Dit boekje kwam ik tegen in het Chassé Theater in Breda. Het is gemaakt in het kader van de herdenking van de Kristallnacht. Op de nacht van 9 op 10 november 1938 begonnen de fascisten in Duitsland met geweld de openbare jacht op de Joodse medeburgers. Het boekje bevat naast een paar beschouwende teksten de namen en adressen van Joodse burgers van Breda die de oorlog niet overleefden.
Als je het boekje ergens tegenkomt, neem er een mee en lees het.
Wat vind ik precies van de film die in afgelopen week zag.
Film is misschien niet het juiste woord. Documentaire lijkt me beter.
Maar dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik worstel een beetje met mijn reactie.
Je leest zo gemakkelijk recensies waarbij grote woorden
het blad vullen.
Maar dit optreden is sensationeel.
De energie, de vervoering, spat van het doek.
Van Aretha, de bezoekers, het koor, de cameramensen.
De magere technische kwaliteit van de beelden doet er niet toe.
Kijk hoe Sydney Pollack, terwijl hij door de zaal loopt,
zijn cameramensen aanstuurt, aanvuurt, om met handcamera’s
waarvan met de hand de lens steeds moet worden ingesteld,
in een kerk die nauwelijks voorbereid is op opnames,
een film probeert te maken.
Tegelijk zie je het fantastische resultaat
als een soort picture in picture.
Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat mijn achting voor
Mick Jagger en Charlie Watts (aanwezig bij de tweede avond van het concert)
is gestegen.
De naam ‘Amazing Grace’ ligt wat mij betreft iets te veel voor de hand.
Ik hies voor ‘Climbing Higher Mountains’.
Amazing Grace, Aretha Franklin.
*****
Onlangs stond deze ingezonden brief in het NRC. B. Rietveld gaat in op de emotie die steeds maar de boventoon voert in discussies. Deze lezer doet dit door te wijzen op woorden in ingezonden brieven die op 1 dag zijn gepubliceerd. Het fenomeen is een tijdsbeeld dat 2019 karakteriseert.
Daar heb ik niets aan toe te voegen.
Aan het centrale plein van Quetzaltenango zit een terras van een cafe/restaurant op behoorlijke hoogte. We gingen er wat drinken. In de avond is het op deze hoogte (2300 meter boven zeeniveau) behoorlijk koud. Maar het uitzicht op het plein is leuk.
In de ochtend is het plein zonovergoten, gelijk een stuk warmer.
Aan het plein ligt Café Barista. We zouden na de ochtend vertrekken dus bleven in de buurt van het plein en dronken hier koffie.
Binnen een heel modern ingericht pand.
Quetzaltenango ligt in de heuvels (vulkanen).
Op de foto zie je niet al die verschillende soorten politie en militairen die je steeds maar weer voorbij ziet komen. Met volle bewapening.
In een hoek van het plein staan steeds marktkramen. Een heeft wel een heel bijzonder product.
Appels van het merk Rembrandt. Wat doet die leeuw daar bij? Washington State Apples.
Blijkbaar is Washington State (de staat Washington in de VS)
een hele goede plaats om appels te kweken.
Nooit geweten.
We bekijken de kathedraal nog eens wat beter.
Iglesia del Espiritu Santo
The original Espiritu Santo church, now a cathedral,
was the second church built in Guatemala (1532) bij order
of Monsignor Francisco Marroquin. The baroque style colonial facade that remains today, built at the end of the seventeenth century, was not part of the original structure.
The Franciscan convent that was located adjacent to this building was from the same period.The convent and church were demolished sometime
between the end of the nineteenth century and
beginning of the twintieth century. Only the church
facade, bell tower, and Virgen del Rosario chapel
were left standing. In March 1905, the parish priest
intervened to halt the demolition of the bell tower,
saying that “..it would be difficult to find an
appropriate location for the bells.” The neoclassical
structure of the present day cathedral, designed by
the architect Alberto Porta, was built in the 1900’s.
Er was hier al een kerk in 1532.
Die is bijna helemaal vernield bij aardbevingen.
Bij de sloop van de kerk is een deel van de gevel, de klokkentoren
en de Virgen del Rosario-kapel blijven staan.
Men wist niet waar anders de klokken in onder te brengen.
Op de plaats van het Franciscaans klooster is de huidige kerk gebouwd.
Alberto Porta is de Italiaanse architect die de kerk ontwierp.
Wat deze tekeningen precies voorstellen en hoe oud ze zijn, werd me niet duidelijk.
Aan het andere eind van het centrale plein lag ons hotel. De gevel is niet groot maar het hotel was dat wel.
Dit is een passage, een oude vorm van een winkelcentrum. Er zitten nu vooral veel horeca gelegenheden.
In de avond was het hier helemaal vol: Pasaje Enriquez.
Photo of the Military Headquarters, known as the
Comandanoia de Armas, during the second half
of the nineteenth century.
This buikding was later demolished, in
order to build the Pasaje Enriquez.Pasaje Enriquez, the first shopping
center in Quetzaltenango, shortly
after its completion.
Prior to the construction of Pasaje Enriquez, this was the site of the Casa Real, also known as the Casa de los Corregidores, and, later, the Comandancia de Armas. In 1986, Juan B. Enriquez requested permission from
City Hall to close off the portals in front of his house in order to incorporate stores. Construction began in 1899,
under the direction of the Italian architect Alberto Porta. The engravings were done by the artist Luis Liutti.
Zo kijk je dan weer naar het centrale plein.
Feliz Navidad op de ruiten van een van de gelegenheden in de passage.
In het hotel konden ze er ook wat van. Tijd om naar Chichicastenango te gaan.
Inge Wijde, pseudoniem van kunsthandelaar A.J. Boer, Kluchten en drama’s in den kunsthandel. Het exemplaar is misschien niet de mooiste die je er van kunt krijgen. Maar ik kocht de drie boeken die ik de afgelopen dagen liet zien voor 2 euro. Het gaat hier om de derde druk uit 1946.
Voor mij was de vraag: wie is die Inge Wijde?
Veel informatie kon ik er niet over vinden behalve dan in een artikel
van Lien Heyting in het NRC:
Lien Heyting, 31 december 1993, NRC:
De meester-vervalser
A.J. Boer, de eigenaar van de Haagse kunsthandelaar Oudt-Holland, waar Eterman voor en na de oorlog zijn doeken exposeerde, heeft op het toneel van de kunstvervalsingen een merkwaardige rol gespeeld. Onder het pseudoniem Inge Wijde publiceerde hij in 1944 het boekje Kluchten en drama’s in de kunsthandel. Hierin beschrijft hij een kunsthandelaar die een stroom vervalsingen onder ogen krijgt. Inge Wijde constateert: ‘De Rembrandtjes, de Frans Halsjes, de B.C. Koekkoeks, de Schelfhouten, de Marissen en Breitners worden verhandeld of het knikkers zijn. Het publiek koopt ze gretig, of ze mooi en echt zijn is een ander verhaal. Voeg daarbij dat een groot deel koopt in de verbeelding zelf te kunnen beoordeelen wat goed of slecht, valsch of echt is, dan begrijpt u dat het een dikke tijd voor de kunstzwendelaars en voor de vaak even gevaarlijke amateurs en gentleman-dealers is.”
Aan Ed Gerdes, tijdens de oorlog hoofd van de Afdeling Beeldende Kunsten bij het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten, meldde A.J. Boer in 1944 in een likkerig briefje dat hij zijn boekje geschreven had ‘in het directe belang van cultuurkamer en publiek’. Hij had het niet onder eigen naam gedaan, zo voegde hij hieraan toe, omdat het dan reclame voor zijn eigen firma geweest zou zijn.
Probeerde Boer met zijn publicatie op sluwe wijze tegenover de nationaal-socialistische autoriteiten de aandacht af te leiden van zijn eigen handel en wandel, zijn blazoen te zuiveren door zich voor te doen als een handelaar die niet meedeed aan de verlakkerij en deze juist manmoedig aan de kaak stelde? Het zou wel buitengewoon doortrapt zijn geweest.
Haagse antiquairs die Aad Boer nog gekend hebben, beschrijven hem als ‘een mannetje dat in schilderijen deed en daar dik zijn geld mee verdiende’. Dat hij in de oorlog handel dreef met de Duitsers staat volgens hen vast: ‘Als je, zoals hij, een open zaak had, kwamen er Duitsers binnen. En die kochten, vooral wanneer je oud-Hollandse kunst kon aanbieden.”
De veronderstelling dat A.J. Boer in zijn kunsthandel Oudt-Holland de vervalsingen van Eterman te gelde maakte, ligt voor de hand. Maar hier tasten we in het duister. Er waren talloze mogelijkheden voor Eterman om zijn meesterwerken te slijten. In Den Haag was bijvoorbeeld van enkele veilinghuizen bekend dat ze zich niet bekommerden om de herkomst van de vele oude schilderijen die ineens opdoken.
Als Boer wel medeplichtig was aan de verkoop van Etermans namaaksels, dan zou men zelfs kunnen opperen dat het een daad van vaderlandsliefde was om de Duitsers met vervalsingen af te schepen. Als dit zo zou zijn, dan was zijn boekje en het briefje aan cultuurbaas Gerdes dubbel doortrapt.
Op Wikipedia vind je het volgende over Eterman:
Joannes Mathias Diekmann (Den Haag, 18 november 1889 – aldaar, 22 april 1955) was een Nederlands kunstschilder en meestervervalser.
Diekmann is niet erg bekend geworden met zijn schilderijen, maar behoorde tot de vriendenkring van Marten Toonder. Marten Toonder besteedde in zijn memoires veel aandacht aan de in mystiek geïnteresseerde schilder. Diekmann was de inspiratie voor de stripfiguur Terpen Tijn in de Bommelsaga.
Diekmann werkte onder het pseudoniem Eterman, maar signeerde zijn schilderijen ook met namen van 17e-eeuwse Hollandse meesters. Hij stond bekend als meestervervalser.
Het boek is origineel verkocht door een boekhandel in Middelburg: W. de Jong, voorheen F.P. d’Huy.
Van die boekhandel vond ik op internet de volgende afbeelding. Het is een ansichtkaart van de Lange Burg in Middelburg met helemaal rechts vooraan op nummer 26 de boekhandel van d’Huy in beheer door W. de Jong.
Op de website van Lukas de Jong staat een ansichtkaart van Middelburg
met daarbij de volgende tekst:
Lange Burg, vanaf de Markt naar de Groenmarkt, geheel rechts nr.26, boekhandel van d’Huy in beheer door W. de Jong, Wal 1. bron: Kees d’Huy
De titelpagina vermeldt de tekenaar die de mooie illustraties maakte: Pol Dom. De foto’s in het boek zijn van A. Dingjan. De uitgever is Nederlandse Uitgeversmaatschappij N.V., Leiden.
Achter in het boek staan dan nog 10 adviezen van de schrijver: De tien geboden voor den kunstkooper.
1. Bewonder eerst het werk….dan de signatuur.
2. Beter een goede reproductie dan een slecht schilderstuk.
3. Lees over kunst, ga kunst zien en ook gij zult gaan begrijpen.
4. Kunst is altijd goedkoop, rommel steeds te duur.
5. De naam is te vervalschen….een genie nooit.
6. Het goede werk van den kleinen meester is vaak beter dan het slechte van den grooten.
7. Verzamel schilderijen, geen namen.
8. Wees met kunst nooit eenzijdig, waardeer het goede uit alle tijden.
9. De waarde van een kunstwerk is met liefde uit te drukken….niet met cijfers.
10. Een kunstwerk is bestemd voor de eeuwigheid, verzorg het dus als gold het U zelf.
Aan het eind van het boek staat dan nog een serie voorbeelden van waar het mis gaat in de handel. Ik koos dit voorbeeld met een werk van Petrus van Schendel (rechts) en dat van een tijdgenoot/navolger (links).
Dan moet ik het boek nog lezen!
De tekeningen in het boek zijn heel grappig.
Ik hoop dat de tekst dat ook is.
Al eens eerder was er werk van deze kunstenaar te zien
op mijn weblog. Deze week stuitte ik op een tentoonstellingscatalogus
uit 1952 van het Stedelijk Museum Amsterdam.
De tentoonstelling was van 9 mei tot 30 juni 1952.
Een klein boekje met een inleiding, een serie foto’s van werk van
Rouault en een lijst met 91 werken waarvan ik uit ga dat die
te zien waren en een levensbeschrijving.
Ik maakte een keuze uit de zwart/wit foto’s.
Georges Rouault, cat. 15, Odalisque, olieverf op doek, 1907.
Georges Rouault, cat. 22, Les Fugitifs, Gouache, 1911.
Georges Rouault, cat. 32, L’apprenti ouvrier (de leerjongen), olieverf op doek, 1952.
Georges Rouault, cat. 30, Gilles, papier, 1914 – 1930.
Georges Rouault, cat. 35, Le Christ aux outrages of Christus gesmaad, olieverf op doek, 1932. Toen ook al in MOMA.
De doeken zijn echt niet zo zwart/wit als de foto’s tonen.
Dat werd veroorzaakt door financiële beperkingen in 1952.
Dit is de foto van het werk van MOMA:
Georges Rouault, cat. 38, Crucifixion, olieverf op doek, 1938.
Georges Rouault, cat. 46, Tête du Christ, 1937 – 1938.
Georges Rouault, cat. 55, Les Juges of Rechters, olieverf op doek, 1939 – 1948.
Gisteren vond ik drie boeken bij de Kringloopwinkel; in Breda.
De eerste was gisteren al op mijn weblog te zien.
Vandaag het tweede.
Nu ik er nog eens over nadenk toon ik ze niet in de volgorde
dat ik ze vond. Ik toon ze in de volgorde van vermeend belang
voor mij.
F. Schmidt-Degener, Rijksmuseum – Gids met afbeeldingen. Maart 1938. Het boek heeft een kaft met vlekken en ezelsoren. De omslag zit op een aantal plaatsen los. Daar is nog wel iets aan te doen. Het boek is intensief gebruikt. Het lijkt wel of het boek werkelijk als naslagwerk in het museum is gebruikt. In de ‘naamlijst van kunstenaars’ staan met potlood aantekeningen en veel kunstwerken staan afgevinkt.
Wikipedia:
Frederik Schmidt Degener (Rotterdam, 10 december 1881 – Amsterdam, 21 oktober 1941) was van 1908 tot 1921 directeur van het Museum Boijmans in Rotterdam en van 1921 tot 1941 directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam. Daarnaast was hij kunsthistoricus, essayist en dichter.
Nog even een opmerking.
Ik noem Frederik Schmidt Degener hier als schrijver van de catalogus
maar tot nu toe ben ik zijn naam alleen tegengekomen onder de inleiding.
Op Delpher wordt M.C. Schoch genoemd als co-auteur.
Van deze persoon kan ik op Internet of op de website
van het Rijksmuseum niets vinden behalve dat het Rijksmuseum een exemplaar
van hetzelfde boek heeft.
Dit vond ik erg leuk. Er zitten 2 plattegronden in met beschrijving van de zalen: 234 Rembrandt’s Schuttersoptocht, bladzijde 41 (wij zouden nu zeggen de Nachtwacht). Daarnaast is in het rood de looproute aangegeven. Dit is te zien op deze plattegrond: Hoofdverdieping, kunst der 15e, 16e en 17e eeuw.
De tweede plattegrond met de benedenverdieping en de Drucker-uitbouw.
Wikipedia:
De Druckeruitbouw is een gebouw van het Rijksmuseum Amsterdam, geopend in 1909, om de collectie Drucker-Fraser, een kunstcollectie van ‘moderne’ negentiende-eeuwse kunstwerken van de Haagse school, afkomstig van het kinderloze echtpaar J.C.J. Drucker-Fraser, tentoon te stellen. Tot dan stond een deel van de huidige collectie sinds 1904 in het Fragmentengebouw, maar daar was plaatsgebrek. In 1913 werd begonnen aan een uitbreiding, die in 1916 gereed kwam.
…
In 1996 is de Druckeruitbouw door architect Quist met het fragmentengebouw gerestaureerd tot de Zuidvleugel, tegenwoordig de Philipsvleugel. Tijdens de verbouwing van het Rijksmuseumgebouw in 2003-2013 was de Zuidvleugel de hoofdtentoonstellingsruimte. Sinds 2014 is er onder meer het restaurant RIJKS® gevestigd.
In de gids is een hele serie foto’s van werken opgenomen.
Meer details gaan volgen.
Al een tijdje zoek ik een aambeeld, of iets dat je als
aambeeld kunt gebruiken (stuk spoorbiels of eigenlijk ieder
stuk massief staal).
Wie weet, dacht ik, misschien hebben ze iets bij de Kringloop.
Drie boeken vond ik er.
Dit zag ik als eerste: een catalogus uit 1952 over een tentoonstelling van het werk van Georges Rouault in het Stedelijk Museum in Amsterdam.
Wikipedia:
Georges Rouault (Parijs, 27 mei 1871 – aldaar, 13 februari 1958) was een Franse expressionistische en fauvistische schilder.
Binnenkort meer over deze catalogus geschreven door Georges Salles en Lionello Venturi.
Wikipedia:
Georges Salles (24 September 1889 – 20 October 1966) was a 20th-century French art historian.
Lionello Venturi (25 April 1885, Modena – 14 August 1961, Rome) was an Italian historian and critic of art. He edited the first catalogue raisonné of Paul Cézanne.
In een overzicht met werken van zijn hand wordt het volgende genoemd:
‘Rouault: biographical and critical study, 1959’.
Binnenkort meer over dit boek en de twee andere die ik kocht.
Dit is de status van afgelopen maandagochtend.
Op 21 december 2018 bezochten we, als een soort tussenstop, Quetzaltenango.
Wat een prachtige naam voor deze kleine stad in Guatemala
in een heuvelachtige omgeving.
Geen heel bijzondere stad maar het was er goed toeven.
Het weer was overdag goed. In de avond werd het kouder.
Het hotel lag aan het centrale plein in de stad.
We kwamen er aan ruim op de middag.
Daar zijn de volgende foto’s van.
Deze foto maakte ik onderweg van Guatemala City naar Quetzaltenango.
Het is goed te zien dat dit deel van Guatemala vulkanisch is.
Onze kamer in het hotel keek uit op het centrale plein van de stad. De kerstverlichting hing al overal en ook voor ons raam. Het is dus geen uitzicht uit een gevangenis.
Dit is beter. Rechts een grote, versierde kerstboom. Links aan het plein (niet op de foto te zien) ligt de grote kerk van Quetzaltenango.
Een ander uitzicht vanuit het hotel. Nu zijn de koepels van die grote kerk rechts van het midden te zien. Maar het gaat op deze foto vooral om het landschap.
In de stad is ook een markthal en dit is een straat daar in de buurt.
Een groentekraam buiten bij de markthal.
De plaats is niet heel toeristisch. Er zijn dan ook niet veel gelegenheden in het centrum om eens culinair te gaan genieten. We hebben er natuurlijk wel gegeten maar de meeste gelegenheden hadden het karakter van fast food.
In de markthal waren ook heel wat kramen met vlees.
De grote kerk van Quetzaltenango bestaat uit twee stukken: een soort losstaande oude gevel met daarin een kapel en een moderne kerk. Die twee zijn tegen elkaar gebouwd. Hier zie je links de oude gevel en rechts de moderne kerk.
Dit is de oude gevel. De meeste verkopers van souvenirs hebben lokale toeristen op het oog. Dat maakt het allemaal geel relaxed.
Een stukje van het centrale plein af zie je deze voetgangersbrug.
Op het centrale plein is het druk. Veel mensen gaan vanwege de kerstdagen naar de kerk. Een deel van die mensen zijn traditioneel gekleed.
Als je aan het leer begint ziet het boek er al snel als een heel interessant object uit. Hier pas ik het boek nopg eens nadat ik het leer op maat heb gesneden.
Deze middeleeuwse binding met houten platten heeft geen versterking op de rug. Dus het leer wordt direct op de katernen bevestigd. Dus zie je de oneffenheden van de rug door het leer heen. De leren riempjes vormen de ribben op het boek. Dit zet ik niet extra aan met een vouwbeen. De uitstraling blijft dan zo natuurlijk mogelijk.
Het leer is aan de houten platten en de rug bevestigd. Ik maak de omslagen niet zoals Goddijn beschrijft: zoals we een boek kaften. Ik heb een methode geleerd die een mooi resultaat geeft en daarom pas ik die hier toe. De eerste dummy had wel omslagen zoals het kaften van het boek. Die twee uitvoeringen kan ik dan straks nog eens goed vergelijken voordat ik aan Van den vos Reynaerde begin.
Hier zie je dat het leer voorbereid is om de omslagen te maken. Overigens beide teksten (The Art of Bookbinding en Van den vos Reynaerde) zijn beide uitgegeven door Atelier de Ganzenweide.
Even het boekbeslag passen als de omslagen goed vast zitten. Het boek laat ik nu een paar dagen goed drogen. Dan moet ik de kapitalen aan het boek maken, dan ga ik het beslag en de sluiting afmaken en bevestigen. Leeslint?
Dit is een Nobelprijs-winnaar, voor literatuur. Het boek in zijn hand, achter zijn rug verliest bladen. De beelden van Max Leiva die ik op internet vond, hebben vaker een dergelijke houding, dynamiek, kracht of spanning. Dit beeld staat aan de Avenida Las Américas in Guatemala City en stelt Miguel Angel Asturias voor.
Octubre 1999. Premio Nobel de literatura en el centenario de su nacimiento. Nobelprijs voor literatuur in het eeuwfeest van zijn geboorte. In de ochtend has de gids ons door deze straat gereden naar het uitzichtpunt. De eerste foto’s van deze reeks over Guatemala zijn van dat punt. De lange straat was op loopafstand van ons hotel en interessant genoeg voor een wandeling. De straat wordt gevormd door twee rijbanen met in het midden een ruimte met groen. Om de paar honderd meter kun je van weghelft veranderen. Tussen het groen staan een soort ‘vriendschapsmonumenten’ van landen met daarbij beelden van mensen die bij gedragen hebben aan een of andere vorm van revolutie of beweging. Vaak personen die je voor een ideologische wagen kunt spannen.
Op Wikipedia vond ik:
Het boek El señor Presidente, kon hij niet publiceren vanwege het feit dat Guatemala op dat moment geregeerd werd door een dictator.
Deze roman is gebaseerd op de bloedige overheersing door deze president.
Het is een aanklacht tegen elke vorm van dictatuur die steunt op terreur en verraad en opoffering van menselijke waarden.
In 1946 werd de eerste versie van El señor Presidente gepubliceerd, dat zijn faam als schrijver in Zuid-Amerika zou vestigen.
In 1967 ontving Asturias de Nobelprijs voor Literatuur met als motivatie dat hij een levendig literair oeuvre geschapen had dat diepgeworteld is in de Guatemalteekse indiaanse tradities.
Zou het hier dezelfde ‘El señor Presidente’ betreffen als die waarover
Boudewijn de Groot zong:
Meneer de president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie witte huis.
Denk maar niet te veel aan al die verre kusten
waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.
Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,
die vergissing laatst met dat bombardement.
En vergeet het vierde van die tien geboden
die u als goed christen zeker kent.
Deze mag natuurlijk niet ontbreken: Simon Bolivar. De grote bevrijder van Midden en Zuid Amerika die tegen de Spaanse overheersing vocht.
De monumenten zijn niet altijd aantrekkelijk. Hier een monument van Argentinië met een beeld van General Juan de San Martin.
Deze foto maakte ik omdat dit alweer een beeld is van een persoon met een boek in zijn hand. Wie het is weet ik niet. Op het boek in zijn hand staat de tekst ‘Reforma’.
Onderdeel van een monument van El Salvador is dit beeld van Beato Oscar Arnulfo Romero. Bisschop Romero.
Van deze meneer O’Higgins had ik nog nooit gehoord: Bernardo O’Higgins namens Chili.
Ook hier biedt Wikipedia uitkomst:
Bernardo O’Higgins (Chillán (Chili), 20 augustus 1778 – Lima (Peru), 24 oktober 1842) was een Chileens militair die gezien wordt als de vader des vaderlands van Chili (el Padre de la Patria de Chile).
Verder was hij een van de belangrijkste militairen in de onafhankelijkheidsstrijd van Chili en Latijns-Amerika.
Daarnaast was hij van 16 februari 1817 tot 28 januari 1823 de derde Opperste Directeur van Chili en de eerste die deze titel droeg na de Chileense onafhankelijkheid (1818).
Dit grote beeld is gemaakt door Tomás Mur en stelt, wie anders?, Christoffel Columbus voor.
Inderdaad, geen beelden van vrouwen.
Ligt dat aan de fotograaf of ligt het aan Guatemala?
Je zult er zelf naar toe moeten gaan om de werkelijkheid
te achterhalen.
Nee geen detective.
Had gekund natuurlijk want we kennen Agatha Christie allemaal
van de fantastische spannende detective verhalen (Hercule Poirot enz).
Ik vond het altijd al knap hoe ze overtuigend kon schrijven
over een bootreis over de Nijl (Death on the Nile) en de treinreis
van Londen naar Istanboel (Murder on the Oriënt Express).
Toen ik pas geleden een bespreking van dit boek las bij
Jona Lendering dacht ik: dat moet ik lezen.
Agatha Christie Mallowan, Come, Tell me how you live – Memories from archeological Expeditions in the mysterious Middle East.
Agatha Christies tweede echtgenoot was een archeoloog: Max Mallowan.
Ik had nooit van hem gehoord maar dat zegt waarschijnlijk meer van mij
dan van hem. Ze trouwt met hem in 1930.
Ze heeft dan al 10 verhalen/boeken geschreven waaronder
‘The Murder of Roger Ackroyd’ in 1926.
Dat boek deed heel wat stof opwaaien. Toen ze met haar man
meeging naar de opgravingen in Syrië was ze zelf al bekend als schrijfster.
Wikipedia:
Agatha Mary Clarissa Miller (Torquay, 15 september 1890 – Wallingford, 12 januari 1976) was een Britse schrijfster, die uitgroeide tot een van de meest succesvolle auteurs aller tijden. Haar werken zijn in ten minste 108 talen vertaald, waarvan er wereldwijd ruim 3 miljard zijn verkocht.
Agatha Christies oeuvre omvat 66 detectiveromans, 20 toneelstukken, 4 non-fictiewerken, 6 romans onder het pseudoniem Mary Westmacott en ongeveer 150 korte verhalen. Er zijn bijna 200 verfilmingen van en over Christies werk en over het leven van de auteur op het witte doek en de beeldbuis verschenen.
Ze is geestelijk moeder van onder meer Hercule Poirot, Miss Marple, Tommy en Tuppence en Mr. Harley Quin.
Het leuke aan het boek is dat het geen ophemeling is van haar man,
geen overzicht van opgravingen aan de hand van (bijzondere) vondsten of
jaartallen, maar dat het een beschrijving is van het leven op een opgraving.
Ik las het boek in het Engels. Dan is het prettig dat we internet hebben
want er komen wel woorden in voor die ik niet degelijks gebruik.
Maar als storend heb ik dat niet ervaren.
Daarnaast valt er veel te leren (pagina 33-34).
For to our point of view the Romans are hopelessly modern – children of yesterday. Our interest begins at the second millennium BC, with the varying fortunes of the Hittites, and in particular we want to find out more about the military dynasty of Mitanni, foreign adventurers about whom little is known, bur who flourished in this part of the world, and whose capital city of Washshukkanni has yet to be identified. A ruling caste of warriors, imposed their rule on the country, and who intermarried with the Royal House of Egypt, and who were, it seems, good horsemen, since a treatise upon the care and training of horses is ascribed to a certain Kikkouli, a man from Mitanni.
Blijkbaar, zie internet, weten we vandaag nog steeds niet met zekerheid
waar de plaats Washshukkanni ligt/heeft gelegen.
Je stapt met Agatha Christie op de trein naar Istanbul en je komt in een
wereld waar het Vreemdelingen Legioen het wettelijk gezag vormt In wat nu Syrië is.
Een wereld met Fransen, Turken, Arabieren, Koerden, Armeniers en Yezidi’s.
Namen van groepen mensen die we nu alleen kennen vanwege het conflict.
Agatha Christie schrijft met nieuwsgierigheid, bewondering,
onderkoelde Engelse humor en zelfspot over de belevenissen.
‘Tell’ betekent overigens ‘heuvel’ zo lees ik op de volgende pagina.
In The Guardian astaat een leuk artikel uit 2011 over de stukken ivoor die
Max en Agatha vonden in Nimrud.
Al weer een tijdje geleden heb ik het boekblok van
‘The Art of Bookbinding’ uit het naaibankje gehaald.
maar dat hier nog niet gemeld.
Het boek is gereed om met leer te bekleden maar dan moet
ik ook gaan beginnen aan het chevron-kapitaal.
Daarna komt de sluiting aan de beurt.
Zo komt het boek dan uit het naaibankje.Je kunt goed de geïntegreerde kapitaalkern zien aan de kop en staart (boven- en onderkant). Helemaal met zwart garen omwikkeld. Het perkamenten dekblad golft gelijk. Dat zal straks bevestigd worden tegen de binnenkant van de platten.
Hier zie je dat het achterplat nu ook aan het boekblok is bevestigd. Zowel de perkamenten kapitaalkernen als de leren riempjes waarop genaaid is, zitten nu vast aan beide platten. Gereed om het in het leer te steken, na te denken over het chevron kapitaal en het boekbeslag met de sluiting.
Van bovenaf zie je de messing spijkertjes die gebruikt worden om de leren riempjes vast te zetten aan de houten platten.
Dit is het proeflapje dat ik gemaakt heb om de chevron steek te kunnen oefenen. Dat is geen overbodige luxe want het lukt me niet om die steek mooi te krijgen.
Daarom heb ik deze week nog een tweede proeflapje gemaakt van een restje leer en een stuk henneptouw.
Het werken aan het proeflapje kan ik ook thuis. Dat hoef ik niet in mijn werkplaats te doen. Daarom ga ik in mijn werkplaats door aan het beslag. Hier zie je het voorplat. Daarin is ruimte uitgespaard om de sluitriem te bevestigen. Op het voorplat zie je de sluitriem straks niet want de riem komt onder het bekledingsleer te zitten. Om het riempje vast te zetten maak je een soort van schildje van messing dat met spijkers vastgezet wordt op de voorplat, in het bekledingsleer en door het sluitriempje.
Hier zie je mijn papieren ontwerpje voor het schild. Even passen.
Dat ontwerp plak je dan op de plaat messing om de vorm uit te knippen/zagen en de gaatjes voor de spijkers voor te boren. Dit dunne messing kun je ook doorsteken met een els (priem).
Weer even passen.
Het beslag dat ik onlangs kocht wil ik ook op het boek bevestigen. Even passen.
Het beslag komt dan natuurlijk boven op het leer te liggen. Dat zal zo’n beeld moeten gaan geven.
Dit wordt het riempje. Het is een stuk leer van ongeveer 17 centimeter lang en 4 centimeter breed dat dubbelgevouwen en gelijmd is.
Zo gaat het leren riempje dan in de uitsparing vallen. De sluiting komt dan op de rug.
Iedereen is weer bij!
Nou, ik in ieder geval wel. Zaterdag ben ik te vinden op de Boekkunstbeurs. Inspiratie opdoen voor volgende projecten en zien of ik nog het een en ander kan aanschaffen.
Tardi is in Nederland ook bekend als een van de grote striptekenaars.
Tardi heeft een aantal werken van Jean-Patrick Manchette verstript.
Jean-Patrick Manchette is in Franktijk een belangrijke thrillerschijver.
Een aantal van zijn boeken zijn verfilmd.
De verhalen, en dus ook de strips die Tardi er van maakte, zijn hard.
Dat sluit perfect aan bij de tekenstijl van Tardi.
Al de verhalen die door Tardi verstript zijn, staan nu in één uitgave:
Integraal. Dat boek heb ik met veel plezier gelezen en bekeken.
Niet voor lezers met een zwakke maag!
Manchette – Tardi, Integraal. De verhalen in het boek zijn Griffu, Kleine West Voast Blues, De Sluipschutter en Gek op moorden. Daarnaast nog twee stukken van strips die niet afgemaakt zijn omdat het verhaal nooit afgemaakt is door Manchette.
Een voorbeeld van de tekenstijl van Tardi.
Vorige week zaterdag maakte ik vroeg op de dag
nog wat foto’s van de eenzame sokkel die in Park Valkenberg staat.
Ik begrijp dat de grote bak die de afgelopen jaren aangeplant was,
bestraat gaat worden met daarop/in bloembakken.
Vorige week was men nog maar net begonnen met de bestrating.
Onder de dorre bladeren liggen de stalen platen, dakpansgewijs om de vrachtwagens met stenen toegang te verschaffen.
Al even hangt de poster van de Boekkunstbeurs in Tilburg voor het raam van een woning. Of het bewust is gedaan weet ik niet maar de poster hangt niet helemaal leesbaar voor de voorbijgangers: zaterdag 9 november en zondag 10 november is er de jaarlijkse Boekkunstbeurs in de Pieterskerk in Leiden. Ik ga er naar toe!
Argusvlinder 