Twittert Trump aan Kim-Yong-Un

WP_20180310_11_04_23_ProDrogistJoep

De winkelpui van Drogisterij Adank in de Boschstraat in Breda met altijd een actuele spreuk over de Drop van Joep.


TwittertTrumpAanKimYongUn

Om de spreuk leesbaar te maken op mijn weblog heb ik deze fotocollage gemaakt. Daarbij heb ik de tekst niet gewijzigd alleen anders naast en onder elkaar gezet. Er is een klein stukje tekst dat hierboven ontbreekt en dat is: (This is fake news).


Twittert Trump aan Kim-Jong-Un,
“Hi little Rocketman,
de Drop van Joep,
dát moet je doen!”
(This is fake news)

Gelezen: Valeria Luiselli, Vertel me het einde.

WP_20170926_18_31_46_ProValeriaLuiselliVertelMeHetEinde

Valeria Luiselli, Vertel me het einde. Een essay in veertig vragen.


Alweer een blog over vluchtelingen.
Moet dat nou? Ja, dat moet.

Het vluchtelingen vraagstuk is een van de grote
vraagstukken van onze tijd en veel van de reacties
in de debatten zijn simpelweg te eenvoudig.
Daarnaast zijn er veel overeenkomsten tussen de
gebeurtenissen in Amerika en die we hier in
Europa en op de grens van Europa en Azie zien.

‘Vertel me het einde’ is misschien niet het meest
brilliante boek ooit geschreven maar lees even mee:

De schrijfster is zelf van Mexicaanse afkomst.
Terwijl ze in de Verenigde Staten verblijft maar nog geen
‘green card’ (verblijfsvergunning) heeft, gaat ze aan
het werk als tolk bij een organisatie die Spaanstalige kinderen
helpt, die vanuit Midden-Amerika proberen veilig naar de
VS te komen. Haar man en kinderen
hebben ook nog geen verblijfsvergunnig.

Tijdens de regering Obama neemt het aantal kindvluchtelingen
ineens toe. ‘……tussen april 2014 en augustus 2015 meer dan
102.000 minderjarigen aan de grens waren opgepakt….’

Deze kinderen hebben in hun thuisland te maken met
gebroken gezinnen, drugs, mishandeling, bendegeweld enz.
Daarom gaan ze op de vlucht naar de VS.
Soms naar hun familie die daar al woont.
Tijdens hun reis door Mexico
en over de Amerikaanse grens zijn ze vaak slachtoffer
van bendes, mensenhandelaren, ‘rechtgeaarde’ blanke
Amerikaanse burgers en de politie (aan beide zijdes
van de grens).

Eenmaal veilig in Amerika moet hun zaak voorkomen bij een
rechter. Om de verdediging mogelijk te maken worden
veertig vragen gesteld. De schrijfster stelt dus die
vragen en gebruikt de vragen in haar essay als structuur
voor het boek.
Aan de hand van de vragen vertelt ze het verhaal van zichzelf,
haar gezin en de vluchtelingen.

Een citaat:

De media-aandacht voor de migratiecrisis bood een algemeen beeld en concrete informatie over omvang, maar liet niet zien wat de diepere oorzaken en de gevolgen ervan waren.
De waarom-vraag bleef onbeantwoord.
Het begrip ‘immigratiecrisis’ sloeg alleen maar op de plotselinge toename in de hoeveelheid kinderen die vanuit Centraal-Amerika de Verenigde Staten binnenkwamen.
Vanaf het allereerste moment werd de crisis enkel en alleen gezien als een institutionele hindernis, een probleem waar Homeland Security onder te lijden had en dat het Congres en de immigratierechters moesten oplossen.
In weinig artikelen werd moeite gedaan om het verhaal om te draaien en de crisis te tonen vanuit het perspectief van de kinderen.
Het politieke antwoord op de crisis draaide daarom altijd maar om één vraag: wat moeten we nu met al deze kinderen?
Of botweg: hoe komen we van ze af, of hoe krijgen we ze zover dat ze niet meer komen?

 

De vragen negen, tien en elf op het intakeformulier zijn ‘Vind je het leuk waar je nu woont?’, ‘Ben je hier gelukkig?’ en ‘Voel je je veilig?’
Het is moeilijk voor te stellen dat deze kinderen, die door de overheid als hinderlijk worden gezien en door een groot deel van de gemeenschap waarin ze net zijn terechtgekomen als ongewenste indringers, en die zich weldra voor een rechter zullen moeten verdedigen tegen een uitzettingsbevel, het inderdaad ‘leuk vinden waar ze nu wonen’.
In de media en in een groot deel van het politieke discours heeft het woord ‘illegaal’ de voorkeur boven ‘ongeregistreerd’ en het woord ‘immigrant’ boven ‘vluchteling’.
Hoe moet iemand die gestigmatiseerd wordt als ‘illegale immigrant’ zich hier ‘veilig’ of ‘gelukkig’ voelen?
Maar de kinderen beantwoorden deze drie vragen meestal met ja.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 48-49.

Dan, meer filosofisch:

Er zijn dingen die je alleen maar kunt begrijpen als je ze in retrospectief bekijkt, wanneer er jaren overheen zijn gegaan en het verhaal al is afgesproken.
Voordat dat het geval is, en zolang het verhaal nog verder gaat, is het enige wat je kunt doen het steeds opnieuw vertellen terwijl het zich ontwikkelt, zich opsplitst, met zichzelf in de knoop raakt.
Want voor iets begrepen kan worden moet het vele keren verteld worden, in veel verschillende woorden en vanuit alle verschillende hoeken en door heel verschillende geesten.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 105.

Of ik het met dit laatste citaat eens ben weet ik nog niet.
De tekst klinkt mij wat afwachtend. Maar dat is Luiselli
in het boek en in haar acties (als ik het essay mag geloven)
helemaal niet.

Schrijnend, haast cynisch wordt het wanneer Luiselli
het taalgebruik op de korrel neemt van de mensen die zich met
migratie bezig houden.

De omslag van het boek is eenvoudig maar geeft heel goed
aan in wat voor een positie kindvluchtelingen zitten.
Sommige pijltjes houden, ineens, zomaar op!

Het boek is een uitgave van Das Mag.

Wat mij bezig hield zijn de overeenkomsten tussen
Amerika en Europa die zo duidelijk worden in het boek:
= de historische rol van Amerika en Europa in de landen van herkomst;
= de institutionele oplossingen die we toepassen;
= de harde reactie op de mensen.

Lees dit boek!

Gelezen: Bas Heijne, Onbehagen

Pas geleden kocht ik in een museum (!) dit filosofische werk.
Het is een klein, dun en goedkoop boekje (10 euro).
Eenvoudig geschreven terwijl het over grote issues gaat: Trump, Brexit, Le Pen,
Turkije en onze eigen Nederlandse populistische partijtjes.

Wat heb je nog meer voor aanmoediging nodig om het boekje te kopen en lezen?

Nou vooruit, zomaar een quote:

Begin dit jaar woonde ik een verkiezingsbijeenkomst bij van Donald Trump. Het was nog tijdens de primaries, de locatie was de Verizon Arena in Manchester, New Hampshire. Buiten was het bitterkoud, er was een ware sneeuwstorm aan de gang. Vanwege de veiligheidsmaatregelen moest ik lang, klappertandend, in de rij staan. Het publiek was geduldig op z’n Amerikaans, men stond keurig en ontspannen pratend op zijn beurt te wachten. Er waren veel echtparen bij, maar ook groepjes jonge mannen, en mannen alleen. De meesten behoorden tot wat je in het Engels de lower middle class zou noemen.

 

Binnen in de arena was de sfeer verwachtingsvol, alsof men in afwachting van een spektakel verkeerde. Tussen de zes- à zevenduizend man publiek liep een Trump-lookalike handenschuddend rond. Een man liep langs de tribunes met een bord waarop VOTE TRUMP. KILL CRUZ stond. (Ted Cruz gold op dat moment nog als Trumps belangrijkste politieke rivaal voor het kandidaatschap van de Republikeinen.)

 

Tijdens de zwalkende speech die Trump die avond gaf, regende het beloftes die zich niets van welke werkelijkheid dan ook leken aan te trekken. Kwesties die complex en moeilijk beheersbaar leken, werden in een paar woorden teruggebracht tot simpele frases. Klimaatverandering bijvoorbeeld. Trump: „They want us to talk about climate change. I say: look outside. Luid applaus.

Heijne werd gevraagd om als eerste in een reeks filosofische werken
zijn gedachten te laten gaan over Freuds ideeen van het
lustprincipe en het realiteitsprincipe.
Mij zeiden deze twee concepten niets, maar in de tekst worden ze verklaard
en achter in het boek legt Freud zelf uit wat hij er onder verstaat.

 photo WP_20170509_001BasHeijneOnbehagenNieuwLichtOpDeBeschaafdeMens2016.jpg

Bas Heijne, Onbehagen. Nieuw Licht op de beschaafde mens.


De twee principes worden in het boekje onderzocht en aan het eind geeft
Bas Heijne zijn visie.
Eigenlijk is dit boekje de eerste keer dat ik een samenhangende analyse
van onze tijdsgeest lees. Ik zeg niet dat de analyse van Bas Heijne correct is.
Maar het is een verhaal dat klopt, dat heel veel facetten verklaart in
hun samenhang, die op het eerste gezich tegenstrijdig zijn.
Hij komt mijlen verder dan de meeste commentaren die ik in
binnen- en buitenland heb gehoord of gezien.
Dit boek is zeer de moeite waard!

Brakkensliert in Kielegat

 photo DSC_1919.jpg

Ik was er in ieder geval op tijd bij. Het weer is niet gewelding maar het is niet koud en droog!


 photo DSC_1924.jpg

De kleding snap ik niet bij het thema (Kunde Maot ‘Ouwe?) maar de kleding en schmink zijn gewoon erg leuk.


 photo DSC_1926.jpg

Veel muziek, dirigenten maat houden met eten en drinken, en haring.


 photo DSC_1927.jpg


 photo DSC_1930.jpg


 photo DSC_1931Dirigent.jpg

Dirigent.


 photo DSC_1932Dirigent.jpg

Nog een dirigent.


 photo DSC_1935WieWindtOnsOp.jpg

Wie windt ons op?


 photo DSC_1937.jpg


 photo DSC_1939.jpg


 photo DSC_1940GebroedersTrumpZonderMasker.jpg

De gebroeders Trump zonder masker.


 photo DSC_1941MaotjesHaring.jpg

Maotjes Haring.


 photo DSC_1942.jpg


 photo DSC_1943Spekje.jpg


 photo DSC_1945.jpg


 photo DSC_1946.jpg


 photo DSC_1947SMaot.jpg

Super Maot.


 photo DSC_1950ZeKunneGeenMaotHouwe.jpg

Ze kunne gin maot ouwe.


 photo DSC_1953.jpg


 photo DSC_1955.jpg


 photo DSC_1957MaEnPaTouwe.jpg

Ma Touw en Pa Touw.


 photo DSC_1958GebroedersTrumpMetMaskers.jpg

De gebroeders Trump met masker.


 photo DSC_1961.jpg


 photo DSC_1962.jpg


 photo DSC_1963.jpg


 photo DSC_1964.jpg


 photo DSC_1965.jpg


 photo DSC_1966.jpg

Ze kunne gin maot ouwe want slaon nerregus op.


 photo DSC_1967ZeSlaonNergusOp.jpg


Jaarkaart 2016: Arnon Grunberg

Het idee begon met wenskaarten.
Die gewoonte om familie, vrienden en bekenden met de feestdagen
een wenskaart toe te sturen.
Ik wilde er een zelf maken. Eigenlijk maar 1 exemplaar met daarop
een samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen van het
afgelopen jaar. De eerste versie is af.

Als papier gebruik ik bij deze versie het handgeschept papier
dat ik een paar weken geleden heb geschept bij
Marieke de Hoop in Rotterdam.

De teksten die ik heb gebruikt zijn allebei van Arnon Grunberg.
Zijn teksten zijn vaak zeer scherp, heel erg doordacht en raak.
Ik gebruik zijn reactie op de verkiezing van Donald Trump en
de tekst ‘Willen jullie meer of minder’.

Deze twee teksten symboliseren politiek 2016: isolationisme
(Trump, Brexit, IS, Oekraïne-verdrag, reacties in Duitsland op Merkel
en nog ontelbare andere organisatie en landen die zich (willen)
terugtrekken op hun basis) en de vluchtelingencrises overal
in de wereld. Of het gaat om vluchtelingen in Australie
of Europa. Natuurlijk ook op de verkrampte manier waarop
bijvoorbeeld EU-politici reageren op tendenzen in landen.

De uitspraak over de verkiezing van Donald Trump verscheen
in Vrij Nederland (Mensendokter)

Zeker is dat Trump het aanzien van Amerika heeft geschaad. Ik vrees dat de mensen die op hem stemden, ook tijdens de Republikeinse voorverkiezingen, dat niet beseften. Maar een middelvinger mag kennelijk wel wat kosten.

De colomn over ‘Willen jullie meer of minder Joden’ verscheen
in de Volkskrant op 21-11-2016 (Voetnoot):

Lezers van de Volkskrant, willen jullie meer of minder Joden in dit land? Minder? Dan gaan we dat regelen. Dit land is van ons en niet van de mensen die het van ons willen afpakken en al helemaal niet van de elite.
U begrijpt dat als ik over Joden spreek, ik het over criminele Joden heb en dat zijn er een hoop. Er zijn natuurlijk criminelen die beweren dat ze geen Joden zijn, maar die liegen.

Is dit kwetsend? Ach, laten we niet te snel in een kramp schieten.

Stem op 15 maart aanstaande op onze partij en dan zult u het zien, binnen een paar maanden zijn er stukken minder criminele Joden in ons land.

De vrijheid van meningsuiting moet natuurlijk ook onwelvoeglijke meningen beschermen.

Maar dat u wel weet waar u straks op stemt. Op een partij van hardwerkende Nederlanders die criminele Joden gewoon zat zijn.

Het resultaat is als volgt:

 photo WP_20161222_001ArnonGrunbergWillenJullieMeerOfMinder.jpg

Dit is een proefdruk van ‘Wiilen jullie meer of minder Joden’ van Arnon Grunberg.


 photo WP_20161222_002ProefdrukOpProefpersArnonGrunbergWillenJullieMeerOfMinder.jpg

Nogmaals dezelfde tekst maar dan met de proefpers op de achtergrond.


 photo WP_20161222_003.jpg

Ik begin met alleen deze tekst omdat ik een stuk handgeschept papier heb waar ik maar een kant kant bedrukken. Het papier is na drogen voorzien van een patroon gemaakt met acrylverf. Maar de vilt die gemend is met de katoenvezeld om het papier te maken integreert niet met de katoen. Daarom ontstaan er plaatsen in het papier waarop je niet kunt drukken.


 photo WP_20161222_004.jpg


 photo WP_20161222_005ArnonGrunbergWillenJullieMeerOfMinder.jpg

Ik ben niet ontevreden al is bij deze versie wel veel druk op het papier uitgeoefend.


 photo WP_20161222_006ArnonGrunbergWillenJullieMeerOfMinder.jpg

Het hele stuk papier.


 photo WP_20161222_007Jaarkaart.jpg

De volgende drie versies van de jaarkaart bevatten wel beide teksten.


 photo WP_20161222_008Jaarkaart.jpg

Zoals hier op de letterkast.


 photo WP_20161222_009VerschillendeJaarkaarten.jpg

Ik moet voorzichtiger zijn met de achtergrondkleuren. Vooral de blauwe en zwarte vlekken overheersen te veel.


 photo WP_20161222_010Jaarkaart.jpg