Lee Bontecou

Posted on april 16, 2017 by Argusvlinder

In het Haags Gemeentemuseum zijn meerdere tentoonstellingen.
Naar Porselein met karakter zag ik er de tentoonstelling
met werk van de Amerikaanse kunstenares Lee Bontecou.
Het werk is indrukwekkend.
Het gebeurt niet vaak dat je moderne kunst van deze kwaliteit
in Nederland kunt zien.

Twee werken heb ik op de foto gezet.
De foto’s zie je hier:

Lee Bontecou, Zonder titel, 1996, gelast staal, porselein, gaas, zijde en draad.

Lee Bontecou in samenwerking met Joan Banach gemaakt, The Sandbox, 2017.

De Sandbox

De Sanbox, de grootste die ooit gemaakt is, brengt een variatie aan sculpturale vormen samen, van simpel tot complex, van staand tot hangend. De installatie functioneert als een toneel dat vanuit verschillende hoeken steeds weer andere verbanden binnen Bontecous poëtische oeuvre zichtbaar maakt. Bijna al de materialen die ze ooit heeft toegepast komen aan bod, wat de veelzijdigheid van haar werk nog eens onderstreept.
In de Sandbox wordt volgens de kunstenaar zelf ‘visual science’ bedreven. (Porseleinen) modellen, kleine (gesneden) beeldjes, tere vormen uit gelast staaldraad en bloemen en zeilen uit vacuüm-formed plastic zijn gecombineerd met botanische monsters en fragmenten van steen. Een illustratie van Bontecous interesse en een tegelijkertijd natuurlijke en experimentele vormentaal.

De Sandbox is gemaakt tussen 2015 en 2017 en is een samenwerking tussen Lee Bontecou en Joan Banach. De schaal van het werk is afgestemd op de zaal en het daklicht waar diffuus licht naar binnen valt. Het prototype werd in Bontecous atelier in Pennsylvania in verschillende sessies gemaakt.

De uiteindelijke Sandbox, waarin elementen zijn opgenomen die dateren van de jaren zestig tot nu, geeft een dwarsdoorsnede van Bontecous oeuvre.

Gelukkig is bij deze tentoonstelling wel een catalogus verschenen.

Porselein met karakter

Posted on april 14, 2017 by Argusvlinder

De reden voor een bezoek aan Den Haag was de tentoonstelling
Porselein met karakter.
Het is een van ten minste 4 tentoonstellingen in Nederland,
deze zomer, die als onderwerp iets met China te maken hebben.

Twee van die tentoonstellingen bezocht ik vandaag.
In beide gevallen moet ik zeggen dat het hele mooie
tentoonstellingen zijn maar dat beide geen catalogus uitbrengen
bij de tentoonstelling.
Niet eens de tekst van de voorwerpen op een losse folder.
Dat is erg jammer omdat je dan later niet nog eens terug kunt kijken
wat je precies gezien hebt en wat de context is van de voorwerpen.

De Nederlandse tekst van de tentoonstelling in het Gemeentemuseum
rammelt overigens nogal eens een keer.
Jammer dat niemand de moeite genomen heeft die tekst nog eens na te lezen
voor dat hij op de muur wordt aangebracht.

De tentoonstelling in Den Haag is een mooie mix van voorwerpen
uit eigen collectie, van andere musea of verzamelingen en van
klassieke voorwerpen en nieuwe, eigentijdse projecten.
Het gaat bij deze tentoonstelling om wat de voorwerpen ons te vertellen hebben.
Dus niet zo zeer het gebruik of het maakproces maar het verhaal staat centraal.

Helaas zijn mijn foto’s niet zo mooi als wat je mag verwachten
van een catalogus en is mijn selectie ook echt ‘mijn selectie’.
Je zult dus zelf moeten gaan kijken om te zien of er nog mooiere
voorwerpen te zien zijn en dat zou ik zeker doen.
Want ondanks mijn opmerkingen vond ik het een goede tentoonstelling.

Christiana Vignatelli Bruni, Lost in Sound, 2016, steengoed (ik vermoed dat men aardewerk bedoeld). Bewust heb ik de foto gemaakt op een moment dat ik tussen de kolommen door loop. Dat is immers de bedoeling. Ga het proberen!

‘Lost in sound’ is een interactief geluidssculptuur.
Zes bamboe-achtige cilinders van verschillende groottes
splijten de ruimte, zoals ook penseelstreken van inkt
hun sporen op papier markeren.
Elke kolom is verbonden met een specifiek muziekpatroon
dat wordt geactiveerd zodra iemand de kolom benadert.
Zo wordt als het ware een ‘akoestisch landschap’ gecreëerd.
Elk onderdeel van de kolom dient als een resonant voor
het geluid dat ontsnapt via gaten aan de basis en aan de top van de cilinders.

Dit werk is in 2016 gemaakt tijdens een werkperiode
van Christina Vignatelli Bruni in het Europees Keramisch Werkcentrum (EKWC) in Oisterwijk en gerealiseerd met technische ondersteuning van het FabLab Unterwelt in Rome.
Momenteel studeert Vignatelli Bruni aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.

David Derksen, Oscillation Plates, 2013.

Bij het kalligraferen op de Taoistische manier wordt de Tao via het penseel in ‘Qi’ uitgedrukt.
‘Dào’ betekent letterlijk ‘de weg’ en kan gezien worden
als de stroom van het universum en ‘qi’ is de metafysische energie die alle levende wezens in stand houdt.
De strepen die door de slinger zijn gemaakt om deze borden te decoreren verraden verborgen patronen van de natuur.

De pendule wordt gevuld met een zwart glazuur en stroomt in een dunne lijn over de borden.
Het resulterende patroon is een samenspel van de natuurwetten van een slingerbeweging veroorzaakt door de zwaartekracht, en de willekeurige inbreng van de persoon die de slinger in beweging zet.

Kom met keizerlijke (tel de 5 vinders) draak en sanskriet-inscriptie, Wanli-periode 1573 – 1620, Collectie Edwin van Drecht.

Zo hangt de toelichting in het museum: met ‘Draag‘ in plaat van ‘Draak’ en ‘Sankriet’ in plaats van ‘Sanskriet’.

Bord, Sunzhi-periode, 1644 – 1661.

‘Men draait zich om, wijzend op de weg voor de terugreis,
kruist het veld verdwijnt in de dichte mist.’

Dit is een bewerking van het verhaal over een Taoistische persoon in Volume 14 van de ‘Verhalen om Mensen te Verlichten’ van Feng Menglong (1574 – 1646).
Zijn werk wordt beschouwd als cruciaal in de ontwikkeling
van geschreven spreektaal in Chinese fictie.
In tegenstelling tot andere auteurs die de neiging hadden
het belang van vrouwen te negeren, beschreef Feng Menglong vrouwen als sterk en intelligent.

Onsterfelijk.

Onsterfelijke Figuren

China is lang geobsedeerd geweest door onsterfelijkheid.
Zoals de eerste Chinese keizer Qin, die waarschijnlijk aan een kwikvergiftiging overleed, stierf menig keizer aan medicijnen die zouden helpen een eeuwig leven te behalen. De komst van het taoisme hielp deze traditie in stand te houden door verhalen te vertellen over hoe onsterfelijkheid bereikt kon worden.
De taoistische overleveringen verzamelden hun eigen groep
van de acht onsterfelijken die allen een manier hadden gevonden om de dood voor altijd te vermijden.

De onsterfelijken kunnen herkend worden aan de attriburen die zij bij zich dragen zoals de perzik van onsterfelijkheid of de kallebas. Laozi, een van de stichters van het taoisme, kan bijvoorbeeld herkend worden als portrettering van zijn bijnaam ‘Oude Langoor’, omdat ‘Lao’ oud betekent en ‘langoor’ een symbool is van een lang leven.

De attributen van de onsterfelijken worden vaak ook alleen
afgebeeld en worden zo zelfs emblemen die de ‘acht verscholen onsterfelijken’ heten.
Als een groep vertegenwoordigen ze het taoisme maar
symboliseren ze ook geluk. Door hun nauwe relatie met de
taoistische goden Fu (welvaart) en Shou (lang leven),
worden ze vaak allemaal samen afgebeeld.

Jelle Mastenbroek, Detail van de pronkkast Splendour Lender, 2012.

Status is altijd onderdeel geweest van het leven.
Het weerspiegelt een bepaald prestige en toont onze positie in de maatschappij.
Door te pronken met bezittingen voelen we ons bevoorreacht, gerespecteerd en van belang voor de samenleving.

In Nederland werd status onder meer onderstreept door te pronken met de mooiste porseleinen sierstukken in porseleinkasten.
Deze muziekkast ‘Splendour Lender’ is geinspireerd op de historische pronkkast en reflecteert op status in de huidige tijd.
Hoe belangrijk is de status in een periode van afbrokkelende morele standaarden?
In tijden waarin geld een doel op zich lijkt te worden?
Met dit project geeft Jelle Mastenbroek uitdrukking aan het werkelijk karakter van geld en het echte verhaal achter status: geluk.

‘Splendour Lender’ brengt porselein tot leven en laat de
oorspronkelijke functie zien van geld als medium om goederen en diensten uit te wisselen.
Werp een euromunt in de kast en beleef een vrolijk moment.
De ‘Circel van geluk’ blijkt oneidig want na gebruik
wordt het muntstuk aan u teruggegeven.

Bij mij ging het mis. De euro’s bleven in de pronkkast hangen. Het porselein kwam maar heel kort tot leven en de muziek werd niet afgemaakt. Daarnaast kreeg ik mijn geld niet terug. Gelukkig was er even later een bezoeker die meer geluk had en de ruimte werd gevuld met muziek.

Kom, Zhangzhou, Wanli, 1573 – 1620. ‘Toewijding’ is denk ik het linkse karakter dat je deels kunt zien en rechts staat denk ik ‘Integriteit’.

De karakters op deze kom zijn afkomstig uit ‘De Analecten van Confucius’ en vertegenwoordigen ‘zijn vier dingen die Confucius ons geleerd heeft’:
= letters (kennis)
= ethiek (loopbaan)
= toewijding (trouw)
= integriteit (waarachtigheid)

Ook hier klopt de toelichting niet helemaal. Het moet zijn: Wu Shuang Pu, Porseleinen dekselkom en schotel, 19e eeuw, Collectie Familie Fei. Over de schrijfwijze van Chinese namen kun je van mening verschillen maar de kom staat echt niet op de schotel. De Engelse toelichting zegt dat ook niet.

Uit de hoogtepunten van de eigen collectie van het Gemeentemuseum: Schotel met draak en vlammende parel, Qing Dynastie, Qianlong periode, 1736 – 1795.

Detail van vorige foto. Die draak ligt zo prachtig in de schotel.

Pot, Tzu Chou-periode 960 – 1269, Gemaakt door een uitzonderlijk persoon. Wie die persoon dan is weet ik niet. Verdere toelichting ontbrak helaas. Maar ik vond de vorm en kleur van het voorwerp prachtig!

Koninginnen van de Nijl

Posted on maart 29, 2017 by Argusvlinder

Op zaterdagochtend was het stralend weer en maakte ik deze foto op het Kasteelplein in Breda. Bestemming: de tentoonstelling Koninginnen van de Nijl in het Rijksmuseum van Oudheden in leiden.

Het museum is onlangs weer geopend na een her/verbouwing van de tentoonstellingsruimtes
en ze doen dat met een spetterende tentoonstelling over het oude Egypte.
Deze keer een tentoonstelling over de rol en positie van de koninginnen.

Al lopend over de tentoonstelling heb ik af en toe een foto gemaakt
omdat een bepaald beeld me byzonder trok of omdat ik de kans kreeg
op de drukke tentoonstelling een foto te maken.
Een willekeurige keuze dus.

Kort voor de opening van het museum stond ik met zo’n 20 andere bezoekers nog even te wachten en zag ik dat het museum ook hedendaagse artefacten bewaard. De restanten van de fiets ligt geketend aan het hek van het museum.

Farao Thoetmosis I zit op zijn troon.

Farao Thoetmosis I zit op zijn troon en draagt het traditionele koningskostuum.
Hij heeft de nemes hoofddoek op met de uraeus-slang.
Hij draagt de shendyt, de koninklijke kilt.
Aan zijn gordel is een stierenstaart bevestigd, als symbool van mannelijkheid.
De troon is versierd met twee ineengestrengelde planten, symbolen voor Opper- en Neder-Egypte.
Onder zijn voeten bevinden zich de Negen Bogen, die symbool staan voor de vijanden van Egypte.
Thoetmosis I was de derde koning van het Nieuwe Rijk en de eerste die grote veroveringstochten ondernam in Azie en het zuiden.
Uit zijn huwelijk met Ahmose, de dochter van Amonhotep I werd de latere koningin Hatsjepsoet geboren.
De naam en de titels van Thoetmosis I lijken over oudere hierogliefen heen gebeiteld te zijn.
Mogelijk was het beeld oorspronkelijk voor een andere koning gemaakt.

Granodioriet, 18e dynastie, regering van Thoetmosis I (ca. 1493 – 1484 v. Chr), uit Karnak, tempel van Amon-Re, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, Turijn, nr. C 1374;004.

Koningin Kiya.

Koningin Kiya
Een bijvrouw van de farao droeg geen cobra op haar hoofdtooi en haar naam werd nooit in een cartouche (naamring) geschreven.
Dit relief laat Kiya zien, de tweede vrouw van Achnaton.
Het haar is later bijgewerkt om het portret van Meritaton te worden, de oudste dochter van Achnaton en Nefertiti.
Deze bouwsteen komt oorspronkelijk uit Amarna en is hergebruikt in een bouwwerk in Hermopolis.

Kalksteen, 18e dynasty, regering van Amonhotep IV/Achnaton (ca. 1353-1336 v.Chr.), uit Hermopolis, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, nt. AEIN 1776; 024.

Koningin Nefertiti.

Koningin Nefertiti brengt een offer aan Aton

Koningin Nefertiti offert aan de zonnegod Aton.
Blijkbaar had zij de positie om zelfstandig de goden aan te spreken, wat heel uitzonderlijk is.
Doorgaans was deze taak voorbehouden aan de farao.
De bouwsteen komt uit een tempel in Karnak, uit de vroege regeringsjaren van de farao Amonhotep IV (de latere Achnaton).

Zandsteen, pleister, pigmenten, 18e dynastie, regering van Amonhotep IV/Achnaton (ca 1353-1336 v.Chr.), uit Karnak, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, nr AEIN 1812; 023.

De stele van Nachi.

Stele van Nachi

Dit is een mooi voorbeeld van het vakmanschap van de werklieden uit Deir el-Medina.
De stele is gemaakt voor het graf van de ambachtsman Nachi.
Hij staat bovenaan in aanbidding afgebeeld voor de dodengoden Osiris en Anoebis.
In het middelste register zit hij naast zijn vrouw Nefertari, terwijl hun vier zonen hen dodenoffers brengen.
De oudste zoon draagt het luipaardvel van de dodenpriester.
Onderaan staan nog drie andere zonen en drie dochters met bloemen in hun handen.

Zandsteen, pigmenten, 19e dynastie (ca. 1292-1191 v.Chr.), uit Deir el-Medina, Museo Egizio, Turijn, nr. C. 1586; 162.

De Koninklijke el van Amenemope.

Dezelfde el maar dan meer in detail.

Koninklijke el van Amenemope

Deze meetlat was van de ambtenaar Amenemope, opzichter van de graanopslag in heel Egypte.
Hij is beschreven met een wijdingstekst aan koning Horemheb.
Deze meetlat geeft de ‘koninklijke el’ weer, van ongeveer 52,5 cm lang.
Hij is onderverdeeld in zeven ‘handpalmen’, van elk vier vingers, en elke vinger is in zestien delen opgedeeld.
De koninklijke meetlat had een palm meer dan de ‘korte el’, die een lengte had van de top van de middelvinger tot de elleboog.

Hout, witte pasta, 18e dynastie, regering van Horemheb (ca. 1319-1292 v. Chr.), herkomst onbekend, verworven voor 1888, Museo Egizio, Turijn, nr. C. 6347; 200.

Schaalmodel van het graf van Nefertari, gemaakt door Francesco Ballerini in opdracht van Ernesto Schiaparelli.

De godin Sechmet.

De godin Sechmet

Sechmet was de partnergodin van Ptah in Memphis, de godin is met name bekend uit Thebe, omdat daar honderden beelden van haar waren opgesteld tijdens de regering van Amonhotep III.
Zowel in de tempel van de godin Moet in Karnak, waar de beelden in de tentoonstelling vandaan komen, als in de dodentempel van Amonhotep III bij de Memmonkolossen (Luxor) stonden beelden voor elke dag van het jaar.
Met deze beelden werd een ritueel uitgevoerd, waardoor de godin gekalmeerd werd ter bescherming van Egypte.
Dit beeld lijkt veel op het andere en het is eveneens onbeschreven.
Toch was ieder beeld uniek en de weergave van een specifiek en onderscheidend aspect van de godin.

Granodioriet, 18e dynastie, regering van Amonhotep III (ca. 1390-1353 v. Vhr.), uit Karnak, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, nr. C. 0262; 001.

De godin Sechmet.

De godin Sechmet

De godin Sechmet had tegengestelde eigenschappen.
Zij was de godin van de geneeskunst, maar werd ook gezien als de brenger van ziektes en epidemieen.
Haar naam betekent ‘de machtige’.
Zij was de dochter van de zonnegod Ra en draagt daarom vaan een zonneschijf met een uraeus (cobra) als kroon op haar hoofd.
Dit beeld is helaas niet beschreven en het is misschien niet voltooid.
In haar handen houdt Sechmet de gebruikelijke attributen van godinnen: de papyrusstaf en de anch, het hieroglief voor leven.

Granodioriet, 18e dynastie, regering van Amonhotep III (ca. 1390-1353 v. Vhr.), uit Karnak, Drovetti collectie (1824), Museo Egizio, nr. C. 0260; 353.

Dit Beeld van een schrijver is geen onderdeel van de tentoonstelling ‘Koninginnen van de Nijl’. Het is een voorwerp uit de vaste opstelling van het museum en een van de vele topstukken. Het is uit circa 2400 voor Christus en is gemnaakt uit grijs graniet en afkomstig uit Sakkara.

In het museum kocht ik een paar boeken, zoals:

Olaf E Kaper, Koninginnen van de Nijl in vertaling. Dit boek geeft een groot aantal vertalingen van teksten die op de tentoonstelling te zien zijn.

Koninginnen van de Nijl. Een soort van catalogus. Het vertelt verhalen over de koninginnen aan de hand van voorwerpen op de tentoonstelling.

De 100 topstukken van het Rijksmuseum van Oudheden is al uit 2009 maar heeft niets aan actualiteit verloren. Het was schitterend om te lezen. Een aanrader.

Het werd een lange zaterdag met een fantastische tentoonstelling.
Het is al weer lang geleden dat ik een tentoonstelling
van dergelijke kwaliteit over Egypte gezien heb.

St. Josephschool maakt kunst voor het museum

Posted on maart 26, 2017 by Argusvlinder

En vandaag ben ik in het pop-up museum gaan kijken.
Ik maakte er de volgende foto’s:

St. Josephschool maakt kunst voor het museum.

Ik zag er een hele serie grote figuren zoals dit duiveltje.

Een serie kijkdozen zoals deze over Marokko.

Of deze moderne skyline met reclame.

Een serie ingekleurde foto’s. De originele foto’s bevinden zich in het Breda’s Museum dat op dit moment fuseert met Moti.

Series portretten.

Sommige kunstwerken waren heel groot zoals de superheld die uit het raam komt.

Pablo Picasso: Das Spätwerk

Posted on maart 11, 2017 by Argusvlinder

Met een lange Nederlandse serie op de publieke omroep
over het leven en werk van Pablo Picasso,
neemt de belangstelling voor dit onderwerp toe.
(Ik merk het aan de zoekopdrachten op mijn weblog, dit
is dus geen fake nieuws)
Reden voor mij om een oude catalogus nog eens
tevoorschijn te halen.

Jaren terug bezochten we een Picasso-tentoonstelling
in Zwitserland. Lang heb ik gedacht dat de tentoonstelling
in Zurich was maar het was blijkbaar in Basel.
De catalogus zegt het, de sticker die we er kregen zegt het,
maar het meest overtuigend vind ik het kaartje voor de garderobe.

Catalogus van Kunstmuseum Basel, Pablo Picasso, Das Spätwerk, 6 September – 8 November 1981.

Dit is de sticker die we op de tentoonstelling kregen (?). Van het begin af vond ik dit een mooie marketing vondst.

Maar dit is toch het meest overtuigende bewijs: Öffentl. Kunstsammlung Kunstmuseum Basel, Garderobe, 40 Rp (Rp staat voor Rappen. De Zwitserse frank is verdeeld in 100 rappen.

Gelezen: Pauw & wijnrank door A.S. Byatt

Posted on maart 9, 2017 by Argusvlinder

Niet iedereen zal bij de naam A.S. Byatt opveren, ik ook niet.
De naam William Morris zegt me meer.
De naam Mariano Fortuny was me onbekend.

William Morris heeft een heel belangrijke rol gespeeld in
het onstaan van de private press in Engeland.
Hij heeft op een heel professionele manier nieuw leven geblazen
in kleinschalige drukkerijen met een hoge kwaliteit.
Daarnaast staat hij aan de wieg van de zogenaamde Arts and Craft-beweging.

Wikipedia:

De arts-and-craftsbeweging is een sociale beweging en een stroming in de kunst en industriële vormgeving uit de laatste helft van de 19e eeuw in Engeland.
De voornaamste vertegenwoordiger van deze beweging was William Morris (1834-1896) en de beweging werd vooral geïnspireerd door de schrijver en kunstenaar John Ruskin (1819-1900). De beweging ontstond als een opstand tegen het tijdperk van de industriële revolutie en een afschuw van de goedkope en lelijke massaproducten uit het Victoriaanse tijdperk. Omdat dit industriële tijdperk in Engeland het eerste begonnen is, in het midden van de 18e eeuw, is het niet verwonderlijk dat een protest ertegen ook als eerste in dit land ontstond. Door de industrialisatie en mechanisatie was volgens William Morris en medestrijders de wereld van eenvoud, schoonheid en ambachtelijkheid, die ze romantisch in de Middeleeuwen projecteerden, vernietigd en zij wilden deze wereld weer herstellen. Ware kunst, zo stelden zij in navolging van John Ruskin, moet tegelijk nuttig en mooi zijn en moet voortkomen uit dezelfde eenheid van kunst en arbeid in dienst van de samenleving die ook het ontwerp en de bouw van de Gotische kathedraal kenmerkte. Vanaf de Renaissance is het proces begonnen waarin kunst en samenleving van elkaar zijn gescheiden, met als resultaat ongelukkige mensen in een lelijke wereld. Vanwege deze zorg voor de samenleving heeft de beweging vanaf het begin niet alleen geijverd voor mooie producten die omdat ze mooi zijn ook nuttig zijn, maar ook voor sociale rechtvaardigheid, verbetering van arbeidershuizen en pensioenen voor de ouderen.

Door A.S. Byatt worden de twee kunstenaars vergeleken,
de een als de typische Noord-Europeaan, de ander
als een typische vertegenwoordiger van Zuid-Europa.
Twee Europeanen met grote overeenkomsten maar ook met verschillen.
Heel actueel in het politieke gekrakeel van deze dagen.

A.S. Byatt, Pauw en wijnrank, over William Morris en Mariano Fortuny.

Mariano Fortuny was een Spanjaard en mode-ontwerper.
Een groot deel van artistieke leven leidde hij vanuit Venetie.

Over A.S. Byatt schrijft Wikipedia onder meer:

Met haar roman Obsessie (Possession, 1990) won ze in 1990 de Booker Prize.
Byatt ontving de Erasmusprijs 2016 voor haar bijdrage aan het genre Life Writing, een actueel onderwerp binnen de literatuur dat historische romans, biografieën en autobiografieën omvat

Het boek is geschreven in een heel rustige sfeer, zeer overtuigend,
haast sereen.
Heerlijk om te lezen en om te genieten van de waardering die Byatt
heeft voor de kwaliteit van het werk van deze twee kunstenaars.

Kunstvaria

Posted on maart 6, 2017 by Argusvlinder

Ansel Adams, Mount Denali and wonder, Lake Denali, National Park Alaska, 1948.

Childe Hassam, Sunset sky, 1905, oil on wood panel.

Frida Kahlo, Two nudes in the forest (The earth itself), 1939.

Lillian Bassman, Golden fox, blue fox, Marilyn Ambrose, boa by Frederica, Harper’s Bazaar, November 1954, gelatin silver print.

Mwana Pwo Mask, circa late 19th – early 20th century.

Oskar Kokoschka, Sitzender bartiger Mann, 1907, work on paper.

Pablo Picasso, Bust of a woman (Marie-Therese), 1931.

Shao Fan, Rabbit portrait – Yiwei-2, 2015, ink on rice paper.

Xu Lei, Dream on wire, 2015, Chinese ink and mineral on silk.

Kunstvaria

Posted on februari 13, 2017 by Argusvlinder

Het was al weer even geleden.
Maar vandaag weer een kunstvaria.

Agnolo Bronzino, St Sebastian, circa 1528 – 1529, oil on wood.

Een fantastische combinatie van tekst en een schilderij. Iraans. Charles Hossein Zenderoudi, Dje-Dha-Djou, 1975.

School of Purkhu, Kangra Rasikapriya, folio 48, Kangra, circa 1810.

Karel Appel, Untitled, 1948, gouache, tempera and pencil on paper.

Khasarpani Avalokiteshvara, parcel-gilt bronze, Tibeto-Chinese, Qianlong period, 1735 – 1796.

Lynette Yiadom-Boakye, A passion like no other, 2012, oil on canvas.

Natalia Goncharova, The cyclist, 1913.

Natan Altman, Portrait of the poet Anna Akhmatova, 1914.

Raphael, Lamentation over the dead Christ, about 1503 – 1505, oil on poplar panel.

Rembrandt Harmenszoon van Rijn, The unconscious patient ook wel genoemd: Smell (ruiken), circa 1621 – 1626, oil on panel.

Zhenwu, 16th century, bronze.

Wafaa Bilal: 168.01

Posted on februari 9, 2017 by Argusvlinder

Waar 168.01 precies voor staat weet ik niet. Maar ik herinner me de boeken in de bibliotheek nog goed. Ik heb er zelfs in mijn boekenkast staan. Het nummer doet me denken aan het nummeringssysteem van een bibliotheek. Overigens geeft hij in de Engelse tekst uitleg waar de naam vandaan komt maar ik snap de betekenis van de woorden maar begrijp toch niet waar het getal precies voor staat.

Wafaa Bilal is geboren op 10 juni 1966.
Hij is een Iraaks-Amerkaans kunstenaar,
voormalig professor aan de School of the Art Institute in Chicago
en nu associate professor op de Tisch School of the Arts
in New York University.
Grote kans dat hij nu de VS niet meer zou inkomen.

Zijn bekendste werk heet Domestic Tension,
een performance waarbij hij een maand lang in een kunstgallerie woont
terwijl hij met paintballs beschoten kan worden door internet gebruikers
die hem kunnen zien via een webcam.
‘Domestic Tension’ is vetaald Huiselijke spanningen.

In 2016 had hij een project onder handen met de naam 168.01.

Het project bestond uit een tentoonstelling waarbij de kijkers
gevraagd werden een geldelijke bijdrage te leveren
aan het plan om de Kunstacademie
van de Universiteit van Bagdad te voorzien van nieuwe boeken.
De titels werden bepaald door de faculteitsmedewerkers
van de Universiteit van Bagdad.

Boeken uit eigen collectie of boeken bestellen
uit een speciale lijst bij Amazon kon ook.
De universiteit verloor in 2003 zo’n 70.000 boeken
(de hele collectie) in een brand die aangestoken was
door plunderaars.
Om de tentoonstelling mogelijk te maken had Bilal
geldschieters nodig en daarom
startte hij een Kickstarter campagne
waar ik aan heb deelgenomen.
Als tegenprestatie kreeg ik een van de boeken
die in de tentoonstelling zijn gebruikt.
De tentoonstelling toonde een witte bibliotheekkast met witte boeken:
witte stofomslagen, witte kaften en witte bladzijden.

De tentoonstelling(en) is voorbij en vandaar dat ik kort geleden mijn boek ontving.

January 30 – April 10, 2016: The Art Gallery of Windsor, Ontario, Canada.

During the invasion of Iraq in 2003, the College of Fine Arts at the University of Baghdad lost their entire library due to looters who set fire to the collection.
More than 70,000 books were destroyed.
Over thirteen years later, students at the college still have few remnants from which to study.
In 168:01, an installation of an austere white library at the Art Gallery of Windsor serves as both a monument to the staggering cultural losses endured throughout Iraq’s history
as well as a platform for its potential rebirth.
Comprised of a series of white shelves filled with blank tomes, the library doubles as a system of exchange connecting its physical and virtual visitors in Canada and beyond to the College of Fine Arts in Iraq.
Aimed at restoring its lost archives, 168:01 positions viewers as potential donors whose contributions fund educational texts from a list compiled by faculty members.
As the installation accrues donations, the white library replaces the blank tomes with books from the faculty wishlist, becoming saturated with knowledge.
Select donors receive the blank tomes in return for their contribution.
At the end of the exhibition, all donated books are to be shipped to the College of Fine Arts, beginning the process of rebuilding.

Iraq has a long history of such cultural destruction.
During the Islamic Golden Age in the 13th century, an invading Mongol army set fire to all the libraries of Baghdad, including the famed House of Wisdom,
or Bayt al-Hikma.
Legend describes the invaders throwing the Bayt al-Hikma’s entire library into the Tigris River to create a bridge of books for their army to cross.
The pages bled ink into the river for seven days,
at the end of which the books were drained of knowledge.
The first minute after grief becomes the starting point from which 168:01 takes its name—signaling the struggle to move forward and the beginning of a cross-cultural encounter
between individuals contributing to a globally distributed effort to rebuild anew.

Wafaa Bilal: 168:01 is curated by Srimoyee Mitra, Curator of Contemporary Art, Art Gallery of Windsor.
This exhibition is organized and circulated by the Art Gallery of Windsor, Canada.

Ik hoef niet uit te leggen dat ik het een prachtig initiatief vond. Nu de tijden er niet beter op worden breng ik het project nogmaals onder de aandacht.

Bloemen uit Shanghai

Posted on januari 23, 2017 by Argusvlinder

Het Shanghai Museum heeft een prachtige collectie.
Ik heb er afgelopen september maar een deel van gezien.
Een paar werken heb ik gefotografeerd.
Zo ook de bloemen die je hieronder ziet maar ik moet bekennen
dat het kijken naar Chinese kunst moeilijk voor me is.
Dat is ook zo voor de kalligrafie, waarvan eerder wat
foto’s te zien waren.

Het doet me denken aan iets dat ik pas geleden las van Cees Nooteboom
in zijn boek Wat het oog je vertelt. Kijken als avontuur.
Nooteboom gaat naar een tentoonstelling van Japanse kunst in Londen.
Daarover schrijft hij op pagina 77 het volgende:

Een groter hoeveelheid Aziatische kunst brengt mij altijd lichtelijk uit mijn evenwicht.
Het gebrek aan lineair perspectief destabiliseert, de afwezigheid van psychologie vervreemdt, het ontbreken van kennis omtrent emblematiek, mythologie, symboliek, literatuur maakt onnozel op het blinde af.
Lang niet altijd weet ik wat ik zie: net zomin als een inwoner van Nepal een romaans timpaan met de Apocalyps kan lezen, kan ik hier bij sommige voorstellingen zien wat er staat.
Ik zie de voorstelling wel, en geniet ervan als voorstelling, maar lang niet altijd weet ik wat zij mij betekent.
De helft van wat zij uitzendt ontvang ik niet.
Er blijft nog genoeg over, zegt de pure genotzoeker die in me huist, maar die wijkende betekenis maakt me onzeker.
Portretten zijn een voorwendsel voor een groot vertoon aan lijnen, kleuren, plastiek, maar zielen zijn er niet, ik kijk tegen figuren aan, niet erin.
Het hele kijksysteem krijgt een zachte, maar trefzekere slag onder de gordel, waardoor het wankelt.

Wu Changshuo, afbeeldingen van bloemen uit een album, Qing dynasty, 1916.

Tekst als kunst, kunst is tekst

Posted on januari 18, 2017 by Argusvlinder

Van het Chinese schrift begrijp ik niets.
Dat je daar dan een kunstvorm van kunt maken, vind ik
daarom des te aantrekkelijker. Maar voor mij blijft het vreemd.
Toen ik in het Shanghai Museum was, zag ik daar een
hele verzameling calligrafi.
Ik liep langs al die werken en werd steeds meer
aangetrokken tot één karakter.
Toen ik het later met mijn Chinese vriend besprak bleek
het toch over twee karakters te gaan.
Ik ga hem de foto’s eens sturen om het nog eens
met hem door te nemen.
Hier al vast de reeks foto’s die ik er maakte.

Xie Minshi, Nothern Song.

Zhao Mengjian (1199 – before 1267).

Xianyu Shu, Runnig Script, Handscroll, Yuan Dynasty, 1266 – 1302.

Wikipedia:

Xianyu Shu (ca.1257–1302) was a poet, calligrapher, collector
and connoisseur of the Yuan Dynasty.
His courtesy (designated) name was Boji
and pseudonym (Literary name) Kunxue Shanmin.

Couplet of seven character lines by Yi Bingshou, 1754 – 1815, official script, Qing Dynasty.

Kunstvaria

Posted on januari 14, 2017 by Argusvlinder

Alex Hubbard, Plenty of demons out there, 2012, resin, fiberglass, tint and acrylic on canvas.

Dit is de laatste Kunstvaria in de Kerst en Nieuwjaar cyclus.
Hierna volgen weer ‘normale’ blogs met af en toe een Kunstvaria.

Bernard Bezzina, Main divition III, 2015, bronze blanc sur base acier.

Christo, Floating piers, 2014, pencil, charcoal and pastel.

Frederick Hall, Two horses in the shade, oil on canvas.

Julie Speidel, Dromara, 1996, bronze with steel base.

Karen Tompkins, Infinity.

Lawren Harris, Mt. Lefroy, 1930, oil on canvas.

Simon Bening, The adoration of the magi – De aanbidding van de koningen, mid-1520’s, tempera heightened with gold on vellum mounted to wood.

Thomas Nason, Connecticut Pastoral, 1936, wood engraving.

Zhao Yao, A sculpture of thought.

Kunstvaria

Posted on januari 11, 2017 by Argusvlinder

Steeds gebruik ik een zelfde hoeveelheid basismateriaal
om een kunstvaria te maken.
De ene keer vind ik dan veel werken de moeite waard om te tonen,
en soms, net als nu valt het niet mee.
Een korte Kunstvaria.

Ascribed to Bishandas, Garshaspnameh: Nariman lassoes the khaqan of Chin in battle, India, imperial mughal, circa, 1610. (Toegeschreven aan Bishandas. Het boek waaruit dit genomen is heet Garshaspnameh. Het gedicht is geschreven door Asadi Tusi, een Perzische dichter. De scene hier is rond 1610 gemaakt.)

Buddha head, Northern Qi period, 550 – 577 CE, green marble with gilt.

Christopher Bramham, Two lemons, 2013 – 2014, oil on canvas.

Rosalind Solomon, Whoppers, Chattanooga, Tennessee, USA, 1979, photo.

Walter Battiss, Red Rock, May 1949.

Anouk Kruithof: Automagic

Posted on januari 8, 2017 by Argusvlinder

Vorig jaar deed ik mee met de crowdfunding actie voor Automagic
van Anouk Kruithof. Anouk Kruithof is een Nederlandse kunstenaar
die met dit project een speciaal boek op de markt gebracht heeft.

Dit is mijn exemplaar van Automagic van Anouk Kruithof.

Door problemen met het containervervoerbedrijf Hanjin bleven de boeken
een tijdje steken tussen China (plaats van productie) en het
distributiepunt in Spanje. Maar uiteindelijk kreeg iedereen zijn of haar
exemplaar.

Zoals te zien is (een beetje) heeft het boek een kaft van plexiglas.

Begeleidend schrijven bij Automagic van Anouk Kruithof.

Het boek is ‘sealed with a kiss’.

Het heeft 10 hoofdstukken met ieder een eigen kleur. De tekst op de kaft van ieder hoofdstuk maakt het dan weer 1 boek.

Hoofdstuk 10 bevat een interview met Anouk.
Daarin staat ze stil bij de titel en bijvoorbeeld bij ieder
individueel hoofdstuk. Als je daar meer van wilt weten,
stel ik voor dat je het boek koopt.

In de algemene introductie van het boek vertelt
Anouk onder andere het volgende:

Hey, Anouk, vertel me eens in het kort waar dit boek over gaat? Alsof ik er nog helemaal niets van weet.

AUTOMAGIC bestaat uit tien individuele boeken, die ik als hoofdstukken zie van één visueel essay – het hele AUTOMAGIC-object tezamen.
Elk hoofdstuk brengt je naar een andere wereld en wordt gekenmerkt door een eigen behandeling van de beelden in relatie tot het verhaal of het onderwerp van het desbetreffende hoofdstuk. AUTOMAGIC toont de eindeloze hoeveelheid mogelijkheden van het medium fotografie als vehikel van vindingrijkheid, wanneer de computer en de menselijke geest processors worden van manieren van kijken naar de wereld.

Sealed met een heel fijne zoen.

Een heel bijzonder boek. Het druk- en bindwerk was niet helemaal optimaal maar het is een mooi project.

Ook een paar foto’s natuurlijk. Tenslotte is het om de foto’s begonnen. Anouk Kruithof, Automagic.

De selectie is willekeurig. Leuk is dat het fotograferen van het boek eigenlijk ook weer een bewerking van de foto’s is. Het is nu mijn selectie en de vervorming als gevolg van de lichtval, ligging van het boek ed, maakt het wel anders dan wanneer een ander het boek doorneemt. Anouk Kruithof, Automagic.

Anouk Kruithof, Automagic.

Het plexiglas was op een paar plaatsen losgeraakt. Op aanraden van Anouk deze lijm gekocht en daarmee ga ik nu het boek repareren.

Kunstvaria

Posted on januari 5, 2017 by Argusvlinder

Chimu, north coast, Peru, Disk, 900 – 1460, silver alloy.

Edward S. Curtis, Kutenai duck hunter, 1910, photogravure.

Francis Picabia, Salome, 1930, oil on canvas.

Frederic Leighton, Study of Iphigenia for Cymon and Iphigenia, 1883.

Gustave Baumann, San Geronimo-Taos, color woodblock print.

Massimiliano Soldani-Benzi, Ganymede and the eagle, circa 1714, bronze.

Nate Ethier, Untitled, 2015, acrylic on canvas.

Pablo Picasso, La Chouette (The Owl), 1952.

Theodore Chasseriau, Woman and girl from Constantine with a gazelle, 1849, oil on panel.

Zhong Biao, To eternity, 2015, oil on canvas.

Kunstvaria

Posted on januari 2, 2017 by Argusvlinder

Abel Alejandre, Trinity, 2016, graphite and acrylic on wood.

Andre Derain, Les Voiles Rouges, 1906.

Jan van Os, Fruit and flowers in a terracotta vase, 1777 – 1778, oil on mahogany.

Logan Maxwell Hagege, This mountain of mine, 2016.

Manolo Valdes, Dama, 2016, aluminum.

Mark Rothko, No. 17, 1957, oil on canvas.

Paul Signac, Maisons du Port Saint-Tropez, 1882.

Kunstvaria

Posted on januari 1, 2017 by Argusvlinder

Abel Grimmer (Circa 1570 – Antwerp 1620), Five allegories of the months of February, March, April, October and December (detail), oil on panel. Volgens mij stelt het Christus voor die de vissers vraagt hem te volgen.

David Teniers II (ook wel David Teniers the younger, of de jongere), The artist with a fortune teller in a landscape.

First folio title page, portrait of Shakespeare, Martin Droeshout Shakespeare 1623 engraving.

Frans Post, Capybara, watercolor and gouache with pen and black ink, circa 1638 – 1639. Inscription: CAPYBARA a water pig as large as a small pig, lives in water as well as on land, eats fish and grass, Noord-Hollands Archief Haarlem.

George Osodi, The Marketers, from the series Lagos Uncelebrated, 2006, chromogenic print.

Gerd Dollhopf, Habitants of the town of Novy Ikhsan, 14 Mira Street, 2006.

James Ensor, L’entre du Christ a Bruxelles, etching and dry point, 1899, the third (final) state.

Lari Pittman, 12 verified occurrences during a full moon, 2015, acrylic and lacquer spray over gessoed heavy weight paper board.

Man Ray, La femme portative, pen and ink, 1937.

Vik Muniz, Two nails, 1987/2016, gelatin silver print and nail.

Kunstvaria

Posted on december 29, 2016 by Argusvlinder

Antony Gormley, Big form, 2015, mild steel bar.

Georges Seurat, Champs a Barbizon (Field in Barbizon), circa 1882, oil on panel.

Gerard Mosse, paper painting E9, oil painting on vellum.

German wicker auto with Santa in cloth coat and trousers holding feather tree (Duitse auto met de Kerstman in stoffen kleding en een kersttak in zijn hand)

Dat kan op deze tijd van het jaar.
Normaal zou dit voorwerp niet te zien zijn in een Kunstvaria.

Gert & Uwe Tobias, Untitled, 2016, woodcut on canvas.

Luc Tuymans, Corso IV, 2015, oil on canvas.

En ja de moeder van Tuymans komt uit Zundert.

Marcel Duchamp, Nu sur nu, 1910 – 1911, oil on panel.

Nyoman Masriadi, Serta merta, 2013, acrylic on canvas.

Dit is een Indonesische kunstenaar die de politiek en actialiteit
scherp in het oog houdt. Niet eerder iets van gezien.

Vincent van Gogh, Enclosed field with ploughman, 1889, oil on canvas.

Wifredo Lam, Le Sabbat (Immagine no 5), painted in 1964, oil on canvas.

Kunstvaria

Posted on december 13, 2016 by Argusvlinder

December is een mooie tijd van het jaar om mijn serie
Kunstvaria weer op te pakken.
Heel verschillende kunstwerken die ik allemaal de moeite waard vind
om hier nog eens een keer onder de aandacht te brengen.
Mijn eigen keuze.
Vandaag een eerste, nog korte, versie.

Alec Soth, Near Gainesville, Georgia, Archival pigment print, 2014.

Mary Louise Mc Laughlin, Beeches in Burnet Woods, 1883, etching.

Spiked iron bracelet with antelope, Burkina Faso, circa 19th century CE.

Heads up over Shanghai

Posted on oktober 30, 2016 by Argusvlinder

Een klein woordgrapje in de titel.
Heads up betekent in het Engels zoiets als ‘bijpraten over iets’,
iemand een update geven.
Dat is natuurlijk wat ik met mijn blog doe, ik praat mijn bezoekers
bij over mijn bezoek aan Shanghai.
Maar het woord ‘Head’ staat ook voor ‘hoofd’.
De tentoonstelling met beeldhouwwerk in het Shanghai Museum toont
een prachtige groep beelden met allemaal prachtige, karakteristieke koppen,
hoofden.

Ananda, Song, AD 960 – 1279.

Wikipedia:

Ānanda was een van de belangrijkste leerlingen van Gautama Boeddha en werd bekend als de Beschermer van de Dhamma. Ānanda (Pali) betekent ‘hij die vreugde, plezier of verheuging brengt’.

Ānanda was een neef van de Boeddha en zeer nauw met hem verbonden. Hij trad in het tweede jaar na Boeddha’s verlichting in de Orde en was gedurende de 25 laatste jaren van het leven van de Boeddha zijn persoonlijke assistent en vergezelde hem op zijn reizen. Een belangrijk onderdeel van zijn taak was het onthouden van de toespraken (of suttas) van de Boeddha. Veel toespraken van de Boeddha vinden ook plaats met Ānanda als toehoorder.

Lady, Tang, AD 618 – 907, colored pottery.

Head of Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.

Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.

Head of Buddha, Tang, AD 618 – 907, stone.

Sakyamuni, Buddha stele, erected by Ling Ji, Tang, AD 828, stone (detail).

Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AD 557 – 581 (detail).

Dog, Eastern Han, AD 25 – 220, pottery (detail).

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Categorie archief: Kunst

Lee Bontecou

Porselein met karakter

Koninginnen van de Nijl

St. Josephschool maakt kunst voor het museum

Pablo Picasso: Das Spätwerk

Gelezen: Pauw & wijnrank door A.S. Byatt

Kunstvaria

Kunstvaria

Wafaa Bilal: 168.01

Bloemen uit Shanghai

Tekst als kunst, kunst is tekst

Kunstvaria

Kunstvaria

Anouk Kruithof: Automagic

Kunstvaria

Kunstvaria

Kunstvaria

Kunstvaria

Kunstvaria

Heads up over Shanghai

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: