Gelezen: Come Tell Me How You Live – Memories from archeological expeditions in the mysterious Middle East

Nee geen detective.
Had gekund natuurlijk want we kennen Agatha Christie allemaal
van de fantastische spannende detective verhalen (Hercule Poirot enz).
Ik vond het altijd al knap hoe ze overtuigend kon schrijven
over een bootreis over de Nijl (Death on the Nile) en de treinreis
van Londen naar Istanboel (Murder on the Oriënt Express).
Toen ik pas geleden een bespreking van dit boek las bij
Jona Lendering dacht ik: dat moet ik lezen.

IMG_1807AgathaChristieMallowanVomeTellMeHowYouLiveMemoriesFromArcheolohicalExpeditionsInTheMysteriousMiddleEast

Agatha Christie Mallowan, Come, Tell me how you live – Memories from archeological Expeditions in the mysterious Middle East.


Agatha Christies tweede echtgenoot was een archeoloog: Max Mallowan.
Ik had nooit van hem gehoord maar dat zegt waarschijnlijk meer van mij
dan van hem. Ze trouwt met hem in 1930.
Ze heeft dan al 10 verhalen/boeken geschreven waaronder
‘The Murder of Roger Ackroyd’ in 1926.
Dat boek deed heel wat stof opwaaien. Toen ze met haar man
meeging naar de opgravingen in Syrië was ze zelf al bekend als schrijfster.

Wikipedia:

Agatha Mary Clarissa Miller (Torquay, 15 september 1890 – Wallingford, 12 januari 1976) was een Britse schrijfster, die uitgroeide tot een van de meest succesvolle auteurs aller tijden. Haar werken zijn in ten minste 108 talen vertaald, waarvan er wereldwijd ruim 3 miljard zijn verkocht.

 

Agatha Christies oeuvre omvat 66 detectiveromans, 20 toneelstukken, 4 non-fictiewerken, 6 romans onder het pseudoniem Mary Westmacott en ongeveer 150 korte verhalen. Er zijn bijna 200 verfilmingen van en over Christies werk en over het leven van de auteur op het witte doek en de beeldbuis verschenen.

 

Ze is geestelijk moeder van onder meer Hercule Poirot, Miss Marple, Tommy en Tuppence en Mr. Harley Quin.

Het leuke aan het boek is dat het geen ophemeling is van haar man,
geen overzicht van opgravingen aan de hand van (bijzondere) vondsten of
jaartallen, maar dat het een beschrijving is van het leven op een opgraving.
Ik las het boek in het Engels. Dan is het prettig dat we internet hebben
want er komen wel woorden in voor die ik niet degelijks gebruik.
Maar als storend heb ik dat niet ervaren.
Daarnaast valt er veel te leren (pagina 33-34).

For to our point of view the Romans are hopelessly modern – children of yesterday. Our interest begins at the second millennium BC, with the varying fortunes of the Hittites, and in particular we want to find out more about the military dynasty of Mitanni, foreign adventurers about whom little is known, bur who flourished in this part of the world, and whose capital city of Washshukkanni has yet to be identified. A ruling caste of warriors, imposed their rule on the country, and who intermarried with the Royal House of Egypt, and who were, it seems, good horsemen, since a treatise upon the care and training of horses is ascribed to a certain Kikkouli, a man from Mitanni.

Blijkbaar, zie internet, weten we vandaag nog steeds niet met zekerheid
waar de plaats Washshukkanni ligt/heeft gelegen.

Je stapt met Agatha Christie op de trein naar Istanbul en je komt in een
wereld waar het Vreemdelingen Legioen het wettelijk gezag vormt In wat nu Syrië is.
Een wereld met Fransen, Turken, Arabieren, Koerden, Armeniers en Yezidi’s.
Namen van groepen mensen die we nu alleen kennen vanwege het conflict.
Agatha Christie schrijft met nieuwsgierigheid, bewondering,
onderkoelde Engelse humor en zelfspot over de belevenissen.

‘Tell’ betekent overigens ‘heuvel’ zo lees ik op de volgende pagina.

In The Guardian astaat een leuk artikel uit 2011 over de stukken ivoor die
Max en Agatha vonden in Nimrud.

Gelezen in de krant

Wij lezen de krant een paar dagen in de week.
Het NRC heeft een abonnementsvorm waarbij je
op donderdag, vrijdag en zaterdag een krant ontvangt.
Vol cultuur, kunst en literatuur.

Ik lees die kranten rustig een week later.
Dat is de waanzin van de dag er een beetje af.
Kun je ook gemakkelijker sommige artikelen overslaan en je
concentreren op de belangrijke artikelen.

IMG_1725NRCSupermarkt

Zo stond er vorige week een artikel is met veel foto’s, over dorpen in Nederland waar ook de laatste winkel sluit.


IMG_1726NRCAlsDeLaatsteWinkelUitHetDorpVerdwijnt


IMG_1727NRCZonderSuperLeeftOldenhoveNietMeer

Dit is misschien wel de beste foto bij het artikel. De schrijver is Joost Pijpker en de foto’s zijn van Koos van de Veen.


IMG_1728NRCTurkijeBegintGrondoffensiel20191010

Het schandaal van Turkije.


IMG_1729NRCOorlogInNoordSyrie20191011


IMG_1730NRCFokkeEnSukkeLandenOpOmahaBeach

Veroorzaakt door Trump.


IMG_1731NRCIkjeVuilnismanAmbitie

Maar gelukkig zijn er ook mensen met normale ambities: vuilnisman.


De Gierenclub

Afgelopen zaterdag kocht ik de graphic novel
‘De Gierenclub’ van Rudi Vranckx (Tekst) en
Caryl Strzelecki (Tekeningen).
Rudi Vranckx is van huis uit journalist en werkt voor
een Belgische omroep.
Caryl Strzelecki is een Belgische illustrator,
striptekenaar, reclametekenaar en cartoonist.

 photo DSC_3611RudiVranckxTekstCarylStrzeleckiTekeningenDeGierenClub.jpg

Zelf noemen de makers Joe Sacco als inspiratiebron.
Dat is begrijpelijk al zijn de verhalen van Sacco meer
geconcentreerd rond 1 verhaal, 1 gegeven.
In De Gierenclub worden eigenlijk verhalen verteld
rond 4 landen: Tunesie, Egypte, Libie en Syrie.

Ik vind het ook wel wat weghebben van Guy Delisle.
Hij schrijft op een meer poetische manier over zijn
journalistenbestaan.
Meer literair, meer met het oogpunt een stripverhaal te maken.
Het werk van Rudi Vranckx en Caryl Strzelecki is meer
een ‘verstript’ artikel of tv-rapportage.

Het resultaat is erg geslaagd.
De tekenstijl wordt aangepast aan het verhaal.
Zo komt er geregeld een stuk waarin de schrijver met de tekenaar overlegd.
Een soort introspectie. Daarvoor is een aparte uitvoering gekozen.

De misschien wel zwartste bladzijde uit de Arabische Lente,
de arrestatie en moord op Moammar Khadaffi,
is ook als zwarte bladzijdes opgenomen:

 photo DSC_3613RudiVranckxTekstCarylStrzeleckiTekeningenDeGierenClubZwartePagina.jpg

 photo DSC_3614RudiVranckxTekstCarylStrzeleckiTekeningenDeGierenClubOverleg.jpg
Het overleg tussen schrijver (en ervaringsdeskundige) en de tekenaar en soms zoals in dit voorbeeld: introspectie.

De term ‘Gierenclub’ is een geuzennaam voor dezelfde internationale groep journalisten
die elkaar steeds weer tegenkomen bij brandhaarden. Waar ook ter wereld.
Een fenomeen dat door Vranckx verder niet wordt uitgewerkt.
Maar dat is niet storend omdat wat er verteld wordt, er echt toe doet.

 photo DSC_3615RudiVranckxTekstCarylStrzeleckiTekeningenDeGierenClubJournalistieker.jpg

Als een serie verstripte foto’s.

Dalmeyer Volksuniversiteit: De groote Kelk van Antiochië

Photobucket

Dalmeyer Volksuniversiteit, nummer 5 van 1926: De groote Kelk van Antiochië


De “Antioch Chalice,” (Kelk uit Antiochië) eerste helft 6e eeuw
Byzantijns; Gemaakt in Antiochië of Kaper Koraon
(historische plaats in Noord Syrië,
de hedendaagse stad daar heet Kurin)
Zilver, zilververguldsel

Photobucket

In het begin van de twintigste eeuw werd deze kelk
ontdekt (waarschijnlijk ergens tussen 1908 en1910).
Toen werd geclaimd dat deze Kelk gevonden was in Antiochië.
Antiochië is voor de vroegchristelijke gemeenschap
een belangrijke stad.
De stad stond op gelijke hoogte met Rome en Alexandrië
als religieuze plaatsen die je moest zien.
De zilveren binnenkant van de kelk werd toen aangewezen
als de Heilige Graal, de kelk die werd gebruikt door Christus
tijdens het Laatste Avondmaal.
Er bestaan inmiddels wel vier kelken wereldwijd
die deze toeschrijving te beurt vallen.
Aangenomen werd dat de rijk versierde voet, die om de kelk
was aangebracht, kort na de dood van Christus was aangebracht.
De wijnranken met druiventrossen vormen het decor voor vogels
(onder andere een adelaar) en dieren zoals een lam en
een konijn en twaalf menselijke figuren die geschriften vasthouden
en in hoge zetels zitten.

Photobucket

Twee van de menselijke figuren werden aangewezen
als afbeeldingen van Christus.
De andere tien figuren werden geïdentificeerd als tien
van de twaalf apostelen of als klassieke filosofen
zoals de profeten die Christus komst voorspeld hebben
in het Oude Testament.
Door de jaren heen is de aanwijzing van de kelk
als de Heilige Graal komen te vervallen.
Er zijn zelfs vragen gerezen rond de echtheid
van de ouderdom van de kelk.
Algemeen wordt aangenomen dat het om een kelk uit de zesde eeuw
gaat die bedoeld was voor de eucharistie.
Recent is echter vastgesteld dat het om een staande lamp gaat.
Zijn decoratie verwijst naar de uitspraak van Christus:
‘Ik ben het licht van de wereld’
De redenering is dat de lamp onderdeel uitmaakt van de kerkschat
van de Kerk van de Heilige Sergios in Kaper Koroan,
ten zuidoosten van Antiochië.
De parochianen zijn waarschijnlijk naar Antiochië gereisd
om daar de lamp te kopen als een geschenk voor hun kerk.

Photobucket

(Van de web site van het Metropolitan Museum in New York)

Webschrijfsel: Beelden uit Syrie

Dat het niet goed gaat in Syrie is een understatement.
Het is er een puinhoop.
Er is een Nederlander die met enige regelmaat Syrie
schijnt te bezoeken.
Deze week was hij op de radio.
Veel kon hij over de situatie niet vertellen.
Zijn werken vertellen ook niet zo veel.
Theo de Feyter.


Webschrijfsel.


Theo de Feyter, Damascus, Oude stad met Romeinse boog, 24 april 2011, gouache.


Theo de Feyter, Facade, 2008, gouache.


Theo de Feyter, Omajja Mosque, 2008, gouache.


Theo de Feyter, Oude stad met Bashar (Bashar al-Assad), 2011, gouache.