De Grote Kerk in Breda in het blauwe licht van de VN.
Auteursarchief: Argusvlinder
Ik lees
Meestal vertel ik hier wat ik gelezen heb.
Maar dit is een bijzonder boek.
In India zijn we een paar keer geweest en je komt daar allerlei
zaken tegen die met de geschiedenis van dit land, dit subcontinent,
te maken hebben.
Maar om daar één verhaal van te maken. Dat is me tot nu toe niet gelukt.
Dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat het bijna net zo groot is
als de Europese Unie (qua oppervlakte).
Eerlijk gezegd weet ik ook zo goed als niets over de geschiedenis
van Oost-Europa of Griekenland of Frankrijk.
Aan de hand van een deel van de geschiedenis van de East India Company
(de Britse VOC) lees ik een stuk van de geschiedenis van India.
William Dalrymple, The Anarchy – The Relentless Rise of the East India Company.
In dit prachtig gemaakte boek (hardcover, mooi schutblad speciaal
voor dit boek gemaakt, speciale landkaartjes, een inleiding per
hoofdpersoon, spannende verhalen, ongelofelijke rijkdom,
ongelofelijke misdrijven, een enorm notenapparaat en een
woordenlijst voor Indiase woorden) ben ik bijna op
een derde.
William Dalrymple, The Anarchy – The Relentless Rise of the East India Company.
Daar gaat nog meer over volgen.
Grote Markt in lockdown
Pushkar Camel Fair
We kregen er geen genoeg van.
De eerste dagen waren we vooral onder de indruk
van al die dromedarissen en andere dieren.
Maar ook het deel met kramen, een stuk was overdekt,
sprak ons erg aan.
Het werd drukker en nog eens drukker.
Wat een feest!
In India loop je niet meteen over een markt met alleen maar souvenirs voor westerse toeristen. De markt hier is gericht op de lokale toerist. Die zijn er in veel grotere aantallen. Deze beeldjes zijn daarvoor gemaakt. Zo kleurrijk en leuk. Ik kon het niet laten wat details uit te lichten.
Super.
In het overdekte deel stonden vooral veel kramen met dingen om te eten. Geen hele maaltijden maar hapjes.
De kleuren van deze gebakjes!
Hoezo, mooi groen?
Het werd druk.
Tussen de middag gingen we ergens eten in een soort van tuin. Bij die tuin was tegen een muur een trap. Er gingen mensen naar boven dus ik ook. Je kwam op het dak van een paar bijgebouwen, naast een tempel. Dit was het gezicht op straat.
Even verder op ging de kermis gewoon verder.
Dit waren mensen die mij voorgegaan waren naar boven. Ze keken vandaar de tempel in.
Terug in de straat was dit de drukte bij de ingang van de tempel die ik net noemde.
Straat in Pushkar.
Ik hou van deuren en poorten.
Op straat zie je groepen militairen die ingezet worden om de drukte in de hand te houden. In India heeft men daar veel ervaring mee. Op strategische plaatsen waren uitkijkposten.
We zijn nog niet aan het einde van ons verblijf in Pushkar
maar er volgen nog maar een of twee dagen.
Dan gaan we verder.
Reizigers van een nieuwe tijd
In het essay van de Maand van de geschiedenis staan twee motto’s.
Eén ervan sluit heel goed aan bij dit boekje maar ook bij
een ander boek dat ik op dit moment aan het lezen ben:
Anarchy van William Dalrymple.
Het boek van Dalrymple gaat over de East India Company (de
Engelse variant van onze VOC) en hoe dit particulier bedrijf
een hele staat overnam, ten onder ging om overgenomen te worden
door de Britse staat.
…..wat zijn koninkrijken dan anders dan grote roversbenden? Wat zijn trouwens roversbenden anders dan kleine koninkrijken? Zo’n bende is ook een groep mensen, ze wordt door het gezag van een hoofdman geleid, ze wordt bijeengehouden door een verdrag van saamhorigheid en de buit wordt er volgens de regels van een overeenkomst verdeeld. En als dan zo’n kwalijk gezelschap door het toetreden van een groot aantal verdorven lieden zo aangroeit dat het ook grondgebied bezet houdt, een blijvende zetel vestigt, steden bemachtigt en de bevolking aan zich onderwerpt, neemt het openlijk de naam “rijk” aan, een naam die het dan blijkbaar niet krijgt omdat zijn hebzucht is weggenomen, maar omdat het zich ook nog straffeloosheid heeft verworven.
Augustinus, De stad van God, boek vier, hoofdstuk 4.
Abdelkader Benali, Reizigers van een nieuwe tijd. Essay in het kader van de Maand van de Geschiedenis.
In het boek dat eigenlijk over migratie gaat, verbindt Benali,
de geschiedenis met zijn eigen geschiedenis.
Dat is heel goed gevonden en uitgewerkt.
Dat doet hij dan met een heel interessant en aansprekend onderwerp: piraten.
Een Nederlander, een reiziger, die piraat wordt, moslim wordt
en zijn leven voortzet in Algerije en Marokko.
De Nederlander Jan Janszoon wordt Moerad Raïs de Jongere.
Een paar dingen storen me:
= Benali noemt zijn geboorteplaats Ighazzazzan in het boekje;
Op internet is die plaat niet te vinden. In stukken over Benali op
iternet wordt zijn geboorteplaats steeds Ighazzazza genoemd en
die plaats kan ik ook niet vinden;
= de ‘Baai van Boughafer’ en de ‘Kaap van de Drie Tanden’ kan
ik ook niet vinden. Ze maken het boek zo romantisch en
ik snap dat het een essay is. Maar ik zou dat uitleggen;
= hij spreekt over het ‘wirtschaftswunder in Europa’ (pagina 18)
wat een West-Duits fenomeen is, geen Europees. Ik begrijp wat hij
bedoelt maar het is onnauwkeurig;
= het gebruik van ‘Nederland’ als je de Republiek bedoelt: ‘Nederland
is in de zestiende eeuw overwegend protestant geworden’ (pag 34). Dat
is een beetje kort door de bocht.
Deze zaken ondermijnen de kracht van het boek en dat is jammer.
Het verhaal over migratie mag en moet verteld worden.
dan kun je dit soort slordigheden beter niet maken zeker niet
als je zo’n fantastisch verhaal hebt.
Jaarmarkt en processie, deel 2
VrijMiBo of ‘jaren 70 feestsnack’
Sofadi proefpers
Deze week ontving ik een bericht naar aanleiding
van een blogbericht van een tijdje terug.
In dat blogbericht toon ik mijn Sofadi proefpers.
De reactie bevatte interessante informatie:
Hallo, ik kwam een oud bericht tegen over de Sofadi proefpers.
Sofadi was niet de fabricant van de persen, deze werden in de USA gebouwd door Vandercook voor Showcard Presses.
De firma Sofadi in Montreuil importeerde deze machines en verkocht ze in Europa.
Ze werden hoofdzakelijk gebruikt om prijskaarten in grote warenhuizen te drukken.
Vr. groet,
Stichting Drukwerk in de Marge
Jaarmarkt en processie, deel 1
Geen gebeurtenis in het Brabantse of Limburgse land.
Maar een deel van de Pushkar Camel Fair en een optocht
van verschillende religieuze bewegingen in het stadion.
Deze ochtend zou een heel kleurrijke ochtend worden. En druk, heel druk. We wandelen over dat deel van de Pushkar Camel Fair dat vol staat met kraampjes.
Iedere dag wordt het drukker en mensen blijven toestromen.
Sommige kramen staan op schragen en andere liggen op een kleed langs de weg of het pad, niet zo georganiseerd als markten in Nederland. Er lopen ook allerlei mensen rond die dingen willen verkopen. Sommige met een heel verhaal en andere met een handkar zoals deze verkoper van pelpinda’s die hij als je er om vraagt ook kan roosteren.
Eenmaal in het stadion komt er een stoet auto’s met verklede mensen, spandoeken, maskers en versieringen. We zullen tussen de deelnemers iemand ontdekken die we eerder in de lokale Sikh-tempel hebben ontmoet. Daar sprak hij ons aan om uitleg te geven over de tempel. Hij was afkomstig uit Delhi en was op bedevaart in Pushkar. Hij verbleef in de tempel en nam daarom ook deel aan de optocht die een brug wil slaan tussen alle religies.
Deze wagen wil een lans breken voor de bescherming van de bomen.
Op de tribune een grote groep vertegenwoordigers van religieuze stromingen en overtuigingen.
Zo leek het haast wel een soort van ‘Laatste Avondmaal’. Het zag er allemaal prachtig uit.
Volgens mij herkennen we in deze man de berijder van de dromedaris van een aantal berichten eerder. Hij had zijn best gedaan!
Incredible India.
Boekband zoekt boekblok
Vandaag weer wat verder gekomen met de leren bekleding
van mijn boekband waarvoor ik nog naar de inhoud op zoek ben.
Vorige keer liet ik zien dat ik twee stroken min of meer gereed had
en een volgende drie onlays op het basisleer had geplakt.
Vandaag kon ik dus weer schaven en leerdunnen.
Hier zie je de achterkant van het basisleer. Die ben ik aan het schaven en leerdunnen. Dat gaat me beter af dan de eerste twee stroken. Met iets meer zelfvertrouwen en experimenteren met de plaats van het mesje in de schaaf, gaat het vandaag sneller en (en dat is belangrijker) ben ik meer tevreden over het resultaat. Ik ben dan ook nog even terug gegaan naar de eerste twee stroken. Je ziet het leer een beetje zakken in het basisleer. Maar ik kan me niet herinneren ooit een boekband gezien te hebben, laat staan kunnen voelen, waarop deze techniek is toegepast. Ik weet dus niet precies wanneer de juiste verdieping is bereikt.
Vandaag de laatste twee stroken op het basisleer geplakt. Nu zit het leer in de boekenpers maar zaterdag kan ik dan proberen de bekleding af te maken. De voorstelling heeft geen diepere betekenis dan dat het boek ‘Idee’ gaat heten en dat de verschillende kleuren, vormen en groottes staan voor verschillende ideeën. Daarnaast probeer ik het leer te laten doorlopen van de voorplat, over de rug naar de achterplat.
Zo ziet de achterkant van het leer er dan uit voordat het de boekenpers in gaat.
Treuzelende boekbinder
Misschien denk je: hoe zit het nou met Type C van het inbinden
van losse bladen volgens Keith Smith?
Nou ik ben er wel aan doorgegaan maar ik moet opnieuw lijm maken.
Probleem is dat ik nog een hoeveelheid heb staan met een zelf verzonnen
samenstelling en die wil ik eerst opmaken. Bijvoorbeeld aan paste paper.
Tegelijk ben ik met back pairing bezig. Een heel spannend experiment
dat tot nu toe goed verloopt. Dus de verschillende projecten vragen om aandacht.
Ik moet kiezen.
Maar goed vandaag even kort stilstaan bij de vorderingen.
De buitenkant van de achterplat is een paar dagen geleden al voorzien van een kunstleren bekleding. Egaal geel.
Intussen is de binnenkant ook egaal geel.
Het wachten is dus nog even op het voorplat.
Boekband zoekt boekblok
Omdat ik vandaag vrij was kon ik zowel in de ochtend als
in de middag een tijdje naar de FutureDome.
Begonnen met het snijden van twee stroken leer van de in totaal zeven stroken die samen het ontwerp gaan vormen voor ‘Idee’. Nog steeds een beetje gebaseerd op het ‘Pak van Sjaalman’. Ik begin met deze twee stroken omdat ik nog niet weet hoe de schaaf en het leerdunmes gaat werken op een volledig formaat bekleding. Mijn overweging was om van binnen naar de rand van het basisleer toe te werken. Misschien had ik alle stroken er in een keer op kunnen bevestigen. Maar daar heb ik na dit boek een beter idee van.
Het viel nog niet mee om een markering op het basisleer te krijgen. Voor een deel heeft dat ook te maken met de vrijheid die ik mezelf geef om tot op het laatste moment nog maten aan te passen van de stroken. De maten die in de tekening staan komen wel in de richting van mijn schets maar wijken toch af. Maar een exact ontwerp maken en me daar dan ook precies aan houden, dat past niet zo bij mij. De eerste stroken zitten bovenop het leer gelijmd. Nu gaat het leer even in de boekenpers om te drogen en dan kan het leerdunnen beginnen.
Aan de achterkant van het basisleer is door de vleug van het leer te zien waar de stroken op het leer geplakt zitten. Mark Cockram en Karin Cox vermelden niet dat de dikte van het leer dat je op het basisleer plakt een belangrijke rol speelt. Ik ga dat ook merken want mijn kleuren leer hebben verschillende diktes.Vooral het stukje donker rood leer (straks: 2 bij 2 centimeter) is aanmerkelijk dunner dan het bruine en rode leer. Maar ik verwacht dat hoe dunner de onlay, hoe minder het nodig is om aan de achterzijde het leer te dunnen.
De hobbyschaaf begint gelijk zijn werk te doen op de verhoogde plaatsen.
Dat wordt steeds duidelijker.
Na een tijdje schaven steken de onlays steeds minder boven het basisleer uit. Het is nog moeilijk voor mij om te bepalen wanneer ik kan stoppen. Met dunner onlay-leer wordt die beslissing denk ik eenvoudiger. Nu, bij de eerste stroken, verschilt de dikte van het basisleer en de onlays niet veel. Hoede les voor een volgende keer.
De volgende onlay stroken zijn gesneden en bevestigd. Ze zitten nu in de boekbindpers. Niet te strak. Voldoende op het leer te laten drogen en goed vast te zetten. Ik heb alleen met PVA gelijmd. De voorbeelden werken allemaal met paste (zelfgemaakte lijm). Vanuit het oogpunt van conservering is dat beter. Maar het aspect ‘zelf lijm maken’ is een extra complexiteit die ik nu nog even niet nodig heb.
Boekband zoekt boekblok
Voor het nieuwe project heb ik besloten een bestaande
kartonnen boekband te gaan bekleden met leer terwijl
ik het leer decoreer met stroken leer van verschillende afmetingen.
Die stroken leer ga ik bevestigen en bewerken met een
techniek die ‘back pairing’ wordt genoemd door Mark Cockram
en die ook beschreven staat in het huidige nummer van
het blad van de Stichting Handboekbinden.
Dat artikel is geschreven door Karin Cox.
Nu heb ik de techniek van back pairing nog nooit geprobeerd. Ik ben niet ervaren in het werken met leer. Bij back pairing is het idee dat je de decoratie bovenop een stuk basisleer plakt om vervolgens aan de achterkant (back) van het basisleer, het leer te dunnen (pairing), zodat de decoratie vlak met het basisleer komt te liggen. Leer is een natuurlijk product en is dus niet altijd van perfecte vorm. Op de foto zie je dat het leer op een plaats is ingescheurd. Dat kan ik moeilijk gebruiken op een boekband maar ik kan daar gerust iets wegsnijden om een eerste test te doen.
Dit is mijn testlapje: het donkere leer is de decoratie en het lichte leer is het basisleer. Deze kleuren (met nog een paar) ga ik dadelijk ook in het echt gebruiken. Op het lichte leer zie je indrukken van de knijpers waarmee het leer opgespannen is geweest bij het schoonmaken van de huid (bovenaan en helemaal onderaan rechts).
Dan schaaf ik met een hobbyschaaf en mijn leerdunmes aan de achterkant de verdikking weg die veroorzaakt wordt door de decoratie. De driehoek van de decoratie wordt zichtbaar in de vleug van de vleeszijde van het leer.
Het vraagt wat werk en ik leer weer een paar dingen die ik al eerder ervaren had maar vergeten was. Je maakt het jezelf makkelijk als je het basisleer goed kunt vasthouden. Mijn stuk leer is ongemakkelijk klein. De schaaf heeft zo zijn afmetingen. Met het mes kun je op veel plaatsen makkelijker bij. Maar het mes vraagt weer een eigen benadering. Dat wil zeggen dat ik nog even moet nadenken in welke volgorde ik de decoratie straks op de definitieve bekleding ga plakken/bewerken.
De buitenkant van de boekband was al eens te zien op mijn blog. Hier zie je de binnenkant. Geschuurd. De band ligt op het basisleer dat ik net op maat heb gesneden.
Pushkar Camel Fair
Het is al weer even geleden dat we in Pushkar waren.
Zeven jaar.
Al die tijd dacht ik: het heeft niet zo veel zin
mijn foto’s te laten zien. Al die dromedarissen.
Maar nu ik er weer eens naar kijk, valt het eigenlijk best mee.
Alleen weet ik niet altijd precies meer wat wel en minder
goed bij elkaar past.
Vandaag een korte serie foto’s die in tijd gezien wel
zo achter elkaar gemaakt zijn maar die misschien
beter bij het laatste blogbericht hadden kunnen worden opgenomen.
We dwalen een beetje buiten het stadion op de Fair rond. Zien dan plotseling deze poort.
Een veldje met uitwerpselen van de dromedarissen.
Op die stapel rechts zie je ook uitwerpselen. Die zijn van runderen en worden gebruikt als brandstof.
Tijd om me op de volgende serie foto’s te gaan voorbereiden.
Boekband zoekt boekblok
Ongeveer een jaar geleden begon ik kerstversieringen
te maken op basis van katernen van bestaande boeken.
Daarvoor kocht ik wat boeken bij een kringloopwinkel.
Niet om hun inhoud maar vanwege gun uiterlijke kenmerken:
dikte, hoogte, materiaal van de band en bindwijze.
De katernen zijn voor een groot deel opgebruikt: veranderd
in kerstbomen enz.
Maar ik heb nog twee boekbanden liggen.
Dit is geen groot boek maar de kaft is erg sterk. Gisteren heb ik de laatste storende elementen met schuurpapier verwijderd. Nu is de band glad aan de voor- en achterkant. Ook de hoeken, gemaakt met een soort van gouden plasticfolie, zijn nu helemaal glad.
Ik had ook nog een paar katernen liggen. De maten zijn niet goed voor deze kaft maar dat ga ik proberen op te lossen zoals hierboven aangegeven: ik ga bij de helft de onderkant gelijk laten lopen, bij de andere helft de bovenkant. De katernen zijn nog leeg.
Het idee is een eenvoudige vorm van ‘back pairing’ te gaan toepassen. Die techniek zag ik eerder dit jaar bij Mark Cockram op een video en Karin Cox beschrijft de methode ook in het meest recente nummer van uitgave van de Stichting Handboekbinden. Daarbij ga je met kleine stukken leer een decoratie maken op een leren boekbandbekleding. Dat zorgt voor een verdikking op de boekband. Om dat tegen te gaan kun je aan de achterkant van de boekbandbekleding leer weghalen met een leerdunmes. Dat ga ik proberen. Dit is een variant op de ‘cushion onlay’ die ik pas probeerde. Hier zie je mijn ontwerp. Heel eenvoudig (hoop ik). De kleuren van de stroken papier hebben geen betekenis.
Zo’n ontwerp maak ik eigenlijk nooit. Maar bij deze methode is dat misschien toch wel een goed idee. Het dient om je ideeën te ordenen, te toetsen en om achteraf te kunnen bepalen waar je in het proces denkfouten maakte.
Paste paper
Soms Breekt Er Een Hart, Soms Blaft Er Een Hond
Het nummer met dezelfde titel als dit blogbericht
heb ik nog niet gehoord.
Ik luister namelijk naar de nieuwe CD van Spinvis: 7.6.9.6.
Mijn exemplaar is met boek.
De teksten van Spinvis zijn super! De muziek mag er absoluut ook zijn. Dit is een CD waar ik nog veel plezier aan ga beleven.
Ik bouw een schip
Omdat ik ooit, toch ooit
De zeilen hijs
Of hoe dat heet, op reis
Tot die tijd
Tot die tijd
Blijf ik eeuwig hier
Hier bij jou is alles wat ik vraag
En varen doe ik morgen
Doe ik morgen
Niеt vandaag
Spinvis maakte de CD 7.6.9.6. met Jan Teertstra, Saartje Van Camp,
Merel Junge, Marcel van As, Lucas Olderman en Rob de Jong.
Krimp in het Latijn?
Dit heb ik vanmiddag gelezen, de tekst van de Homeruslezing.
Die lezing wordt gehouden in het kader van de
‘Week van de Klassieken’.
Deze keer door Marita Mathijsen.
Een goed verhaal over het verdwijnen van het Latijn
uit de academische wereld waarbij het tussen de regels ook
gaat over de toenemende rol van het Engels op universiteiten
en in onze maatschappij.
Vol leuke feiten en er zitten weer een paar aanknopingspunten in
om verder kennis van te nemen, bijvoorbeeld:
wie was en wat deed C. R. Hermans allemaal?
Marita Mathijsen, Krimp in het latijn?.
Ik luister nu naar…
Neil Young, The Times – Porch episode (EP).
De informatie over en op de CD wordt steeds beperkter.
Alleen de juridische informatie is aanwezig.
Er is wel een extra inlegvel.
Het nummer ‘Lookin’ for a leader 2020′ is nieuw.
Daarin kiest hij duidelijk voor iedereen behalve Trump:
Yeah, we had Barack Obama
And we really need him now
The man who stood behind him
Has to take his place somehow
America has a leader
Building walls around our house
He don’t know black lives matter
And we got to vote him out
Wat niet echt getuigt van vertrouwen in Joe Biden.
Just like his big new fence
This president’s goin’ down
America’s movin’ forward
You can feel it in every town
Scared of his own shadow
Building walls around our house
He’s hidin’ in his bunker
Something else to lie about
Maar Trump is een leugenaar.


























































































