’.
De eerste indrukken van China laten zich samenvatten als: groot, weids.
Overal sporen van menselijke activiteiten.
Hier ongeveer wisselden we van spoor en ging de snelheid fors omhoog.
De trein stopt slechts op een paar plaatsen zoals hier: Zhangyexi Railway Station (Zhangye West Railway Station).
Er komen mooie landschappen voorbij. Met besneeude bergtoppen in de verte op sommige delen van het traject.
Xining Railway Station.
Minhenan Railway Station. ‘Bijna’ in Lanzhou.
Lanzhou vanuit de taxi. Dat is een heel andere drukte dan die ik de dagen ervoor gewend was.
Het zicht vanuit de hotelkamer.
Een voetgangerscirkel of voetgangersviaduct.
Tijd on te eten en rusten.
Museo dell’Opera del Duomo
Dit museum herbergt veel van de originele beelden die eerder
de Dom van Florence sierden.
Die Dom van Florence heet officieel ‘Santa Maria del Fiore’.
Maar voor het museum mag je dat breder opvatten: dom, baptisterium en
niet alleen beelden maar ook deuren, reliefs enz.
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Rilievo con Cristo vir dolorum of Relief with Christ – Man of Sorrows, 1404 – 1409.
Dit is een reconstructie van de eerste gevel van de domkerk. Deze gevelreconstructie gebruikt men om de originele beelden te tonen op een plaats waarvoor de beelden bedoeld waren. Het is kollosaal (in meerdere betekenissen van het woord).
Het museum toont ook de originele deuren van het Baptisterium. Buiten zie je erg mooie replica maar in het museum (waar het veel minder druk was) kun je de originele bronzen deuren van Lorenzo Ghiberti zien (1403 – 1424).
‘Maria boodschap’ of de ‘Annunciatie’,
Driekoningen.
Mozes ontvangt de stenen tafelen.
Lorenzo Ghiberti, Doors of the Baptistery, 1403 – 1424.
Deze deur vormt wel een mooie overgang. Al in de tijd van de eerste gevel van de Santa Maria del Fiore stonden er op het plein twee Romeinse sarcofagen. Die staan nu ook in het museum. Dit is: Sarcophagus with wife and husband at the gate of Hades, guarded by Mercury, 2nd century AD, Roman.
Donatello, Saint John the evangelist, 1409 – 1415.
Arnolfo di Cambio, Mary in majesty (Madonna with glass eyes), 1300 – 1305 en het tweede voorwerp op de foto is gemaakt door de Workshop of Arnolfo, backrest of Mary’s throne, 1295 – 1305.
Piero di Giovanni Tedesco, Angelo con organo portativo, 1387.
De tweede sarcofaag: Nuptial sarcophagus (Dextrarum Junctio is de Latijnse term voor de manier waarop de man en vrouw zijn afgebeeld. In het Engels: Giving, Joining of right hands) with Castor and Pollux, 2nd century AD, Roman.
Er volgt nog meer…..
Argus in China
Twee avonturen in het bericht van vandaag.
Misschien vind je het eerste avontuur wel erg klein, maar….
De hotelkamer die ik had in Dunhuang Hotel was heel ruim voor
een kamer voor één persoon. Er was een soort van huiskamer
met daarin een reservebed, een grote slaapkamer en nog
een ruime badkamer/toilet.
In de huiskamers stond onder andere een eettafel met vier
stoelen en een bankstel. Natuurlijk met een groot tv-scherm.
De tweede avond zag ik een vreemd blauw schijnsel in de kamer.
Het projecteerde zich ook tegen het plafond.
Dat ik door had dat het van de tafel kwam, dat duurde even.
Het was een beetje verborgen door een plant die midden op
tafel stond. Voor de foto heb ik die even opzij gezet.
Bij een betere inspectie bleek dat onder het gehaakte (?)
tafelkleed een soort van verlichting te zitten.
Het leek mij zoiets als een mechanisme om dobbelstenen
te laten rollen zonder dat je de stenen met de hand moet
aanraken. Maar misschien ben ik nauwkeurige in de gaten gehouden.
Ik denk dat het een soort van speeltafel was.
Na een dag met de taxi van grenspost naar grenspost wilde
ik die avond eten in een restaurant.
In het Memory Box Café had ik al eens gegeten en een of twee
keer thee gedronken. Dit is een typisch Lonely Planet-tent.
Een gelegenheid waar (soms) wel Engelssprekend personeel is
en waar een meer ‘internationale’ sfeer is. De inrichting
zou niet misstaan in het westen, er is koffie (ook cappuccino)
en er zijn gerechten die westers lijken.
In een dergelijk café zie je vaak andere westerse toeristen
en lokale mensen die de sfeer prettig vinden.
Maar bij het Memory Box Café was ik steeds de enige westerling.
Maar de temperatuur was goed, er was geen terras bij hen en bij
het restaurant er naast wel.
Dus ik gaf aan iets te willen eten bij die buren. Het personeel sprak
geen Engels maar dat remde de serveerster niet om mij uit
te leggen dat men koelkasten had staan waarin op satehstokjes
geprikt vis, vlees en groente gereed lag voor de grill.
Het idee is dat je een aantal van die stokjes kiest, je kon
ze zelf uit de koelkast halen en in een schaal leggen, waarna
het restaurant voor de bereiding ging zorgen.
Omdat ik ook eens noodles wilde eten heb ik van een kaart met
foto’s ook nog een gerecht gekozen.
Eerlijk gezegd herken ik niet alles, gaandeweg mijn reis zal dat steeds beter gaan. Maar dat maakt ook niet zo veel uit. Ik lust meestal de meeste dingen. Dus waarom niet in China. Dit was vooral vis.
Respectievelijk vlees en groete.
Eenmaal bereid, gemarineerd, kwam het dan zo op tafel. Dit was heerlijk.
Het was mij vooral om de noodles te doen. Eerlijk gezegd lukte het me niet om dit met stokjes te eten. Er is best veel kracht in je hand nodig en er komt techniek kijken bij het ‘oprollen’ van de noodles om de stokjes. Ik heb het geprobeerd maar heb toen toch om een vork gevraagd. Het duurde even voor men begreep wat ik wilde, de persoon die me hielp dacht dat ze geen vork hadden, maar dat het Memory Box Café er wel zou hebben. Een tweede persoon kwam er toen tussen want ergens had men toch een vork. De noodles smaakte prima. Maar niet alles ging op.
Bij het eten dronk ik thee. Dat kun je in China natuurlijk overal en altijd krijgen. Terwijl ik zat te eten legde de serveerster deze knoflook nog even op de glazen tafel. Waarschijnlijk voor het geval dat ik vond dat er te weinig in het eten zat (?). Ik heb er goed gegeten, de mensen waren heel vriendelijk, zowel het personeel als de andere gasten. Kortom een super avond.
Argusvlinder 