In het artikel van Kinder-Kompas waarin beschreven
staat hoe je een bewaarmap kunt maken,
worden door de schrijver A. Hamaker-Willink drie voorbeelden gegeven.
Twee zijn er door mij al gemaakt.
Voor nummer drie vind ik de volgende informatie:

Wie het nóg mooier wil en steviger wil maken, begint met het tekenen van dezelfde figuur, liefst op leer-bord of plet-bord, maar fotokarton is in dit geval niet sterk genoeg, en dan snijdt hij alle stukken van elkaar.
Dan krijg je dus 9 losse stukken, dat wil zeggen een bodem, 4 overslagen en 4 tussenstukjes.
Op een halve centimeter van de kanten, die weer aan elkaar moeten sluiten, trek je een dun lijntje en op dat lijntje zet je puntjes, één centimeter uit elkaar.
Met de gaatjestang, dat heerlijk instrument, wat je voor de telefoonlijsten ook nodig had, (zie het Januari-nummer), knip je kleine gaatjes op die puntjes.
Dan neem je raffia, of beter nog het in alle kleuren te krijgen smalle D.M.C. band en daarmee zet je de onderdelen weer aan elkaar.
Let nu even op fig. 4.

Eerlijk gezegd wordt ik van deze tekening niet zoveel wijzer. Dus ga ik daar morgen maar eens mee experimenteren. Ik heb een bol met een materiaal gekocht dat geen raffia is maar dat wel kan dienen als verbinder. Alleen weet ik nu niet wat voor lengte ik nodig ga hebben.

Je moet steeds met je draad, als je uit een gaatje komt, eerst weer door de reet tussen de twee stukken, dus nooit ineens naar het volgende gaatje gaan.
Als je dat precies doet, kun je de stukken later net zo draaien als je zelf wilt.
Als je dit nu allemaal leest, lijkt het geweldig ingewikkeld maar ’t is als met zoveel – begin maar en dan gaat het vanzelf.
Deze laatste manier is verreweg de aardigste, vooral als je de moeite neemt de buitenste omslag rondom van gaatjes te voorzien en om te werken.
Je zult eens zien, wat een aardige map je krijgt.
plak nu het plaatje, dat je met dit nummer toegezonden krijgt, op de buitenste overslag, dan kan iedereen zien war er in hoort.

Zo moet de bewaardoos voor het Kinder-Kompas er dan gaan uitzien. De komende tijd ga ik dit proberen te maken met grijsbord. Al dan niet bekleed.

A. Hamaker-Willink is Agathe Hamaker-Willink 1902-1977.

Op de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse letteren vind ik:

Het karikaturale, direct aansprekende zie je in de jaren dertig ook, en dan sterk gestileerd, bij een andere ‘onhandige’ illustratrice, Agathe Hamaker-Willink (Zeist 1902 – Zutphen 1977). Ze werd opgevoed in een artistiek milieu en onder meer in Duitsland opgeleid als kinderverzorgster. In de jaren dertig had Agathe Hamaker in Utrecht een kleine kleuterschool, door haarzelf opgericht.

Vanaf 1935 bracht ze onder de titel ‘Jeugd en Vreugd’ een serie boeken in een ringbandje uit, onder meer Oom Arend’s huis en wat acht kindertjes daar een pret hadden (1937).

Het is duidelijk dat Oom Arend en boeken als Bij de eskimo-tjes (1939) zijn ontstaan in directe relatie met de kleuters uit haar klasje – of met haar eigen kinderen. Het zijn boeken in ‘handschrift’ en veel van de tekeningen lopen zodanig in de tekst door dat het lijkt alsof ze onder het vertellen getekend zijn.

Het werk van Hamaker-Willink en ook Jan Rinke en Bas van der Veer staat voor een internationale, expressieve stijl, die tot in de jaren zestig populair bleef.