Gelezen: Come Tell Me How You Live – Memories from archeological expeditions in the mysterious Middle East

Nee geen detective.
Had gekund natuurlijk want we kennen Agatha Christie allemaal
van de fantastische spannende detective verhalen (Hercule Poirot enz).
Ik vond het altijd al knap hoe ze overtuigend kon schrijven
over een bootreis over de Nijl (Death on the Nile) en de treinreis
van Londen naar Istanboel (Murder on the Oriënt Express).
Toen ik pas geleden een bespreking van dit boek las bij
Jona Lendering dacht ik: dat moet ik lezen.

IMG_1807AgathaChristieMallowanVomeTellMeHowYouLiveMemoriesFromArcheolohicalExpeditionsInTheMysteriousMiddleEast

Agatha Christie Mallowan, Come, Tell me how you live – Memories from archeological Expeditions in the mysterious Middle East.


Agatha Christies tweede echtgenoot was een archeoloog: Max Mallowan.
Ik had nooit van hem gehoord maar dat zegt waarschijnlijk meer van mij
dan van hem. Ze trouwt met hem in 1930.
Ze heeft dan al 10 verhalen/boeken geschreven waaronder
‘The Murder of Roger Ackroyd’ in 1926.
Dat boek deed heel wat stof opwaaien. Toen ze met haar man
meeging naar de opgravingen in Syrië was ze zelf al bekend als schrijfster.

Wikipedia:

Agatha Mary Clarissa Miller (Torquay, 15 september 1890 – Wallingford, 12 januari 1976) was een Britse schrijfster, die uitgroeide tot een van de meest succesvolle auteurs aller tijden. Haar werken zijn in ten minste 108 talen vertaald, waarvan er wereldwijd ruim 3 miljard zijn verkocht.

 

Agatha Christies oeuvre omvat 66 detectiveromans, 20 toneelstukken, 4 non-fictiewerken, 6 romans onder het pseudoniem Mary Westmacott en ongeveer 150 korte verhalen. Er zijn bijna 200 verfilmingen van en over Christies werk en over het leven van de auteur op het witte doek en de beeldbuis verschenen.

 

Ze is geestelijk moeder van onder meer Hercule Poirot, Miss Marple, Tommy en Tuppence en Mr. Harley Quin.

Het leuke aan het boek is dat het geen ophemeling is van haar man,
geen overzicht van opgravingen aan de hand van (bijzondere) vondsten of
jaartallen, maar dat het een beschrijving is van het leven op een opgraving.
Ik las het boek in het Engels. Dan is het prettig dat we internet hebben
want er komen wel woorden in voor die ik niet degelijks gebruik.
Maar als storend heb ik dat niet ervaren.
Daarnaast valt er veel te leren (pagina 33-34).

For to our point of view the Romans are hopelessly modern – children of yesterday. Our interest begins at the second millennium BC, with the varying fortunes of the Hittites, and in particular we want to find out more about the military dynasty of Mitanni, foreign adventurers about whom little is known, bur who flourished in this part of the world, and whose capital city of Washshukkanni has yet to be identified. A ruling caste of warriors, imposed their rule on the country, and who intermarried with the Royal House of Egypt, and who were, it seems, good horsemen, since a treatise upon the care and training of horses is ascribed to a certain Kikkouli, a man from Mitanni.

Blijkbaar, zie internet, weten we vandaag nog steeds niet met zekerheid
waar de plaats Washshukkanni ligt/heeft gelegen.

Je stapt met Agatha Christie op de trein naar Istanbul en je komt in een
wereld waar het Vreemdelingen Legioen het wettelijk gezag vormt In wat nu Syrië is.
Een wereld met Fransen, Turken, Arabieren, Koerden, Armeniers en Yezidi’s.
Namen van groepen mensen die we nu alleen kennen vanwege het conflict.
Agatha Christie schrijft met nieuwsgierigheid, bewondering,
onderkoelde Engelse humor en zelfspot over de belevenissen.

‘Tell’ betekent overigens ‘heuvel’ zo lees ik op de volgende pagina.

In The Guardian astaat een leuk artikel uit 2011 over de stukken ivoor die
Max en Agatha vonden in Nimrud.

Gezien: Murder on the Orient Express

De film is overladen met bekende acteurs.
Dat levert niet perse een goede film op.
Dat bewijst Murder on the Orient Express.

Waarom maak je een detective-film waarvan iedereen al weet
wie de moord gepleegd heeft en die al vele malen verfilmd of
in series te zien is geweest?
Wat denk je dan extra te kunnen bieden?

Als je bijvoorbeeld de film Oliver Twist (1946) van David Lean
(met een onvergetelijke rol van Alec Guinness) vergelijkt met
de versie Oliver Twist (2005) van Roman Polanski.
Het acteerwerk wordt niet overtroffen maar de 2005-versie
heeft wel het einde dat de originele roman ook heeft en de
versie van 1946 niet. Een stuk dat ik niet kende (en veel mensen niet,
denk ik) omdat van Dickens houden en Charles Dickens lezen
twee verschillende dingen zijn.

Die vraag ‘Wat denk je dan extra te kunnen bieden?’
blijft onbeantwoord in ‘Murder on the Orient Express (2017)’
en daarmee is de film voor mij gelijk minder interessant geworden.
Het acteerspel is niet zodanig dat je denkt dat moet ik zien.
Het gebruik van computer animatie past niet bij deze detective.
Dat kan prima als je bijvoorbeeld een film-versie van
een musical maakt of een surrealistische film als “The Grand Boedapest Hotel”.
Hier volledig ongepast, het haalt de aandacht weg van de twee
kernen van het boek van Agatha Christie:
exotisme en de detevtivepuzzel.

Als je een avond naar de film wil, zonder na te hoeven denken,
dan heb je een redelijke avond met Kenneth Branagh.

**