De laatste keer dat ik in Italië was heb ik daar deze heerlijke scheerschuim gekocht. Of eigenlijk kocht mijn vriendin de bus. Waarschijnlijk als ik zelf de winkel in Matera was ingegaan had ik hem misschien wel niet meegenomen omdat het zo’n grote bus was. Maar het schuim scheert prima.
Alleen hoe zuinig ik ook geweest ben, de scheerschuim is op en de bus belandde in de afvalemmer. Tijd dus om terug naar Italië te gaan. De geur van eucalyptus en munt is heerlijk.
We hebben nog geen plannen.
Zowel het boekje (onder de hamer) als het boekobject liggen vanmiddag nog mooi onder bezwaar. Het boekje omdat het perkament van het boekje wat was gaan vervormen. Het boekobject omdat ik het boekblok aan het achterplat gelijmd had.
Het boekblok zit goed vast maar door het eerst te lijmen en pas daarna aan het voorplat te schroeven, heb ik het mezelf veel moeilijker gemaakt dan nodig. Dat is de onervarenheid van werken met hout. Bij het schroeven heb je alle ruimte en ondersteuning nodig. Dat was nu onnodig moeilijk.
Het boekje past prima. Probleem is nu dat door de vorm van het notenhout het deurtje niet helemaal open kan. Daardoor is mijn bewegingsvrijheid beperkt en kan ik uiteindelijk 2 gaten niet voorboren.
Het lukt natuurlijk toch wel. Ik had alleen iets meer geduld nodig. Dit is de maximale open stand. Dat komt overeen met de bedoeling.
De achterkant met het kleine stukje boekbindlinnen.
Nu is het idee om de omtrek van het boekblok te beplakken met een wit, handgeschept papier. Het gewicht valt erg mee. Het notenhout ziet er misschien zwaar uit maar is het niet. De rest van het materiaal is ook licht.
De aquarel komt aan de binnenkant van het voorplat. Dus het geheel ligt nu weer onder bezwaar om de aquarel te laten drogen.
Red met Bruce Willis, Morgan Freeman, John Malkovich en Helen Mirren.
Het doet geen pijn om er naar te kijken.
Maar de film gaat nergens over.
De doos en de 2 DVD’s zijn nog het meest interessant.
De doos heb ik hierboven een beetje aangepast.
Er zitten namelijk 2 DVD’s in maar nummer 2 staat
vol met previews voor andere vechtfilms.
Die toelichting heb ik digitaal van de doos verwijderd.
Beetje zonde van de grondstoffen.
**
Volgens mij niet eerder te zien op mijn blog: de St. Joostkapel in de Ginnekenstraat.
Maar ik zag achteraf dat er bovenaan nog iets ontbreekt.
Binnenkort even goed maken.
Mijn tweede deel van het verslagje over Tikal.
Het was erg warm en vochtig.
De rit van Flores naar Tikal kost veel tijd.
Maar het park is super indrukwekkend.
Ook al hebben we maar een deel gezien van wat je er
allemaal kunt zien.
Als je bij de centrale acropolis komt is het net of je tussen wolkenkrabbers loopt. Aan alle kanten grote piramides. De een hoger dan de ander. Het centrale massief is een enorme berg steen.
Dit is een detail van de vorige foto. Massief steen. Mensgemaakt. De daken die er staan beschermen steles of afbeeldingen of herdenkingsstenen tegen zon en regen.
Dit is Tempel I. Het beklimmen van de tempels is een bezigheid van de meeste toeristen. Deze mag je niet op. Volgens mij mag dat alleen onder begeleiding. Er liggen klimtouwen op de tempel en ik zag er mensen met helmen. De trappen zijn erg steil en begroeid met mos. Ze ogen spiegelglad.
Hier zie je het klimtouw beter liggen.
Dit is Tempel II (Templo II) ook wel de ‘Tempel met de maskers’ (Temple of Masks) genoemd. Op de band, direct boven het meest witte stuk van de tempel bevinden zich maskers. Als je het eenmaal gezien hebt is het een prachtig gezicht. Aan de achterkant van de tempel is een houten stellage gebouw waardoor je op de hoogte van het witte deel van de tempel kunt komen.
Dit is een van de maskers van de Temple of Masks. De tempel is gebouwd onder heerser Jasaw Chan K’awiil rond het jaar 700 na Christus.
Die houten stellage is behoorlijk hoog. Hier kijk ik langs een boom naar beneden.
Overal waar je kijkt is het bijzonder.
Vanaf Tempel II kijk je hier naar Tempel I.
De acropolis is een enorme vlakte met steen.
Op een plaats, onder zo’n afdakje, is een put met daarin een masker. Over Copán is er een boek dat ook voor een leek heel goed te lezen is. Over Tikal heb ik dat niet gezien. Er zullen best wetenschappelijke artikelen en boeken zijn over opgravingen en ontdekkingen, restauraties en vondsten. Maar ik ben daar niet echt naar op zoek gegaan.
De beeld- of vormtaal van de Maya’s zijn voor een leek ingewikkeld. Dan heb ik het nog niet over het schrift.
Ik ben dus zelf ook gaan klauteren (waar dat mocht).
Af en toe een blik omlaag.
Dan kijk je er naar op, dan weer op neer.
Ongeveer op gelijke hoogte met het plateau van Tempel II.
Terug op de begane grond: een stele.
Dit is de zijkant van Tempel I.
Er leeft heel wat op die stenen.
Parque Nacional Tikal, Ingreso Extranjeros. Mijn polsbandje.
Dit is de achterkant van Tempel I.
Dit opgedroogde en opgekrulde blad is de laatste foto van dit bericht. Indrukwekkend, warm, vochtig, vermoeiend. Het was te kort. Aanrader: neem een hotel/hostel dichter bij het park en blijf meer dagen.
Het achterplat heeft in het notenhout een gat. Een heel mooi gat. Maar als ik het open laat dan kan er makkelijker vuil in komen. Daarom dat ik het wil afplakken, aan de binnenkant, met een stuk blauw boekbindlinnen. Je ziet hier dat ik het stuk op maat geknipt heb.
Ik gebruik houtlijm om het stuk boekbindlinnen tegen de binnenkant aan te plakken. Met de lijm probeer ik de laatste kieren dicht te maken. Samen met het linnen moet dat lukken.
Het linnen zit op zijn plaats.
Van buiten af ziet het er dan zo uit. Het contrast tussen het koudere blauw en de warme bruine kleur van het hout vind ik mooi.
Op het boekblok heb ik vervolgens twee scharnieren geplaatst. Even voorgeboord en vervolgens met schroeven vastgezet. Het bevestigen, straks, van het voorplat is nog interessant.
Als laatste stap van deze sessie lijm ik het boekblok op het achterplat. Onder het achterplat en bovenop het boekblok heb ik bakpapier geplaatst zodat ik het geheel onder bezwaar kan plaatsen. Dit moet goed drogen.
Tikal was een van de grootste steden van de Maya’s ten tijde van de klassieke periode. De restanten van de stad bevinden zich in het departement El Petén, in het noorden van Guatemala. De inwoners van Tikal zelf noemden hun stad Yax Mutal.
De stad werd bewoond van ongeveer 400 v.Chr. tot 1000 n.Chr. en kende zijn hoogtepunt tussen 300 en 850. Tikal was een van de machtigste steden in de klassieke periode van de Mayabeschaving, maar desalniettemin heeft de stad meerdere malen nederlagen moeten ondergaan.
Pas in 1848 werd Tikal herontdekt door een team Guatemalteekse ontdekkingsreizigers. De eerste grootschalige archeologische opgravingen begonnen in de jaren 50 van de 20e eeuw. ….. Onder de uitgegraven tempels en gebouwen bevinden zich de Piramide van de Grote Jaguar en het Paleis van de Edelen. ….. Samen met aartsrivaal Calakmul is Tikal een van de beste voorbeelden van Maya-architectuur in Peténstijl.
In 1955 werd het gebied rond Tikal uitgeroepen tot Nationaal Park Tikal. Het park is 576 km² groot en beslaat een deel van de volgende gemeenten: La Libertad, Flores, Melchor de Mencos, San Andrés en San José. In 1979 werd het door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard.
Dit is de ingang van het park. Links van de weg kun je kaartjes verkopen.
Dat pistolen en honden verboden zijn geeft je dan wel weer een veilig gevoel.
Het park ligt in het tropisch regenwoud. De afstanden zijn groot. De bomen soms ook zoals hier op de foto.
Dit is een voorbeeld van de paden in het park. De bewegwijzering zou beter kunnen. Maar het is natuurlijk ook weer niet zo dat je rond kunt lopen zonder iets te zien van de paleizen en tempels.
Parque Nacional Tikal, Palacio de las Acanaladuras. De naam verwijst naar groeven die aan de buitenwand van het paleis te zien zijn.
Het was erg benauwd in het park. In de ochtend was er nog weinig zon maar dat veranderde snel. De zon was heet, de lucht vochtig. Veel drinken.
Ineens stonden we blijkbaar ik de buurt van tempel 5: 56 meter hoog. Alleen we zagen hem niet.
Deze tempel is gebouwd rond het jaar 650 na Christus.
De trappen zijn steil en zien er glad uit van het vocht en de begroeiing.
In een volgend bericht nog meer uit Tikal.
Guatemala, Lake Petén Itzá gezien vanaf een terras in Flores.
Dit was 3 januari 2019.
Afgelopen vrijdag heb ik een meter stof gekocht op de markt. Een soort van voering. Beetje donkergoud van kleur. De stof heb ik op de achterkant voorzien van vlieseline. Dan hoop ik dat hij mooier blijft zitten en beter te plakken is. Hier zit de stof voor proef in het kamertje.
De stof moet niet te veel ruimte innemen want dan past het boek weer niet. Maar zo gaat het prima.
De voering heb ik aan de randen gelijmd. Maar als dit zit kan ik me gaan richten op een van de laatste hindernissen: de scharnieren en het bevestigen van het voorplat. Daarna pas ga ik het boekblok bevestigen op het achterplat.
Soms is het licht ongenadig. Het perkament bolt naar binnen. Het goede nieuws is dat perkament blijft werken en er is niets dat het perkament op zijn plaats houdt. Ik zou de volgende keer de achterkant van het perkament eens proberen te voorzien van papier. Hopelijk werkt het perkament dan minder. Maar het perkament van het boekje is wel gecacheerd (er zit achterop papier geplakt) en ook dat werkt nog steeds. Als de voering goed gedroogd is ga ik nog eens naar de rand kijken.
Opnieuw passen en meten.
Dan eens even kijken hoe de scharnieren ongeveer komen te zitten.
Weer een paar stappen gezet.
Flores is een soort van eiland in een meer in Guatemala.
Het eiland (Lake Petén Itzá) is met een brug/landtong verbonden met de
oever van het meer.
Het eiland is leuk maar niet heel spectaculair.
Dat wordt aangevuld met een interessant meer en de
nabijheid van Tikal.
Op deze dag reizen we van Rio Dulce naar Flores en
kijken daar nog even rond.
Daar zijn de foto’s van.
De volgende dag gaan we naar Tikal. die foto’s
volgen binnenkort.
Waar Copán vooral bijzonder is vanwege de beelden,
daar is de acropolis van Tikal sensationeel.
Maar laat ik beginnen met de hotelkunst.
Flores is een soort van cirkelvormig eiland in een meer. Aan de buitenkant loopt rondom een weg maar als wij er zijn staat een deel van die weg onder water.
De lantaarnpalen geven een idee van de weg.
Beeldrijm.
Daar waar een soort van brug op het eilandje uitkomt is een kleine open ruimte. Bij dit plein staat de naam van de provincie waarin Flores ligt. Het plein is de verzamelplaats van bussen en busjes waar toeristen worden opgehaald om bijvoorbeeld naar Tikal te gaan.
Het centrale plein van Flores ligt zo’n 20 meter hoger (misschien meer) dan de ondergelopen randweg.
Terug op de hotelkamer staart dit wezen ons aan.
Mijn eerste boekobject maak ik uit twee grote stukken
notenhout. Het hout is in twee planken gekomen
waarbij de breedte steeds afneemt.
Dus het breedste stuk is zo’n 30 centimeter breed,
het smalste punt van de twee planken is smaller
dan 20 centimeter.
Maar dat is meer dan genoeg voor mijn ‘Houten Boek’.
De twee platten bestaan uit notenhout met aan beide zijdes
nog schors of sporen daarvan.
Het boekblok is gemaakt van 4 latjes geschaafd eiken.
In het boekblok past straks een klein, door mezelf ingebonden.
door private press De Witte Adelaar gezet, gedrukt en
ingekleurd ‘ABCdarium der bomen’.
Bij het boek kwam een aquarel gemaakt door
Ria Van Meulder dat in het boek ook een plaats gaat krijgen.
Het notenhout voor de platen heb ik een eerste keer gevernist.
De binnenkanten moeten nog een laatste maal.
De tekening van het hout wordt beter zichtbaar maar belangrijker: het schors wordt steviger. Ik had eerder niet met notenhout gewerkt dus ik weet niet of dit normaal is. Ik vond de schors zonder vernis te kwetsbaar. Lossere stukken zijn met houtlijm vastgezet. Het gat blijft straks aan de buitenkant zichtbaar. Maar de ruimte die daardoor van buitenaf toegankelijk zou gaan worden (in het boekblok) is straks niet meer schoon te maken. Dus dat ga ik oplossen.
Dit is het boekblok. De kant die je nu ziet zal straks op de achterplat worden gelijmd. De zichtbare kant is voorzien van een stuk perkament. De hoek die eruit gespaard is, zal straks het door mij in perkament ingebonden boek gaan bevatten. Daarvoor ga ik morgen proberen stof te kopen op de markt, om die opbergplaats te bekleden. Als ik de stof heb, bedacht heb hoe ik die het best kan gebruiken, pas dan ga ik de ‘wandjes’, de bekleding en het boeklint plaatsen.
Steeds opnieuw passen en meten. Na het inrichten van het boekblok moet ik ook nog bepalen hoe ik met scharnieren het voorplat aan het boekblok ga bevestigen. Het voorplat moet dan natuurlijk open kunnen. Zo iets heb ik nog niet eerder gedaan. Dus stapje voor stapje.
Dit wordt dan eigenlijk model 0.
Bij een volgende keer zou ik het hout dunner willen.
Het formaat van het boek (ingebonden ongeveer 12 cm hoog,
11 cm breed en 3 cm dik) kun je niet echt veel beïnvloeden.
Maar als de platten minder dik zijn zal het er meteen minder
kolossaal uit zien.
Maar voor deze versie is dat prima.
Het boek is fascinerend en ik kom daar binnenkort nog wel op terug. Maar je kunt je voorstellen dat dan zo’n afgezaagde boomstronk ineens veel interessanter wordt.
Dan krijg je zo’n soort beeld in het Valkenberg in Breda.
Langzaam maar zeker raken we door mijn verzameling
films op DVD heen.
Afgelopen weekend zagen we nog Der Untergang.
Een film gebaseerd op de herinneringen van een secretaresse
van Hitler (Traudl Junge) die aanwezig was tijdens de
laatste dagen in de bunker in Berlijn.
Op IMDB staat oa de volgende samenvatting van de film:
With the fall of Germany imminent, 24 year old, Traudl Junge had just become personal secretary of the Führer, Adolf Hitler. This film recreates from Ms Junge’s recollections, the final 2 weeks of the ‘thousand year’ Third Reich, beginning 20 April, 1945, the day of Hitler’s 56th birthday. Spent primarily in the Führer bunker, she and many of the leaders of the Nazi party were taking refuge from the siege of Berlin. As the situation became ever more desperate, the more anguished and seemingly out of touch with reality their actions became.
Der Untergang (of volgens de Engelstalige titel ‘Downfall’) is een film uit 2004. Hoofdrol is Bruno Ganz. De vertolking van de rol van Hitler en de film maken indruk.
****
Tijdens de coronaperiode werken we thuis.
Nu nog steeds.
Overdag drink ik graag thee en nu dus veel meer dan normaal.
De thee die ik drink koop ik bij de website HotSoup.nl
Deze week kreeg ik twee soorten thee met de post.
Daar zat een proefzakje met een derde theesoort bij
en een leuke speld.
Hotsoup.nl: Safetea 1st.
Ga er eens kijken.
De Chinese en Japanse theeselecties zijn bijzonder.
Hun theebloemen vind ik ook al heel lang iets bijzonders!
Livingston is een plaats in Guatemala aan de monding
van de rivier Rio Dulce en aan de Golf van Honduras.
De Caribische invloeden zijn overduidelijk.
Dit bericht gaat over ons bezoek aan deze kleine stad
en de boottocht terug over de Rio Dulce.
Het volgende bericht zal gaan over ons bezoek aan Flores.
Vanuit Flores bezoeken we dan Tikal.
Een belangrijke Maya-stad in Guatemala.
We zijn maar een korte tijd in Livingston. Genoeg om de stad door te lopen, de sfeer te proeven, te eten en de Atlantische Oceaan te zien.
De foto is op 2 januari gemaakt dus zie je in Midden-Amerika op veel plaatsen kerststallen. Hier zie je er een die zich op het dak bevindt.
Druk met verkeer is het er niet. Deze agent of verkeersregelaar had dan ook niet zo veel omhanden met het verkeer.
De supermarkt. De gejaagde wereld van West-Europa is hier ver te zoeken. Het was er heerlijk.
Prachtige schaduwen van de palmbomen.
Dan de rust, ook richting haven.
In de haven werd vis schoongemaakt en de resten gingen terug het water in. Deze pelikaan vond dat prima en hij of zij was niet alleen.
Todo lo puedo en Christo que me fortalece, Felipenses 4:13. Fragment uit de brief van Paulus aan de Filippenzen: Ik kan alles in Christus doen dat mij kracht geeft (Herziene Statenvertaling).
Terug op de Rio Dulce.
Richell-II, wat ik zo leuk vond is dat de boot vol met meeuwen zit.
Dit is niet het overheersende beeld maar er zijn ook hier rijke mensen. Misschien komen ze van buiten Guatemala, dat weet ik niet.
Zo gaat de dag dan toch weer snel voorbij. Puente de Río Dulce.
Terug bij Castillo de San Felipe Del Golfo.
Afgelopen weekend zagen we twee films.
De eerste won meerdere Oscars en is gemaakt in 1942.
Casablanca onder regie van Michael Curtiz met in de belangrijke rollen Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Claude Rains, Peter Lorre en Dooley Wilson (als de zanger en pianist Sam).
Het verhaal is eigenlijk eenvoudig.
De nazi’s zijn overduidelijk de slechteriken.
Wat prachtig is aan de film, zijn de mooie zwart/wit
close-ups, vooral aan het eind van de film.
Bogart en Bergman zijn fantastisch om te zien.
Play it again, Sam
(de tekst die iedereen kent maar die niet in de film voorkomt).
*****
Het gaat niet snel. Het is nodig het notenhout te vernissen. Niet omdat het de tekening in het hout meer benadrukt maar omdat de stukken schors aan de zijkant zacht zijn en makkelijk van het hout te stoten zijn. Sommige stukken heb ik eerst vaster gelijmd. Het vernis moet de rest doen. Er is een geadviseerde droogtijd tussen de lagen (2 lagen bij voorkeur) en ik kan natuurlijk niet voor- en achterkant tegelijk doen.
Maar de tijd heb ik ook nodig om na te denken over het scharniermechanisme. Het voorplat moet straks open kunnen. Ga je dan een pianoscharnier gebruiken of gewoon losse scharnieren. De doe-het-zelf-markt bracht uitkomst. De pianoscharnieren die ze verkochten waren bijna allemaal gebogen en het oppervlak niet mooi strak. Dus ik ga proberen dit boekobject te maken met 2 losse vermessingde scharnieren. Men verkocht er geen schroefjes bij. Dus op de gok schroefjes meegenomen.
Het boekblok bestaat uit 4 balkjes geschaafd eiken. Om dan toch het boekblok idee te krijgen bedek ik het boekblok met een stuk perkament. Dat heb ik uitgesneden zodat het midden van de rug van het dier schuin over het boekblok loopt. Op de plaats van het ‘kamertje’ is het perkament extra breed zodat ik dit kan omvouwen en straks tegen de muren van het kamertje kan bevestigen.
De aquarel komt straks binnen tegen het voorplat. Dus niet hier op het boekblok.
Inkijk in het kamertje. Je ziet de omgevouwen stroken.
Even het boekje er in passen. Deze foto’s zijn al van gisteren. Vandaag heb ik het perkament op het kamertje geplakt. Het ligt nu onder bezwaar te drogen.
Kees van Kooten, 575 Haikoots.
Helemaal in zijn eigen stijl geeft Kees van Kooten
een draai aan het genre van de haiku.
Deze van oorsprong Japanse dichtvorm gebruikt
Van Kooten op een speelse manier.
Verwacht niet al te veel diepzinnigheid maar vooral
humor, kleine verhaaltjes, teksten bij foto’s, soms
een blik op het verleden, weemoed, heimwee, oude taal
en nieuwe vondsten.
Persoonlijk vielen mij die haikoots op die ook rijm
in zich hebben.
Bijvoorbeeld haikoot 19:
het is huisdieren
niet toegestaan alvorens
baasje dood te gaan
Maar dit voorbeeld bevat niet alleen rijm, eigenlijk
zijn het twee ideeën in drie regels.
Het stramien van 5 lettergrepen, 7 lettergrepen en nog eens
5 lettergrepen, vind ik dan niet sterk genoeg om
de vorm van drie regels, overeind te houden.
het is huisdieren niet toegestaan
alvorens baasje dood te gaan.
Jonge mensen zullen het woord ‘alvorens’ niet snel gebruiken.
Dat is niet erg maar daardoor krijgt de haiku-vorm iets ouderwets,
of anders te gezocht.
Nummer 22 is dan misschien een beter voorbeeld van rijm:
reis met NRC
u verblijft in Plato’s grot
neem zelf ketting mee
Nummer 559, als zomaar een voorbeeld:
krijg zin in het nu!
geen tegen- maar tussenzin
dan zal je eens zien
Van Kooten op zijn sterkst:
optimistisch, nieuwe woorden/woordspelend en
nog eens diepzinnig met een glimlach.
Soms zijn de foto’s heel belangrijk om de haikoots
snel te kunnen begrijpen.
Bij een reeks boeken, de delen 1 t/m 7 van het verzameld werk
van Karel van het Reve, staat de volgende haikoot (nr 5):
bij een vlugge blik
beginnen de leeslinten
al te kwispelen
Soms zijn de haikoots heel beschouwend (nr 53).
weer een campagne
om ons te waarschuwen voor
een geveinsd gevaar
Dat de haikoots met veel plezier gemaakt zijn lijkt me duidelijk
bij onder andere nummer 65:
voor rijke stinkerds
scheelt dit toch mooi een kwartje
aan de toiletjuf
Dit is een haikoot bij een foto van een VIP toiletwagen
van de firma Haku.
Als afsluiting nog deze wijze woorden (nummer 198):
als een bladzijde
zich verzet bij het omslaan
lees haar dan nogmaals
Jawel, jawel, ’t is zonneklaar
de donkere uren zijn weer daar
Mooi, die tegenstelling tussen de zon en het donkere.
De donkere uren van wat?
‘De spoken zijn weer aan de macht’
Heerlijk. We spreken dezelfde taal maar de letters klinken bij Raymond gewoon anders dan die van mij. Dat is zo bijzonder.
Ook ‘Bitter en bot’ is prachtig.
Hij zingt ook nog Hollandss: “Houwe so” (Je krijgt
alles wat je wil)
