Brad Mehldau is een van de leidende figuren in moderne jazz wereldwijd.
Ook hij heeft de trend opgepikt van het combineren van klassieke muziek
met jazz.
Zijn nieuwste werk is een verademing: After Bach.
Afwisselend worden werken gespeeld die geinspireerd zijn door
Johann Sebastian Bach of door Bach geschreven.
Brad Mehldau, After Bach.
Brad Mehldau in actie.
Het woord ‘graffiti’ gebruik ik hier heel erg ruim.
Ik bedoel dat ik een heleboel verschillende zaken die te maken hebben
met kleur, letters of tekeningen, onderbreng in een blog.
In het verleden is er denk ik een wedstrijd geweest met allerlei
schilders die de muren aan de Ganges mochten beschilderen.
Waarschijnlijk zijn er ook veel mensen die zo hun eigen plan
getrokken hebben en zelf met de kwast aan de slag zijn gegaan.
Het resultaat:
Een Hindoeheilige: Hanoeman.
Krishna is de blauwe Hindoe heilige.
Aan de Ganges is het ook de plaats om te wassen. Waar gewassen wordt moet je drogen. Kunstwerk of niet.
Dit was natuurlijk geen onderdeel van een wedstrijd.
Time Will Reflect, artist: Sangram Soni: Swami Vivekananda
Wikipedia:
Swami Vivekananda (Calcutta, 12 januari 1863 – Haora, 4 juli 1902) wordt beschouwd als een van de belangrijkste recente vertegenwoordigers van de vedanta, de filosofie van het hindoeïsme. Hij was de voornaamste discipel van Sri Ramakrishna (Kamarpukur, 18 februari 1836 – Calcutta, 16 augustus 1886), de grote hindoe-mysticus.
Artist: Jonny Popovich (USA). Musician: Anshuman Maharaj (India).
Volgens mij was dit een soort fake reclame om mensen naar een hotel te lokken.
Volgens mij zijn dit de attributen van Krishna.
Redt de Ganges.
Het maken van tekeningen voor de ingang van een huis is een normale activiteit in India. Vrouwen zijn hier vooral heel bedreven in.
Wat hier staat weet ik niet maar ik vind die lettertekens zo mooi.
Intussen ben ik alweer twee stappen verder.
De boekband is nagenoeg gereed.
Het boekblok is gereed.
Nu is het tijd om ze samen te voegen.
Om dat mooi te doen levert me steeds problemen op.
Deze keer ook weer.
Het vocht in de lijm zorgt er voor dat het schutblad
gaat bobbelen.
Eerst heb ik de achterkant gelijmd. Ik heb zowel het schutblad als de boekband ingelijmd. Te veel lijm blijkbaar. Het is ook goed mogelijk dat ik gestraft wordt omdat ik geen rekening heb gehouden met de looprichting van het papier dat als schutblad wordt gebruikt. Het lijkt me dat het papier nog niet helemaal droog is dus misschien corrigeert het nog zichzelf.
De laatste blik op de nog niet gelijmde voorkant. Ik heb ongeveer de helft van de lijm gebruikt maar ook hier bolt het papier.
De bescherming voor het vocht is eerder ingebracht dan bij de achterkant. Hopelijk blijft deze kant nu mooier. Het boek zit in de boekenpers.
Varanasi of Benares is een stad in India.
Niet zomaar een stad. Als je opnames ziet van mensen op trappen (Ghats)
bij een rivier dan zijn het heel vaak opnames uit Varanasi.
Wikipedia:
Benares, ook wel bekend als Varanasi, Banāras, Kashi en Kasi, is een stad in de Indiase deelstaat Uttar Pradesh. Ze bestaat al langer dan 2700 jaar en is een van de oudste steden ter wereld. De stad ligt aan de heilige rivier de Ganges, in het (gelijknamige) district Benares (Varanasi) en had volgens de volkstelling van 2001 1.100.748 inwoners.
De stad is een van de vier belangrijkste pelgrimsplaatsen voor het Hindoeïsme in India (de drie andere zijn Bodhgaya, Puri en Ujjain). Boottochten kunnen een goed beeld geven van de rituele plaatsen aan de oever van de rivier (de zogenaamde ghats).
Ons hotel lag helemaal aan de rivier. De stad ligt aan een kant van de Ganges. We kwamen aan via een brug over de Ganges, vervolgens over een soort rondweg door de stad om dan aan te komen bij een doolhof van kleine straatjes waar het verschrikkelijk druk was. Het is de tweede keer dat we in Varanasi zijn. We waren er al eens kort in 1995. Deze keer was het bij de rivier heel mistig. Iets wat er vaker kan voorkomen. Februari ligt tussen het regenseizoen en het hete seizoen in, het is er dan vochtig en tegelijkertijd lopen de temperaturen sterk op.
Het hotel verraste ons met voor ieder een bloemenkrans op het bed.
Wij vonden een offer aan de Ganges wel op zijn plaats. Dit is immers een van de rituelen die er dagelijks worden uitgevoerd door heel veel mensen op of aan de Ganges.
Rechts Varanasi, links de Ganges en ertussen ghats en veel boten.
Naast onze bloemenkransen krijgt de rivier de Ganges heel wat voor de keizen op een dag.
Maar gelukkig zijn er ook de natuurlijke opruimers.
De eerste keer waren we heel kort in Varanasi.
Deze keer wat langer om meer tijd te hebben om zowel de oever van
de Ganges goed te bezoeken en de straten en stegen
die daar direct achter liggen.
Je kunt je hier nauwelijks vervelen.
Er gebeurt zoveel, op elk uur van de dag, het in onvoorstelbaar.
Het viel niet mee om het leer recht te snijden.
Deze kwaliteit leer stropt makkelijk op.
De dichtgeklapte basis voor de boekband ligt hier op het ‘rechthoekige’ stuk leer. Als het goed is komt hier geen afval meer af. De werkelijkheid is dat het nog op een aantal plaatsen is bijgesneden. Het was moeilijk om de bepalen wat ik nu het best met de naden kan doen, daar waar die naden om de randen van de boekband gaan. Ik heb geprobeerd om met een leerdunmes zo’n naad dunner te maken maar dat viel niet mee. Daar komt bij dat als je die naad dunner maakt je ook het garen kapot snijdt waarmee de stukken leer in de naad aan elkaar zitten. Gezien de beperkte dikte van het boekje heb ik er nu maar niets aan gedaan. Maar zien hoe dat gaat uitvallen.
De platten, de basis van de boekband zijn hier tegen het leer gelijmd. Het leer aan de kop, staart en voorkant zijn nog niet omgeslagen.
De hoekjes zijn zorgvuldig geprepareerd en vervolgens is het overige leer naar binnen geslagen. Ik heb het boekblok er al in gelegd om zicht te geven op het volume en dus de dikte van het boek. ‘Het boekbinden voor allen’ van Maurice van Esschen.
Hier zicht op de voorkant waar twee dikke naden van boven tot bijna onderaan doorlopen.
Heerlijk, erwtensoep! Zeker als mijn moeder hem gemaakt heeft.
Nadat we de cenotaven hebben bekeken lopen we terug
naar de citadel van Orchha.
Eerst genieten we nog van de een drankje, de Chaturbhuj Temple
en de Ram Raja tempel.
Dan, als de zon onder aan het gaan is, wandelen we nog wat
rond in de Citadel.
Er staan veel meer gebouwen dan de grote paleizen.
Hier en daar worden nog restauraties uitgevoerd.
Genieten van de rust, de ondergaande zon en de mooie uitzichten.
De bezwerende kracht van een handafdruk.
Handafdrukken bij de ingang van de Chaturbhuj Temple. De tempel is niet in gebruik maar er zijn relatief veel bezoekers.
Chaturbhuj Temple. Met handafdrukken.
Interieur Chaturbhuj Temple. Een enorm groot monument.
Interieur Chaturbhuj Temple.
De bedoeling is dat de Ram Raja tempel nog open gaat (of misschien was hij hier al open). Vaag in mijn geheugen is iets bijgebleven van dat we de tempel als westerling niet in mochten. Dat komt niet zo vaak voor in India dus ik weet niet hoe betrouwbaar mijn geheugen hier is. De winkeltjes rond het plein voor de tempel waren wel open. Daar heb ik nog doekjes gekocht die men gebruikt om offers te brengen. Ik gebruik ze als zakdoek.
Zijaanzicht van de Chaturbhuj Temple.
Bij het kruispunt citadel, weg naar de cenotaven en de toegangswegen naar de tempels zijn veel winkeltjes. Deze winkel is een soort videotheek. Je kunt er ook films bekijken.
Je kunt er ook je was laten doen in die typische Indiase spelling van het Engels: laundry service.
De brug naar de citadel van Orchha.
In India kom je overal plaatsen regen waar mensen kunnen bidden.
De paleizen in de citadel.
Twee kleinere gebouwen in de schaduw van de paleizen.
We lopen nog langs de paleizen naar de rivier de Betwa. De paleizen liggen in het oranje zonlicht van de ondergaande zon.
Een kleinere gevel in de citadel van Orchha.
Het was er super rustig. Genieten.
De Betwa. De cenotaven liggen een eindje voorbij de brug aan de rechterkant van de rivier.
Dat was Orchha.
De reis gaat nu verder naar Varanasi (Benares).
Het idee kreeg ik van Aaldert De Lange van Boektotaal.
Als je nog weinig ervaring hebt in het werken met leer
en leren boekbanden, maak dan een boekband uit een oud stuk leer.
Van een meubelstuk bijvoorbeeld of een oude jas.
Dat laatste ben ik nu aan het doen.
Voor nu heb ik alles bij elkaar: een tornmesje om de jas te bewerken, het boekblok (met blauw schutblad) en het leren jasje van Claudia Sträter.
Eerst het boekblok schoonsnijden (op maat snijden in mijn snijmachine).
Dan kun je op de gewenste maat de platten (kartonnen basis voor de boekband) en de rug snijden. Dit boekje had misschien zonder rug gekunt. Het boekje is maar dun.
Met kraftpapier worden de losse delen van de boekband aan elkaar gemaakt. Nu heb je een rechte basis voor de boekband. Vast aan elkaar met heel flexibele scharnieren.
Vervolgens snij ik een lap leer uit de jas, groot genoeg voor de boekband en met alle naden zoals ik dat wil.
Dit is van de jas overgebleven.
Niet alleen vertrouwen op meten: ook veel passen. Je ziet dat ik de boekband makkelijk kan maken uit deze lap leer.
Hier zie je de afwerking van dat stuk leer aan de achterkant. De rug bestaat uit een groot aantal stroken die aan elkaar gemaakt zijn. Vandaar de naden. Daar waar naden lopen is ter versterking aan de achterkant een soort band meegenaaid. Ik denk dat dit geen enkel probleem is. Wel heb ik overtollige draden en stroken gaas weggeknipt.
De winkelpui van Drogisterij Adank in de Boschstraat in Breda met altijd een actuele spreuk over de Drop van Joep.
Om de spreuk leesbaar te maken op mijn weblog heb ik deze fotocollage gemaakt. Daarbij heb ik de tekst niet gewijzigd alleen anders naast en onder elkaar gezet. Er is een klein stukje tekst dat hierboven ontbreekt en dat is: (This is fake news).
Twittert Trump aan Kim-Jong-Un,
“Hi little Rocketman,
de Drop van Joep,
dát moet je doen!”
(This is fake news)
Terwijl we terugliepen van de cenotafen naar de citadel van Orchha
gingen we ook langs de Ram Raja tempel. Die was op dat moment gesloten.
Maar wij waren niet de enige die teleurgesteld waren.
Er waren ook bruiloftsgasten die zich blijkbaar niet aangemeld hadden.
Een kleurige vertoning.
Let eens op de voeten van de bruidegom en de vele polssieraden bij de bruid.
De vrouwen van het gezelschap droegen meestal sluiers.
Na even zoeken vond men toch een plaats om de rituelen uit te voeren.
Alfred Birney, De tolk van Java.
Waarom dit boek in de literaire prijzen valt is mij onduidelijk.
Daarmee is niet gezegd dat het boek niet relevant is.
Het boek beschrijft het leven van een man en zijn familieleden in
wat we nu Indonesie noemen. De tijd waarin de gebeurtenissen zich afspelen
is de bezetting door Japan en de politionele acties.
Daarnaast beschrijft het boek het leven van het gezin van de man
uit Indonesie in Nederland na de politionele acties.
Het boek beschrijft dit van verschillende invalshoeken.
Van officiele rapporten, krantenartikelen, officiele brieven van de
mariniers, ervaringen van dader, slachtoffers en betrokkenen.
Een manuscript over de tijd als Nederlands marinier van Indonesische geboorte.
Best complex allemaal en soms schijnbaar ongestructureerd.
Maar het geeft heel goed aan in welke positie mensen kunnen geraken in een oorlog.
Daarom is dit boek relevant. Mensen in Nederland hebben hier vaak
geen voorstelling van.
Denk Syrie.
Vandaag wordt je onderdrukt door Bashar al-Assad, dan door zijn tegenstanders,
dan door IS, dan door een tegenstander van Assad die steun krijgt van Assad.
Dan door een aspirant-lid van de EU en de diverse groepen worden soms wel
en dan weer niet gesteund door grootmachten als Rusland en de USA.
Al die mensen hebben zo hun eigen idee over de regio maar jij krijgt
de bommen op je kop, jouw winkels zijn leeg en er is geen water.
Het boek ‘De tolk van Java’ deed mij erg denken aan het luisterboek
‘Indië vaarwel’ van Pans Schomper.
De Nederlandse gebeurtenissen van de tweede generatie zijn in
‘De tolk van Java’ wel nieuw.
Goed om te lezen, soms langdradig.
Relevant? Zeker maar literatuur?
Toen ik deze week door het Valkenberg in Breda liep, zag ik dat er een belangrijke stap is gezet in het herstellen van de brug. Het grijs zijn de nieuwe stukken die er in de reling gezet zijn.
Begin dit jaar is met een storm een boom omgevallen en die boom
heeft een deel van de karakteristieke reling van de ‘rode’ brug
in het Valkenberg beschadigd.
Zoals hierboven te zien is, heeft de gemeente het herstel opgepakt
en is waarschijnlijk alleen nog een verfbeurt nodig.
De DVD bevat twee zaken: een documentaire over het leven en werk van
Charlotte Salomon en de film gemaakt door Frans Weizs met
min of meer hetzelfde onderwerp.
De documentaire heb ik gezien.
Die is goed maar is inmiddels al weer gedateerd.
Immers die is gemaakt terwijl een deel van het werk van Charlotte
(de brief) nog onbekend was.
De film heb ik niet kunnen afkijken.
Dat kan komen omdat de griep me nogal heeft aangepakt
of omdat mijn analyse correct is en de film wel erg zweverig is.
Mijn advies: haal die DVD uit de handel.
Verkoop in plaats daarvan het boek: Charlotte van David Foenkinos.
‘De overgave’, een ander boek van Japin, heb ik als luisterboek
gehoord en dat was een spannend avonturenverhaal.
Bij ‘Kolja’ slaagt Japin veel minder.
Misschien komt het door de vorm die er gekozen is,
een soort raamvertelling, en die minder spontaniteit toelaat.
Misschien is de ‘onthulling’ van de geaardheid van
Pjotr Iljitsj Tsjaikovski wat te hoog gegrepen.
Wat overblijft is een te gesuikerde versie van Japin’s waarheid.
Prettig om te lezen.
Arthur Japin, Kolja.
Het boek is uit het Engels vertaald door:
Paul Bruijn en Jetty Huisman.
Dat moet apart vermeld worden.
Ik las eerder een boek van deze schrijver in het Engels
en nu in het Nederlands was het alsof ik de tekst in het Engels las.
Er was geen verschil.
Viet Thanh Nguyen. De Sympathisant.
Ik las een bundel met verhalen van dezelfde schrijver in het Engels.
The Refugees. Een mooie verzameling verhalen over Vietnamezen
in Amerika met allerlei dilemma’s.
Maar geen enkele hoofdrolspeler was een ‘zielige vluchteling’.
Hier gaat het over de ervaringen van een groep vluchtelingen.
De hoofdpersoon zit in een wel heel bijzondere spagaat.
Dat maakt het boek steeds verrassend, steeds anders dan verwacht.
Met een bijzondere rol voor ‘Apocalypse Now’ en ‘Heart of Darkness’.
Geweldig boek om te lezen.
Argusvlinder 