Breda, dinsdagochtend. Weekmarkt. Maar niet alle marktkooplui zijn aanwezig.
Auteursarchief: Argusvlinder
Welk centrum ?
Verdere verkenning
‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ begint met een hoofdstuk over de geschiedenis van het boekbinden. Tussen neus en lippen wordt daar een bijzondere anekdote verteld. Op internet kon geen bevestiging van het verhaal vinden terwijl er wel degelijk een bisschop Herman is geweest.
Mijn hertaling:
Een Engelse monnik, HERMAN genaamd, een bekwaam boekschrijver en binder, werd zelfs tot bisschop van Salisbury verheven.
De monniken bonden hun boeken op de volgende manier in:
ze naaiden de afzonderlijke vellen (perkament?) aan de rug aan elkaar en
maakten er daarna nog een omslag van perkament aan vast.
Het achterste gedeelte van de omslag sloeg meestal over het eerste gedeelte heen,
zodat de hele omslag er toe diende om de bladeren er in te wikkelen zodat ze van alle kanten beschermd waren.
Het boek is hoog, zeker de bruto afmetingen. Gelukkig past het op mijn naaibankje.
Om het naaien eenvoudiger en mooier te laten verlopen begin ik met de gevouwen katernen in de boekenpers te leggen. De pers niet zo vast mogelijk draaien maar wel op een manier dat de vouwen scherper worden.
Rozen drogen
Ook zondag ben ik met de rozen bezig geweest.
een tweede vernislaag en bij de rozen die onder
bezwaar liggen te drogen een nieuwe oplossing
geprobeerd voor de roos die stuk gaat van
keukenpapier en bakpapier.
Eerst liggend en meteen daarna nog een keer met vernis bespoten terwijl de rozen in een glazen pot staan. Hier is de vernis nog niet droog.
Daarna heb ik meteen de rozen weer vrij opgehangen.
Bij de rozen die boven aan de steel zijn afgesneden en die onder bezwaar liggen te drogen had ik zaterdag al die witte puntjes gezien. Misschien is dat wel schimmel. Dus heb ik die geprobeerd met een mesje schoon te schrapen.
Daarna nog afpoetsen met een doekje. Deze week eens zien of dit helpt.
Op de plaats van schrapen een klein beetje lijm gesmeerd. Misschien helpt dat?
Roos nummer drie, die schuin opdroogt, was in het keukenpapier getrokken. Ik hoopte dat bij bakpapier dat niet zou gebeuren maar dat was toch het geval. Die beschadigingen maken de roos natuurlijk niet mooier maar misschien leer ik er nog iets van.
De roos ligt nu onder een glazen plaatje. Daar staat nog wel een gewicht op maar niet zoveel als bij het onder bezwaar. Glas en minder gewicht, misschien de magische formule.
Het volgende project
Dit wordt waarschijnlijk het volgende boek dat ik ga inbinden. Alleen moet ik nog wat meer nadenken over de vorm die ik ga kiezen. Dus vanmiddag nog eens goed door het boek heenbladeren om ideeën op te doen. L. Brade & Dr. E. Winkler, Het geïllustreerde boekbindersboek, 2021, in een uitgave van Uitgeverij Boekblok met een nawoord door Gijs Wortel.
Zoals de titel aangeeft is het een boek met illustraties. Misschien niet zoveel als je in een modern boek zou mogen verwachten maar voor een boek uit 1861 toch heel uitgebreid voorzien van afbeeldingen.
Hier bijvoorbeeld een papiersnijmachine. Deze machines zijn geschikt om veel papier in één keer, recht af te snijden. Probeer dat maar eens met de hand met een mes. Dat zal je niet lukken maar met een dergelijke machine gaat dat prima.
Bij het boek zit een bijlage (Aanhangsel) met recepten. In 1861 was het boekbindersvak nog grotendeels handwerk. Recepten om materialen en hulpmiddelen zelf te maken waren noodzakelijk. Voor mensen die terug willen naar het oude ambacht (of er van willen leren) een schat aan informatie.
Als ik internet mag geloven (ik ken de man alleen van naam) is Gijs Wortel nog een ambachtsman die het vak van jong af aan heeft geleerd en die er ook jaren les in heeft gegeven. Zijn boeken winnen prijzen. Dus ook zijn nawoord ga ik vanmiddag nog eens goed lezen.
Even de feiten op een rijtje. Dit helpt mij altijd als ik wat wil weten over het boek terwijl ik het niet onder handbereik heb. Vooral de afmetingen zijn vaak belangrijk. Zeker om dat dit zowel een dik als een groot boek wordt.
Een van de illustraties uit het boek. Dit is een bordschaar. Zeker als je karton wil snijden, recht wil snijden, dan is zo’n tafelformaat bordschaar ideaal.
Agenda’s zijn in een tijd van mobiele telefoon en andere mobiele apparaten niet meer de meest hippe voorwerpen (het woord hip alleen al) maar dat neemt niet weg dat dit een mooi voorbeeld uit het boek is voor een titelblad voor een agenda.
Rozen drogen
Methode twee is die misschien het meest bekend is:
je vind een mooie bloem en stopt die in een boek.
In mijn geval, vooral door de grootte van de bloemen
heb ik er voor gekozen geen boek te gebruiken maar
houten planken met daarop een kleine stapel boeken.
Daartussen kranten en tegen de rozen keukenpapier.
Al even had ik niet meer naar de bloemen gekeken. Te lang niet. Bij de eerste opzet had ik de bloemen gecombineerd met de taken met bladeren. Maar door het hoogteverschil rolden de bladeren meteen op. Daarom heb ik al snel het groene blad en de bloemen apart gehouden met ertussen een plank. De bladeren drogen goed en redelijk vlak. Het droogproces is hier later gestart dan de hangende rozen. Dus laat ik ze nog een week onder bezwaar liggen voordat ik ze vernis.
Bij de bloemknoppen is er veel veranderd gedurende de afgelopen tijd (week – 10 dagen). Het volume is enorm afgenomen. Waren de bloemen eerst 2 – 3 centimeter dik, nu zijn ze veel platter. Deze bloem is mooi gedroogd. Maar voor alle bloemen geldt dat ik ze ten minste nog een week laat liggen.
Bij de tweede roos is het kleurverschil in de bloem het grootst. Deze bloem is ook een beetje mis gegaan. Op een punt zijn de bladeren in het keukenpapier terecht gekomen. De bladeren zijn denk ik beschadigd geraakt en daarom is om die plaats meer vocht onttrokken door het keukenpapier en daarmee zijn blaadjes vast komen te zitten in het papier. Deze bloem heb ik gisteren nog even aan de lucht laten drogen maar uiteindelijk toch weer onder bezwaar gelegd omdat ik eventueel krullen van blaadjes wil tegengaan. De roos ligt nu afgedekt met bakpapier en vandaag controleer ik de rozen weer. Bij deze roos zijn linksonder de nerven van het blad mooi zichtbaar.
Deze roos is mooi qua vorm maar door de egale kleur zijn details minder zichtbaar. Dat kan met de belichting te maken hebben. Vandaag nog eens goed kijken. Misschien dat dit beeld nog verandert door verder drogen.
Zo dun zijn de rozen geworden.
Of en hoe ik de rozen ga gebruiken, weet ik niet. Maar de achterkanten kunnen ook een mooi beeld geven.
Dit is de plaats waar de blaadjes in het keukenpapier zijn terecht gekomen. Op zich geeft dit ook een mooi beeld maar ik heb geprobeerd de blaadjes los te krijgen van het papier en dat leidde tot een janboel. Dus dit ligt nu in de vuilnisbak.
Rest mij niets anders dan het boek te lezen
Het boek is ‘Handboek voor den Boekbinder’, jet
boek van Laurent Peeters dat ik net ingebonden heb en
vandaag uit de boekenpers gehaald heb.
Het boek is ingebonden in een boekband die bekleed
is met leer dat ik van een weggegooide stoel
heb gesneden.
Het boek valt mooi open.
De band is niet gedecoreerd. Ik heb nog een stuk van dit materiaal liggen. Als ik er nog een boek mee ga inbinden zal ik eerst eens kijken of ik iets met blinddruk op de band kan doen. Maar dat is voor mij een heel nieuw terrein. Wie weet kan dit boek mij daar bij helpen.
De titelpagina.
Het resultaat is prima. Ik ben er blij mee. Nu nadenken over het volgende project.
Rozen drogen
Een paar weken geleden ben ik begonnen een paar
rozen te drogen. Twee sets, twee methodes.
De eerste set die ik vandaag onder handen nam zijn
de rozen die ik omgekeerd hangend liet drogen.
Deze roezen hangen al het langst te drogen.
Idee is om na het drogen ze met haarlak te bespuiten.
Ik neem aan voor versteviging en bescherming.
Haarlak heb ik niet maar wel een soort van
spuitvernis.
Ze ogen broos en dat is ook het geluid dat ze maken. Om ze mee te nemen naar mijn werkplaats moet ik ze dus vervoeren. Eens zien hoe ik dat kan oplossen.
Door iedere roos in een stuk krantenpapier te rollen hoop ik dat ze beschermd genoeg zijn om op de fiets in een plastic tas mee te nemen.
Dat lukte prima, geen schade.
Hier liggen ze gereed voor een eerste laagje vernis. Ik schat dat ik dat drie of vier keer moet doen.
Vervolgens hang ik de rozen weer op om te drogen.
Breda – Altijd bijzonder
Breda, in de Cingelstraat. Eerder deze week in de ochtend.
Hopelijk een van de laatste keren dat zo’n uitgestorven Grote Markt op de foto kan.
Al eerder liet ik een foto zien van schakelkasten in het centrum van Breda die voorzien zijn van oude foto’s. In dit geval de sloop van de Maria Hemelvaartkerk. De foto is gemaakt door Ben Speekenbrink op 18 mei 1967 en hier aangebracht door Stadsarchief Breda.
Kunstvaria
Alweer????
Ja, alweer een kunstvaria.
Met spectaculair glas, hyperrealisme met verf
en twee foto’s van grote fotografen.
Spectaculair glas: Amber Cowan, The Dreams of a Descendant of Sirenuse, 2021. Flameworked glass, found glass, mixed media, powder coated aluminum frame. Dromen van de afstammelingen van de sirenen.
Hyperrealisme met verf: Antonio Santín, Apollo, 2021, oil on canvas.
Gewoon spectaculair. Nooit eerder zag ik deze Claude Monet, Massif de chrysanthèmes, 1897. Oil on canvas.
Grote fotografen 1: Irving Penn, Women in wartime (Dorian Leigh, Evelyn Tripp), 1949. Gelatin silver print.
Grote fotografen 2: Richard Avedon, Audrey Hepburn and Art Buchwald, Simone d’Aillencourt, Frederick Eberstadt, Barbara Mullen, Dr Reginald Kernan, august 1959. Gelatin silver print.
Vooruitziende blik
Vandaag een tijdje gewerkt aan mijn versie van het boek
‘Handboek voor den boekbinder’ van Laurent Peeters.
Het avontuur van vandaag begint bij de boekenpers met
daarin de boekband. Die ligt te drogen (omslagen en
opvulling platten).
Het zal eindigen met het boek in de boekenpers omdat
de schutbladen gelijmd zijn aan het boekblok en
aan de boekband. Het boek is dan gereed.
Je ziet een klein roodbruin streepje tussen keukenpapier in de boekenpers. Dat streepje is de boekband die ligt te drogen.
Een soort van vooruitziende blik: het boekblok even los in de boekband gelegd. Zo zal mijn versie van het boek er straks uitzien. Gehuld in leer afkomstig van een weggegooide stoel.
Maar eerst moesten de schutbladen nog gekozen en gesneden worden. Ik heb gekozen voor een egaal, lichtgeel gekleurde papiersoort die ‘perkamentpapier’ heet. Ik heb daar een paar vellen van liggen. Het papier is redelijk sterk.
Het keukenpapier ligt in het boek om het vocht van de lijm niet in heel het boek te laten trekken. Daar boven ligt een lijmvel en daar boven de pagina waar het schutpapier op bevestigd wordt. Onder de smalle strook van het gaas.
Lijmvel weg en voldoende keukenpapier. Dan kan het boekblok weer in de boekenpers. Nu voor een korte periode om daarna het boekblok in de boekband te zetten (bandzetter).
Nu is het buitenste schutblad en het gaas aan de beurt. Ze zullen in de boekband worden gezet en bevestigd. De boekband ligt al gereed.
Lijmvellen weg en voldoende keukenpapier. Het boek is gereed voor de boekenpers. Daar zal het geheel ten minste 24 uur in blijven zitten.
Kunstvaria
Vandaag een korte serie.
Wel (overwegend) heel kleurrijk.
Amy Sherald, They call me redbone but I’d rather be strawberry shortcake, 2009, oil on canvas.
Doménikos Theotokópoulos or El Greco, Portrait of a Gentleman, 1570.
Imperial throne carpet with double dragon and seed pearl motif, Ming Dynasty, 16th century.
Mayan polychrome pottery vase, Late Classic, 600-900 A.D.
Patrick DesJarlait, Chippewa Fishing Camp, 1970.
Het binden ging verder
Afgelopen zaterdag was het leer (ik denk dat het een ander materiaal is) al voorgesneden en waren de eerste stukjes al gelijmd. Zondag ben ik er verder mee gegaan. Omdat de randen van het leer, vooral op de rug, zo dik zijn en dus het vastlijmen moeilijk, heb ik een strook papier in de rug aangebracht.
Zo gaat de rug er uit zien. Het leer komt van een stoel en is vervormd door het zitten. De naad is dus niet volledig recht maar dit maakt de band juist uniek.
De vlakken van de platten waar geen leer zit heb ik opgevuld met stukken stevig papier. Daardoor zullen straks de schutbladen mooier tegen de boekband komen te zitten.
Kunstvaria
Christopher “Daze” Ellis, The Explorers, 2021. Spray paint, acrylic on canvas.
Donald Sultan, Three Poppies, 2020. Silkscreen with enamel inks and flocking on Museum Board.
Emma McIntyre, Sweetbitter, 2021 Oil, oil stick and india ink on linen.
Fra Bartolommeo, Head of a young woman looking down. Black chalk and stumping heightened with white, on paper prepared light beige; further powdered white chalk rubbed on the face and neck.
Oscar Van Young, Driftwood, circa 1951. Oil on canvas.
Roy DeCarava, Skylight, 1965, photo.
Tracey Emin, The Ship, 2019, acrylic on canvas.
Wang Keping, Si près deux cents ans, 2019. Wood carving / Cypress.
Voorbereiding boekband
Het karton was gesneden, het leer uitgezocht.
Tijd dus om te proberen basis en bekleding,
op maat te maken en ze aan elkaar lijmen.
De hoeken van het leer afgesneden. Ook het leer aan de rug wordt eerst voorbereid. Daarbij wil ik eventueel te veel leer zo veel mogelijk verwijderen en wat overblijft zonder al te veel dikte in rug te vouwen. Die rug wordt vooral gevormd aan de naad tussen de twee stukken leer. Die is op zich dik en zwaar.
Als ik wat verder ben met verder positionerenen proportioneren kan ik zijde voor zijde inslaan en natuurlijk vastlijmen.
Rozen drogen
Voor het drogen van een aantal rozen heb ik twee
methodes gebruikt:
= de rozen met steel en al ophangen met de bloem naar beneden;
– de bloemen onder bezwaar leggen.
Van de laatste methode nu een soort van tussenstand.
De bloemen zijn boven aan de steel afgesneden.
Deze soort rozen hebben volle, openstaande bloemen
die hoog en breed zijn.
Onder bezwaar (onder een gewicht en tussen keukenpapier)
verloopt het droogproces langzamer. De wind die voor de
afvoer van het vocht moet zorgen heeft minder vrij spel.
Vanwege het hoogteverschil tussen bloemen en bloembladeren ben ik de bladeren apart gaan drogen, op een eigen plank. De bladeren blijven nu mooi vlak.
Dit is het bovenaanzicht van een drogende roos. Vermoedelijk komen de kleurverschillen door het ongelijkmatige drogen van die roos. Dat gaat vast nog bijtrekken.
De meest rechtse roos geeft de indruk ‘omgevallen’ te zijn. Vraag is natuurlijk hoeveel druk je op die bloemen moet/kunt zetten. Denk eraan: dit is een soort van experiment.
Door de hoogte van de bloemen is de basis van de bloem op een paar plaatsen door het keukenpapier gegaan. In het keukenpapier zitten nog vochtige plekken. Morgen nog eens kijken.
Vandaag erwtensoep
Deze keer de versie van Albert Heijn.
De kwaliteit van de groente in het pakket is,
over de jaren heen dat men de pakketten verkoopt,
niet verbeterd.
Voor het laurierblad had ik bijna een loep nodig.
De knolselder leek al dicht tegen schimmel of
is het uitdroging, aan te zitten.
Maar de hoeveelheden kloppen.
Het resultaat is heel smakelijk en het lukt altijd.
Het pakket van AH is zonder vlees. Ik geniet.
Is het een primeur?
Vanochtend zag ik voor het eerst winkeliers
op de weekmarkt in Breda staan.
Of dat eerder al eens in voorgekomen weet ik niet
maar voor dit jaar is het zeker een primeur.
De winkeliers hoorden ik zeggen dat ze het spannend en
enerverend vonden alleen het is misschien gelijk
de laatste keer.
Ze hebben goede hoop dat ze morgen, wel nog met beperkingen,
maar toch, weer open mogen.
Dadelijk gaan we het horen in de persconferentie.
Het ruiterstandbeeld van Stadhouder Willem II in de mist op het Kasteelplein.
De weekmarkt.
In de Veemarktstraat stonden kramen van de winkeliers. Dat was niet de enige plaats maar wel de eerste plaats die ik zag.
De kraam links bijvoorbeeld (rood gestreept), gewoon op de Grote Markt, werd ook ingenomen door een van de lokale winkeliers.
Drie maal Hampi is scheepsrecht
In 1997 ging ik naar Goa, de voormalige Portugese
kolonie in India.
Terwijl we van een soort van strandvakantie genoten
gingen we ook naar Hampi. Hampi ligt in Karnataka.
Het is een van die vele magische plaatsen in India.
Een serie van ruïnes vormen de plaats.
Het zijn de overblijfselen van Vijayanagar, de hoofdstad
van het gelijknamige rijk.
Het is een UNESCO World Heritage site.
In die tijd maakte ik dia’s en dat is te zien aan
het beperkt aantal foto’s dat ik er nog van heb en
de kwaliteit van die foto’s.
Dat in combinatie met het nogal klantonvriendelijke
beleid van Photobucket zorgt er voor dat ik de foto’s
nu voor een derde keer op mijn weblog zet.
De provider is deze keer Flickr.
De dia’s lagen al niet meer op volgorde toen ik ze liet digitaliseren en dus zijn de foto’s ook niet meer in de juiste volgorde. De volgorde weet ik ook niet meer uit mijn hoofd. Misschien moet ik terug gaan. Maar de foto’s vind ik bijzonder.
Dit was niet een van de eerste foto’s maar wel mooi.
De olifantenstallen.
Dit is een stukje van de buitenmuur van de Hazara Rama tempel.
Of ik al eerder een stepwell / tank had gezien weet ik niet. Indrukwekkend.
De ‘stone chariot’, een stenen racewagen. Het is de Garuda Srine van de Vitthala tempel.
Dit is de Vijaya Vithala tempel.
Dit beeld is gemaakt uit 1 steen: Yoga-Narasimha monolith.
De Virupaksha tempel. De pelgrims die naar Hampi gaan komen vaak voor deze tempel.
Van leren stoel naar boekbekleding
Het stuk ‘leer’ dat ik van een stoel gesneden heb heeft in het midden een naad. Dat deel wil ik gaan gebruiken als de bekleding van de rug van het boek. Hierboven zie je een eerste indruk. Het stuk ‘leer’ is nog niet op maat gesneden maar heb ik even om het boekblok geslagen. Het boekblok is hier nog niet schoongesneden.
Maar dat snijden gaat hier dus gebeuren.
Dit is het snij-afval van de drie zijdes van het boekblok die je schoon kunt snijden.
Prachtig zo’n gesneden boekblok.
Het leeslint is bevestigd. Aan de kop van het boek (links) zie je dat het leeslint op de rug bevestigd is. Rechts (de staart van het boekblok) zie je het leeslint uit het boek komen.
Vervolgens vergat ik bijna de schutbladen. Gelukkig kan ik daar zaterdag nog aan werken. Nu ging ik meteen aan de slag het karton te snijden voor de platten en de rug. Deze vorm van inbinden heet een bandzetter.
Nu de afmetingen bekend zijn, beter nog, nu ik het karton kan gebruiken het leer te meten, is het leer gesneden en de kartonnen delen zijn met elkaar verbonden met een stuk kraftpapier (zie foto), rekening houdend met voldoende ruimte tussen de platten en de rug. De kern van de boekband en de leren bekleding kunnen daarna gelijmd worden. Dat heb ik intussen gedaan en dat ligt te drogen.







































































































