Bij mijn werkplaats in de FutureDome in Breda lag vanmiddag een cadeau. Een verrassing van Sinterklaas en Zwarte Piet. Bijna moest ik me schamen maar dat is te gek voor woorden. Met dit kinderfeest is niets verkeerds aan de hand. Er is wat aan de hand met mensen die dit aangrijpen om hun eigen gelijk proberen te halen. Ik was blij met het presentje!
Begin de dag met een soepje
Begin met erwtensoep
Want een soepje in de morgen
Maakt heel je dag zo goed,
maakt heel je dag zo goed.
Vanmorgen heb ik deze heerlijke erwtensoep of snert gegeten. Super!
Nou zo mooi is het nu ook weer niet.
Het is niet ‘het’ huis. Dickens heeft tijdens zijn leven
op verschillende plaatsen in Londen gewoond.
Het is dus ‘een’ huis van Charles Dickens.
Het adres is 48 Doughty Street.
Terwijl Dickens in dit huis woonde (1837 – 1839)
schreef hij aan de Pickwick Papers, Oliver Twist en
bijvoorbeeld Nicholas Nickleby.
Dit is de kaft van een dun boekje dat door het museum verkocht wordt.
Net als bij veel andere musea beslaat het museum twee panden:
het echte huis van de family Dickens en het huis ernaast.
Het huis ernaast bevat bijvoorbeeld de entree, de winkel en de kassa.
Stap je van het eerste in het tweede huis, dan stap je in het verleden.
Dit is de dining room of eetkamer. Als je een dergelijk huis komt valt meteen op hoe klein en donker de huizen in die tijd waren. De family Dickens was misschien (nog) niet rijk maar onbemiddeld waren ze toen ook al niet meer.
Beroemde portrettekening van Charles Dickens door Samuel Laurence (1837).
Dit is een stukje ‘Downstairs’: de keuken in het Charles Dickens Museum in Londen.
Dat kleine tafeltje (in de glazen vitrine) is een beroemd meubelstuk. Het is de lessenaar die Dickens gebruikte bij zijn publieke lees-/voordrachtsavonden. Dickens droeg zijn verhalen heel graag voor en deed dat veelvuldig met groot succes. Zelfs in bijvoorbeeld de Verenigde Staten.
De salon van de familie Dickens. Leuk hoe iedere kamer, groot en klein, een precies omlijnd doel had. Wat heel gewoon was voor die tijd.
Gratis bezoekersgids. Leuke afbeelding van Charles Dickens.
De foto is niet zo geslaagd maar dit is waar het gebeurde; het schrijven van boeken en artikelen. Het schrijfbureau in de studeerkamer.
In het boek stond van hetzelfde bureau ook een foto. Met betere belichting en zonder ‘afzetting’ geeft dit een goed beeld van de paar vierkante meter die Dickens had om te schrijven.
Dit staat voor een heel dramatisch moment in het leven van Charles Dickens: het overlijden van Mary Hogarth. Ze stierf hier kort nadat de family in het huis was getrokken. Op 7 mei 1937. Ze was zijn schoonzusje.
Dit is dan de ‘Master bedroom’. Slechts een beperkt aantal voorwerpen in de kamers zijn werkelijk uit de tijd van Dickens en waren werkelijk eigendom van de familie. Maar de huidige inrichting geeft een prima beeld van de tijd.
Kleding van Dickens.
Achter het huis is een klein tuintje. Dat gaf me de kans om de achterkant van het huis van Dickens op de foto te zetten.
Dit zijn de twee panden die samen het Charles Dickens Museum vormen in Londen. Links is 48 Doughty Street. Het huis van Dickens. Rechts het pand (met man en fiets) dat de entree vormt van het museum. Je ziet, het weer was best goed die dag en toch waren veel ruimtes in het huis donker.
Ergens heb ik twee foto’s gemaakt tussen het British Museum
en het Charles Dickens museum in Londen.
Ze horen niet bij het British Museum en ook niet bij Dickens.
Daarom een apart bericht.
In Londen kun je meerdere beelden van Gandhi gaan bekijken. Ik heb er in ieder geval twee gezien en sluit niet uit dat er nog meer zijn. Dit is het beeld op Tavistock Square. Het is volgens Wikipedia gemaakt door Fredda Brilliant (7 April 1903 – 25 May 1999).
Zomaar een leuk straatje.
Omdat ik nog geen foto had van het hulpstuk dat ik op de Boek Kunst Beurs in Leiden gekocht heb van IBookbinding, hier een foto van dit eenvoudige, in mijn geval, blauwe hulpmiddel. eenvoudig te maken met een 3D-printer.
Nu alle randen zijn gelijmd en het boekblok in de band is gezet kan het geheel een paar dagen in de boekenpers om goed te drogen. Daarna ga ik nog eens kijken of ik de tekst op de boekband scherper kan krijgen.
Vermoedelijk doe je dat door te hard te rijden.
Veel te hard te rijden.
Gistermiddag. Soort Mercedes SUV. 2 Jonge kerels.
In plaats vanaf het Kasteelplein de Cingelstraat
in te rijden, ramde ze het hekwerk rond het Koningin Wilhelmina Paviljoen.
Werk voor politie, de Koninklijke Marechaussee, takelwagen en brandweer.
Straks ook nog voor de garage en de partij die het hek,
het verkeersbord en de vlaggenstok gaat repareren.
De auto is een stoep op gevlogen om vervolgens een verkeersbord te vernielen en een stenen richel van tussen 20 – 30 cm op te rijden en tegen een metalen hek tot stilstand te komen. Het onderste deel van het verkeersbord zat helemaal in de auto gevouwen. Daar waar je de motor verwacht. Op straat lagen onderdelen.
Dit was de situatie vanmiddag. Je ziet een vloeistofspoor. Waarschijnlijk veroorzaakt doordat de takelwagen de zwaar beschadigde auto weg getrokken heeft om op de wagen te hijsen. Bij het hek zie je een donkere plek. Dat is de vloeistof die uit de auto is gelopen na het ongeluk. De brandweer heeft er nog schuim op gespoten.
Het hekwerk is zwaar vernield. Ook de vlaggenstok heeft een tik gekregen. Dit gebied maakt onderdeel uit van de KMA.
Dat moet met behoorlijk wat kracht zijn gegaan. De weg op het Kasteelplein is maar smal. Dat is ook het geval voor de Cingelstraat. Alleen als je veel te hard rijdt kun je de bocht missen.
Op de stoep zie je een gat in de stoep dat met een te kleine steen is gevuld. Dat is een soort spoedreparatie. Dat is de plaats waar het verkeersbord stond.
Vrijdagavond heb ik de film The Wife gezien.
Het optreden van Glenn Close is prachtig, zoals je dat van haar
kunt verwachten.
De film zelf is maar matig.
Glenn Close in The Wife.
Andere rollen worden gespreeld door Christian Slater, Jonathan Pryce
en Elizabeth McGovern.
Het leukste in de film was nog de quote van de ontvanger van de Nobelprijs
voor literatuur, Jonathan Pryce, die Don Quixote aanhaalt.
Jonathan Pryce speelde in de recente film ‘The man who killed Don Quixote’
van Terry Gilliam de rol van de ‘echte’ Don Quixote.
**
Gister weer bezig geweest met het inbinden van het boek
‘De Bradelbinding’, de 2018 heruitgaven door Rob Koch van
Atelier de Ganzenweide.
Eerst een stuk leer uit de oude tas gesneden. Op maat voor de boekband. De binding wordt een eenvoudige bandzetter. Ik heb nog geen idee hoe de Bradelbinding werkt. Dat hoop ik te leren als ik het boek in elkaar gezet heb. Ik moet dus nog een paar dagen geduld hebben.
Ik wil de tekst ‘Bradel’ op de boekband gaan aanbrengen met de foliepers. Tot nu toe loopt dat niet altijd even goed als ik dat zou willen. Het leer is het stuk waaruit ik de vorm voor de boekband heb gesneden. Je ziet onder aan de foto dat de rits in dit deel van de tas kapot is.
Een paar pogingen. Leuk is te zien dat de resultaten anders zijn afhankelijk van het leer. De tas bestaat uit een aantal stukken en bijvoorbeeld de stukken voor de bodem (boven) zijn steviger dan de soepele zijkanten.
‘Bradel’, verticaal op de boekband, net onder de foliepers vandaan. Hopelijk is het een beetje gelukt.
Ik wil twee naden en verschillende soorten leer op de buitenkant van de boekband krijgen. Daarom heb ik dichter langs de kant van het leer moeten snijden en is een hoek niet helemaal compleet. Daar zie je straks weinig tot niets van omdat dit deel aan de binnenkant van de boekband komt. Maar een heel nauwlettende toeschouwer kan dat later natuurlijk zien.
De randen moeten nog ingeslagen en vastgelijmd worden maar dit geeft al wel een beeld van hoe de boekband er uit gaat zien.
De hele leren bekleding had ik al een keer ingelijmd. De platten zijn daarna tegen het leer gelijmd en nu zijn de randen aan de beurt. Voor het eerst heb ik een stukje gereedschap van IBookbinding gebruikt. Een ‘3D-Printed Corner Cutting Tool’. Werkt perfect. Een eenvoudig idee dat heel goed werkt.
De twee naden in het leer lopen aan de bovenkant en onderkant van de boekband. Dat wil zeggen dat het leer aan de korte kant op deze plaatsen net iets dikker is (dubbel). Daar kan ook het stiksel loslaten door het snijden van de hoeken bijvoorbeeld. Dus heb ik die twee plaatsen even vastgelijmd en met een knijper op zijn plaats gehouden. Morgen zien of ik er mee verder kan. Als straks de boekband gereed is hoop ik de tekst nog wat te kunnen verbeteren.
Ben vandaag begonnen met het ‘bevrijden’ van het boekblok van ‘De Bradelbinding’ uit de boekenpers. Daar zat het nu al een paar dagen in. Het boekje is ingenaaid en gelijmd. Tijd voor het gaas en de schutbladeren.
Dat ging allemaal vrij vlot. Heb de platten en de rug ook gesneden. Ben ook druk geweest met het passen en meten van het leer. Dat tas heeft wel panelen die ooit rechthoekig zijn geweest maar door het vullen en gebruiken van de leren tas staat het leer stiekem een beetje bol. Je krijgt dat ook niet helemaal strakgetrokken. Ik ben benieuwd hoe dat straks met het lijmen gaat.
De leerdressing was de afgelopen dagen niet echt gedroogd. Maar een paar uur niet onder bezwaar deed wonderen. Het leer wordt lichter van kleur maar is tegelijk soepeler. De basis van de boekband ben ik hierboven nog aan het passen en meten. Die is intussen in elkaar gezet. Ik ben met de boekband aan het kijken waar ik het stuk leer het best kan snijden. Grootste probleem is nog voldoende leer te vinden van de tas, die ik kan gebruiken om met mijn foliepers de titel op de band te kunnen zetten.
In het British Museum zie je zoveel moois.
Deze keer een paar voorbeelden uit India en China.
De kwaliteit is fascinerend: Stone bracket sculpture of a dancer, about AD 1100 – 1200, Karnataka, India.
Sandstone sculpture of Harihara, about AD 1000, probably Khajuraho, Madhya Pradesh, India. Khajuraho is schitterend. Ik was daar in 1995. Een heel landelijk gebied. Je kunt er goed fietsen. Schitterende tempels.
Hindoeïsme is voor westerlingen vaak moeilijk.
Maar de kunst helpt ons een aantal klassieke beelden te herkennen.
Wikipedia:
Harihara is the fused representation of Vishnu (Hari) and Shiva (Hara) from the Hindu tradition.
HariHara is een vertegenwoordiging van de samenvloeiing van Vishnu (Hari)
en Shiva (Hara).
Shiva (linkerhelft) is in dit beeld te herkennen aan de Trishula (drietand).
Vishnu (rechts) aan de Chakra (meerdere vormen maar hier ‘wiel’) en Conch (schelp).
Sculpture of Vishnu and Lakshmi, about 1000 – 1100, probably Duladeo Temple, Khajuraho, Madhya Pradesh, India.
Dan nog twee werken uit China. Eerst een prachtig schilderij. Heel groot en daarom past het niet helemaal op de foto. Tang Yin, Thatched cottage in the Western Mountains, 1520, Ming, Jiangsu Province.
Het huis en de eigenaar die we in het huis zien, staan centraal op het schilderij. De eigenaar is de opdrachtgever van het schilderij. Die sfeer in de bergen en met de natuur is geweldig.
Dit is zo fantastisch; de assistent van de Rechter van Hel (the assistance to the Judge of Hell). Ik heb er twee versies van. Deze foto heb ik toch gekozen omdat het dikke pak met de boekrollen er zo prominent bij horen.
Hier komen de kleuren van de baard, handen en gezicht beter in beeld: Figure of an assistant to the Judge of Hell (hoofdletters zijn van mij), Ming Dynasty, about 1522 – 1620, North China.
Een vorige keer was ik hiermee geëindigd. Een van de minder mooi gedrukte teksten heb ik wat bijgeschaafd met ecoline. Nu ga ik dit gebruiken om ‘een vlekje weg te werken’ in het boek dat ik ga binden: De Bradelbinding, heet het boek.
Eerst heb ik de twee helften van de tekst uitgesneden.
Die passen dadelijk prima op twee naast elkaar gelegen pagina’s.
Want op die blanco pagina heb ik een vlekje gemaakt. Met verf. Dat zie je hier bovenaan.
Een tijd terug kocht ik een flesje leerdressing. Die heb ik toegepast op het leer van de tas.
De teksten zijn aangebracht en hebben een tijdje in de boekenpers gezeten. Om goed en gelijkmatig op te drogen. Dan kan het boek genaaid worden.
Eerst prikken. Atelier De Ganzenweide levert altijd een aantal blanco pagina’s mee. Daar heb ik twee katernen van gemaakt zodat ik zowel aan het begin als aan het eind van het boek een paar lege pagina’s heb. Zo kom ik op 6 katernen.
Genaaid. Intussen is de rug ook ingelijmd en ligt het boekje in de boekenpers goed te drogen.
De Shree Durgiana Temple of Shri Durgiana Mandir is bekend vanwege
de zilveren deuren. Dat wist ik niet maar als je de tempel
bezoekt wordt meteen duidelijk hoe bijzonder de deuren zijn.
Bovendien heb ik een zwak voor deuren.
In iedere windrichting is een set (en soms meerdere) van deze deuren te zien. Steeds met wisselende afbeeldingen.
Detail van een van de deuren.
Nog een detail van een deur. Sommige deuren lijken pas gepoetst. Andere zijn wat doffer maar daarom niet minder mooi. we zien daar dadelijk nog voorbeelden van.
Omdat het hier niet zo heel druk was toen we de tempel bezochten konden we tot aan de tempeldeuren de tempel benaderen. Je ziet hier goed de marmeren onderkant en de gouden bovenkant. Wat het metaal precies is dat gebruikt wordt voor de bovenkant weet ik niet.
Detail van het marmer.
Het is niet alles goud dat er blinkt.
Deze deuren hebben ieder drie panelen. Op ieder paneel zit onderaan een schildje met daarop tekst. Ik kan die niet lezen maar ga er maar even van uit dat het een aanwijzing is voor wie of wat er op het paneel wordt afgebeeld.
Paneel van een zilveren tempeldeur.
Deze panelen lijken al een tijdje niet meer gepoetst. Maar daarom niet minder mooi. Sterker nog, deze afbeeldingen zijn minder lieflijk. Eigenlijk mooier.
De volgende blogpost zal foto’s bevatten die wat meer op afstand genomen zijn en die meer van de tempels rond deze centrale tempel, midden in het water, zullen laten zien.
Ik ga een boek inbinden over de Bradelbinding.
De bradelbindingwijze ken ik alleen nog niet.
Dus ga ik eerst het boek inbinden op de meest eenvoudige manier:
de bandzetter.
Dan ga ik het boekje lezen en dan ga ik de bindwijze
eens toepassen.
Maar nu eerst inbinden.
Vanochtend heb ik besloten de bekleding van de band te
gaan maken van een oude leren tas.
Die heb ik een tijd geleden al uit elkaar gehaald.
Dat gebruikte leer is niet meer egaal van kleur. Daardoor krijgt zo’n tas (en dus ook de boekband) meer karakter. Ik ga proberen een paar naden zichtbaar op de boekband te krijgen.
In het stuk dat ik ga gebruiken zit ook de bodem van de tas. Die is aan de binnenkant extra verstevigd (het witte gedeelte op de foto). Het is een soort foamlaag van een paar millimeter. Die maakt die bodem ook minder flexibel (en dikker) dus die moet er uit.
Nu die extra bodemlaag eruit is zijn ook de naden aan de randen weer zichtbaar. Ik ga het leer onder bezwaar leggen in de hoop dat het stuk in zijn geheel wat vlakker wordt. Maar een paar uur onder bezwaar tegen jaren in een naad gestikt gezeten te hebben…..
Even passen. Het stuk leer in in ieder geval groot genoeg. Nog wel even nadenken hoe een titel op het leer te krijgen zonder al te veel leerafval te maken.
Bij het vouwen van het boek heb ik verf tussen twee katernen gekregen. Daarom heb ik het plan opgevat om op de twee blanco pagina’s een afbeelding op te nemen. eerste poging is een lino opnieuw af te drukken, nu met twee kleuren gelijktijdig, die ik een jaar geleden maakte.
Maar misschien ga ik de naam van de binder in het boek opnemen.
Het boek is overigens geschreven door Johann C. Denninger.
De versie die ik ga inbinden is de versie van Atelier de Ganzenweide,
van uitgever Rob Koch.
De onlangs gekochte drukletters kan ik niet kwijt in een letterbak. Dat neemt te veel ruimte in beslag. Daarom dat ik ze maar even in een emmer opsla.
Aan Willemien van Gogh
Parijs, eind oktober 1887
Brief nummer 574
Waarom zijn godsdienst of regt of kunst zoo heilig. Menschen die niets anders doen dan verliefd zijn zijn misschien ernstiger en heiliger dan zij die hun liefde en hun hart opofferen aan een idee.
…
Groet moe regt hartelijk voor me.
Vincent
In Amritsar is een soort tweede ‘Gouden tempel’ ontstaan.
Wanneer de renovatie gestart is weet ik niet maar op Wikipedia
is te lezen dat het plan was om die in 2015 af te ronden.
In 2016 was dat nog niet helemaal afgerond.
Onderdeel van de renovatie was om de tophelft van de tempel
te bedekken met een gouden of goudkleurige bekleding.
Die was in 2016 al wel gereed.
De Shree Durgiana Temple is een Hindoetempel gewijd aan Durga.
Als een riksja ons afzet is het niet meteen duidelijk waar het tempelcomplex is. Er zijn nogal wat open ruimtes.
The temple and its precincts are under a beautification programme since 2013, which is planned to be completed by 2015. This will provide more space for worship both inside and outside the temple premises. As per the Master Plan prepared for reshaping the environment around the temple, 55 properties have been acquired with adequate compensation package and demolished for the purpose of development works. Under this plan a multi-storied parking complex, an open-air theatre, a shopping complex and other facilities are under construction.
Er is een verfraaiingsprogramma aan de gang sinds 2013 met
het doel om in 2015 gereed te zijn.
Er zal meer plaats ontstaan voor de pegrims, zowel in als buiten de tempel.
Er is een Master Plan om ook de omgeving van de tempel aan te pakken.
Daarvoor zijn 55 gebouwen gekocht en gesloopt met als doel het gebied
opnieuw te ontwikkelen.
Er komt een parking met meerdere verdiepingen, een openluchttheater en
een winkelcentrum.
Maar we vinden een plaats om onze schoenen achter te laten en de ingang. We zijn er niet alleen maar de drukte die we eerder zagen bij de Sri Harmandir Sahib is hier nu niet.
Achtergrondinformatie en gedragsregels.
Met het gezicht naar de ingang staat er een standbeeld van een van de oprichters van dit complex: Guru Harsh Sahai Mal Kapoor.
Versiering boven de ingang.
Een eerste blik, vanuit de verte, op de tempel.
In het poortgebouw zien de mozaïeken tegen het plafond er nog erg fris uit. Hemelse figuren.
De rechterhelft. Misschien kort daarvoor gerenoveerd.
En een pauw in de hoek.
De tempel werd ook wel de ‘Silver temple’ of Zilveren tempel genoemd. Dat was vanwege de deuren van zilver. Een beetje zoals deze deuren van de ingang. Dit is de linkerdeur.
Dit is een detail van de rechter deur. Op het schild staat een datum 1 december 1981.
Dit is die grote rechter deur.
Waarom de eerste foto van de tempel deze ‘halve’ foto is kan ik me niet meer herinneren. Maar overzichtsfoto’s van de tempel volgen in een latere post. Maar hier is al te zien dat het onderste deel van het gebouw met marmer is bedekt en de bovenste helft met goud.
Daar zie je dan dergelijke afbeeldingen en versieringen.
Ik kan haast niet wachten op de volgende blog over deze tempel.
Uit Klein-Azie en India.
Stond een beetje opzij. Er is ook zoveel te zien. Ik ben vergeten het bordje te fotograferen maar het roept beelden op van de Ishtar gate.
China, Sancai figures from Tomb of Liu Tingxun who died AD 728.
Wikipedia:
Sancai (literally: “three colours”) is a versatile type of decoration on Chinese pottery using glazes or slip, predominantly in the three colours of brown (or amber), green, and a creamy off-white. It is particularly associated with the Tang Dynasty (618–907) and its tomb figures, appearing around 700.
Sancai of letterlijk ‘drie kleuren’ is een aardewerk in bruin (of amber),
groen en een roomkleurig wit. Wordt in verband gebracht met de Tang dynastie,
in het bijzonder bij grafbeelden.
Shiva Maheshvara, green chlorite, AD 700 – 900, Kashmir.
Vishnu and his consorts within an arched temple niche, Pala Dynasty, about AD 1000, East India.
Detail.
The divine couple Shiva and Parvati, 1200 – 1300, Orissa, India.
The Three Puri Gods, Jagannatha (right), Balabhadra (left) and Sister Subhadra (centre), 1700 – 1800, Puri, Odisha.
Stone panel of an elephant and riders, about 1200 – 1300, Karnataka, India.
Super mooi!
Er volgt nog meer.
‘De Bradelbinding’ is een klein boekje dat ik kocht van Atelier De Ganzenweide. De boekbinder en uitgever Rob Koch verzorgt met enige regelmaat boeken in losse katernen. die kunnen wij hobby boekbinders dan voorzien van een mooie binding en boekband. Hier zie je dat ik begonnen ben met de katernen te vouwen. Niet alle bladen zaten op de juiste volgorde in mijn setje.
Op de website van De Ganzenweide is uitgebreid de ontstaansgeschiedenis
van deze uitgave te lezen.
Het eerste deel van de tekst op die webpagina gaat als volgt:
De uit Duitsland afkomstige boekbinder Alexis Pierre Bradel (spreek uit Bradèl) maakte aan het eind van de 18e eeuw in Frankrijk furore met een vereenvoudigde Duitse bindwijze, hier in België en in Nederland genoemd de Bradelbinding.
Johann Denninger (1916-1996), roepnaam Han, was een bekwaam en enthousiast handboekbinder, die zeer geïnteresseerd was in de verschillende technieken van het boekenbinden. Samen met zijn eega Jeanneke Denninger trok hij door Europa langs bibliotheken, ateliers en antiquaren, op zoek naar boekbanden, van door en volgens Bradel gebonden boeken.
Han Denninger stond als mede-oprichter aan de wieg van de Nederlandse Handboekbindersliga en de Stichting Boekbehoud, welke twee organisaties zo’n tien jaar geleden samen gingen tot de Stichting Handboekbinden.
In 1990 produceerde Han Denninger een interessant boekwerkje waarin hij verslag deed van zijn zoektochten naar de Bradelbanden en waarin hij een beschrijving gaf van hoe te binden volgens Bradel.
De zoon van Han en Jeanneke, Charleshan, was ook betrokken bij de productie, hij tekende alle verhelderende illustraties in het boekje.
Maar het boekje is niet meer verkrijgbaar.
Tot de uitgave van Atelier De Ganzenweide dus.
Als ik het ingebonden heb, ga ik het eens goed lezen.
Op de Boek Kunst beurs, afgelopen weekend, kocht ik wat houten letters.
Een beperkt aantal, verschillend van grootte en lettertype.
Ik kan er in ieder geval 1 woord mee maken: Argusvlinder.
Vandaag heb ik die tekst afgedrukt, met drie kleuren.
De letters zijn niet perfect meer maar ik ben niet ontevreden
met de resultaten. Het worden mooie boekbanden of stofomslagen.
Van het drukwerk heb ik een paar foto’s gemaakt.
Er zijn meer afdrukken maar die ga ik eerst nog wat
verder bewerken en daarvoor moeten ze eerst drogen.
Sommigen van de letters zijn een heel klein beetje minder hoog dan de andere. Een heel klein stukje papier verhielp dat probleem. Ik kan de letters ‘R’ eens verwisselen. Dat past misschien beter in het woord ‘Argus’. Daar is de ‘R’ nu erg groot en breed.
Ik verdenk de ‘I’ ervan een omgedraaid uitroepteken te zijn. Maar dat is wel grappig.
In het begin heb ik met rode inkt gedrukt Daarna heb ik geel ingezet voor de tekst ‘Argus’. Die kleuren lopen dan mooi door elkaar.
Het lijkt zwart maar deze inkt is donkerblauw. De verschillende letter groottes en types maakt het wel speels.
Het is een wereld op zich zelf: Chinees porselein.
Er is erg veel van, veel is fantastisch mooi en van een hoge kwaliteit.
In het British Museum is er een aparte afdeling voor het Chinees porselein.
De kasten staan er eivol en waarschijnlijk hebben ze nog veel en veel meer.
Dish with eleven boys at play, Wanli, Jingdezhen, 1573 – 1620. Het thema van deze schaal ” is een bekend thema in de Chinese kunst. In allerlei kunstvormen komt het terug.
Ook dergelijke afbeeldingen behoren bij de klassiekers: Serving dish with fencai peaches, Jingdezhen, 1723 – 1735.
Wikipedia:
Famille rose (known in Chinese as Fencai or Ruancai, meaning ‘soft colours’, and later as Yangcai meaning ‘foreign colours’) was introduced during the reign of the Kangxi Emperor (1654–1722), possibly around 1720. It used mainly pink or purple and remained popular throughout the 18th and the 19th centuries, also being widely adopted by European factories.
Famille rose enamel ware allows a greater range of colour and tone than was previously possible, enabling the depiction of more complex images, including flowers, figures and insects.
Dus Fencai slaat op de techniek die het mogelijk maakte veel genuanceerder,
een breder scala aan kleuren te gebruiken.
Het werd geïntroduceerd tijdens de regeringsjaren van Keizer Kangxi.
In het klassieke China zijn de zon en de maan erg belangrijk. Dit flesje heet dan ook een maanfles of ‘Moon flask’. Prachtige afbeelding, heel verfijnd van kleur.
Twee wierrookbranders in de vorm van olifanten.Incense stick holders, Zhangzhou, White ware, 1600 – 1949. Beetje ruime datering.
Argusvlinder 