Vlaggenboek

Eerder schreef ik al over de eerste stappen het boekje Signum,
een vlaggenboek, te maken.
Het is al af en al aan zijn tweede bestemming toe.

WP_20180209_14_07_59_ProVlaggenboekZitInElkaar

Alle vlaggen zijn aangebracht. Maar voor mij is een leeg boek geen boek. Dus hoe ga ik dit nu vullen. Het eerste idee was om het te vullen met patronen uit Azie. Daarom begon ik met een geprinte foto te bewerken van een Laoitaanse, Boeddhistische monnik.


WP_20180209_14_36_23_ProThaiseMonnikMetTatoeage

Hier zie je die monnik met die enorme tatoeage op zijn rug. Maar ik kan niet zeggen dat ik er enthousiast van werd. Zeker niet als ik het boekje helemaal opende.


WP_20180209_14_36_54_ProDeThaiseMonnikDatGaatHemBietWorden

Dit gaat hem niet worden. Toen ik in mijn stapeltje toekomstige projecten ging snuffelen voor een volgend boekje kwam ik een set ansichtkaarten tegen van het Plantin-Moretus in Antwerpen. Een van de kaarten is zelfs een portret van Plantin. Een mooie voorkant.


WP_20180210_11_19_30_ProBewerkteAnsichtkaarten

De kaarten zijn veel te groot voor op een vlag. Daarom heb ik de kaarten versneden. De stroken die zo ontstaan hebben voor de meeste mensen, hoop ik, wel een referentie naar het drukkers- en uitgeversvak. Dat dezelfde afbeelding vaker gaat voorkomen is niet zo erg. De vlaggen hebben twee kanten en je ziet dus altijd maar een deel van de afbeeldingen en dan nog een gedeelte. Daarnaast heb ik ‘lange’ en ‘korte’ vlaggen. Dat alles bij elkaar geeft zo’n variatie dat dit wel gaat werken.


WP_20180210_11_21_06_ProPlantinOpDeVoorkantRestjes

De kaart die op de voorkant van het boekje komt zie je hier onder. Daarboven zie je ook een serie smallere strookjes. Die zijn overgebleven van de kaarten. Die ga ik ook verwerken.


WP_20180210_12_02_28_ProVlaggenboekPlantinInDeMaak

Vanochtend heb ik een begin gemaakt met het opplakken van de stukken kaart.


WP_20180210_14_16_28_ProVlaggenboekPlantin

Vanmiddag waren alle vlaggen bekleed. Het boekje ligt nu onder bezwaar zodat het goed kan drogen.


Fiep Westendorp in Museum Meermanno

Gisteren ben ik in Museum Meermanno gaan kijken
naar de tentoonstelling ter gelegenheid van het feit
dat Fiep Westendorp 100 jaar geleden werd geboren.
Een prachtige tentoonstelling.
Leuk voor Jong en Oud.
De tekeningen brengen je een in heel eigen wereld.
een wereld waarin kinderen zich heel snel thuis voelen.
Een wereld die lang bij je blijft en die herinneringen blijft
oproepen. Als kind heb ik niet veel van Fiep Westendorp gezien
maar Pluk van Petteflet maakte een enorme indruk
toen ik dat boek als 22 jarige las.

De tentoonstelling combineert originele omslagontwerpen
met de echte boeken, tekeningen met reclamemateriaal en
een lange video over het leven van Fiep Westendorp.
De video is de moeite waard maar je moet er wel
op rekenen 50 minuten te moeten blijven staan en kijken.

 photo WP_20161001_002AnnieMGSchmidtHetHeleSchaapVeronicaIllustratiesVanFiepWestendorpOrigineelOmslagontwerp.jpg

Origineel omslagontwerp van Fiep Westendorp voor het boek van Annie M. G. Schmidt, Het hele schaap Veronica.


 photo WP_20161001_003AnnieMGSchmidtHetHeleSchaapVeronicaIllustratiesVanFiepWestendorp.jpg

Twee versies van Het hele schaap Veronica.


 photo WP_20161001_004GKChestertonDeBlamageVanFatherBrownOmslagFiepWestendorp.jpg

Fiep Westendorp illustreerde veel Prisma pockets van buitenlandse schrijvers. Zo ook voor Father Brown. Ik heb deze er uitgekozen omdat ik op dit moment afleveringen van Father Bromn volg op BBC first. Hier zie je G. K. Chesterton, De blamage van Father Brown.


 photo WP_20161001_004GKChestertonDeWijsheidVanFatherBrownOmslagFiepWestendorp.jpg

G. K. Chesterton, De wijsheid van Father Brown, omslag Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_004GKChestertonFatherBrownLaatZichNietFoppenOmslagFiepWestendorp.jpg

G. K. Chesterton, Father Brown laat zich niet foppen, omslag Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_005OmslagontwerpSinterklaasBlijftEenZomerOver1970PenInktPlakkaatverfViltstift.jpg

Ik zou zeker snel naar de tentoonstelling gaan. De zwarte pieten discussie zou er wel eens voor kunnen zorgen dat je dit soort werk niet meer kunt tonen in een museum: omslagontwerp voor het boek ‘Sinterklaas blijft een zomer over’, Fiep Westendorp, 1970, pen, inkt, plakkaatverf en viltstift.


 photo WP_20161001_007HenrietteVanEykSinterklaasBlijftEenZomerOverOmslagFiepWestendorp.jpg

Het boek geschreven door Henriette van Eyk.


 photo WP_20161001_008FiepWestendorpJipEnJannekeEnEenCircus.jpg

Dit zou kunnen gaan over Jip en Janneke in het circus (met exotische dieren die ook al niet meer mogen) of in de dierentuin?


 photo WP_20161001_009JipEnJannekeReddenEenPoesInMuseumMeermanno.jpg

Jip en Janneke redden een poes in museum Meermanno.


 photo WP_20161001_010OmslagontwerpJipEnJannekeEersteBoekVerhaalAnnieMGSchmidtIllustratiesFiepWestendorp.jpg

Omslagontwerp Jip en Janneke, Eerste boek, verhaal van Annie M.G. Schmidt, illustraties van Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_011JipEnJannekeHetEersteBoek.jpg

Het boek.


 photo WP_20161001_012OmslagPlukVanPettefletFiepWestendorp.jpg

Daar is hij dan: de omslag van Pluk van Petteflet door Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_013IllustratieUitHetBoekOtjeVerhaalAnnieMGSchmidtIllustratieFiepWestendorp.jpg

Een illustratie uit het boek ‘Otje’, verhaal door Annie M. G. Schmidt, illustraties door Fiep Westendorp. Seze tekening vond ik prachtig. Ik heb er ook een ansichtkaart van gekocht.


 photo WP_20161001_014FiepWestendorp.jpg

Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_015DeEchteAutoVanPlukVanPetteflet.jpg

De echte auto van Pluk van Petteflat. Daar mag je natuurlijk in gaan zitten.


 photo WP_20161001_016OpVakantieBigBenMee.jpg

Fiep Westendorp en de reclame. Prachtige tekeningen. Altijd met humor. Ook als het om reclame voor regenjassen gaat. Op vakantie Big Ben mee. De associatie met het typetje van Jacques Tatti, monsieur Hulot, ligt voor de hand.


 photo WP_20161001_017TIsAltijdBigBenWeerFiepWestendorp.jpg

‘T is altijd Big Ben weer, Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_018TIsAltijdBigBenWeerFiepWestendorp.jpg

De poster voor de tentoonstelling is gebaseerd op deze tekening: ‘T is altijd Big Ben weer, Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_019FloddertjeFiepWestendorp.jpg

Floddertje, echt een Fiep Westendorp.


 photo WP_20161001_020DeKarakteristiekeStijlVanFiepWestendorp.jpg

Je kunt ook zelf tekenen in Museum Meermanno. Het museum helpt je daarbij met deze afbeeldingen op lichtbakken.


 photo WP_20161001_021ZelfJipEnJannekeTekenen.jpg

Moeten deze Jip en Jannekes nou ook andere kleuren krijgen net als zwarte piet?


 photo WP_20161001_022MijnFavorieteKamertjeInMeermannoMiddeleeuwseItaliaanseSchilderijen.jpg

Naast de tentoonstelling is museum Meermanno altijd een bijzonder plaats om te bezoeken. De collectie van de baron is schitterend. Twee zaken springen er voor mij uit (zonder de rest tekort te willen doen): de verzameling Italiaanse middeleeuwse schilderijen in een kleine, aparte kamer en natuurlijk de bibliotheek. Maar kijk ook naar de prachtige oude vitrines die er staan. Misschien niet optimaal om de voorwerpen te bekijken maar het zijn prachtige voorwerpen op zich zelf. Op zolder kun je nog kalligraferen als een monnik en in het weekend kunstenaars aan het werk zien op de oude persen.


Jan de Bie: Boekenlandschappen

 photo JanDeBieOnbegrensdeVerzamelingen.jpg

Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.

Die titel kun je op verschillende manieren lezen:

Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen

Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.

Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.

Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.

 photo JanDeBieBoekenlandschappen.jpg

In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.

 photo WP_20141207_003JanDeBieDeAsgrauweValtOpDeklepNaLangWachtenVanNelemansEnVriendenEnVeewlBierJuni2005Houtdruk6van40.jpg

Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).


Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.

 photo WP_20141207_003JanDeBieDeAsgrauweValtOpDeklepNaLangWachtenVanNelemansEnVriendenEnVeewlBierJuni2005Houtdruk6van40Detail.jpg

Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.


 photo WP_20141207_008JanDeBieNotulenVanDeAsGrauwe.jpg

Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.


 photo WP_20141207_008JanDeBieNotulenVanDeAsGrauweDetail.jpg


 photo WP_20141207_007JanDeBieBoekEnLandschappen.jpg

Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.


 photo WP_20141207_007JanDeBieBoekEnLandschappenDetail.jpg

Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.


In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.

 photo WP_20141207_004JanDeBieYellowBooks.jpg

Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.


 photo WP_20141207_005JanDeBieMannetjesOpBibliotheektrappen.jpg

Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.


 photo WP_20141207_006JanDeBieTroyesVoorAloys.jpg

Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).


 photo WP_20141207_009JanDeBieBibliotheek.jpg

Jan de Bie, Bibliotheek.


 photo JanDeBieUitgelezenExpositie.jpg

Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:

Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.

Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:

wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.

Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:

 photo WP_20141207_010JanDeBiePortretVanJacobCampoWeyerman.jpg

In deze vitrine met werken van Weyerman.


 photo WP_20141207_010JanDeBiePortretVanJacobCampoWeyermanDetail.jpg

In detail.


 photo WP_20141208_001FransWetzelsDeVrolijkeTuchtheerVanDeAbderieten.jpg

Of in de vorm van dit boek.


Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:

Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.

Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.