Gisteren zag ik deze panelen tegen de schutting rond de Grote Kerk hangen. Wat het precies is en wie het gemaakt heeft, ik weet het niet. Leuk vind ik een paar van die panelen wel.
Het zou zomaar kunnen zijn dat de makers van het logo van ‘Betoverend Breda’ de makers zijn van deze panelen. Deze groep panelen zou ik dan ‘Kerstrood’ noemen.
Dit zou ik dan ‘Schudden en sneeuw’ noemen.
Naast het prachtige weer overdag
was er in de avond, op straat, een fantastische kerstsfeer
aanwezig in Malaga.
Die kwam natuurlijk ook terug in de prachtige kerststallen
die je overal in de stad kunt zien.
Zomaar wat foto’s.
Het kerstfeest werd dit jaar veel uitbundiger gevierd dan in 2014 toen we er de vorige keer waren. Meer mensen op straat, een betere stemming en ook allerlei nieuwe dingen. Deze paarse alternatieve ‘kerstbomen’ bijvoorbeeld zijn we een paar tegengekomen.
Dit was het meer traditionele beeld in de grootste winkelstraat van Malaga. Iedere dag, iedere avond heel druk.
Als een kathedraal van licht.
In aanpalende straten ook kerstverlichting.
Het levert heel sfeervolle beelden op.
De foto’s zijn op verschillende dagen gemaakt.
En kerststerren, heel veel kerststerren.
Een soort van doorloopbare kerstpion.
De kerststal voor de kathedraal van Malaga.
Een paar details van een kerststal in het voormalige Bisschopspaleis in Malaga naast de kathedraal dat nu een cultureel centrum is. Die kerststallen zijn groot, bijzonder mooi en bevatten een soort geïdealiseerde Midden-Oosten-wereld van rond het jaar 0.
In Malaga zijn meerdere kerstmarkten. Op een van die markten kun je onderdelen, beelden en plattegronden kopen om een dergelijke kerststal op te bouwen. Niets is te gek. Compleet met watermolens enz.
Ook overdag is het druk en de kerstversiering, hoofdzakelijk goudkleurig, doet het prima in de zon.
De afgelopen dagen waren we in Malaga.
Een combinatie van mooi weer (20 plus graden en veel zon),
kerst en veel kunst.
Een voorproefje.
De belangrijkste winkelstraat van Malaga is uitbundig versierd met een prachtige verlichting. In de avond is het er dan ook druk. Iedere avond in deze periode. Hele families en heel veel plezier.
Overdag is het zonnig en goed van temperatuur. Dit is vrijdag 27 december.
Heel verrassend was de tentoonstelling van Fundacion Unicaja van Joaquín Sorolla. Gebaseerd op de collectie van het Sorolla museum in Madrid. Prachtige collectie.
Het Picasso museum bezoek ik voor de tweede keer. Een heel mooie verzameling in een beperkt aantal zalen. Het geeft een goed overzicht van het werk van Picasso: vroeg werk, kubisme, hang naar surrealisme, etsen, aardewerk, beeldende kunst, energieke laatste jaren. Genieten! Heel speciaal was de tijdelijke tentoonstelling: Calder – Picasso.
Nieuw voor mij was het Centre Pompidou Malaga. De collectietentoonstelling heet Moderne utopieën (Utopías modernas). De tijdelijke tentoonstelling was met de Cobra kunstenaar Alechinsky.
Ook nieuw voor mij was ‘Collection of the Russian Museum’. Dit museum is in feite de verzameling van de Russische staat. Begonnen in de tijd van de tsaren werd het in 1917 genationaliseerd en alles wat ‘genationaliseerd’ werd, is ondergebracht in dit museum dat meerdere gebouwen (ook voormalige paleizen) in meerdere steden omvat.
De belangrijkste collectie tentoonstelling op dit moment is: Saints, Queens and Workers (Heiligen, koninginnen en werkers). Dit is de folder van deze niet zo aansprekende tentoonstelling. Men heeft volgens mij moeite om de juiste toon te pakken, iets wat bijvoorbeeld bij het Hermitage in Amsterdam zo goed lukt.
Nog een collectietentoonstelling: Nicholas Roerich – In search of Shambhala. Van de derde tentoonstelling in dit museum heb ik geen kaartje of folder: Anna Ajmátova (Anna Achmatova).
Maar het was toch ook kerst. De kunst van het maken van een kerststal verstaan ze wel in Malaga.
Prettige feestdagen.
De beelden spreken voor zich.
Een moeilijk verhaal.
Mijn weblog begon ik op 29/03/2005 bij Weblog.nl
met als hosting site voor de afbeeldingen Photobucket.
De een marktleider in Nederland met toen 400.000 blogs,
de ander marktleider wereldwijd.
Dan denk je dat je goed zit.
Nou dat was een leerproces dat nog steeds duurt.
Weblog.nl was een goed bedoelende ‘eenling’ met gratis weblogs
en Photobucket dacht dat ze als marktleider voor het
gratis hosten van foto’s het eeuwige leven hadden.
De werkelijkheid was dat Weblog.nl ten onder ging aan zijn eigen succes
en gelukkig, uiteindelijk, werd overgedaan aan WordPress.com.
Daar heb ik een abonnement dat er voor zorgt dat er geen reclame
te zien is op mijn weblog.
PhotoBucket kwam in zwaar weer met veel technische problemen
die leidde tot een conversie van alle data die bijna niet lukte.
Weken geen mogelijkheid gehad nieuwe foto’s toe te voegen
of foto’s te tonen op mijn weblog.
Nieuw management zou het bedrijf terug op de rails zetten.
Je kon of 499 dollar betalen of de dienstverlening werd
met onmiddellijke ingang stopgezet.
Gelukkig had ik eerder besloten een goedkoop abonnement te nemen.
Dus ik werd getolereerd.
Vandaag is de onzekerheid er nog steeds.
Als ze hun dienstverlening aan mij stopzetten verdwijnen
de foto’s van mijn blog.
Dat is intussen gebeurd. Ik heb meer dan 2500 foto’s bij hen staan
en dus moet ik 8 dollar per maand aan hen betalen.
Het werk om de foto’s over te zetten naar een ander platform
is een werk dat maanden zou gaan duren. Dat is voor een particulier
eigenlijk geen optie.
PhotoBucket laat me wel iedere maand een klein bedrag betalen maar daar krijg ik niets voor. Alleen als ik naar 8 dollar per maand ga, mag ik mijn foto’s weer tonen.
Sinds 18 december heeft PhotoBucket problemen met de
dienstverlening. Een stroomstoring heeft hun infrastructuur beschadigd.
Ze hebben wel hun prijzen aangepast (te laat) zoals je hierboven ziet.
Toen men kwam met de dreiging van 499 dollar ben ik meteen
overgestapt op Flickr. Heb daar een betaald abonnement genomen.
Dat bedrijf werd al snel overgenomen door SmugMug.
Datt bedrijf investeert maar Flickr leidt nog steeds verlies.
De dienstverlening van Flickr is best goed.
Maar de onzekerheid over de toekomstbestendigheid is bij al
deze bedrijven een groot probleem.
Dat is zo voor de goede bedrijven: WordPress.com en Flickr en nog
veel erger bij de slechte bedrijven: Photobucket.
De voorbereidingen zijn bij mij begonnen.
De kerstdecoraties zijn af en nu ga ik me toeleggen
op het voorbereiden van de deelname aan de Cultuurnacht 2020 in Breda.
Die is op 25 januari, dat lijkt ver weg maar ik heb niet zomaar
voorbeelden van de diverse stadia van boekbinden gereed liggen.
Die ga ik dus maken.
Daarnaast wil ik de ruimte een beetje versieren.
Er is al een stapel ontstaan met dingen die ik tijdens de Cultuurnacht wil laten zien.
De eerste letters van de eerste slinger zijn al gereed.
Op het moment dat ik besloot mee te doen aan de Cultuurnacht
zag ik een bericht van de Stichting Handboekbinden dat ze nieuwe
folders hebben laten maken.
Nou daar wilde ik wel een aantal exemplaren van en die zijn
deze week gearriveerd: Boeken, meer dan de inhoud.
Folder van de Stichting Handboekbinden: Boeken meer dan alleen de inhoud!
Met het ophangen van de glazen kerstster is mijn kerstraam compleet. Genoeg voor de kerst. Dan kan ik me gaan richten op mijn volgende project: Cultuurnacht 2020 in Breda.
Prettige feestdagen vanuit de FutureDome in Breda!
Gisteren kwam ik er toevallig langs en ik zag dat
de Nibb-it fabriek na jaren van leegstand
eindelijk wordt gesloopt.
Hopelijk gaan er woningen weggezet worden.
De Nibb-it, hoek Haagweg/Ettensebaan.
Een hardliner die vast wil houden aan de tradities van de kerk en een meer moderne leider die terug gaat op de oorspronkelijke boodschap. Theorie of pragmatisme. Wat de werkelijkheid is weten we niet, maar als je uitgaat van voorgaande versimpelde samenvatting dan kun je een modern sprookje vertellen.
Anthony Hopkins en Jonathan Pryce schitteren in een soort van
biografisch drama/komisch sprookje.
De gebeurtenissen waar rond de film is gemaakt hebben plaatsgevonden.
Paus Benedictus XVI of Joseph Aloisius Ratzinger, werd in 2005
gekozen als Paus.
Op 28 februari 2013 treed hij terug.
Paus Franciscus, of Jorge Mario Bergoglio, werd in op 13 maart 2013 Paus.
Veel van de andere gebeurtenissen en de gesprekken tussen de twee
hebben geen feitelijke grond.
Maar vanuit de tegenstelling tussen een traditionalist en pragmatist
zou het zo gelopen kunnen hebben.
We zullen het wel nooit weten.
Maar het levert wel een leuke film op.
****
De Kloosterkazerne.
Chasse Theater buiten.
Chasse Theater binnen.
Halstraat.
Grote Markt zuid.
Grote Markt.
Op 13 mei 2006 schreef ik voor het eerst over een
etentje bij Girasole in Breda.
Gisteravond hebben we er voor het laatst bij Bianca en
Antonello gegeten.
Ze stoppen met het restaurant na vandaag.
We hopen dat dit voor hen de juiste beslissing is en
wij zien uit naar de kookkunsten en de bediening van de opvolgers.
Het kaartje van het restaurant Girasole in 2006.
Aan het Lago de Atitlan is Panajachel de plaats die
het eenvoudigst te bereiken is.
Maar er liggen nog meer plaatsen.
Drie er van bezoeken we op Eerste Kerstdag 2018:
San Juan La Laguna, San Pedro La Laguna en Santiago Atitlan.
In die volgorde bezoeken de plaatsen met een boot.
De eerste foto’s hebben geen toelichting nodig.
Het is er zo mooi….
Het plaatsje leeft voor een groot deel van het toerisme. Vooral koffie en het schilderen spelen daarbij een grote rol. Toen wij er waren was het rustig. Maar deze muurschildering is een soort van visitekaartje van een van de schilders/bedrijfjes. Het perspectief in het werk is altijd dat van een vogel die loodrecht boven de voorstelling zweeft.
Het dorp ligt op de glooiende vulkaanuitlopers.
Dit is de kerk waar, toen we aan kwamen lopen, net een dienst begon.
Een milieuvriendelijke kerstboom?
De winkel op de hoek is een soort van ijzerhandel. Onderdeel van een keten. Maar de naam: Eben Ezer. Okay, twee woorden, dus niet helemaal hetzelfde als de voornaam van Scrooge in ‘A Christmas Carol’, maar dichtbij genoeg als je op 25 december, ver van huis, ergens over straat loopt, om op te vallen.
Veel huizen hadden mooie muurschilderingen.
De Goede Herder.
San Juan La Laguna.
Soms prachtige gevels. Met het schrift van de Maya’s.
Maar ook een bezorgchinees met weer andere stereotype beelden.
Tijd om verder te gaan.
Onderweg terug naar de boot zagen we dus deze Mona Lisa. Ik vermoed dat ze er nog steeds hangt.
De boot ligt er nog.
Grote Markt, Breda.
Kerst in opbouw.
Massatoerisme heeft heel veel kanten.
Ook deze.
In San Juan La Laguna in Guatemala zagen we deze Mona Lisa
als reclame voor een souvenirshop.
Mona Lisa in San Juan La Laguna, een dorp aan het water van Lago de Atitlan.
De losse letters van ‘prettige feestdagen’ zijn een soort van theaterdecor geworden met behulp van de doos waarin de kerststol zat die ik vorige week kocht.
Intussen is de glazen kerstster al een paar keer veranderd. Nu is de ster grijs met kleine boekselen sterren er op en bevestigd op een paarse achtergrond.
Het was mijn eerste bezoek aan het Japanmuseum Sieboldhuis. De tentoonstelling met de etsen van Tanaka Ryōhei was het eerste onderdeel van mijn bezoek. Dat brengt je ook in een naast geleden huis en dat zie je nog aan de binnenwand. Het past heel mooi bij de soberheid van de Japanse kunst. Het deel van het museum dat de collectie toont van Philipp Franz von Siebold, doet me denken aan Meermanno in Den Haag: een mooie verzameling die duidelijk lang geleden is ontstaan maar die juweeltjes bevat.
De opstelling van heel diverse objecten is heel sereen.
Er lagen ook boeken. Maar de context ontging me een beetje. Maar dat is niet erg bij een eerste bezoek. De volgende keer moet ik daar meer tijd voor nemen. Philipp Franz von Siebold was een van oorsprong Duitse arts die in Nederlandse dienst een aantal jaren op Deshima verbleef. Door huisbezoeken, zijn netwerk en een reis naar Edo was Siebold in staat veel voorwerpen over/van Japan te verzamelen.
De uitstalling van de voorwerpen is mooi en met respect voor de delicate natuur van sommige voorwerpen.
Waaronder heel veel planten en dieren.
Een deel van de gasten staan op sterk water.
Toen ik in Leiden een foto stond te maken van een boekhandel
viel me de reflectie van een boom in het water van een grote plas op.
Mooie kans om die vast te leggen.
ik maakte de volgende foto, zonder veel na te denken.
Let ook op de kleine blaadjes. Achteraf drukte ik net iets te vroeg af (zo zei je dat vroeger met een fototoestel). Even later vielen er meer druppels in de plas.
Nu alleen nog een paar druppels rechtsonder.
Tanaka Ryōhei is de kunstenaar van wie de etsen zijn die in het Japanmuseum Sieboldhuis worden getoond.
Tanaka Ryōhei
Tanaka Ryōhei (1933) heeft in zijn vijftigjarige carrière meer dan 770 etsen gemaakt met in totaal meer dan 100.000 afdrukken.
Op een paar uitzonderingen na heeft hij alle edities zelf gedrukt, in zijn eigen studio.Tanaka werd geboren in Takatsuki, halverwege Kyoto en Osaka.
Hij had een aangeboren hartafwijking en spendeerde daardoor veel tijd thuis.
Tekenen werd daardoor zijn hobby.
In 1963, toen hij al dertig was, nam hij tekenlessen in het stedelijk kunstatelier voor amateurs in Kyoto.
De lessen werden gegeven door Furuno Yoshio (1909-1978).
Hij was een prentmaker die ook lesgaf in etsen.
Via hem raakte Tanaka gefascineerd door de etstechniek.
Als lid van de Etsersvereniging Kyoto stelde Tanaka zijn etsen tentoon in de Perfecturale galerie Kyoto.
Tijdens de tentoonstelling van 1964 werd zijn werk ontdekt door kunsthandelaar Yamada Tetsuo (1924-1998).
Hij werd Tanaka’s agent en zorgde ervoor dat zijn werk terechtkwam bij galeries, verzamelaars en musea in Japan en later ook in de rest van de wereld.
Tanaka werkte oorspronkelijk in een van de kamers van zijn woonhuis.
In 1969 liet hij een studio aan zijn huis bouwen.
Daar ontwierp en printte hij elke ets.
In 1970 waren zijn etsen zo populair geworden dat hij zijn baan kon opzeggen en zich volledig op zijn kunst kon starten.In de loop der jaren zijn verschillende catalogi met Tanaka’s werk uitgegeven.
In 1985 bracht Yamada een overzichtscatalogus uit in het Japans en het Engels.
Succes in het buitenland volgde.
Tanaka werd uitgenodigd om deel te nemen aan tentoonstellingen in Italië, Joegoslavië, Duitsland, België, de Verenigde Staten, Hong Kong, Finland, China, Mexico en Bulgarije.In 2013, toen hij tachtig werd, maakte hij met een laatste krachtinspanning zijn vijf laatste etsen.
‘Boerenhuis in de zon’ was het laatste werk.
Furuno Yoshio had hem alleen de basis van het etsen geleerd.
Tanaka ontwikkelde zijn eigen technieken.
Zijn technische vaardigheden zijn bijzonder.
Al in de jaren zestig ontwikkelde hij zijn eigen, herkenbare stijl.
Hij wist deze vijftig jaar vol te houden.
Door de belichting en de etsen die achter glas zitten, is het niet eenvoudig te fotograferen. Mijn foto’s zijn slecht. Maar toeval wil dat de eerste foto over weerspiegelde bomen gaan. Tanaka Ryōhei, Waterkant nr 1, ets en aquatint, 1977.
Tanaka Ryōhei, Esdoorns in de herfst. Kleurenets – ets en aquatint van twee platen, 1989.
Dit is een klein detail van het werk. Hier krijg je een idee van de enorme inspanning en beheersing die nodig is om zo’n werk te maken.
Er waren ook twee afdrukken van etsen van Rembrandt te zien: Rembrandt van Rijn, Landschap met boerderij en grote boom, 1641.
Rembrandt van Rijn, Landschap met boerderij en tekenaar, circa 1645.
Je ziet de weerspiegeling van de verlichting in Tanaka Ryōhei, De grote ginkoboom. Kleurenets en aquatint, 1988.
Hier zie je goed hoe zijn figuratieve werk toch een aspect van abstractie heeft. Tanaka Ryōhei, Een zomerse kamer. Kleurenets en aquatint, 1986.
Tanaka Ryōhei, Zomerdag nr 1. Ets en aquatint, 1985.
Mijn foto’s zijn slecht maar gelukkig is er dit boek van Chris van Otterloo.
Of beter nog: bezoek de tentoonstelling Verstilde schoonheid – Japanse etsen van Tanaka Ryōhei in het Japanmuseum Sieboldhuis in Leiden.
Afgelopen vrijdag was voor mij een dag vol
reizen, kunst en boeken.
Een van die boekmomenten was het volgende.
Ik wordt als ik in Leiden ben altijd aangetrokken
door deze boekhandel.
Vrijdag zag ik pas de naam van de boekhandel.
De boom die weerspiegeld in het raam komt in mijn volgende blogbericht nog even terug.
Na het Rijksmuseum ben ik naar het
Allard Pierson gegaan. Ook in Amsterdam.
In het verleden waren De bijzondere collecties van de UVA en het Allard Pierson twee organisaties die in hetzelfde gebouw zaten samen met een boekhandel. Die boekhandel (Nijhof & Lee Boekhandel) bestaat niet meer. De website van het Allard Pierson bevat nog veel links die nergens naar toe gaan. Met soms wel en soms geen foutmelding. De digitale samenvoeging is nog niet rond.
Het museum heeft een tentoonstelling over Bes, de Egyptische god,
die wordt voorgesteld in een leuke animatie.
In de espressobar staat deze Hercules naast de prijskaart opgesteld.
De god Bes in de film.
Een afbeelding van Bes: Bes, kalksteen, Ptolemaeïsche periode (332 – 30 voor Christus). De jaartallen heb ik opgezocht.
Twee beddenpoten in de vorm van Bes, hout, Nieuwe Rijk, 1550 – 1070 voor Christus.
Nijlpaard, Pre-dynastische tijd, 4500 – 3050 voor Christus.
Een leuke, kleine, speelse tentoonstelling.
De vaste collectie van het museum deed me denken aan Meermanno en aan het Sieboldhuis dat ik later op vrijfag in Leiden zou bezoeken. Kleine historische collecties in een mooie omgeving.
Argusvlinder 