Kamagurka op donderdag 7 april in de NRC: Putin: Ik doe dit allemaal voor Thierry.
Auteursarchief: Argusvlinder
Vrij Nederland 2015 – deel I
Van Vrij Nederland had ik nog een aantal jaargangen liggen.
De inhoud heb ik weggedaan maar de covers heb ik nog.
Aan de hand van bijvoorbeeld 2015 wil ik een ‘analyse’
maken van die voorpagina’s.
Zonder al te veel studie zie ik drie soorten omslagen:
= met alleen of overwegend tekst
= met portretfoto’s, torso en man/vrouwshoog
= met cartoontechnieken gemaakt.
De groep met tekst en spotprent zijn kleine groepen
vergeleken met de portretten (zelf even tellen na deel III).
Ik heb niet alle nummers van Vrij Nederland in 2015.
Bijvoorbeeld nummer 1 ontbreekt.
Het zou me niet verbazen als die mee is geweest op vakantie
en op de vakantiebestemming is achtergebleven.
De covers staan hier op volgorde van het nummer.
Het valt niet mee links te zijn. Nummer 7 van 2015.
De honderdzesentwintig jihadisten waar we bang voor zijn. Deze had ook bij de grafische covers gekund. Het gaat hier om de 126 jihadisten die vanuit Guantánamo Bay verspreid zouden worden over andere gevangenissen (buiten de US). Nummer 8.
Nerd 101. Nummer 24.
Jubileumnummer in september.
Nummer 46: Het gehamer op white privilege…
Veel Islamdebat in 2015.
Tweemaal Elma Drayer in deze groep.
Persoonlijk vind ik alleen
‘Het valt niet mee links te zijn’ geslaagd.
Het geïllustreerde boekbindersboek
Vandaag was de test voor de rug opgedroogd.
Kon ik hem op maat snijden en dan valt er een
deel van de afbeelding weg.
Maar ik moet hier nog eens goed over nadenken.
De verf zit er te dik op. Dan komt die onder de afficheletter uit en vormt en soort van rand rond de letter. Dus dat moet schraler maar misschien moet ik de acrylverf een beetje verdunnen met water.
Rechts zie je de strook perkament die op de achterkant moet gaan landen.
Maar dan is de vraag: Hoe is het met het boek?
Wat mij betreft prima. de band zit goed gelijmd op/aan
het boekblok. Tijd dus om de decoratie vast te zetten.
Kan die weer in de boekenpers voor 24 uur.
Band, schutblad en boekblok.
De te lijmen decoratie voor het voorplat. De bandjes heb ik op een paar plaatsen nog ingekort zodat er voldoende perkament in de lijm kan worden gezet. Je zult altijd blijven voelen/zien dat de bandjes onder het perkament doorlopen. Dat kun je misschien voorkomen door bijvoorbeeld ruimte uit het boekbindlinnen weg te halen of uit het karton van de platten. Lijkt me niet alleen veel werk met een hoge foutkans maar je mag best zien hoe een constructie in elkaar zit. Sterker nog dat was net het doel met de bandjes.
Gereed voor de boekenpers.
Natuurlijk, soep!
Ook deze week is er weer een pakket van een grootgrutter dat er aan moet geloven. Met wat eigen inbreng (maar die staat niet op de foto). Groentesoep.
Zo ziet er dat uit als de soep nog koud is en in de pan zit, de volgende morgen.
Na de magnetron en mijn styling ziet het er dan zo uit. Je zou er toch zo zin in krijgen?
Het geïllustreerde boekbindersboek
Het boek ligt intussen al even in de boekenpers.
Er is nog één laatste foto van het schutblad en
het achterplat, ongelijmd.
De rest van de tijd heb ik me gericht
op een eerste ontwerp voor het perkament op de rug.
Hieronder de foto’s daarvan.
Maar misschien moet ik daar nog eens goed over nadenken.
Gereed voor het lijmen. Het schutblad in 160 grams en het linnen dun dus ik heb de ruimte op het plat tussen het linnen niet opgevu;ld.
Dit is een eerste ontwerp voor de rug. Nog op papier. De kleine rechthoeken geven de plaats aan waar de letters ‘b’ gedrukt gaan worden. Als vallende letters, over elkaar heen buitelend. Naar onder steeds donkerder van blauwe kleur (maar dat zie je hier nog niet).
De eerste laag witte ‘grondverf’.
De eerste letter van lichtblauw zet ik meteen op zijn kop.
De onderste letter(s) moeten donkerder en misschien toch wat verder uit elkaar. Bovendien zie je hier de strook zoals die op de rug komt, plus, aan alle kanten, een strook buiten waar het mij om te doen is. Dat geeft stiekem een beter beeld van de letters en hoe ze over elkaar gedrukt zijn. De verschillende drukgangen moeten meer tijd tussendoor krijgen om te drogen. Minder verf is ook goed. Kortom hier moet ik nog eens goed over nadenken.
Een vaderlijke vriendschap
Afgelopen week ontving en las ik
het laatste nieuwe boekje van Uitgeverij Fragment:
Stefan Zweig en Klaus Mann, Een vaderlijke vriendschap.
Een tekst geschreven door Piet Wackie Eysten over
twee grote schrijvers die vandaag direct door het
gezwets van Baudet, Wilders en Poetin zouden prikken.
Het boekje is mooi uitgevoerd en leest prettig weg. Het is geen dik boek dus je bent er geen dagen mee bezig. Het is dan ook heel prettig geprijsd. Piet Wackie Eysten, Stefan Zweig en Klaus Mann, Een vaderlijke vriendschap. Uitgegeven door Uitgeverij Fragment.
Al ruim voor het begin van WOII liet Stefan Zweig van zich horen. In de vertaling van Piet Wackie Eysten: ‘De leugen spreidt brutaal zijn vleugels uit, de riolen zijn opengegaan en de mensen ademen de stank in als parfum’.
Ik heb op internet nog even naar de originele Duitse
tekst gezocht en die is zo mogelijk nog scherper:
… die Lüge spannt frech ihre Flügel und die Wahrheit ist vogelfrei; die Kloaken stehen offen und die Menschen atmen ihren Stank wie einen Wohlgeruch.
Deze tekst vond ik op twee websites, onder andere <a href="http://” target=”_blank” rel=”noopener”>deze.
De vogelvrije waarheid waarover Stefan Zweig schrijft aan Klass Mann (hier op twee foto’s) is een sterke aanvulling op de vertaling. Geen idee waarom dat bij de vertaling is weggevallen.
Uitgeverij Fragment geeft aan een serie van dit soort
boekjes uit te gaan geven rond Stefan Zweig en bekende
tijdgenoten. Een goed plan wat mij betreft.
Stefan Zweig (1881 – 1942) was een Oostenrijkse schrijver van Joodse afkomst. Zijn meest bekende boek is De wereld van gisteren. Het naamsregister van deze autobiografie maakt duidelijk dat Zweig contact had met tal van grote schrijvers en componisten, onder wie Joseph Roth, Karl Kraus, Rainer Maria Rilke, Sigmund Freud, Romain Rolland en Richard Straus. Tot deze kring behoorde ook Klaus Mann. Piet Wackie Eysten biedt op basis van de correspondentie tussen Zweig en Mann een fascinerend beeld van twee schrijvers in een gistend Europa.
Dit boekje is het eerste deel van een reeks over Stefan Zweig en een aantal belangrijke tijdgenoten.
Schenkelworkshop
Omdat ik druk ben met het ‘Boekbindersboek’ blijft de schenkelworkshop even liggen maar als er een nieuwe aanwinst is volgen er al wel foto’s. Deze schenkel is nummer 4.
Het illustere viertal.
Het geïllustreerde boekbindersboek
Op de achterplat komt ook een leesbare ‘B’. Dit is het patroon. Een papieren versie om te passen en meten en dadelijk ook de perkamenten versie te kunnen snijden.
De bandjes had ik van begin af aan wel bedoeld om aan de buitenkant van de boekband te laten zien. Maar op welke manier heb ik pas bedacht terwijl ik met de boekband bezig was. De lengte van het onderste bandje op de achterplat is dan ook te kort. Ik moet dus iets doen aan de insnijdingen waar de bandjes door geregen gaan worden. Daarmee wordt het achterplat in meer opzichten anders dan het voorplat. Op de foto zie je dat het bandje tenminste anderhalf tot twee centimeter te kort is.
Het boek komt steeds dichter bij de uiteindelijke vorm. De bandjes rijg ik door de boekband. Ik denk dat ik die bandjes er niet meer uit ga halen.
Het wordt belangrijk voldoende ruimte te laten voor de bandjes binnen de boekband. Maar ook weer niet te veel. De schutbladen behouden dus de originele functie om stevigheid aan het boek te geven en het boekblok met de boekband te verbinden. De bandjes gaan dat alleen maar ondersteunen. Ik ga dus straks ook eerst de schutbladen verbinden met de boekband. Pas daarna ga ik de decoraties op voor- en achterplat afwerken en daarmee de bandjes vastleggen.
Uit het stuk perkament (rechts) ga ik het patroon uitsnijden (links).
De verzameling decoratieve elementen.
Het eerste bandje zit op zijn plaats op het achterplat.
Achterplat.
Voorplat.
Ter afronding van deze sessie ook nog even geëxperimenteerd met drukken van de letter ‘B’.
Het is weer tijd voor…soep.
Het soeppakket van de grootgrutter leverde te weinig soep op naar mijn idee. Dus heb ik de soep uitgebreid met eigen toevoegingen: taugé, meer gember, knoflook, Chinese wokgroente, paprika, koriander en een bakje kokkels, garnalen enz in hun kookvocht. Daarbij leverde dit verspilzakje zijn bijdrage.
Dit was de grootgrutterbasis.
Supersoep! Prettig weekend.
Zolang het nog kan….
Gemaakt met zonnebloemolie: Opak Pedis, Udang Mas uit de Toko die ik vanochtend bezocht.
Het geïllustreerde boekbindersboek
Nee geen reclame voor TripleB, een oefening voor het drukken van een afficheletter op perkament. Als doende, en ontevreden over het resultaat, herinnerde ik me dat ik de vorige keer met dit drukken steeds een soort van grondlaag drukte met witte inkt en vervolgens de definitieve druk met de uiteindelijke kleur. Dat ga ik morgen nog eens proberen.
Over het achterplat liep ik al even na te denken. Precies dezelfde ‘B’ op de achterplat kan als ik de letter in spiegelbeeld van het voorplat maak. Daarvoor zijn de bandjes lang genoeg. Ik kan de ‘B’ ook plaatsen zodat hij leesbaar is maar dan moet ik de vorm aanpassen. Omdat ik bij het rijgen van de bandjes door het perkament toch ga spelen met de zichtbare lengtes van de bandjes denk ik voor de laatste mogelijkheid te kiezen.
De meest rechtse ‘B’ is nu nog een soort van patroon. Het is opgebouwd uit stukken restpapier en plakband. Als de vorm en vooral de grootte me bevalt dan ga ik deze vorm uit perkament snijden. Intussen zijn de blauwe eindjes van de bandjes ook in de vernis gezet maar qua foto’s levert dat niet veel op.
Sneeuw = mooie plaatjes
Vijftig tinten wit in het Valkenberg in Breda.
Breda, Cingelstraat.
Breda, Cingelstraat.
Breda, Havermarkt.
Cover up or not
Ooit las ik met veel plezier Vrij Nederland.
Het eerste exemplaar dat ik kocht, was een papieren
versie, formaat krant.
Later ging men terug in omvang en verdween de bijlage.
Daar stond tegen over dat het blad steeds
meer een glossy uitstraling kreeg.
Vrij Nederland, de weg kwijt, veranderde van
een toonaangevend, links opinieblad, in een
blaadje voor politieke partijen die zelf al lang
de weg kwijt waren.
Een soort de lamme die de lamme helpt.
Terwijl ik minder ging lezen in het blad wilde ik
ze toch niet weggooien. Uiteindelijk heb ik het blad
opgezegd maar er bleven nog wat stapels bladen achter.
Nu heb ik de omslagen van de bladen gehaald.
misschien kan ik daar nog iets mee.
Al is het maar het bericht van vandaag maken.
Vrij Nederland, de jaren uitsorteren.
Terwijl ik de jaren op stapeltjes leg deed ik
inspiratie op over wat al deze covers zeggen over een
blad en misschien wel Nederland.
Waarschijnlijk is over de datering van dit nummer heel lang nagedacht. De twee tweewekelijkse nummers vallen in twee kalenderjaren alleen……
Een cover had Harry Mulisch tot onderwerp. De artikelen in de rubriek ‘De republiek der letteren’ over Mulisch heb ik bewaard. Daar ga ik zeker nog op terugkomen.
Het geïllustreerde boekbindersboek
Vandaag weer verder met verven en passen en meten.
De eerste reeks met bandjes was natuurlijk droog na zo’n drie dagen drogen. Dus hem ik het katern op de juiste hoogte in de boekband gelegd (marge aan kop en staart ten opzichte van de boekband is aan elkaar gelijk). Zo kan ik zien waar de gleuven in de boekband moeten komen, die kan ik dan snijden en uitproberen.
Bandje nummer 1 heb ik door de boekband gekregen. De insnijding is pal tegen het voorplat gemaakt in de scharnierruimte tussen voorplat en rug. Kunst gaat worden die insnijding op de juiste maat te maken en zorgen dat die insnijding zo mooi mogelijk blijft en bijvoorbeeld niet gaat rafelen.
De band gaat dan door het perkament. Als ik dat uiteindelijk definitief ga doen dan moeten ook de schutbladen gelijmd worden en zal het perkament op de boekband gelijmd gaan worden. Eigenlijk heb ik dat nog niet eerder geprobeerd.
Nu het er op lijkt dat wat ik bedacht heb ook uitvoerbaar is verf ik de bandjes aan de achterplat.
De laatste drie kunnen nu ook een tijdje drogen. Ben het vernissen bijna vergeten. Nog even zien of ik dat ga doen en wanneer.
Ik ben blij dat ik besloten heb met drie delen perkament te werken en niet met een brede strook. Zonder extra ingrepen had dat te veel spanning op de rug gegeven. Op termijn zou dat zeker gevolgen voor het perkament en de rug gehad hebben. Om nog maar niet te spreken over het leesgemak.
Of ik nog nagedacht heb over een decoratie op de rug. Ik zal je een hint geven op bovenstaande foto.
Zo’n kastje wil ik ook wel
Het Huis van het Boek heeft naast zijn tijdelijke tentoonstellingen
ook een vaste collectie.
Naar de middeleeuwse schilderijen, bijvoorbeeld, ga ik altijd even kijken.
De boekenzaal is prachtig. Alleen al vanwege de vitrines.
Fotograferen van de boeken in die vitrines valt niet mee.
En dat wil ik graag want deze keer lagen er weer werken van
drukkers en margedrukkers met een grote ‘D’ en ‘M’.
De vitrines zorgen voor spiegelingen en donkere en lichtere banen. Het best kun je ook zelf gaan kijken natuurlijk. Bijvoorbeeld naar dit boek: Euclides, Opus elementorum in geometriam artem, Venetiè, Erhard Ratdolt, 1482.
Je ziet in deze eerste versie in druk van dit werk
van de Griekse wiskundige die leefde rond 300 voor Christus
(hij wordt ook wel de vader van de meetkunde genoemd),
in de marges de tekeningen die in de tekst besproken worden.
Het boek alleen is al de moeite waard om te zien maar
het lag hier naast een boek dat er door is geïnspireerd.
Hier voeren de afbeeldingen de boventoon. En hoe! Wat zou ik graag willen zien hoe dit boek opent en wordt gesloten. Ik ben nu al onder de indruk van de zinsbegoocheling en de techniek die er komt kijken bij het maken van dit beeld. Sjoerd Hofstra, Elements of geometry by Euclid, Amsterdam – New York, 1994.
Iets heel anders. Gewoon prachtige titels en koppen in deze versie van Anna Simons: Dante Alighieri, La Divina Commedia, München, Bremer Presse, 1921.
Dit is ook bijzonder. Je ziet hier niet de afdruk maar het zetwerk. De loden letters en sierelementen die een portret vormen. Henk van Otterloo en Ton van Zuilen met hun zetwerk voor het ‘Portret van Laurens Janszoon Coster’.
In detail.
De bibliotheek van Huis van het Boek.
Zo’n kastje wil ik ook wel.
Dat allemaal na de tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’. Ik zou zo zaterdag weer gaan!
Het geïllustreerde boekbindersboek
Gisteren besloten en ik ga de bandjes waarop
de katernen ingebonden zijn, blauw verven.
Het perkament blijft zijn natuurlijke kleur behouden.
Dan hoop ik dat de bandjes beter opvallen bij het resultaat.
Heb nog even overwogen een andere kleur blauw te
kiezen maar dat idee heb ik laten varen.
Vraag is nog wel of ik de geverfde bandjes ga vernissen.
Dit is het eerste bandje. Ik begin met de achterkant en verf straks ook de voorkant van het bandje. Dit doe ik dan zowel bij het voorplat en daarna nog een keer bij het achterplat.
Als ik voor ik was begonnen het hele ontwerp uitgewerkt had dan had ik dit verven allemaal al voor het inbinden kunnen doen. Maar ik vind het leuk om tijdens het binden van het boek nog veranderingen aan te brengen en dan zijn sommige dingen dus minder perfect. Hier zijn alle drie de bandjes aan één kant gedaan.
Hier is het eerste bandje ook aan de tweede kant geverfd. Daarna zijn de laatste twee ook gekleurd. Rest nog de eindjes aan de andere kant van het boek.
Sywert, je zult toch zo heten….
Fokke & Sukke in de NRC van afgelopen donderdag 24/03/2022.
Het geïllustreerde boekbindersboek
Een soort van dubbelaflevering.
Aan het boek heb ik afgelopen woensdag al gewerkt
maar je ziet me hier wel vaker een basis voor
een boekband in elkaar zetten.
Dus die foto’s zijn niet heel bijzonder.
Vandaag heb ik er ook aan gewerkt en vandaag is
de vormgeving best wel veranderd. en wie weet
gaat dat morgen nogmaals gebeuren.
Woensdag was ik nog aan het experimenteren met mijn dummy boekband. Maar perkament – los op de rug of niet – op de boekband van een bandzetter aanbrengen op voor, achterplat en rug, is volgens mij geen goed idee. Dat idee heb ik dus voor nu laten varen. Ik ga werken met drie stukken perkament: een voor op het voorplat, een voor op het achterplat en een op de rug. Op deze foto zie je dat ik de dummy vouw zoals een boekband dat moet kunnen en je ziet dat het perkament op de rug los zit en dus bol gaat staan. Niet erg maar niet erg praktisch voor de lezer.
Rug gesneden en de drie delen (voorplat, achterplat en rug) met elkaar verbonden met een stuk kraftpapier.
Steeds opnieuw passen en meten.
Dat was woensdag.
Vandaag de draad opgepakt.
De basis beplakken met boekbindlinnen en dadelijk de hoeken snijden.
Als de hoeken gesneden zijn kun je de omslagen vastmaken.
De ondergrond is gewijzigd. Ik heb een schone, oude handdoek onder het boek gelegd om zoveel mogelijk de band te beschermen tegen eventuele lijm- of verfresten.
Weer passen en meten. Zie dat er een leeslint is aangebracht. Hierna is een kapitaalband aan de rugzijde van de boekband aangebracht.
De vorige keer had ik bedacht hoe ik er voor kan zorgen dat de bandjes waar de katernen op zijn genaaid, zichtbaar kunnen worden op de boekband. Daarbij had ik een stuk stevig papier gebruikt en had daar de insnijdingen gemaakt. Dat stuk papier was erg geometrisch. Misschien niet zo’n goed idee. Hier probeer ik door wat extra papier te plakken, het oppervlak te vergroten en te zien of ik een betere vorm kan maken met het perkament waarbij de insnijdingen wel gerespecteerd worden. Hier is de schets een soort van glooiende lijn. Maar nog niet tevreden.
Hier probeer ik een vorm die wel wat weg heeft van de letter ‘B’. Dat past wel bij een (geïllustreerd) BoekBindersBoek.
Nog wat experimenteren. Wat nu als ik de bandjes blauw verf, vallen ze dan beter op in het perkament? Het blauwe bandje ligt links op de foto. Ander idee is op het perkament te verven. In beide gevallen gebruik ik een acrylverf.
Het wordt denk ik de ‘B’-vorm. Hier is de vorm al uit het perkament gesneden.
Als ik het blauw geverfde bandje straks in het perkament rijg geeft dat zo’n soort effect (hier een bandje in stevig papier gestopt).
Hier ligt het stukje blauw geverfd perkament. Daar heb je de keuze heel dekkend te verven of grover, minder dekkend. Dit gaat hem niet worden denk ik maar dat beslis ik denk ik morgen.
Secret ingrediënt – hou het geheim!
Deze week maakte ik bruine bonensoep. Volgens mij had ik het recept voor die soep uit een oud kookboek al eens op mijn weblog gezet maar ik kon het niet vinden. Groente, veel groente: prei, wortel, ui, knolselderij en natuurlijk bonen. Maar er was deze keer een geheim ingrediënt aanwezig. Niet geheim omdat ik het niet vertel maar geheim omdat het onbekend was voor mij. een eerste bereiding.
Het geheim ingrediënt waren ‘krabbetjes’. Wordt in nogal wat recepten genoemd maar ik ben bij twee grootgrutters geweest en ze verkochten het niet. Blijkbaar moet je voor deze varkensribben naar een echte slager? De grootgrutters hadden wel gemarineerde en ongemarineerde spareribs. Op de foto de restanten van de ongemarineerde spareribs. Je kunt er een prima bouillon van maken (had ik nog nooit gedaan). De soep is heerlijk (al zeg ik het zelf).
Argusvlinder 