Dit is geen lichte kost.
Het boekje vereist eigenlijk een brede kennis van de klassieke literatuur.
Die heb ik niet.
Maar toch heb ik met plezier dit boekje gelezen.
Onder andere over Ovidius die, volgens een middeleeuwse legende,
met zijn voeten kan lezen.
David Rijser, De portiek van de buren.
Ovidius op boek, 15e eeuw, Palazzo Dell’ Annunciata, Sulmona.
Een van de snijresten van het boek gebruik ik om te testen hoe spatwerk op de snede zal gaan werken. Ik plak de omgeving goed af met krantenpapier en schilderstape.
De snijresten zitten tussen twee plankjes die op hun plaats worden gehouden met twee klemmen die ik van mijn vader geleend heb. Dat werkt prima.
De bedoeling is met geel te gaan spatten maar om zoveel mogelijk die kleur verf te sparen neem ik voor de test een andere kleur. Maar het spatten werkt niet. Ik vermoed dat het aan de acryl ligt. Ook verdunnen helpt niet.Toen heb ik de verf gewoon direct met de tandenborstel aangebracht.
Nu ik toch aan het testen ben probeer ik op de snede te verven. Dat gaat vrij aardig. Probleem is dat het oppervlak waarop ik schilder niet egaal glad is. Dat is straks bij het boek anders.
Als je verf direct aanbrengt dan heeft het als effect dat de pagina’s aan elkaar kleven. Ze gaan overigens eenvoudig weer los maar dat is natuurlijk wel een extra handeling. Zo egaal wil ik op mijn uiteindelijke boek Kaas de kleur niet aanbrengen. Ik wil spatwerk.
Om toch het gevoel te hebben vandaag iets gedaan te hebben snij ik de platten en de rug voor het boek Kaas van Willem Elsschot. Daar is het tenslotte allemaal om begonnen. Maar ik wil eerst spatwerk aanbrengen op de snede, dan het leeslint en de kapitaalbandjes en pas dan de band zetten. Dus gaan zoeken op internet en in mijn boeken over boekbinden. Spatten.
Mijn spataquarium. Overal lees ik over ecoline maar ook dat het met acryl eigenlijk ook moet kunnen. Dus ecoline gekocht, weer uitproberen, weer geen succes. Toen bleek dat als ik de tandenborstel anders vasthoud, dat het dan wel werkt. Het probleem lijkt hem dus in de borstel te zitten. Als ik hem schuin hou dan is er meer weerstand en wordt er gespat.
We bezochten in Allahabad een park met de naam Khusro Bagh
of Khusru Bagh.
In het park staan 4 grote tombes, mausoleums.
Terwijl we er rondliepen kwam er iemand aan die ons
en de andere bezoekers wel de binnenkant wilde laten zien.
De foto’s van de binnenkant zijn natuurlijk donker. De openingen naar buiten zijn beperkt en er ligt natuurlijk geen licht.
Dit is een deel van de muur.
Een spreuk boven een doorgang.
Zo’n raam laat zich moeilijk fotograferen maar deze foto is in ieder geval niet bewogen.
Hetzelfde raam, meer licht maar bewogen.
Een bewogen sterrenhemel.
Khusru’s Tomb
Khusru (AD 1587 – 1622) was the eldest son of Jahangir and queen Shah Begum.
He was well educated and popular for his amicable manners and blameless public characcter.
In 1605, when Akbar lay seriously ill, Khusru’s partisans, led by his father-in-law Mirza Aziz Koka and his uncle Raja Man Singh of Amber made strenuous efforts to put him on the throne. But at last, Akbar on his death-bed nominated Salim as his successor.
After the death of Akbar, Salim ascended the throne and assumed the title of Jahangir.
A few months after Jahangir’s accession, Khusro rose in rebellion.
He was completely defeated by Jahangir, captured and blinded.
He died in confinement in 1031 Hijri (AD 1622), when he was in custody of his brother Khurram, the future Shah Jahan.
He was buried in Khusro Bagh near the mausoleum of his mother.
The tomb of Khusro was probably begun by Khusru’s sister Sultan Nisar Begum.
It is a two storeyed building with arcaded walls surmounted by a large hemispherical dome on a octagonaldrum, with small chhatris at the corners.
The interiour consists of single room whose walls are painted with a design of floral patterns, cypresses, etc.
On the dome, there is a painted medallion with star and geometrical patterns, simular to the ones in the contemporary tomb of Itamad-us-Daula.
Op naar de tweede begraafplaats.
Al snel werd het drukker. Ook een aantal ‘miet-betalende’ bezoekers. Wij hadden de man ook nog niet betaald maar dat hij dit verwachtte was duidelijk. Is ook geen probleem.
Deze koepel is helaas ook niet helemaal scherp.
Shah Begum’s Mausoleum
(Khusru’s mother’s tomb)
Jahangir’s era saw the creation of several remarkable architectural monuments, in particular the mausoleum of his first wife .
Khusru’s mother was Man Bai whom Jahangir had given the title of Shah Begum after the birth of Khusru.
Man Bai was the daughter of Raja Bhagwant Das of Amber, then the governor of Punjab and sister of Rajput chief Raja Man Singh.
She had been married to Salim in 1584 and Khusru was born in 1587.
She committed suicide at Allahabad in 1603 by taking an overdose of opium as she had become heartbroken and distraught at the bitterness between father and son.
She was buried in this garden , later named Khusru Bagh after Khusru, in which he also lies buried in a beautiful tomb.
This tomb was designed by Aqa Reza, one of Jahangir’s leading artists in 1606 – 1607.
The tomb itself has three storeys, practically terraced plinth, surmounted by a large chhatri under which stands the Shah Begum cenotaph.
The inscription on the tomb with floral arabesques, were carved by Jahangir’s greatest calligrapher Mir Abdullah Mushkin Qalam.
Het was heerlijk in de tuin. Hier op de achtergrond de tombe van Shah Begum. De dag was erg warm geweest. Langzaam daalde de temperatuur en de mensen zochten elkaar op bij deze oude monumenten. Een prachtig gezicht in de langzaam oranje kleurende zon.
De Indiase architectuur gaat vaak gepaard met waterpartijen. Zou dit daar deel van uitmaken of is het gewoon de afwatering?
Tombe van Nisar Begum.
Nisar Begum’s Mausoleum (Khusru’s sister’s tomb)
Nisar Begum was the sister of Khusru.
The tomb of Nisar Begum is located near the tomb of Shah Begum.
The tomb was constructed in the years AD 1624 – 1625 by herself just at the time of construction of Khusru’s tomb.
The tomb was never used as a cenotaph.
This tomb is architecturally much more impressive.
The tomb architecturally stands on a high plinth which is adorned with panels containing a scalloped arch motif.
Inside the plinth , there is a small room whose ceilings is
painted in vivid colors with stars arranged in concentric circles.
This decoration is repeated on the dome ceiling of the main room while the walls are painted with Persian cypresses (style), plants and flowers.
Op het internet, in Wikipedia bij het artikel over Khusro Bagh is een ongeveer zelfde foto. Daar heet het ‘Decorated arch of the Tomb of Nithar’ of gedecoreerde boog van de tomb van Nithar (Nisar Begum).
De tombe van Khusro.
Van rechts naar links: Khusro, Nisar Begum en Shah Begum.
Maar vooral rust, genieten, aangename temperatuur.
Vanmorgen was ik al vroeg even op de weekmarkt op de Grote Markt in Breda en zag daar deze vissenkoppen. Ik maak vandaag als lunch wel een soepje maar deze koppen zijn helaas te groot voor mij om er bouillon van te maken.
Al jaren liggen er carnavalspoppen op een dakje van een schuur
van de Graanbeurs in Breda.
Blijkbaar heeft iemand besloten de boel eens op te ruimen.
Daarom ligt carnaval gewoon op straat hier in Breda.
In de Cingelstraat om precies te zijn.
Orgineel zijn het waarschijnlijk stukken van een carnavalswagen geweest. Misschien is iemand ze vergeten in de Graanbeurs?
De ene pop ligt op de stoep, bij een boom. Deze ligt bij een buurman, een bedrijf, voor de deur.
Het feest kan beginnen.
Het boekblok is goed gelijmd en uit de boekenpers. Nu komt altijd een magisch moment: het snijden van het boek. Tot nu toe is het boekblok een ruwe diamant geweest. We gaan die slijpen. Al het overto9llig papier snijden we weg. De zijkanten worden mooi glad. Dadelijk, na het snijden kan het boek ook eindelijk goed geopend worden.
Na het snijden wil ik de zijkanten van het boek een gele kleur geven. Dat spatten heb ik sinds de kleuterschool niet meer gedaan. Dus eerst een dummy. Na het spatten breng ik het witte leeslint en witte kapitaalbandjes aan.
Het snijden met een snijmachine is een nauwkeurig werkje. Het boek moet rechthoekig worden of blijven en je moet niet te veel of te weinig wegsnijden. Gelukkig staan hiervoor aanwijzingen op het papier van de drukker. Dit is de onderkant of de staart van het boek.
Hier zie je beide kanten van het boek. De voorkant, op de voorgrond, voor het mes. De rug achter het mes. Meet both ends. Maak kennis met beide kanten.
Voorzichtig snijden. Dit papier liet zich goed, en een keer snijden.
Dit is de bovenkant van het boek of de kop. Hier zitten de gevouwen vellen nog aan elkaar. Dadelijk is het boek volledig doorbladerbaar.
Dit zijn de snijresten.
Architectuur is belangrijk op deze reis door India.
Hier in Allahabad bezoeken we een park met daarin
een viertal mausoleums. Oogverblindend.
Niet in de laatste plaats door de binnenkant.
Laten we eens een kijkje gaan nemen.
We gaan te voet vanaf onze homestay naar het park. In de homestay troffen we deze handdoek aan. Grappig maar past niet helemaal in de tijd van het jaar.
Onderweg, zomaar ergens tegen een boom.
Khusrubagh (Allahabad)
Originally, it was a pleasure resort constructed by Jahangir when he lived here as a prince.
It came to be known as Khusro Bagh after the tomb of Khusro, the elder son of Jahangir, was erected here.
It contains four beautiful tombs.
Each is decorated wirh fine Mughal frescoes with vaulted apartments which form the most conspicuous features of the garden.
The tombs of Khusrubagh are like a stone coffin richly carved with paintings on the walls and ceilings.
These tombs display the finest quality of ornamentation and paintings of Mughal style, particularly in that of Prince Khusru’s tomb.
A group of four tombs of prince Khusru, his mother, sister and Bibi Tamolan located in the centre of this spacious garden, which is enclosed by fortification walls and divided into squares, provided with channels and fountains
in typical Charbagh pattern of the Moghul gardens.
An imposing gateway on the southern side, built of sandstone is profusely decorated with designs having Persian inscription of Moghul Emperor Jahangir in Nastaliq character, which clearly indicates the date of its construction between AD 1605 – 1627.
The gataway is two-storeyed flanked by massive octagonal bastions crowned with small domed pavilions.
Korte Nederlandse samenvatting:
Oorspronkelijk was het park door Jahangir aangelegd voor het plezier.
Hij leefde hier toen hij prins was.
De naam Khusro Bagh kreeg het door het mausoleum van Khusro, de zoon van Jahangir.
Er zijn 4 mooie tombes.
Vooral de Mogul fresco’s aan de binnenkant.
De vier tombes zijn van Khusro, zijn moeder, zuster en Bibi Tamolan.
Dit is het park met in de verte de mausolea.
Een eerste indruk. Khusro Mirza tombe.
Het mausoleum van Bibi Tamolan.
Tamolon’s Tomb
This fourth mausoleum of the complex locally known as Bibi Tamolon’s tomb stands in the extreme west in the series,
which has no sign of a tomb and is without any inscription.
It is sometimes associated with the Istanbul Begum of Fatehpur Sikri, but another version has it that a sister of Khusru had built it for herself but is buried elsewhere.
Hetzelfde gebouw maar nu met de avondzon mee gefotografeerd.
Het was een geweldige plaats om te zijn. Het warmst van de dag was weg. Veel lokale mensen komen naar Khusro Bagh om een praatje te maken en te genieten van de zon die ondergaat en voor het laatst die dag oranje straalt over de gebouwen. Links de Shah Begum tombe.
Nithar Begum tombe.
Dan plots komt er iemand die voor ons de mausolea wel wil openen zodat we ook de binnenkant kunnen zien. Wat we dan te zien krijgen volgt een volgende keer. Mooie deuren.
Deze foto is gedeeltelijk tegen de zon in. Er is dus minder kleur in de foto te zien dan er in werkelijkheid was maar de zon in het water van de fontein vind ik prachtig.
Dezelfde fontein maar nu met de zon mee gefotografeerd. De foto is niet achteraf ingekleurd. De foto’s van de camera op mijn telefoon hebben wel de neiging de kleuren iets feller aan te zetten dan ik de werkelijkheid inschat. Maar ook prachtig.
Voor het schutblad heb ik een handgeschept papier gekozen
met daarop een gestileerde afbeelding van een tulp.
Het boek Kaas van Willem Elsschot krijgt dus een gele band
die doet denken aan kaas en tulpen op het schutblad.
Heel Nederlands.
Maar eerst ben ik Boekbindersgaas gaan kopen. Met deze 2 meter kan ik nog jaren vooruit.
Twee foto’s heb ik gemaakt waarop het schutblad een beetje te zien is. Hier zit het namelijk al op het boekblok geplakt. Ik weet niet welke foto het duidelijkst is daarom heb ik ze beide opgenomen.
Na het plakken van de katernen, het op maat maken en plakken van de schutbladen en na het aanbrengen van het boekbindersgaas gaat het boekblok in de boekenpers. Daar zal het een paar dagen blijven.
Voor India een heel belangrijke plaats.
Het is het familiehuis van de Nehru’s, de politieke dynastie
die lange tijd heel veel invloed had in India
op een cruciaal moment van hun geschiedenis:
Motilal Nehru 6 mei 1861 – 6 februari 1931:
advocaat en actief in de Indiase onafhankelijkheidsbeweging.
Leider van het Indian National Congress (politieke partij)
Jawaharlal Nehru (of Pandit Nehru) 14 november 1889 – 27 mei 1964:
eerste premier in India en invloedrijk
politicus in de jaren voor de onafhankelijkheid.
Indira Priyadarshini Nehru (later Indira Gandhi) 1917–1984
dochter van Jawaharlal Nehru. Eerste vrouwelijke premier van India.
Rajiv Gandhi 1944–1991
De 7e premier van India.
Wikipedia over Anand Bhavan:
The Anand Bhavan is a historic house museum in Allahabad, India, focusing on the Nehru Family.
It was constructed by Indian political leader Motilal Nehru in the 1930s to serve as the residence of the Nehru family when the original mansion Swaraj Bhavan
(previously called Anand Bhavan) was transformed into the local headquarters of the Indian National Congress.
Anand Bhavan was donated to Indian government in 1970 by the then Prime Minister Indira Gandhi,
the granddaughter of Motilal Nehru and daughter of Jawaharlal Nehru.
In het gebouw mochten geen foto’s gemaakt worden. Toen we aan kwamen lopen bij de kassa was het er erg druk maar meteen schieten allerlei mensen te hulp die er voor zorgen dat wij heel snel, langs alle wachtenden naar binnen kunnen. Beetje gênant.
This house is more than a structure of brick and mortar
It is intimately connected with our national struggle
for freedom and within it’s walls
great decisions were taken and great events happened.
Het huis hangt vol met foto’s van leden van de Nehru-familie, Gandhi en
veel andere politieke leiders van India, Engeland en andere landen.
Anand Bhavan.
Een eind van de oever af, laten we zeggen ergens midden op
de rivieren, ligt een ondiepe plaats.
Daar liggen heel veel boten.
De situatie kan ik niet helemaal overzien: het is een beetje mistig
en het water van de rivieren Ganges en Yamuna is erg breed.
Dus het is erg moeilijk om je te oriënteren.
Bij al die boten zie je veel mensen.
De meeste gaan zwemmen of dompelen zich in het water.
In de Rigveda staat:
“Those who bathe at the place where the two rivers flow together, rise upto heaven”.
Vertaling: Zij die een bad nemen op de plaats waar de twee rivieren
samenstromen, zullen naar de hemel gaan.
Wikipedia over de Rigveda:
De Rig-Veda is de oudste van de vier godsdienstige hindoegeschriften die bekendstaan als de Veda’s. De Rig-Veda is ontstaan tussen 1700 en 1100 voor Christus.
Deze veda bestaat uit 1017 reguliere verzen (hymnen) plus 11 apocriefe (vālakhilya) verzen 8.49 – 8.59; in totaal 1028 verzen. Ze zijn geschreven in het vedisch Sanskriet. De verzen zijn verdeeld over tien boeken, die bekendstaan als mandala’s.
De lange verzameling korte verzen bestaat vooral uit lofzangen voor de natuurgoden. De drie belangrijkste goden die worden vernoemd zijn Agni, de god van het vuur, Indra, god van de donder en bliksem en Surya, de zonnegod. Het bevat ook fragmentarische verwijzingen naar historische gebeurtenissen, in het bijzonder verwijzingen naar de strijd tussen de vroege vedische volkeren (bekend als de Ariërs of Arya’s) en hun vijanden, de Dravidiërs.
Wij leggen ook aan. Een beetje aan de zijkant. De roeiers willen ook niet dat wij uit de boot gaan. Dat snappen we wel. We blijven in de boot en kijken een tijdje toe.
Onderweg, terug naar de oever.
Onze twee roeiers. Ze waren broers of neven. Dat weet ik niet precies meer. Ondanks dat het mistig was die ochtend werd het al snel warm.
Aan de oever heb je een paar ‘straten’ met allerlei kramen. Vooral met (religieuze) souvenirs en eten.
Het terrein bij Sangam (in de verte een enorme brug) is misschien wel net zo indrukwekkend als het gebeuren op het water. Zo ver al je kunt kijken, een groot deel je horizon, elektriciteitspalen op een lege vlakte. De palen en draden vormen een soort net op een verder kale vlakte. Als het Kumbh Mela is komen hier honderdduizenden, miljoenen mensen bij elkaar en verblijven hier een aantal dagen in tenten.
Er is natuurlijk ook iemand die van dat alles de administratie bij moet houden.
De losse katernen van het boek Kaas van Willem Elsschot
ben ik aan het inbinden.
Een belangrijke stap is het naaien van het boek.
Dat heb ik vanmiddag gedaan.
Ik kon daarna niet verder omdat ik bijna geen boekbindersgaas
meer heb. Dus ben ik vanmiddag daarvoor naar de winkel geweest.
Hier ligt het boek Kaas. Ongeveer halverwege het naaiproces.
Aan het begin van het boek zit de opdracht aan Jan Greshoff.
In deze uitgave is het frontispice van Henri van Straten. Het is een prachtige linosnede.
Met potlood heb ik op het eerste blad aangegeven waar het boek straks schoongesneden moet worden. De uitgever heeft een extra, leeg katern aan de voor- en achterkant toegevoegd. Dat vind ik wel mooi. Goede plaats voor de aantekeningen van de lezer.
Deze week vond ik een kinderarmbandje met een veertje.
Dat gaat straks op de kaft van een boek over gevonden
veren aangebracht worden.
‘Free as a jail bird’ gaat de titel worden.
Veertje tussen de veren. Verschillende maten. Helaas niet zo heel veel verschillende kleuren. Allemaal gevonden of in het Valkenberg in Breda of op het terrein van de FutureDome.
Deze week kreeg ik een partij olieverf.
Verschillende kleuren.
Een grote pot medium om de olieverf te verdunnen.
Daarnaast een afscheurpalet.
Kan ik weer een tijd vooruit met schilderen.
Een tas vol verf: olieverf met medium.
Hier ligt de verf en staat het medium op een afscheurpalet. Van sommige kleuren twee tubes!
Sangam is een van de heilige plaatsen voor Hindoes.
Het is het punt waarop drie rivieren samenkomen:
de Ganges en de Yamuna, twee grote rivieren op het Indische schiereiland.
De derde rivier de Sarasvati is een mythische rivier.
Bij Allahabad ligt die plaats waar het verschrikkelijk druk kan zijn.
De film Faith Connections van Pan Nalin geeft daar een beeld van.
Heel indrukwekkend.
Toen waren we er ineens zelf. Het was er gelukkig niet zo druk.
Maar je kunt wel de enorme kale velden zien die als het er wel druk is
de mensen verblijven in tenten. Nu zie je alleen elektriciteitspalen
en -kabels door een stoffige vlakte gaan.
Het is een enorm terrein, aan beide zijdes van de rivier.
Ook nu het geen officiële bedevaartsdag is zijn er mensen.
Vanaf de vlakte gaan ze, parallel aan het fort van Allahabad
naar de rivier om er een boot met roeiers te huren.
Met zo’n boot kun je dan naar Sangam, die plaats midden in
de rivieren.
De foto’s in deze blog zijn van onze wandeling over de vlakte
naar de rivier. Ook wij huren een boot.
In de verte de rivieren. Op deze mistige ochtend zie je niet waar Sangam precies is. Dat zien we later.
Aan de oever zoek je een boot en stap je in. Wel even zoeken naar een acceptabele prijs (al weet ik niet wat die is).
Er zijn toch best wat mensen voor een rustige dag.
Genoeg boten.
We vinden een boot en stappen in.
Bedevaartsgangers en roeiers.
In de verte, in de mist, ligt het fort van Allahabad. Het ligt strategisch aan de rivier en naast Sangam. Bij een Mela zal de politie dit wel gebruiken als basis voor al het werk dat er te doen is.
Het water moet wel schoongehouden worden. Volgende keer de foto’s die ik ter plaatse van Sangam maakte.
Gemberthee. Thee van verse gember. Heerlijk.
Eerst in kleine stukjes snijden.
In een glas.
Warm water erop. Ook als de thee is afgekoeld geeft de gember een soort hete smaakje af. Heerlijk. Een pittige bite.
Een tijdje terug heb ik al veren verzameld voor een boek met veren erin. Dit veertje zal op de omslag gaan dienen als extra versiering en is een herinnering het boekje nu eindelijk eens te maken. Gevonden op het Kasteelplein in Breda.
Op het Kasteelplein in Breda zag ik donderdag aan het eind
van de middag deze restanten van een fiets en alle
accessoires liggen. Vraag is: waar is de fietser?
Vanmorgen lag het meeste er nog.
Breda, Kasteelplein.
Illustraties durf ik mijn geschilder op het boekblok
dat ik aan het maken ben niet te noemen.
Ik kriebel maar wat met verf.
Maar ik vind het leuk.
Dat telt.
Vandaag weer bezig geweest.
Ik ‘schilder’ steeds twee pagina’s naast elkaar. Dat heeft tot gevolg dat dezelfde ideeën op die twee pagina’s staan. In het boek komen die meestal niet naast elkaar. Leuk effect.
De mysterieuze boekenvrouw van Silvia Celiberti.
Het nummer van de Nits is natuurlijk Nescio.
De Nits brachten wel meer nummers uit die een relatie met kunst
en literatuur. De eerste die me te binnen schiet is Soap bubble box.
Een nummer van het album Ting uit 1992.
Toe opa vertel eens.
Afgelopen zaterdag verscheen de Volkskrant met een hele mooie voorpagina
voor de boekensectie. Die pagina zie je hierboven.
Een groot artikel, geschreven door Paul Onkenhout, gaat over Nescio,
de schrijver. Het is een soort crash course over Nescio.
Zijn werk stond ook op mijn literatuurlijst.
100 jaar geleden debuteerde Nescio en daarom is dit jaar
een heruitgave van hem te koop: De uitvreter,Titaantjes, Dichtertje.
‘Jongens waren we, maar aardige jongens’ is een bekende zin van Nescio. Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten, hun album uit 2008 heette waarschijnlijk niet toevallig ‘Aardige jongens’.
Het boek in losse katernen dat ik deze week ontving ga ik later proberen in te binden samen met het artikel uit de Volkskrant.
