Limoen, ui,gember, peper, wortel, zoete aardappel, bleekselderie, bouillon. Een verspilzakje met een stuk gember speciaal voor de soep.
Geheime ingredienten: sambal met limoen en kurkuma (Let op bij goede kurkuma is het nodig je aardewerk en bestek na gebruik extra schoon te maken omdat het dreigt geel te blijven). Daarnaast de laatste gebroken slierten spaghetti vermomd als vermicelli.
Deze kaart kreeg ik kort geleden.
De schilderijen hangen schijnbaar willekeurig tegen de muren.
Sommige in het volle licht, sommige in de schaduw.
De ruimtes op zich zelf zijn ruim voorzien van de
decoratieve kunsten.
Maar er hangen ook echte parels tussen, en soms matig
werk van bekende kunstenaars.
Voor de identificatie van de werken moet je het hebben van
de informatie op de soms kollesale lijsten.
Peter Paul Rubens/Pietro Paolo Rubens, Duca di Buckingam / Duce of Buckingham (George Villiers), 1625.
Van deze kunstenaar uit Haarlem had ik nog nooit gehoord. Jacob Pynas is blijkbaar een soort van leermeester van Rembrandt geweest. De naam van de voorstelling ken ik niet.
Fra Filippo Lippi, Madonna con Gesu Bambino.
Toegescheven aan Jacopo Tintoretto.
Cigoli of Lodovico Cardi, Ecce Homo, 1607.
‘van Ravensteyn’ (?).
Caravaggio, Amore dormiente, 1608.
Ik doe even deze deur achter me dicht voor vandaag.
Palazzo Pitti is een enorm paleis met, laten we zeggen,
heel eclectische verzameling.
Het paleis zelf is een groot curiosum, soms zijn de kunstwerken
mooi en heel bijzonder.
Soms ronduit lelijk en saai.
En dat hangt, ligt en staat allemaal door elkaar.
Deze leeuw is te vinden aan de buitenkant van Palazzo Pitti in Florence.
Bacco Bandinelli leefde tussen 1488 – 1560 en maakte deze buste van Cosimo de Medici, brons.
Het overdadige interieur van het paleis.
Met Medusa op de deuren.
Cristofano dell ‘Altissimo, Portret of Roxelana, wife of Suleiman the Magnificent, 1552 – 1556, oil on panel.
Zicht op de Boboli Gardens. Dit beeld is dan ook meteen het mooiste beeld dat je van de tuinen kunt krijgen in september.
Soms een beetje veel allemaal.
Artemisia Gentileschi, La Vergine col Bambino.
Zo zou ik het plafond niet laten schilderen.
Dat is dag 1 van mijn vakantie afgelopen jaar in Florence.
Op die dag liep ik zonder plan door Florence om me te
orienteren en bezocht hier en daar een kerk.
Nu was ik in de Basilica of Santa Croce.
Het aantal kuntwerken is overweldigend.
Sommige ken je of je hebt er over gehoord maar nog veel meer
zie je voor het eerst.
Niet in de laatste plaats door de vele gebruikte technieken
en het brede tijdperk waar de werken tot stand kwamen.
Van de 13e eeuw tot aan de 19e.
Voor Goede Vrijdag een toepasselijk begin: Cimabue of Cenni di Pepo, The Crucifixion, before 1288, tempera on wood.
Jacopo di Cione, Madonna and Child, 1360 – 1365, tempera on wood.
Toewezen aan de Master of the Medici Chapel altar piece, Madonna and Child, first half 14th century, tempera on wood.
Bronzino, Agnolo di Cosimo Tori, The descent of Christ into limbo, 1552, oil on wood en twee details ervan.
Alesso Baldovinetti, Saint Cosmas and Damian, 1445, glas in lood.
Lorenzo di Niccolo, Madonna col Bambino, detail: Francis of Assisi, early 15th century, tempera on wood.
De Medicikapel.
Geglazuurd aardewerk, evangelist.
Giorgio Vasari, Last Supper, 1546, oil on wood.
Aan de hand van de dagen van de week en de typische gebeurtenissen
die op die dagen gebeuren in een bibliotheek, schreef Mira Feticu,
een ode aan de bibliotheek.
Ze doet dat op een heel vlotte en regelmatig grappige manier.
Het enthousiasme en de liefde voor het boek en de bibliotheken,
spatten van de bladzijdes af.
‘Geheugen geschiedenis beschaving’ is een genot om te lezen.
Op Twitter kwam ik zoveel positieve aanbevelingen tegen dat ik het boek kocht. Mira Feticu, Geheugen geschiedenis beschaving.
Het enthousiasme is aanstekelijk en toen Mira in het hoofdstuk
‘Tussen vrijdag en sluitingstijd’ noemt dat ze een bezoek bracht aan
een bibliotheek in Florence: de Biblioteca Laurenziana, was ik helemaal verkocht.
Zo’n bezoek naar de Laurenziana heb ik afgelopen september ook geprobeert
te maken maar de bibliotheek was toen gesloten.
Men wist niet wanneer hij weer open zou gaan.
Maar er zijn nog meer bibliotheken in Florence en een aantal zijn behoorlijk oud.
Deze twee bibliotheken bezocht ik en daar kreeg ik deze folders. Natuurlijk maakte ik er foto’s en de eerste deel ik bij dit boek van Mira Feticu.
Zo liep ik op een ochtend naar een bibliotheek waar ik een afspraak
had gemaakt en passeerde toevallig de Biblioteca Marucelliana.
De deur was open dus ik ging naar binnen.
Italië, Florence, de leeszaal van de Biblioteca Marucelliana.
De bibliotheek is in 1752, (op 18 september) geopend.
De bibliotheek ontstond vanuit het testament van Francesco Marucelli.
Het was een nieuw gebouw (het houten model dat de architect gebruikte
om zijn bedoelingen te presenteren, bestaat nog).
De bibliotheek was bedoeld voor mensen die zich geen boekbezit konden
veroorloven.
Het moto was daarom: “Maxime Pauperum Utilitata”.
Nu zijn de gebruikers vooral de studenten van de universiteit.
Biblioteca Marucelliana.
Er is een Engelstalig Wikipedia sectie over de abt Francesco Marucelli.
Daarin zit een kleine, verrassende Nederlandse connectie: Dirck Helmbreker.
Een schilder uit Haarlem die het grootste deel van zijn loopbaan
in Italie werkte als schilder.
Biblioteca Marucelliana.
Zomaar een rij boeken op een van de planken in de leeszaal van Biblioteca Marucelliana: Voyages du Chevalier Chardin. Als je een dergelijke bibliotheek binnenstapt en je zou de kans krijgen om je te verdiepen in de boeken die er staan dan zou je zo dagen vertrokken zijn. Ik bekeek ze van een afstand en het duizelde me al.
Het avontuur was eigenlijk begonnen omdat ik een paar dagen eerder
onderweg zag dat er een bibliotheek gevestigd was. Na een kort bezoek aan
internet was duidelijk dat een bezoek wel leuk zou zijn.
Om toegang te krijgen had ik toestemming nodig en bij de congierge
hing een emailadres. Ik heb er ’s avonds een mail naar verstuurd.
De volgende dag kreeg ik antwoord dat ik welkom was.
Biblioteca Riccardiana.
De bibliotheek waar ik een afspraak mee had gemaakt om te gaan kijken is de
Biblioteca Riccardiana.
Feitelijk bestaat het complex uit twee bibliotheken:
Biblioteca Riccardiana en Biblioteca Moreniana.
Biblioteca Riccardiana, de leeszaal.
De Biblioteca Riccardiana was van origine een particuliere bibliotheek.
De bibliotheek is tot op de dag van vandag op dezelfde plaats gehuisvest.
De Riccardie-familie kocht het gebouw van de Medici-familie in de 17e eeuw.
De bibliotheek heeft manuscripten en gedrukte boeken.
Manuscripten heb ik er niet gezien, althans niet dat ik weet. Biblioteca Riccardiana.
Bij mijn bezoek moest ik mijn paspoort achterlaten bij de congierge beneden in het gebouw.
Op de verdieping waar de twee bibliotheken zich bevinden werd nog een keer gecontroleerd
of ik wel echt een afspraak had. Maar toen mocht ik beide bibliotheken bewonderen.
Er was geen ruimte voor een rondleiding of het tonen van individuele boeken maar
dat was ook niet de bedoeling.
Pas op vakantie in Florence had ik besloten een poging te wagen
de bibliotheken te zien.
Het ontvangst was zeker hartelijk en ik kreeg nog een Italiaanse
beschrijving van de bibliotheek mee die voorzien was van een
Engelse vetaling.
Een mooi boek voor in mijn eigen bibliotheekje.
De ruimte die gebruikt werd door de verantwoordelijke bibliothecaresse waar de kabinetten te zien waren waarin een hele serie facsimiles te zien waren van de boeken in de Biblioteca Riccardiana. Mooi meubilair maar niet altijd erg vriendelijk voor het fototoestel van de toerist uit Nederland.
Dante Alighieri, Divina Commedia: Inferno e Purgatorio. Facsimile.
Wil jer er zelf eens op bezoek?
Het is een aanrader.
Hier wat details:
Ze blijven toch nog steeds een geheim.
Ik zie ze nog steeds liggen maar of ze nu verwerkt worden?
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Een van mijn mooiere foto’s van de Cingelstraat in Breda. De schaduw van grote boom en de ochtendzon.
De titel doet vermoeden dat ik Hedda Martens goed ken.
De werkelijkheid is dat ik tot voor kort geleden nooit van
Hedda Martens had gehoord en al helemaal niets van
haar had gelezen.
De J.M.A. Biesheuvelprijs 2023 bracht daar verandering in.
De J.M.A. Biesheuvelprijs is een literaire prijs die sinds 2015 jaarlijks wordt uitgereikt aan de auteur van de beste korteverhalenbundel in de Nederlandse taal. De prijs is vernoemd naar de schrijver Maarten Biesheuvel.
…De jury verschilt per editie.
…Het prijzengeld wordt bijeengebracht door crowdfunding.
Bij dat laatste, de crowdfunding, begon dit jaar mijn
betrokkenheid.
Als tegenprestatie ontving ik twee boeken:
Het boek van de J.M.A. Biesheuvelprijs 2023-winnares Hedda Martens: Bij wijze van leven. De omslag is ontworken door Brigitte Slangen met een beeld van fotograaf/schilder Jacques Henri Lartigue (Aquarium, 1929).
In minder dan 200 pagina’s tref je er bijna 70 korte verhalen.
Ik ben er al aan begonnen en de eerste twee troffen me meer
dan voldoende om zeker te weten dat ik het hele boek ga lezen.
De afbeelding op de omslag geeft meteen aan dat er
wat op tafel komt om over na te denken:
een vissenkom als metafoor voor (een manier van) leven?
Daar wil ik meer van weten.
Het eerste verhaal bevat een humorvolle scene die iedereen
wel kent. Je barst niet in een schaterlach uit bij het lezen.
Het laat zich misschien beter omschrijven als bitter/zoet.
De hoofdpersoon maakt een alledaags gebeuren mee waarbij
het steeds niet mee zit, maar weet het toch af te sluiten
met gevoel voor humor.
Het tweede verhaal gaat over dementie. De openingszin
zet meteen de toon:
“Toen zijn vrouw hem bij zijn dagelijkse ochtendbezoek
voor het eerst niet herkende, kwam dat als een complete
verrassing; met zijn nieuwe jas nog aan was hij langzaam
neergezakt in de leunstoel tegenover haar.”
Geen woord te veel, de situatie is meteen duidelijk.
Ik kijk er naar uit om de andere verhalen te lezen!
Het tweede boek bevat twee brieven van Maarten Biesheuvel
aan Karel van het Reve.
Het heet dan ook ‘Twee brieven’. Gedrukt in 140 exemplaren door de Avalon Pers uit Woubrugge. De gebruikte letter is Romanée.
Om af te sluiten met de afsluiting van de eerste brief:
“Jij hebt alles in de gaten, klerelijer und du hast Recht!”
Het Valkenberg in Breda.
Vanmorgen rond half acht – acht uur.
Vandaag weer een aantal Vermeers die op dit moment te zien zijn in het Rijksmuseum in Amsterdam, Johannes Vermeer, De liefdesbrief, circa 1669 – 1670.
‘De liefdesbrief’ heeft weer een aantal typische elementen van een Vermeer: raam/licht van links, vloer, gordijn, schilderijen. Detail van Johannes Vermeer, De liefdesbrief.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Het glas wijn, circa 1659 – 1661, Staatliche Museen zu Berlin, Berlijn.
Kijk eens naar het raam!
Johannes Vermeer, circa 1659 – 1661, Onderbreking van de muziek, The Frick Collection, New York.
Van het soeppakket en het verspilzakje kon ik een heel huis maken.
Geheim ingredient en daarom niet op de foto: munt.
Vanmorgen rond half acht waren er al bomen gesnoeid, twee stronken van bomen weggehaald en lagen er twee bomen gereed in het Valkenberg in Breda om geplant te worden.
Dus kon ik een keer een foto maken zonder gehinderd te worden door de hekken. Je ziet dat de stalendamwanden blijven staat. Ze worden op maat gesneden en aan de bovenkant gevuld met de piepschuim vormen die een tijd terug geleverd zijn.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Dame en dienstmeid, circa 1664 – 1667, The Frick Collection, New York. De weerspiegeling aan de bovenkant van het schilderij is van het Rijksmuseum. Hieronder een detail van het tafelkleed.
Johannes Vermeer, Brieflezende vrouw in blauw, circa 1662 – 1664, Rijksmuseum, Amsterdam.
Johannes Vermeer, Zittende virginaalspeelster, circa 1670 – 1672, The National Gallery, London.
Schutbladen (of is daar een andere naam voor) van een knop van magnolia.
Een klein monumentje in boeken voor Wim de Bie.
Deze bescheurkalenders hebben de tijd doorstaan.
Mijn serie boeken geschreven door Wim de Bie: De boekencorner van Goos Verhoef!, Meneer Foppe in zijn blootje, Meneer Foppe en het gedoe, Different koek!, Wim de Bie’s talkshowboek, De liefste van de buis, Schoftentuig, Morgen zal ik mijn mannetje staan. Ik moet ze weer eens gaan herlezen.
De platen, video’s, cd’s en DVD’s zijn buiten beeld gebleven. De types van van Kooten en de Bie, Ons kent ons, Kees van Kooten Wim de Bie, Het groot bescheurboek.
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark. Vonken.
Twee bomen en hun kale takken tegen een ochtendhemel waar de zon op schijnt. Dat is een soort van tegenhanger van de schaduw. Als ik een dichter was zat er een gedicht in.
Op internet stuitte ik op een discussie die in de
Verenigde Staten gevoerd wordt over een school in
Florida waar het schoolbestuur besloot de
schooldirecteur te ontslaan omdat in de lessen over
Renaissance-kunst een foto was getoond van de
David van Michelangelo.
Je kent het wel, het iconische beeld gemaakt door een van de grootste beeldhouwers in de kunstgeschiedenis. Michelangelo maakte dit beeld tussen 1501 en 1504. Je kunt het vandaag zien in de Galleria dell’Accademia in Florence. Ik deed dat nog in september van vorig jaar. Het was bedoeld om op een hoge plaats gezet te worden zodat je als toeschouwer altijd naar dit beeld zou opkijken.
Lees het interview met de voorzitter van het schoolbestuur
van de Tallahassee Classical School (sic) die omslachtig
uitlegt dat het ontslag niet plaatsvond omdat
het beeld getoond werd maar omdat er geen vooraankondiging
was uitgestuurd naar de ouders waarin werd aangegeven
dat het beelc te zien zou zijn.
Overigens waren er maar drie ouders die gereageerd hadden
op het incident: twee vanwege het ontbreken van een
vooraankondiging en één omdat in de les
was aangegeven dat het beeld geen porno was.
Onderwijzers die ontslagen worden vanwege een anatomisch
correcte afbeelding van het menselijk lichaam in de kunst
verdienen een reeks extra afbeeldingen van de David.
Omdat ik afgelopen zomer het beeld zag vandaag een
reeks foto’s van het beeld.
De adamsappel. Let ook op de spieren, de bloedvaten, de beenderen in dit adolesenten lichaam. Sla de billen, ribben met het borstbeen en zijn geslacht niet over. Het oor vindt ik opvallend grof gevormd. Andere zaken als de elleboog, de slinger, de kuit en de handen zijn dan weer super! De tenen zijn al eens fysiek beschdigd zoals de school in Florida nu ook weer probeert te doen.
Extra vreemd is het dat de voorzitter van het schoolbestuur
een relatie legt met 1619 (het jaar waarin voor het eerst
slaven werden ingevoerd in wat nu de VS is en theorieën
over racisme.
Argusvlinder 