Zou dit geen mooie stof zijn voor een boekband?
Categorie archief: Boeken
Gekocht
Nee, ik heb er nog geen regel in gelezen.
Maar als je een boek uitbrengt met een afbeelding op de
zijkant van het boekblok, wordt ik al blij van het zien.
In het Engels noem je deze rand van het boekblok de ‘fore edge’. Peter Frankopan, De zijderoutes: een nieuwe wereldgeschiedenis (boven) en De transformatie van de aarde (onder, met afbeelding).
Gelezen: De boekenezel van Córdoba
Wilfrid Lupano & Léonard Chemineau – De boekenezel van Córdoba. Met een toelichting door Pascal Buresi.
Córdoba is een stad in het zuiden van Spanje.
We weten over het algemeen niet veel van de geschiedenis
van Spanje en zeker niet van de tijd dat het zuiden
van Spanje onder Arabische invloed stond (kalifaat Córdoba, van 929 tot 1031).
Dat is de achtergrond van het stripverhaal.
Nog iets breder is de geschiedenis van klassieke boeken,
manuscripten, die door kopieëren ‘overleven’ in Arabische
collecties en die door de tijd via Córdoba bekend
worden in de Westerse wereld.
De boekenezel is een van de voorzieningen die de tijdsreis
van kennis mogelijk maken.
Het verhaal is een soort van avonturenroman, niet bijzonder
getekend en eigenlijk te lang om de spanning vast te houden.
Dus is ht boek helemaal geslaagd. Nee.
Is het dan toch de moeite waard om te lezen. Zeker.
De thematiek is bijzonder en het is de moeite waard om
er kennis van te nemen.
Niet is de laatste plaats door de pagina’s met een toelichting,
na het stripverhaal, geschreven door Pascal Buresi.
Abd al-Rahman III en Al-Hakam II zijn namen van kaliefen van Córdoba
die ook in het verhaal vookomen.
Stadsarchief Breda: Dagblad van Noord-Brabant
Bij de open dag werden ook een aantal pagina’s
getoond uit een krant uit het archief.
Het ging om het Dagblad van Noord-Brabant.
Volgens mij de krant van 24 april 1923.
Verschillende advertenties en oproepen. Onder andere van Peek & Cloppenburg Breda.
Een verslag van een optreden van Albert Vogel. Gezien de datum van de krant en genoemde voordrachtkunstenaars waarmee Vogel vergeleken wordt (Royaards en Musch) gaat het waarschijnlijk om Albert Vogel sr. De vader van actrice Ellen Vogel en Albert Vogel jr (https://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Vogel_sr).
Jan van der Ven, Catharinastraat 5 (Hoek Catharinastraat – Kasteelplein).
Rheumatiek en jicht. Een pain expeller?
Adriaan van Bergen.
Het begin van mijn koningsdag
Om half negen liep ik het Kasteelplein in Breda op en er waren geen bezoekers. Beveiligers, toiletpersoneel, basista’s, frietbakkers, ja allemaal. Maar nog geen bezoekers op dat moment.
In het Valkenberg was de Vrijmarkt al begonnen. Eens kijken of er iets voor mij tussen zit.
Behalve de temperatuur was het weer prima.
Met aandacht voor de etalage! Leuke titels: The priory of the orange tree, A court of silver flames, I was born for this, John Green turtles all the way down.
Er was een mevrouw die 40 euro voor een paar oude boeken wilde. Die heb ik laten liggen. Het boek ‘Transit’ van Hella S. Haasse kreeg ik omdat de verkoopster bijna tegen mij aan botste. Thuisgekomen bleek dat ik al een exemplaar heb en mijn exemplaar is in betere conditie. ‘De raadselachtige Multatuli’, kende ik niet (mei 1976). Een biografie door Willem Frederik Hermans van Eduard Douwes Dekker. Voor twee euro. Prima koopje. De Karl May’s staan tegenwoordig in een donkerder daglicht. Ik heb ze nog niet in detail bekeken.
Open dag, Stadsarchief Breda
Een belangrijk wetenschapper uit Breda: Dr. Jan Ingenhousz, Expériences sur les végétaux. Het boek gaat over experimenten waarmee Dr. Jan Ingenhousz aantoonde dat fotosynthese (het omzettingsproces van planten onder invloed van zonlicht waarbij koolstof omgezet wordt naar zuurstof).
Het boek bevat illustraties van de instrumenten die Dr. Jan Ingenhousz gebruikte bij de onderzoeken.
Dit boek werd getoond in het bovengrondse archief. Het archief waar ook kranten worden bewaard. Daarover een volgende keer meer. Het boek van Dr. Jan Ingenhousz heeft een moderne band. Het papier heeft betere tijden gekend.
Een kerkboek met zilverwerk: een Romeins Missaal. Dit is een boek dat in de katholieke kerk werd gebruikt in de kerkdiensten. Het bevat de lezingen, gebeden en gezangen.
(Deel van?) het fotoarchief Jonkers en een doos met de naam van Hotel de Kroon.
De modeboeken van Jean Bergé.
Een deel van de boekcollectie over Breda en door Bredase schrijvers.
Open dag Stadsarchief Breda
Vandaag was het Open dag in het Stadsarchief Breda.
Het archief is lang dicht geweest. Ooit voor corona
was ik al eens in het archief geweest.
Maar deze keer heb ik me ingeschreven voor de rondleiding.
Wat me opviel was dat het voor de medewerkers niet mee
viel om hun verhaal te vertellen aan de bezoekers.
Ze waren of zenuwachtig of wisten niet hoe interessant
hun werk eigenlijk is.
Wat is echt een gemis vond is dat men veel aandacht besteedde
aan technische details en de ‘topstukken’ maar dat er
geen introductie is hoe je gebruik kunt maken van de diensten
van het archief.
Het ondergrondse, geconditioneerde archief. Hier toonde de rondleidster goed gekozen voorbeelden van werken in het archief.
‘Het houten boecxke’, 1300 – 1395 (volgens informatie op internet). Dit boek met houten platten, een boekband gemaakt van hout, beschrijft aspecten van stadsbranden.
Het boek wordt uit de hand getoond. Dat is niet ideaal om er foto’s van te maken of om het goed te bekijken. Een aantal foto’s zijn dan ook bewogen en de hoek waaronder de foto is gemaakt is soms problematisch.
Het stadsarchief heeft ook een soort van gildeboek uit 1661. Dit is de omdoos waar het boek in bewaard wordt.
Dit is een soort van titelpagina. Heel interessant. De tekeningen op beide pagina’s bevatten veel informatie. Even naar wat details kijken.
Links boven aan staat een tekening va nvissers die netten uitwerpen. Daaronder staat een tekst uit het evangelie van Lukas: ‘zeide Hij tot Simon: Steek af naar de diepte, en werpt uw netten uit om te vangen’. Lukas 5, vers 4-6. De tekst heb ik uit de Statenvertaling (https://statenvertaling.nl/tekst.php?bb=42&hf=5&ind=1). Volgens de rondleidster had het boek iets te maken met een gilde van vissers maar misschien is vishandelaren meer voor de hand liggend.
Rechts staat het stadswapen van Breda. Links vrouw Justitia (denk ik) met blinddoek (?) en weegschaal. Rechts een andere vrouw met een anker aan de voeten. Onder aan staat een maal 1661 en een maal ’18 meert 1661′.
Dit boek is een dagboek van een soldaat. Op internet noemt iemand het ‘Soldatenboekje Breda 1793’. Naast de tekst bevat het tekeningen van soldaten in uniform.
Soldatendagboek, februari 1793.
De afdeling ‘Bisdom Breda’.
Dit is een van de boeken uit de tijd dat de Burgelijke stand nog met de hand werd bijgehouden.
Per gezin, één pagina, één kaart.
Je ziet dat de band van deze boeken speciaal voor het vele gebruik stevig gemaakt is. De platten, de band aan de voorkant en aan de achterkant, bestaat uit twee delen: een smalle strook links tegen de rug en een groot deel rechts daarvan. Die extra strook ondersteund de bijzondere bindwijze.
Het ‘Geheim register ontslagen gevangenen, 1886’ bestaat uit twee delen. Een klein boekje met beschrijvingen van ontslagen gevangenen en een groot boek met per gevangene een foto. Op de foto het kleine boekje.
Dit zijn voorbeelden van beschrijvingen met ‘Maria Dijkema’. Vrij volgens de tekst: ‘Geboren in de buurt van Groningen. Meerdere malen gearresteerd oa in 1879. Ze kan schrijven.’
Het grote deel van ‘Geheim register ontslagen gevangenen, 1886’ met de foto’s. Ik zie ‘Bromsnor’ zich buigen over deze boeken om ‘Zwiebertje’ te zoeken.
Bovenstse rij, tweede van links: Maria Dijkema.
‘Geheim register ontslagen gevangenen, 1886’ Deze boeken werden in opdracht van de minister van justitie door heel Nederland verspreid om de opsporing van mensen te ondersteunen.
Op internet kwam ik meerdere Maria Dijkema’s tegen. Één er van in de Groninger archieven. Dit kan wel eens dezelfde Maria zijn: Groningen, info van voor 1886.
Ornamenten
Het project verloopt moeizaam maar is leerzaam. De ornamentjes zijn gemaakt van koperdraad en laten zich prima solderen. Probleem is de stuiver in het midden. Als je niet oppast duurt het verwarmen heel erg lang, gaan eerdere verbindingen weer los en ontstaan er vervormingen. Nu heb ik 4 onamenten geplaatst op de windrichtingen en soldeer ik steeds twee ornamenten tussen de windrichtingen maar een stukje van de stuiver af. Daardoor is er minder warmet nodig en lukt het solderen met een hobbybrander. Uiteindelijk moet dit op een boek komen.
Geheugen geschiedenis beschaving
Aan de hand van de dagen van de week en de typische gebeurtenissen
die op die dagen gebeuren in een bibliotheek, schreef Mira Feticu,
een ode aan de bibliotheek.
Ze doet dat op een heel vlotte en regelmatig grappige manier.
Het enthousiasme en de liefde voor het boek en de bibliotheken,
spatten van de bladzijdes af.
‘Geheugen geschiedenis beschaving’ is een genot om te lezen.
Op Twitter kwam ik zoveel positieve aanbevelingen tegen dat ik het boek kocht. Mira Feticu, Geheugen geschiedenis beschaving.
Het enthousiasme is aanstekelijk en toen Mira in het hoofdstuk
‘Tussen vrijdag en sluitingstijd’ noemt dat ze een bezoek bracht aan
een bibliotheek in Florence: de Biblioteca Laurenziana, was ik helemaal verkocht.
Zo’n bezoek naar de Laurenziana heb ik afgelopen september ook geprobeert
te maken maar de bibliotheek was toen gesloten.
Men wist niet wanneer hij weer open zou gaan.
Maar er zijn nog meer bibliotheken in Florence en een aantal zijn behoorlijk oud.
Deze twee bibliotheken bezocht ik en daar kreeg ik deze folders. Natuurlijk maakte ik er foto’s en de eerste deel ik bij dit boek van Mira Feticu.
Zo liep ik op een ochtend naar een bibliotheek waar ik een afspraak
had gemaakt en passeerde toevallig de Biblioteca Marucelliana.
De deur was open dus ik ging naar binnen.
Italië, Florence, de leeszaal van de Biblioteca Marucelliana.
De bibliotheek is in 1752, (op 18 september) geopend.
De bibliotheek ontstond vanuit het testament van Francesco Marucelli.
Het was een nieuw gebouw (het houten model dat de architect gebruikte
om zijn bedoelingen te presenteren, bestaat nog).
De bibliotheek was bedoeld voor mensen die zich geen boekbezit konden
veroorloven.
Het moto was daarom: “Maxime Pauperum Utilitata”.
Nu zijn de gebruikers vooral de studenten van de universiteit.
Biblioteca Marucelliana.
Er is een Engelstalig Wikipedia sectie over de abt Francesco Marucelli.
Daarin zit een kleine, verrassende Nederlandse connectie: Dirck Helmbreker.
Een schilder uit Haarlem die het grootste deel van zijn loopbaan
in Italie werkte als schilder.
Biblioteca Marucelliana.
Zomaar een rij boeken op een van de planken in de leeszaal van Biblioteca Marucelliana: Voyages du Chevalier Chardin. Als je een dergelijke bibliotheek binnenstapt en je zou de kans krijgen om je te verdiepen in de boeken die er staan dan zou je zo dagen vertrokken zijn. Ik bekeek ze van een afstand en het duizelde me al.
Het avontuur was eigenlijk begonnen omdat ik een paar dagen eerder
onderweg zag dat er een bibliotheek gevestigd was. Na een kort bezoek aan
internet was duidelijk dat een bezoek wel leuk zou zijn.
Om toegang te krijgen had ik toestemming nodig en bij de congierge
hing een emailadres. Ik heb er ’s avonds een mail naar verstuurd.
De volgende dag kreeg ik antwoord dat ik welkom was.
Biblioteca Riccardiana.
De bibliotheek waar ik een afspraak mee had gemaakt om te gaan kijken is de
Biblioteca Riccardiana.
Feitelijk bestaat het complex uit twee bibliotheken:
Biblioteca Riccardiana en Biblioteca Moreniana.
Biblioteca Riccardiana, de leeszaal.
De Biblioteca Riccardiana was van origine een particuliere bibliotheek.
De bibliotheek is tot op de dag van vandag op dezelfde plaats gehuisvest.
De Riccardie-familie kocht het gebouw van de Medici-familie in de 17e eeuw.
De bibliotheek heeft manuscripten en gedrukte boeken.
Manuscripten heb ik er niet gezien, althans niet dat ik weet. Biblioteca Riccardiana.
Bij mijn bezoek moest ik mijn paspoort achterlaten bij de congierge beneden in het gebouw.
Op de verdieping waar de twee bibliotheken zich bevinden werd nog een keer gecontroleerd
of ik wel echt een afspraak had. Maar toen mocht ik beide bibliotheken bewonderen.
Er was geen ruimte voor een rondleiding of het tonen van individuele boeken maar
dat was ook niet de bedoeling.
Pas op vakantie in Florence had ik besloten een poging te wagen
de bibliotheken te zien.
Het ontvangst was zeker hartelijk en ik kreeg nog een Italiaanse
beschrijving van de bibliotheek mee die voorzien was van een
Engelse vetaling.
Een mooi boek voor in mijn eigen bibliotheekje.
De ruimte die gebruikt werd door de verantwoordelijke bibliothecaresse waar de kabinetten te zien waren waarin een hele serie facsimiles te zien waren van de boeken in de Biblioteca Riccardiana. Mooi meubilair maar niet altijd erg vriendelijk voor het fototoestel van de toerist uit Nederland.
Dante Alighieri, Divina Commedia: Inferno e Purgatorio. Facsimile.
Wil jer er zelf eens op bezoek?
Het is een aanrader.
Hier wat details:
Hedda
De titel doet vermoeden dat ik Hedda Martens goed ken.
De werkelijkheid is dat ik tot voor kort geleden nooit van
Hedda Martens had gehoord en al helemaal niets van
haar had gelezen.
De J.M.A. Biesheuvelprijs 2023 bracht daar verandering in.
De J.M.A. Biesheuvelprijs is een literaire prijs die sinds 2015 jaarlijks wordt uitgereikt aan de auteur van de beste korteverhalenbundel in de Nederlandse taal. De prijs is vernoemd naar de schrijver Maarten Biesheuvel.
…De jury verschilt per editie.
…Het prijzengeld wordt bijeengebracht door crowdfunding.
Bij dat laatste, de crowdfunding, begon dit jaar mijn
betrokkenheid.
Als tegenprestatie ontving ik twee boeken:
Het boek van de J.M.A. Biesheuvelprijs 2023-winnares Hedda Martens: Bij wijze van leven. De omslag is ontworken door Brigitte Slangen met een beeld van fotograaf/schilder Jacques Henri Lartigue (Aquarium, 1929).
In minder dan 200 pagina’s tref je er bijna 70 korte verhalen.
Ik ben er al aan begonnen en de eerste twee troffen me meer
dan voldoende om zeker te weten dat ik het hele boek ga lezen.
De afbeelding op de omslag geeft meteen aan dat er
wat op tafel komt om over na te denken:
een vissenkom als metafoor voor (een manier van) leven?
Daar wil ik meer van weten.
Het eerste verhaal bevat een humorvolle scene die iedereen
wel kent. Je barst niet in een schaterlach uit bij het lezen.
Het laat zich misschien beter omschrijven als bitter/zoet.
De hoofdpersoon maakt een alledaags gebeuren mee waarbij
het steeds niet mee zit, maar weet het toch af te sluiten
met gevoel voor humor.
Het tweede verhaal gaat over dementie. De openingszin
zet meteen de toon:
“Toen zijn vrouw hem bij zijn dagelijkse ochtendbezoek
voor het eerst niet herkende, kwam dat als een complete
verrassing; met zijn nieuwe jas nog aan was hij langzaam
neergezakt in de leunstoel tegenover haar.”
Geen woord te veel, de situatie is meteen duidelijk.
Ik kijk er naar uit om de andere verhalen te lezen!
Het tweede boek bevat twee brieven van Maarten Biesheuvel
aan Karel van het Reve.
Het heet dan ook ‘Twee brieven’. Gedrukt in 140 exemplaren door de Avalon Pers uit Woubrugge. De gebruikte letter is Romanée.
Om af te sluiten met de afsluiting van de eerste brief:
“Jij hebt alles in de gaten, klerelijer und du hast Recht!”
Wim de Bie
Een klein monumentje in boeken voor Wim de Bie.
Deze bescheurkalenders hebben de tijd doorstaan.
Mijn serie boeken geschreven door Wim de Bie: De boekencorner van Goos Verhoef!, Meneer Foppe in zijn blootje, Meneer Foppe en het gedoe, Different koek!, Wim de Bie’s talkshowboek, De liefste van de buis, Schoftentuig, Morgen zal ik mijn mannetje staan. Ik moet ze weer eens gaan herlezen.
De platen, video’s, cd’s en DVD’s zijn buiten beeld gebleven. De types van van Kooten en de Bie, Ons kent ons, Kees van Kooten Wim de Bie, Het groot bescheurboek.
Het vullen der grettige vuurmonden
Afgelopen week mocht ik uit een boekenkast de boeken
kiezen die ik zou willen hebben.
Twee boeken zag je al eerder op mijn blog:
Katholieke Illustratie.
Twee boeken zijn nog even ontsnapt. Beide gaan over Breda.
De anderen zie je hier.
Een verzameling boeken over Breda, het leven als katholiek en avonturenverhalen.
Een paar van de boeken wil ik nu al vast uitlichten
omdat ik er grote verwachtigen van heb.
‘Van vreemde volken’, gezien de grootte, het onderwrp en het grafisch element op de band vermoede ik dat dit boek en onderstaande 2 boeken tot een serie behoren. Maar wat ik tot nu toe van de boeken gezien heb geeft van het vermoeden nog geen bevestiging.
‘De schat van de Boroboedoer’, een avonturenverhaal waarbij India en Indonesië worden aangedaan.
´Het geheim van den uitvinder´. De drie boeken zijn wel van dezelfde uitgever.
Dit boek werd verkocht door een bedrijf waar je ook de ingekleurde afbeeldingen kon kopen. Deze tekeningen zijn van Willy Sluiter.
Dit is een voorbeeld van de ingekleurde platen. De platen zijn verschillend van grootte. De tekst: …en Pau-Li zag, hoe zijn vader weer bezig was met het vullen der grettige vuurmonden.
Dit is het avonturenboek waar de plaat uit komt: Henri van Wermeskerken, Twee zwervers door de grote wereld.
Al een tijd geleden had ik in dit boek gekeken maar niet heel goed. Het was in ieder geval niet bijgebleven dat het om een jaargang ging van een ‘weekblaadje’: Roomse Jeugd, 1941.
Nu keek ik er weer eens in en zag dat de titelbladen in 1941 welerg veel boerderijen toonden. De goede oude tijd van BBB.
Katholieke Illustratie
Uit een nalatenschap kreeg ik deze twee boeken.
Een paar jaar geleden (2017) heb ik ze opnieuw laten inbinden.
Het gaat om exemplaren van de Katholieke Illustratie.
Er zijn exemplaren bij uit 1924 en 1928.
Er zijn vast veel meer van dit soort verzamelingen maar
deze hebben voor mij naast de historische waarde ook
een emotionele lading.
Prachtige marmers als omslag.
De Katholieke Illustratie stond bekend om de kwaliteit van de artikelen en de foto’s. Dit is het voorblad van het exemplaar van 1928.
De komende tijd volgen nog wat artikelen over deze boeken. Dit is een exemplaar uit 1924.
Mevrouw mijn moeder
In vogelvlucht ga ik even door de activiteiten van afgelopen week.
Intussen is de tentoonstelling van handgebonden boeken in
de Openbare Bibliotheek Amsterdam al begonnen.
Die deadline heb ik niet gehaald.
Maar mijn boek vordert wel, alleen niet zo snel als ik graag
had gezien.
De laatse keer was ik bij het begin van het zagen van de zilveren ornamenten. Nu is dat gereed. De ornamenten moeten nog wel gevijld, geschuurd en gepolijst worden maar de constructie van het boek moet ook door.
Veel passen en meten. Hier liggen de ornamenten en de steen op het achterplat dat al bekleed is met Buckram.
Bij de kringloopwinkel kocht ik een warmhoudplaatje op basis van waxine en een schaal voor de vitrex-oplossing (=een zuur).
In plaats van de schaal begin ik met een pindakaaspot (afsluitbare plastic deksel) voor de vitrex-oplossing. Hier ligt de bijna ovale, opstaande wand voor de kast in de vitrex na het solderen. De kast gaat de steen straks vasthouden. De wand is zo’n 4 mm hoog en 0,5 mm dik.
Hier zie je van boven naar onder: de opstaande wand, de steen en de grondplaat voor de kast. Nog lang niet gereed.
Intussen bereid ik ook de schutbladen voor. Het boek ‘Mevrouw mijn moeder’ is geleverd zonder extra bladen die het mogelijk maken het boek te verbinden met de platten zonder tekst/afbeeldingen kwijt te raken. Daarom wordt het schutblad aan de kant van het boekblok maar als een smalle reep gelijmd. Het Japanse papier vind ik mooi, passend bij het boek maar erg stevig is het niet. Daarom plak ik het Japanse papier op een blanco vel papier voor de stevigheid.
De ornamenten die op het voorplat worden aangebracht worden vastgemaakt met een plaat messing die aan de binnenkant van het voorplat komt te zitten. De ornamenten en de messing plaat houden elkaar dadelijk op zijn plaats. Maar om de maximale ruimte van het voorplat te kunnen benutten moet ik goed passen en meten. Hier ligt de plaat messing aan de binnenzijde van het voorplat en de ornamenten daar weer boven op om de positie te bepalen. Daarbij ben ik vooral beniewd naar de buitenmaten van de ornamenten en aangezien die een rechthoek vormen hoef ik niet te letten op spiegelbeeld. De messignplaat ligt vastgeplakt met schilderstape zodat ik dadelijk de plaats van de boorgaten kan gaan bepalen op de ornamenten en de gaten ook kan gaan boren.
Deze stukjes zilver gaan dan gebruikt worden om de ornamenten en de messing plaat aan elkaar te klinken.
Ook de ornamenten plak ik vast met schilderstape en dan geef ik de plaats van de boorgaatjes aan.
Hier ben ik bezig de gaten te boren totdat mijn boortje brak. Vanmiddag hoop ik verder te gaan.
Gelezen
In een stripwinkel zag ik een deel van de integrale uitgave
van de avonturen van Piet Pienter en Bert Bibber.
Een strip van POM (Jozef van Hove).
Zelf heb ik een paar van de stripboeken die ik met veel
plezier las en herlas.
Grappig vond ik dat de verkoper van de strips me wees op het feit
de de strips nooit ingekleurd werden.
Dat had ik me eigenlijk nooit gerealiseerd.
De verhalen vind ik zo leuk dat me dat helemaal niet stoort.
De hoofdpersonen van de strip staan op deze omslag getekend: Piet Pienter, Bert Bibber, Suzan en Kommissaris Knobel. Misschien vind je de humor melig, kinderachtig of flauw, maar ik vind hem leuk.
De strip begint vaak met een soort aftiteling met de hoofdpersonen (hier ook Professor Kumulus), een schets van de inhoud en de titel: Hypnose pillen.
Met enige regelmaat ontstaat er een interactie tussen de schrijver en tekenaar POM (Jozef van Hove) en de lezer. Verder is veel van de humor ‘situational comedy’.
Let bij ‘Piet Pienter en Bert Bibber’ vooral op de namen van middenstanders, zoals Wisselagent Falsgelt. Let vervolgens ook op de aanpalkbiljetten op de schuttingen.
De hypnose brengt een politieagent ertoe spontaan te gaan zingen en hij wordt meteen ‘ontdekt’.
Even later endigt die agent op een poster. Overigens is de wereld hier nog vol vaste rollen voor mannen en vrouwen, zijn er typische mannen- en vrouwenberoepen en zijn mensen van een ander ras heel stereotype in beeld gebracht.
Nieuw edelsmid-project
Koperdraad, op dikte gewalst, stukjes van ongeveer dezelfde grootte en tangen, veel verschillende tangen. Dan buigen en met de resultaten een vorm maken. Nog even oefenen.
Tweede poging. Nog even oefenen. Die stuiver er in laten of er uit halen?
Amsterdam als door een oude meester
Amsterdam, afgelopen vrijdagmiddag.
Conservatorium Amsterdam.
Hella S Haasse op de trappen van de Openbare Bibliotheek Amsterdam.
Gelezen
Bij een Blake en Mortimer weet je precies wat je krijgt (als ze de plank niet misslaan): mooi maar eenvoudig getekende strip, een verhaal dat goed afloopt en dat nog al eens begint met twee verhaallijnen die tegen het eind van het verhaal bij elkaar komen. Goed gedocumenteerd. De grote vraag voor de lezer is vooral over hoe de verhaallijnen bij elkaar komen. Dus niet erg spektaculair maar gedegen. ‘Acht uur in Berlijn’ is daarop geen uitzondering en ook geen uitschieter. José-Louis Bocquet, Jean Luc Fromental, Antoine Aubin.
In ‘Conquistador’ is het tekenwerk gewaagder. Hoog tatoeage gehalte als type illustraties. Maar dat gaat dan ten koste van het verhaal. Bij vlagen niet te volgen. Redelijk ongeloofwaardig. Een soort papieren Rambo. Dufaux/Xavier.
Beide met plezier gelezen.
Mevrouw mijn moeder
In de berichtgeving over dit boekproject loop ik wat achter.
Dus probeer ik wat in te halen door wat foto’s weg te laten.
Ik was bezig met de steen zoals op de laatste foto’s te zien is
en……liet hem op tafel vallen.
Na een korte depressie heb ik de steen gelijmd en besloten de steen toch te gebruiken in het ontwerp en te proberen de steen in een zilveren kast te zetten. Maar eerst de grotere onderdelen van het ontwerp.
Maar voor het zagen begint wil ik nog een keer de ornamenten passen en meten op een echte voorkant.
Er zijn nog een paar kleine aanpassingen gedaan waardoor het ontwerp minder breed wordt. Het gaa om halve centimeters maar dat kan precies genoeg zijn.
Daarom eerst een eerste plat bekleden met het buckram dat ik pas geleden kocht. Daarna kan het zagen beginnen.
Soort van actiefoto.
Laat je niet afleiden door de blauwe film en de witte stickers met opdruk. Dit zijn de eerste twee zilveren ornamenten.
Mevrouw mijn moeder
Mijn cursus edelsmeden staat in het licht van boekbinden.
Een eerste poging om ornamenten voor een boekomslag
te maken is voor het boek van Yvonne Keuls:
Mevrouw mijn moeder.
De afgelopen tijd maakte ik ontwerpen voor de omslag.
Dit is het idee: drie maal vormen van de letter ‘M’. Net als op de rug. Op de omslag versierd met een steen waarvoor ik dan eerst een zetkast moet maken.
Dit is het eerste ontwerp.
Het tweede ontwerp bevat een meer natuurlijk geschreven letter ‘M’. Hier is de grote ‘M’ smaller dan op het eerste ontwerp en het dal in het midden van de ‘M’ is dieper. Meer in lijn met de letters ‘M’ die op de rug geborduurd zijn.
Dit is het derde idee: de letter ‘M’, driemaal maar aan elkaar geschreven. Dit is maar een eerste idee, nog niet uitgewerkt.
Eens zien wat de keuze wordt.
