De Havermarkt vanochtend rond 08:00 uur.
De Torenstraat (om het hoekje van de vorige foto) rond 12:30 uur. De gemeente maakt gebruik van gesloten horecagelegenheden om onderhoud te plegen.
Afgelopen week hoorde ik dat het aantal nieuwe
horecazaken in het laatste kwartaal maar 10% lager
ligt dan in het zelfde kwartaal in 2019.
In 2019 had iedereen nog het idee dat de zaak gewoon open kon.
Nu zijn horecazaken al gesloten voordat ze open zijn.
Aankondiging van een nieuwe horecazaak in Breda. Je vraagt je af wie hier gestoord is: wij, als overheid met steunpakketten of de horeca-ondernemer?
Gisteren heb ik nog wel gewerkt aan dit project.
Al heb ik meer lopen piekeren dan dat ik veel meters gemaakt heb.
Ik had een stuk uit een vest gesneden dat een ongelukje had gehad
in de wasmachine.
Maar het liet zich moeilijk snijden en het resultaat was dan
ook geen rechthoek. En die heb ik wel nodig.
Gelukkig was het stuk dat ik had uitgesneden groter dan
ik strikt nodig had. Ik kreeg een tweede kans door
vlieseline op het stuk textiel te strijken.
Door het daarna nog eens te snijden was het resultaat
precies zoals ik dat wilde.
Hier ligt het stuk textiel (blauw of groen, wat denk je?) op de binnenkant van de boekband met de vlieseline naar beneden.
Door de vlieseline kon ik zelfs smalle stukken van het textiel afsnijden.
Idee is nu om de katernen te binden op het stuk textiel. Het textiel gaat dan dienen als schutblad en opvulling. Het boekblok zal anders niet voldoende dik zijn en dan komt de boekband niet mooi tot zijn recht.
Op de video van Marc Cockram is te zien hoe hij het leer nabehandelt met een mengsel van PVA (?). Dus ik heb een hele dunne lijm op het teststukje gesmeerd en dat laten drogen. Ik moet de video nog eens terugzien wat hij hier precies voor gebruikt. De oplossing van PVA maakt het leer een beetje donkerder. Niet lelijk.
Toen een tijd terug steeds duidelijker werd dat de impact
van het coronavirus groot zal zijn op de economie en
in het bijzonder op bijvoorbeeld de reisbranche,
ontving ik een nieuwsbrief van een reisorganisatie waar
we in het verleden mee op reis zijn geweest.
Die organisatie heet Namasté.
Zo omschrijven ze zich:
Namasté Reizen werd in 1997 opgericht als India Specialist. Inmiddels heeft het bedrijf een groei doorgemaakt en biedt het 16 bestemmingen aan in Azië. Namasté Reizen staat voor maatwerk, persoonlijke aandacht, kennis, flexibiliteit, originaliteit en zekerheid. Reizen organiseren zoals wij ze zelf graag maken, dat is ons uitgangspunt.
Ondanks de gevolgen van de coronacrisis wil men toch
vooruit blijven kijken naar nieuwe mogelijkheden
en daarom begon men “Namasté Atelier;
een winkel & webshop met handgemaakte producten uit India.”
Ik ging eens kijken op hun website en zag daar ook thee staan.
Dus thee gekocht om eens te proberen.
De thee werd besteld en verzonden.
Maar na verloop van tijd werd ik gebeld: de thee was verzonden
maar stond op Delhi Airport.
Ik gaf aan best te willen wachten.
Na nog een telefoontje waarin aangegeven werd dat de thee nog
steeds op Delhi Airport was maar dat men een zending met DHL
wilde laten uitvoeren.
Vandaag kwam het pakket met een heel leuke verrassing:
Een pakket met de thee, een groet en een klein presentje. Een leuk doosje met daarin een beeldje van Ganesha. Ganesha heeft meteen een ereplaats in onze kamer gekregen.
Dit zijn de twee theesoorten die ik had besteld: Anandini Himalaya Tea. Een koker met First Flush Tea – Lavender Flowers, Lemon Grass en in de andere koker Indian Bouquet. De verpakking is erg origineel: de koker met een grappig dekseltje met een koordje. In de koker zit een zak van een soort folie die de thee beschermt.
Bij de thee zat een hele stapel theezakjes die je naar eigen smaak kunt vullen. Ik weet niet of dat standaard is maar ik had die niet eerder gezien. Kon het dan ook niet laten het meteen te proberen.
Het theemengsel in de bijzondere zak.
De eerste keren zal het uitproberen zijn om de juiste hoeveelheid te selecteren. Dat ging vanmiddag meteen goed. De thee heeft heerlijk gesmaakt. Morgen Indian Bouquet proberen.
Natuurlijk, ik weet het.
Je past de boekband op je boekblok aan.
Niet andersom.
Mijn resultaten met andersom vallen nogal eens tegen.
Toch kan ik het niet laten.
De boekband is min of meer af.
Nu ga ik het boekblok maken met een aantal katernen
die eigenlijk niet passen en niet
voor dit boek gemaakt zijn.
Toch ga ik ze proberen te gebruiken.
Heb nog drie katernen bijgemaakt.
Dit is de boekband: Ideeën.
Dit zijn de katernen. Het idee is om ze ook op deze manier in te binden. Ik wil ze binden op een stuk textiel dat ik uit een vest gesneden heb. Het vest is niet goed uit het wasmachine gekomen. Het laat zich niet eenvoudig op maat snijden. Dat stuk textiel moet voldoende dikte geven voor de band. Het stuk textiel ga ik voorbereiden met vlieseline.
Morgen is de laatste dag van BredaPhoto.
Deze week bekeek ik de werken die buiten te zien zijn.
Bij fotografie lijkt het verhaal steeds belangrijker te worden
dan de foto. Wat je al niet uit de kast moet halen
om aandacht te krijgen.
Alleen de volgende foto vond ik echt interessant van deze serie.
Simon Norfolk & Klaus Thymann, Shroud.
Mary Sibande, Sophie.
Kunst met tekst spreekt me altijd aan.
Ons schrift lijkt zich daar minder voor te lenen
dan bijvoorbeeld het Arabisch of het Chinees.
Todd R Darling, Hong Kong portraits Work In Progress.
De zon neemt actief deel aan deze serie: M’hammed Kilito, Among you.
M’hammed Kilito, Among you.
M’hammed Kilito, Among you.
Het betoog over het ontbreken van privacy op het internet
snijdt hout. We nemen niet de moeite om de verklaringen
van websites te lezen omdat ze onbegrijpelijk zijn.
De eigenaren van de websites gebruiken je informatie
voor hun doelen: vooral verkopen aan derden.
Gratis bestaat niet! Alleen betaal je niet rechtstreeks.
De techbedrijven rekenen later wel met je af.
Maar de foto’s, conceptueel of niet, waren wel aantrekkelijk
maar voor mij te conceptueel. De link naar het onderwerp
is op zijn minst te gezocht.
Detail van een van de foto’s met de tekst ‘I have read and understood the terms of service’. Trouwens ‘Terms of service’ is in dit verband een gotspe.
Los van dit verhaal vond ik deze foto’s wel interessant. Anthony Obayomi, Terms of privacy.
Veel mensen denken goed te doen door kleding in te zamelen.
De rauwe werkelijkheid is vaak dat ook met dingen die
voor de westerse mens weinig of geen waarde hebben, altijd
ergens weer wel op een markt verschijnt. bijvoorbeeld in Togo.
De rauwe werkelijkheid van sommige aspecten van de circulaire economie. Andrew Esiebo, From second hand in Lomé to second life in Paris (van tweedehands in Lomé tot tweede leven in Parijs).
Andrew Esiebo.
Bijzonder is de plaats van de opstelling ‘Go home, Polish’. Vlak naast de herinneringszuil waar jaarlijks de bevrijding van Breda door de Polen wordt herdacht. De foto’s, een reeks zelfportretten van de fotograaf en landschappen op een voettocht van Engeland naar Polen, vond ik minder. Brexit?
Michal Iwanowski, Go Home, Polish.
Michal Iwanowski.
Weer een stapje verder.
Na een periode van drogen kwam de boekband uit de boekenpers.
Het idee is nu de omslagen te gaan maken.
Dit is zoals de binnenkant er uit ziet. Het leer is droog.
Zo zal het boek er dan uitzien. Maar dan moeten eerst nog wel de omslagen ingeslagen worden.
Zo ziet de rug er dan uit. Veel boeken met leren bekleding heb ik nog niet gemaakt maar het resultaat van het back pairing waardoor de decoratie zowat in het basisleer komt te liggen vind ik goed.
De buitenkant van de boekband is gereed.
Voor het boekblok heb ik ook al wat ideeën. Dat volgt een volgende keer.
Het paste paper heeft even liggen drogen. Nu het droog is is het niet meer mooi recht. Dus strijk ik ze eerst allemaal even. Op de achterkant met een lage temperatuur. Vervolgens gaan de vellen, met bakpapier ertussen, in de boekenpers.
Maar sommige van de vellen ga ik nog verder bewerken.
Altijd moeilijk.
Soms heb je al een mooi resultaat maar wil je dat toch
nog wat verder verfraaien.
Soms wordt het dan beter maar af en toe…..
Je ziet dat met één keer strijken niet gelijk alle golven uit het papier zijn. Maar in ieder geval voldoende om bijvoorbeeld de tekst die er op gezet was met de bamboe-pen verder in te kleuren. Goede nieuws: met de bamboe-pen kun je leuke dingen doen met paste. Slechte nieuws: er zit te veel ruimte tussen de ‘U’ en de ‘S’.
Ik zag iets van een zonnebloem. Die wil ik wat meer benadrukken. Maar er is nog wat werk nodig vrees ik.
De coronafilm van afgelopen weekend was Papillon.
Een film met een hoge waardering (8 op IMDB) die
ik niet goed kan verklaren.
Het was jaren geleden dat ik de film nog heb gezien en
toen vond ik de film ook niet zo bijzonder.
Papillon met in de hoofdrollen Steve McQueen en Dustin Hoffman. 1973.
Het is niet dat de film slecht is, maar de film is traag
en onduidelijk is wat de regisseur wil uitdragen met de film.
De film deed me wel denken aan concentratiekamp Tarrafal op
Santiago, een van de Kaapverdiaanse eilanden.
***
Bij het binden van losse bladen tot een boek bevestig je aan voor- en achterkant een plat. De eerste van de drie types maakte ik met als centrale afbeelding twee stukken tegen elkaar passende stukken papier. Nummer twee had een fragment van een briefkaart als decoratie. Hier dient een stuk paste paper als decoratie. Dat stuk is als eerst op de voorplat gelijmd.
Daar komen vier ‘stroken’ papier van felle kleuren omheen. Nu we zo ver zijn kan ik beginnen de randen gelijk te snijden van de vier stroken. Dan sluiten de omslagen beter op elkaar aan.
Dan wordt het tijd op de hoeken op maat te snijden. Nu kan ik de achterkant van de ‘lijst’ in een keer goed in de lijm zetten en de voor- en achterkant in een keer afwerken.
Na het lijmen ziet de achterkant er zo uit. Deze achterkant ga ik een volgende keer afwerken met een ander stuk paste papier. Nu de zaak eerst onder bezwaar leggen en laten drogen.
Het maken van past paper ben ik steeds begonnen met een kwast.
Daar smeer ik wat klodders paste op een stuk papier.
Ook een tweede techniek werkt goed: maak met een spons
eerst beide zijdes van het papier vochtig. Breng daarna,
met de spons, de paste op het papier aan en maak daarin de vormen.
Beide manieren hebben elk zo hun voordelen.
Ik begon met rood en een kwast verf op het papier te zetten. mooie daarvan vind ik is dat je kunt proberen de eigenheid van een verfstreek te behouden. De oneffenheid in de paste heeft effecten die je pas wat later helemaal kunt zien. Als je er met een kam doorheen gaat blijft de paste nog een lange tijd uitvloeien. Daardoor verdwijnen wel eens vormen die je eerder hebt aangebracht. Er is overigens een relatie tussen de dikte van de paste en de optimale dichtheid van de tanden van de kam.
Als je te veel paste op het papier zet dan zullen meerdere bewegingen met verschillende kammen nodig zijn om een blijvende indruk te bewerkstelligen.
Maar door verschillende bewegingen met kwast of spons is het soms dat je aan het schetsten bent met, in dit geval, rode lijm.
Als het past paper droog is kun je er eenvoudig kleuren aan toevoegen. Dat kan met bijvoorbeeld acryl. Dat moet niet met paste.
Hier heb ik met een bamboe-pen (die ik eerder alleen met inkt gebruikt had) het woord Argus geschreven. Als ‘inkt’ heb ik deze keer de rode paste gebruikt. Maar soms geeft de pen nog steeds zwarte inkt af. Dat komt de volgende keer beter naar voor als ik een tweede bewerking ga toepassen.
Dit is nat op nat met ecoline. Dan met een kam.
Zo is het toch voor iedereen eenvoudig om leuk schutpapier te maken. Werken met een spons om de lijm op het papier te zetten kan een veel rustiger beeld geven.
Vandaag twee foto’s uit Pushkar.
Ze passen niet bij elkaar.
Ze passen niet bij het vorige bericht.
Ze passen niet bij het volgende bericht.
Daarom staan ze hier bij elkaar.
Terwijl we in Pushkar waren gingen we alle avonden (op één na) eten in een restaurant in het stadje. Maar veel foto’s die nu nog de moeite waard zijn om te tonen heb ik er niet gemaakt. Ook deze is op het randje. Maar voor mij zelf geeft het goed de sfeer van Pushkar in de avond weer. Het was er heel goed toeven. Veel van de restaurantjes zijn op een dak. Hier een beeld van de straat. Als je geluk hebt heeft het restaurant ook uitzicht op het meer.
Dit is een foto van een foto gemaakt door de ‘Tanwar Photo Studio’. Ik zit/hang hier op/over een bord in de vorm van een paard. Vooral de exotische achtergrond sprak me erg aan. De foto is overdag gemaakt maar pas in de avond, terug in de tent, heb ik hem gefotografeerd op een toepasselijke achtergrond. Het is 14 november 2013.
Uitgeverij Van Oorschot bestaat 75 jaar.
Als actie geven ze 13 boekjes uit die elk verpakt zitten in
een envelop. Je kunt dus niet zien van welke schrijver
het boekje is dat je koopt of wat de titel van het verhaal is.
De actie gaat dan ook onder de slogan:
Van Oorschot koop je blind.
Dit is de envelop van de actie: Van Oorschot koop je blind. Intussen weet ik dat mijn boekje dat van Sander Kollaard is. Eerlijk gezegd: nooit iets van hem gelezen. Ik weet alleen dat hij winnaar is van de Librisprijs 2020.
Dit zijn de schrijvers. Van Oorschot roept je op de boekjes te verzamelen maar om ze alle 13 blind te kopen is nogal veel gevraagd. Één is geen probleem.
‘Rood’, het verhaal dat ik kocht, is erg actueel.
Onze woede is rood. We kijken met rood aangelopen koppen naar de wereld, boos over alles: bomenkap in de Amazone, megastallen, windenergie, politiek correcte politici, populisten, hun in Den Haag, gewone hardwerkende Nederlanders, de EU, Brexit, MH17, Poetin, Zwarte Piet, roetveegpiet, Black Lefes Matter, genderneutrale toiletten, blanke mannen, VAR, pedofielen, tbs’ers, techgiganten, Wall Street, nepnieuws, negatief nieuws, Corona (virus/doden/melder/waanzin/test/symptomen,maatregelen/dashboard…), de overdaad aan nieuws, te weinig vis in zee, te weinig koraal in zee, te weinig ijs en dus te veel water in zee en trouwens ook te veel plastic in zee en beslist te veel dode migranten in zee en – maar u zult het punt nu wel zien.
Actueel en helder geschreven.
Dus dat leest prettig.
Wat de Zweedse Anna precies in het verhaal deed werd me pas duidelijk
toen ik er achter kwam dat Kollaard in Zweden woont.
Leuke actie.
Even iedereen weer even bijpraten.
De leren decoraties waren op twee na allemaal op de basisbekleding
aangebracht en aan de achterkant gedund (back pairing).
Dus ik had nog twee stroken leer te gaan.
Dat gaf me ook de kans even vooruit te kijken naar de oude
boekband die ik wil gebruiken om de leren bekleding
op aan te brengen.
De hele buitenkant even geschuurd. Dan zijn alle oneffenheden weg. Zie je daar in ieder geval straks niet van. De kneepruimtes ga je straks wel zien. Op de plaats van de kneep heb ik geprobeerd het leer aan de achterkant te dunnen. Dat werd al snel bijna te veel van het goede. Voor nu maar even zo gelaten. Vooral ook even gekeken naar de hoeken. Die leken misschien van metaal maar waren van papier en dat zat er niet echt meer mooi op.
Dezelfde band maar dan bekleed. Het leer voelt nog vochtig aan want het zit pas kort in de boekenpers. De scharnieren zijn al duidelijk te herkennen. De volgende keer zijn de omslagen aan de beurt. Tijd om ook eens naar het boekblok te kijken.
Tegen halverwege de middag gingen we vaak terug van Pushkar naar het tentenkamp. Eem glaasje fris, even uitrusten, ons voorbereiden op een wandeling naar Pushkar om daar te gaan eten. Deze keer horen we plots de ballon.
Op de ballon staat de naam van het bedrijf dat de eigenaar is van de ballon: Sky Waltz. Zoek ze maar op internet op. Je vindt ze eenvoudig.
Even hoogte maken.
Op dinsdagochtend is de markt nog kleiner dan op vrijdag. Normaal al niet meer dat uitbundige gezicht van de markt maar nu met de bijna lockdown aan het begin van de tweede golf bijna zielig. De terrassen zijn van de Markt verdwenen. Natuurlijk het is nog relatief vroeg en de zomer is wel voorbij.
Grote Markt Zuid: leeg.
De horeca klaagt wel maar hier zie je hoe ver we gaan voor de restaurants; de Veemarktstraat wordt plots de helft smaller omdat er een terras moet staan.
Veemarktstraat, Biologische boerenmarkt.
Havermarkt.
Schoolstraat.
Breda, Havermarkt.