Waarom deze mevrouw vandaag Breda bezocht met haar paard, haar hond en een papegaai weet ik niet. Maar het levert wel een mooi romantisch plaatje op. bij de brug van de Nieuwe Prinsenkade.
Boekobject – Bomen
Voor ik gisteren verder ging met mijn boekobject ben ik eerst
naar een bouwmarkt gegaan.
Ik heb een stuk hout nodig dat ik als kern van het boekobject
kan gaan inzetten. Omdat ik niet makkelijk kon kopen wat ik
wilde hebben, heb ik een andere oplossing bedacht.
Het idee is om voor het intussen ingebonden boek, een ABCdarium
rond namen van bomen, een soort van houten boek te maken
met mooi hout als voor- en achterkaft.
Daar ga ik het notenhout gebruiken.
Het boekblok had ik graag uit één stuk hout met een lichte kleur
willen maken (essen bijvoorbeeld).
Maar ik kan het ook maken met een serie latjes van ruim 3 cm breed.
Vandaar dat ik naar de bouwmarkt ging.
Toen ik bij de bouwmarkt aankwam (zondagmiddag, rond 13:00 uur),
stond de parkeerplaats vol en stond er een rij wachtenden
van ongeveer 100 meter lang, voor van die party tenten.
Het zag eruit als een corona drive-inn teststraat.
Daar ga ik dus niet in staan wachten. Even verder op zit
een andere bouwmarkt. Daar niet van die overspannen taferelen.
Bij de Gamma kocht ik een lat geschaafd eiken. Eigenlijk heel mooi hout. Daarna kon ik dus naar mijn werkplaats om verder aan het object te werken. Omdat het notenhout niet echt een rechthoek vormt (en dat wil ik ook niet) moet ik een manier vinden om te zien wat het doorzagen van het hout voor effect heeft. Vooral ook of dan het boekje en de aquarel goed in het boekblok te verwerken zijn.
Ik heb het stuk notenhout op een vel papier gelegd en met potlood de omtrek nagetekend. Het idee is dat ik dan dadelijk het vel kan dubbelvouwen op de plaats waar ik straks het hout ga zagen te bepalen. Dan krijg ik ook zich op hoeveel de twee panelen van elkaar verschillen.
Daarna heb ik de vorm uitgesneden. Dubbelgevouwen zodat de bovenkant en de onderkant van het ‘hout’ op elkaar vallen. Op de vouw die zo ontstaat heb ik het papier doorgesneden.
Vervolgens heb ik de twee delen zo op elkaar gelegd zoals ik straks het object wil gaan maken. Op de ‘netto ruimte’ van het object heb ik vervolgens de aquarel en het boek geplaatst. Het ‘boekblok’ van latten moet rond het boek passen en er niet uitsteken. Het moet binnen de kleinste gemeenschappelijke ruimte van de twee helften notenhout passen met voldoende marge voor de latten. Dat gaat lukken.
Door het bovenste vel een paar centimeter op te tillen krijg ik een nog beter beeld van wat ik van plan ben te gaan doen.
Volgende keer kan ik de zaag meenemen naar de werkplaats.
Daarnaast heb ik een klein stuk van de sjaal voorzien van Vlieseline.
Heb ik de achterkanten van de vellen in het test boekblok allemaal
beplakt met een dun soort papier. Papier dat vooral bij
restauratie wordt gebruikt.
De achterkanten van al die pagina’s zijn niet altijd mooi leeg.
Dat verbloem ik zo een beetje en geef ik gelijk meer stevigheid
aan het boekblok.
Ook het karton voor voor- en achterplat en de rug is gesneden.
Fokke & Sukke en drogredenen
Fokke & Sukke over slavernij in de NRC van 11/06/2020. Fokke & Sukke tonen kort achter elkaar twee drogredenen die heel vaak in de Nederlandse politiek worden gebruikt en die aantoonbaar niet werken. Hier het “aan de branche zelf overlaten”.
Wikipedia:
Een drogreden (syn. schijnreden, sofisme) is een reden of redenering die niet klopt, maar wel aannemelijk lijkt.
Hier over racisme: reguleren om ondergronds gaan tegen te houden. NRC van 13/06/2020.
Er zijn redenen waarom je niet perse alles moet weten van het privé leven van een kunstenaar
om toch zijn werk te kunnen waarderen.
Marc Mulders in het NRC van donderdag 11-06-2020.
Verboden film? Caesar and Cleopatra
In deze tijd van corona, een tijd van afstand houden van elkaar
kijken we in het weekend een aantal films.
Ze zijn lang geleden al gekocht en sommige heb ik al heel lang niet
meer gezien.
Dit weekend hebben we het kijken naar “Caesar and Cleopatra” afgerond.
Wat is dat voor film?
Caesar and Cleopatra is een film van de Rank en is gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog. De belangrijkste rollen zijn van Vivien Leigh als Cleopatra, Claude Rains als Caesar en Cecil Parker als ‘een Brit’. De laatste rol vind ik dolkomisch. Hij komt niet zo vaak in beeld maar ik kan niet anders dan aan Obelix denken. Maar dan met een wat stug Brits taalgebruik en wat trekjes van Obelix zoals tegen het verbod in toch meedoen aan de strijd.
De tekst op de DVD lijkt geschreven door iemand die niet zo heel
goed geïnformeerd is (de DVD is uit 2001):
Deze klassieker is Vivien Leigh op het lijf geschreven.
Na eerder te hebben geschitterd om “Gone with the Wind”
bewijst zij het opnieuw in deze Shakespeare rolprent “Ceasar and Cleopatra”.
Spektakel en decors zoals tegenwoordig nog maar in een enkele speelfilm (The Gladiator) voorkomt.
Ik wil in het midden laten of dit de rol van haar leven was maar
de uitdrukking ‘op het lijf geschreven’ zou ik niet gebruikt hebben
als ik weet dat Vivien Leigh een miskraam krijgt tijdens de opnames
van de film. Er werd gezegd dat dit kwam door de capriolen die Leigh
moest uithalen voor de film.
Of Leigh schittert in ‘Gone with the Wind’ laat ik ook in het midden.
De film geeft een tijdsbeeld maar als je naar de film kijkt
alsof je naar een liefdesdrama kijkt, ja dan kun misschien beweren
dat ze schittert.
Maar naar ‘Gone with the Wind’ mogen we sinds deze week niet meer
kijken. Gelukkig heb ik die film ook nog ergens op DVD liggen.
Kunst of cultuur uit het verleden vernietigen, verandert het verleden niet.
Het spektakel valt in de film nogal tegen. De Sfinx die in het begin
van de film een rol speelt is nogal klein, een beetje gedrongen.
Maar de film is onder moeilijke omstandigheden gemaakt.
Neemt niet weg dat de gedragen taal voor ons al behoorlijk
vervelend begint te worden.
Toen mocht je dat waarschijnlijk niet zeggen want het verhaal
was een bewerking door Bernard Shaw (Nobelprijs voor literatuur in 1925).
Een verwerking van Shakespeare.
Liz Taylor vond ik beter in Cleopatra.
***
Sjaal
Staat intussen het werk stil waarbij ik een wollen sjaal,
na een wasongelukje, wil gebruiken als boekbekleding?
Nee, natuurlijk niet.
Op dit moment ben ik bezig met het maken van een klein boekblok,
om dat dadelijk in te binden en een deel van de sjaal
te gebruiken als boekbekleding.
Het boekblok bestaat uit ongeveer 10 velletjes. Het boekje heeft de titel ‘Boek in een doos’. Het zijn lino-afdrukken en één of meerdere kleuren. Soms daarna nog wat verder ingekleurd. Het zijn geen katernen. Slechts een kant van de velletjes is bedrukt. Ik heb zowel aan de voor als de achterkant een extra schutvel ingevoegd en meegebonden. Al de pagina’s zijn daarna gelijmd.
Tijd om te drogen zodat we morgen verder kunnen.
Boekobject: ABCdarium der bomen
Een tijd terug kocht ik 2 exemplaren van het
‘ABCdarium der bomen’.
Het zijn kleine katernen maar mooi gemaakt.
De katernen komen met een aquarel.
De katernen zijn gemaakt door Private Press De Witte Adelaar
en de aquarel door Ria Van Meulder.
Ik wil een boekobject maken met het ingebonden boek en
de aquarel.
Daarvoor heb ik twee reststukken notenhout gekocht.
Zo komen de stukken met de pakketpost.
Zo zien de twee stukken eruit. De bast van de boom is nog goed te zien. Mooi. Maar, en dat kun je niet op de foto zien, die schorsdelen zijn zacht en zitten niet heel goed vast aan de harde kern van de plant. Daarnaast zie je het verschil in grootte. Het stuk met een gat erin (mooi) is het breedst.
Hier ligt het boek van de in perkament ingebonden katernen op een van de planken.
Aquarel en boek op een plank. Ik weet al ongeveer hoe ik het boekobject ga maken. Maar ik moet eerst op zoek naar nog een paar materialen. Daarnaast kan ik maar beter een zaag meebrengen naar mijn werkplaats.De tekening in het hout is mooi en ook de lichtbruine kleur spreekt me aan.
Wordt vervolgd.
Zelfgemaakte wenskaart
Vandaag heb ik een wenskaart gemaakt.
De achtergrond had ik al liggen.
Die is overgebleven van een poging om met ecoprinting
afbeeldingen te maken. Bloemstukken of bloemschikkingen
als onderwerp lenen zich daar prima voor.
Pluk bloemen en planten. Onkruid.
Schik de bloemblaadjes, stengels, plantjes enz.
Één voor één of in een groep.
Hamer de planten zodat het vocht uit de planten vrijkomt.
Met het vocht komt de kleur vrij.
Met een eenvoudige tekst, gesneden uit verschillende drukwerk- en
fotorestanten.
Zelfgemaakte wenskaart. De belichting van de foto kan beter, zeker met dit mooie weer van vandaag.
Copán, Museo de Arqueología Maya
In het centrum van de stad Copán is een museum met de mooie naam ‘Museo de Arqueología Maya’. De omstandigheden om foto’s te maken waren niet perfect. Maar de beelden waren erg indrukwekkend. Niet van elk voorwerp heb ik de officiële beschrijving. Copán kent een reeks heersers en hun beeltenis vind je terug in beelden, steles of op bijzondere voorwerpen zoals Altaar Q. Vermoedelijk is dit een beeld naar een van die heersers.
Dit is de foto ter ondersteuning van de tekst bij een beeld. Dit is de stichter van de dynastie die heerste over Copán: K’inich Yax K’uk’ Mo’. Waarom al die enkele aanhalingstekens in de naam staan weet ik niet. Het leidt in ieder geval tot verschillende schrijfwijzes van de naam van deze heerser.
K’inich Yax K’uk’ Mo’ is considered as the founder of the dynasty that ruled the ancient city of Copán for four centuries, ascended the throne in 426 AS.
All subsequent rulers legitimized his power and his successors were recognized as direct descendants.
Researchers suggest that K’inich Yax K’uk’ Mo’ was not a native of Copán, analysis on bones found in his tomb shows that he came from the Yucatan Peninsula.
Also the lid of an incense burner made in his image and the carving of him at the Altar Q, showing K’inich Yax K’uk’ Mo’ using the glasses identified in representations to Tlaloc, god of the storm for Central Mexico, which indicates a connection with Teotihuacan.
For these reasons, scholars assume that he was probably a foreigner.
Mijn versie van het beeld. Wat ik van de ‘bril’ begrijp is dat dit geen bril is maar een onderdeel van zijn hoofddeksel en het zou verwijzen naar Tlaloc, een regengod. Het beeld is een wierookbrander.
Deksel in de vorm van een acrobaat. Op het hoofd van de acrobaat is een cacaoboon te zien.
It was modeled in ceramics, in the Late Classic period.
This anthropomorphic and polychrome lid portrays an acrobat of complete body.
A striking representation of the cocoa seems in the headdress and the contortion of the legs.
It was found in the Copán Acropolis in partnership with other lids of incense boat representing the governors of Copán, located in a tomb under the Hiëroglyphic Stairway.
Dit is dan de deksel in de vorm van een acrobaat.
Deze tekst beschrijft een bijzonder voorwerp: een ceremonieel mes of bijl. Ga op zoek naar de afbeelding van een menselijk hoofd.
An eccentric flint is an elite chipped artifact of an often irregular (‘eccentric’) shape produced by the Classic Maya civilization of ancient Mesoamerica.
Although generally referred to as “flints”, they were typically fashioned from chert, chalcedony and obsidian.
Eccentric of the Late Classic, prepared in Flint.
This is one of the three heads superbly carved ceremonial spear that were placed under the altar with the hieroglyphic stairway of structure 10L26 of Copán was dedicated.
The expertise in the manufacture of this eccentric was so complete that the author left a small piece of the original cobblestone coverage (known as cortex) on the top edge of the object.
Goed zoeken naar het hoofd.
Op de weblog van een hobby drukker en boekbinder mag deze niet ontbreken: de schrijver. Feitelijk gaat het om het beeld van een godheid.
The scribe, stone carving of the Late Classic period.
The simian facial characteristics (aapachtige gelaatstrekken) and inkwells shell inserted in the band that is over your ears identify this deity as the patron of scribes and Maya artists.
The left hand holds a fountain consisting of a spiral cut and on the other hand takes a brush.
Among the Classic Maya scribes were held in high esteem and profession seems to have borne familiar route.
This exceptional piece was found in the fill of the final construction of the 9N-82 structure, Site of Graves, a building whose facade exhibits other graven images of scribes.
The emphasis in this construction the scribes have led to conclude that it was his residence for several generations. (Description William Fash)
Prachtig reliëf in een beker.
Een vat in de vorm van een dier.
Let op de details van de huid.
Balspeler. Zou dit een afbeelding zijn van een speler die op die typische veldjes kon spelen?
This glass (beker) with incised decorations, from the Late Classic Period, proceeds Site The Graves.
This drinking vessel shows the picture of a Mayan ball player carrying a yoke and hip protectors.
The style of the figure is reminiscent of those seen in Copador, including details of the headdress.
The character is separated from the background, with finely incised details, visible in its indumentaruia (= Spaans voor jurk, waarschijnlijk dus een vertaalfoutje) and jewelry.
The two pseudo glyphs close to him can not be read but possibly indicate his name or that of the vessel itself. (Description William Fash)
In het Museo de Arqueología Maya was ook een schedel te zien waarvan deze tanden een detail zijn. Je ziet goed dat de tanden ‘ingelegd’ zijn met een klein stukje van een gesteente in een paar tanden. Een soort van gouden tand?
Je zou bijna denken dat de horeca het zelf gelooft
De bruto afstand van de twee lijnen en het gebied ertussen is op zijn best 1.2 meter. Maar als je er dan zo’n afbeelding tussen schildert dan ga je waarschijnlijk ook zelf geloven dat dit anderhalve meter is. Breda, Veemarktstraat.
De horeca heeft zoveel medelijden met zichzelf en ze zijn
de anderhalve meter economie zo beu.
Vraag is wel; hoe kan het zijn dat een bedrijfstak waar bedrijven
de lonen grotendeels gesubsidieerd kunnen krijgen, waar bedrijven
4000 euro gratis geld kunnen krijgen (‘tegemoetkoming voor de
eerste nood’) en waar de vaste lasten ook nog eens gesteund worden,
al na een paar weken in de problemen komt?
Ik snap: geen omzet, maar dat wil ook zeggen geen kosten (behalve
de vaste lasten dan).
Dan kan de conclusie alleen maar zijn dat die bedrijfstak ongezond
in elkaar zit.
Het hoekje om. De ondernemers raken helemaal van het padje af. Ze gaan de meest vreemde capriolen uithalen met plakband. Misschien iets meer gezond verstand?
Ziet er strak uit maar is amper 1 meter. Alle foto’s zijn gemaakt in de Veemarktstraat in Breda.
Wollen sjaal
Een ongelukje met een wollen sjaal levert mij een project op
waar ik tussen door ‘even’ aan kan werken.
De sjaal die wat gekrompen en in elkaar was gaan zitten
heb ik uit elkaar gehaald en wil ik gebruiken om een
boekband mee te bekleden.
Daarvoor heb ik afgelopen week online vlieseline gekocht.
Vlieseline komt in verschillende kwaliteiten.
Die kwaliteit wordt aangeduid met een code.
Zo had ik in het verleden al eens geleerd dat H250 vlieseline is
die bij hobby activiteiten wordt gebruikt maar ook bij
het maken van tassen en ceintuurs.
Er is een site met een hele indeling van codes en toepassingen.
Maar ook dan blijft het voor mij nog zoeken.
Deze keer heb ik 2 codes gekocht: H250 en H410.
Ik dacht misschien is hoe hoger de code hoe steviger.
Maar dat is niet zo. Het systeem is me nog niet duidelijk.
Maar de H250 is volgens mij heel geschikt.
Mijn inspiratie komt deze keer van een souvenir uit Guatemala.
Daar kocht ik een boekje omdat ik dacht, zo’n binding wil ik ook
een keer maken.
Het papier in het boekje is volgens de verkoper ‘banana paper’. Bananenpapier.
Het boek heeft houten platten met een jute rug (ik kocht een jute koffiezak
in Guatemala met een ‘Made in India’-label aan de binnenkant).
Die rug is een soort ‘diepe’ rug, het jute zit zichtbaar 3 – 4 centimeter
om de rug voordat de houten platten beginnen.
Dan met een donkerbruine sierband over de rug.
De platten zijn leuk geverfd (?).
Vanaf de bovenkant zie je dat onder het jute dun karton zit. Karton met de flexibiliteit, dikte en sterkte van Zaansch Bord. Het donkerbruine bandje is heel dun want het valt bijna helemaal weg, neemt geen ruimte in. Het papier zijn enkele blaadjes. Dus geen katernen. De achterkant is niet echt recht. Zo te ziet genaaid in de ‘diepe’ rug.
Als je het boekje opent zie je het bananenpapier en dat het op 4 punten is genaaid (let op de witte puntjes).
De achterkant vond ik ook leuk. Ze hadden veel van dit soort boekjes met steeds andere afbeeldingen. Soms waren de afbeeldingen hetzelfde maar dan waren de kleuren anders. Het was allemaal ‘hand made’.
Van boven, half-open, zie je dat de constructie van het boek misschien toch iets minder stevig is dan je op het eerste oog zou denken. Maar ik vind dit een leuk idee. Die platten zo bevestigen noemen we ‘Opgelegde platten’.
Maar ik maak liever geen leeg boek.
Dus heb ik al mijn proefdrukken, lino afdrukken, probeersels,
houtdrukken, goede en restjes, van vorige projecten verzameld.
Die op papier maar ook lino op jute of lino op een tasje van een winkel
op een vliegveld in India, lino druk op een envelop,
houtdruk op enveloppen, houtdruk op drukwerk, monoprints,
afdrukken van clichés, oude foto’s, enz, enz.
Een paar voorbeelden.
Afdrukken van oude clichés op krantenpapier, uitgescheurd en op een A4 geplakt.
Een fotocollage van oude foto’s.
Van linksboven: monoprint van restverf met tekst en fotocollage. Onder lino afdruk op 2 stukken boekbindlinnen – twee kleuren, gelli plate afdruk, houtdruk op professioneel gedrukte afbeelding.
Terwijl ik zo de pagina’s voor het boek samenstel,
ga ik ook nog even een kleiner boek maken om te zien
of dat gaat werken: die sjaal met vlieseline H250.
Horeca: stand van zaken
Je krijgt van allerlei kanten oordelen over de horeca
en hoe ze er voor staan.
Bij veel van die opmerkingen zijn wel wat kanttekeningen te maken.
Vanochtend hoorde ik iemand van Koninklijke Horeca Nederland bij BNR.
Samenvattend:
– de bezetting in de horeca is 70% in de eerste week;
– de horeca was heel goed voorbereid;
– de klanten blijven weg vanwege de tafelsamenstelling.
Ik kon geen transcript van het interview vinden of een persverklaring.
Niet bij Koninklijke Horeca Nederland of bij BNR.
Daarom moet u het met mijn samenvatting doen.
Maar de lokale Bredase vertegenwoordiger van KHN gaf vandaag
een vergelijkbaar signaal af:
Johan de Vos van KHN in Breda Vandaag. Lees even mee: Het valt vies tegen….naleven van strenge regels bijna niet haalbaar…..slechts een kwart van de ondernemers lukt het om zich aan alle regels….75 procent geeft aan dat de regels niet of moeilijk werkbaar zijn voor het personeel. En gasten houden zich slecht aan de regels……smart distancing.
Over het interview:
De bezettingscijfers zijn gebaseerd op 3 boekingssites voor de horeca.
De dekkingsgraad van die sites is heel beperkt (The Fork boekt
restaurants in slechts 11 Nederlandse steden).
De getallen van die sites zeggen niets over spontaan horecabezoek,
niets over hotels of andere horecazaken.
Misschien zeggen ze iets over Amsterdam.
Misschien heeft de horeca zich wel voorbereid op de verkeerde dingen.
Ze hebben vooral ingezet op veel tafels en stoelen op terrasoppervlaktes
die, dat is na 1 week al duidelijk, volstrekt niet ingezet worden
door de horeca-ondernemers zelf. Stoepen en pleinen die extra
zijn vrijgegeven door gemeentes zijn zelfs op de eerste dag,
een zonnige vrije dag, niet gebruikt.
Daarnaast hebben ze heel hard gewerkt aan een protocol: 30 mensen per
gelegenheid binnen, looproutes voor toiletgang, afstand tussen tafels,
serveren op afstand, reserveren voor terras, reserveren in café.
Daarnaast hebben ze veel berekeningen gemaakt over misgelopen omzet.
Dan die tafelsamenstelling. Die spreekt niet aan.
Je kunt niet met 5 mensen aan tafel.
Nu bestond de horecabezetting natuurlijk helemaal niet alleen
uit groepen van 5 personen. Dus voor ieder stel dat gaat eten is
er qua tafelsamenstelling niets veranderd.
Dan Johan de Vos:
die strenge regels (mede door KHN opgesteld) en smart distancing:
leg de verantwoordelijkheid niet bij de ondernemer maar bij de klant.
Of weg met het afstand houden.
Het kan ook anders:
Een gesprek met twee ondernemers in RTV Utrecht. Alleen de titel al. Geen negativiteit maar optimisme. Natuurlijk was het nog niet druk: mensen zijn voorzichtig.
Zelf heb ik gisteren twee horecagelegenheden in Breda bezocht.
Mijn ervaringen:
– bij een minimaal bezet café met veel lege tafels vond de medewerkster
het maar moeilijk ons een plaats te geven;
– 25cl glazen voor bier;
– prijs: 3 Euro (vóór corona Jupiler: 2,90 volgens hun kaart op de website);
– in een restaurant (waar we gereserveerd hadden): kleinere porties van
hetzelfde gerecht in vergelijking met de keren dat we er aten voor corona;
– nergens meldingen over prijsverhogingen, ook geen mededeling
van het personeel. Dat dien je op de rekening te zien?;
– veel lege horecagelegenheden in de stad.
De eerste info die je ziet als je de site van Koninklijke Horeca Nederland bezoekt zie je hierboven. De hele sfeer rond de communicatie van Koninklijke Horeca Nederland is er een van: het ligt niet aan ons, de schuld ligt bij anderen. Geef ons meer ruimte om dat te doen wat we altijd al doen. En kijk ons eens strijden voor jou: ondernemer.
Er is natuurlijk niets verkeerd met lobbyen maar misschien
zou KHN zich meer moeten richten op de klant en de creativiteit
van de ondernemers om er, ook onder moeilijke omstandigheden,
toch iets van te maken.
Als je enige reactie is: alles duurder maken, dan zal, met
de donkere verwachtingen* van de Nederlandse Bank in gedachten,
het een heel moeilijke tijd worden voor de horeca.
Veel moeilijker dan strikt noodzakelijk is.
Goede horeca-ondernemers zullen ook deze crisis overleven,
maar niet dankzij het huidige beleid van KHN.
* Kop in de NRC van vandaag:
DNB: klap door coronacrisis is bijna twee keer zo zwaar
als die van kredietcrisis
The Last Emporer
Iedere keer als ik deze film zie denk ik: de film is beter dan ik dacht.
Toegegeven, ik zie graag films van Bernardo Bertolucci.
Daarnaast heb ik ooit een hele dag rondgezworven in de Verboden Stad.
Het knappe is dat de film al dat exotische geeft wat je verwacht
van een film over The Forbidden City maar tegelijk een indruk van het
leven geeft van een tragische figuur: Puyi.
Hij kan er niets aan doen dat hij keizer van China wordt en op 12 februari 1912
werd hij gedwongen afstand te doen van de troon.
Een verwend kereltje.
Eigenlijk is het keizerschap voor hem een gevangenis. Het echte leven vindt
buiten de muren plaats. Op het moment dat hij keizer wordt
stelt het keizerrijk al niets meer voor: anderen maken de dienst uit.
Maar die wereld, daar in het voor ons verre oosten, daar hebben wij
weinig beeld bij. We hebben geen idee wat zich daar afspeelde en
wat de rol van Japan daarbij was.
Om nog maar te zwijgen over de Communistische Partij en Mao.
Daar geeft Bertolucci ook maar wat hints van, niet meer.
Maar het is geen biografie, het is een film.
Die is erg geslaagd.
De muziek van Ryuichi Sakamoto, David Byrne en Cong Su verdient
extra vermelding.
****
Macaw, nieuwe wereld papegaaien
De term Macaw gebruiken wij niet zo veel.
Het is de naam voor een groep papegaaien, vaak kleurrijk
die in de Nieuwe Wereld (Noord- en Zuid Amerika) voorkomen.
In Copán, in Honduras ligt in de heuvels, Macaw Mountain.
Een stukje natuur in de heuvels waar een opvangcentrum
voor vogels is, dat je kunt bezoeken.
Dat gingen we dan doen en het was nog een heel avontuur.
Onderweg naar de archeologische site van Copán hadden we een
bord gezien. De Maya site lag dicht bij het stadje Copán dus misschien
dit park ook. We gaan te voet.
Het stadje Copán is druk maar als je even de stad uitgaat is het rustig. De weg naar Macaw Mountain ging omhoog. Logisch.
Al gauw zie je in de verte de uitlopers van het stadje in de heuvels passen. We liepen al even en het was warm. Al één of twee keer stopten mensen met een auto. Wij spreken geen Spaans maar ik vermoed dat ze wilde weten wat we wilden en of ze konden helpen. Lopen doe je als toerist blijkbaar niet.
Dan kom je op een punt dat je denkt: ‘Gaan we nog verder, of gaan we terug?’
Bij de volgende voorbijganger zijn we toen maar achter in de pick-up gestapt. Hij bracht ons terug naar de splitsing waar we het bord gezien hadden. Ik wilde zeker weten of we de richting die het bord aangaf niet verkeerd geïnterpreteerd hadden.
Het bord was duidelijk en je kon maar één kant op. Dus eieren voor ons geld gekozen: er kwam een tuktuk voorbij en daar zijn we ingestapt.
Met het wandelen waren we al heel dicht bij Macaw Mountain geweest. De tuktuk zette ons voor de deur weg. Al snel kon ik een selfie maken van mijn toegangsarmband.
De omgeving was er prachtig. Macaw Mountain ligt op een punt in de heuvels waar de heuvels over gaan in een vallei. Op dat punt komt gemakkelijk water aan de oppervlakte. Dus erg groen, koel tussen de bomen met veel zon die dag.
Je bent dan al echt in een gebied waar het groen en de dieren de dominantie van ons mensen overnemen. Dit wordt al langzaam hun gebied en niet langer het onze.
Deze vogels zijn zo ongeveer het logo van Macaw Mountain. Ze zijn prachtig en enorm groot.
Deze papegaaien heten Scarlet Macaw of de Ara Macao Cyanoptera.
Het park bestaat een een aantal grote kooien. Meer dan manshoog. Langs die kooien lopen paden waar je als bezoeker over loopt. Bruggen maken het beeld dan compleet.
Foto’s maken van vogels in kooien, ook al zitten er op sommige plaatsen speciale raampjes, is een uitdaging. Maar je hoeft echt geen vogelliefhebber te zijn om je hier te vergapen aan de prachtige dieren.
Behalve de Scarlet Macaws die er ‘los’ te zien zijn, zijn er ook die in de grote kooien zitten. In het Nederlands noemen we deze vogels de Geelvleugelara.
Negentig centimeter is wel erg veel voor een vogel. Zeker voor een stadsmens als ik die een meeuw, spreeuw of ekster al groot vindt.
Great Green Macaw of Ara Ambigua Ambiguus of Buffon’s macaw. Dit is een bedreigde diersoort net als de meeste vogels die je hier ziet.
Dit geeft een beetje een beeld van hoe je door het park kunt lopen en de grootte van de kooien.
Dit is de Koningsgier of King Vulture, Sarcoramphus Papa. Ongelofelijk dier.
Dit is een vogelsoort die wij goed kennen. Vaak niet omdat we er ooit één gezien hebben maar omdat afbeeldingen gebruikt worden in de reclame. Er zijn ongetwijfeld een aantal verschillende soorten Toekans. Welke deze toekans zijn die ik hier laat zien, weet ik niet.
Echt mooi vind ik ze niet. Maar wel erg apart.
Deze zien wij vaak in bloemstukken die er exotisch uit moeten zien. In het echt ook heel erg mooi.
Niet alleen de vogels hebben hier mooie kleuren.
Geen idee hoe deze vogel heet. De foto’s zijn ook niet helemaal gelukt. Maar die kop is erg opvallend. Met Google picture search vind ik niets behalve dan misschien de vogelfamilie Phasianidae (fazantachtigen).
Deze kennen wij beter: de Kerkuil of Barn Owl, Tyto Alba.
Zomaar wat mooi groen met licht en schaduw.
Mijn armbandje (Adulto Extranjero) maakt de cirkel rond.
Verveel me niet vaak…..
…..maar een enkele keer wel.
Around the world in 80 days
Een film barstensvol met sterren tegen een exotische
achtergrond van een veranderende wereld.
Vol met clichés over landen, maar prettig entertainment.
Een selectie uit de sterren: David Niven, Cantinflas, Shirley MacLaine, Charles Boyer, Charles Coburn, Noël Coward, Marlene Dietrich, Fernandel, John Gielgud, Trevor Howard, Buster Keaton, Peter Lorre, Robert Morley, Frank Sinatra, Red Skelton.
Een geposeerde foto met David Niven, Marlene Dietrich en Frank Sinatra. De film is uit 1956 en bijna helemaal in studio’s opgenomen.
Vandaag liever niet
Vandaag liever niet.
31 december 2018 – mooi, warm weer!
In Copán, een plaats in Honduras, was het mooi warm weer.
Op het centrale plein van Copán staat een replica van een van de Maya-stele’s die op de site, vlak buiten de plaats, te zien zijn. Een echte replica is het niet want hij geeft een beeld van hoe de stele er ooit uit gezien heeft. Er staan prachtige grote hiërogliefen op. Dit is daar een voorbeeld van.
Het zijn twee willekeurige voorbeelden. Hieronder zie je dadelijk een groot deel van de stele.
Gewoon, een mooie warme dag. Die laatste dag van 2018. Het lijkt een eeuwigheid geleden.
Nog even boodschappen doen.
Op een muur van een voetbalveld staat reclame voor de ruïnes die in Copán te zien zijn. Het is een klein beetje een geromantiseerd beeld.
Nog even een zadel kopen bij de lokale boerenbond.
Of anders wat vuurwerk wat die kraam voor de grote poort van het voetbalveld verkoopt.
Copán Ruinas.
De mascotte is echt deze Ara of Macaw. Het vertelt ook waar we de volgende uren gingen doorbrengen: het vogelpark.
Status wollen sjaal
De kleuren zijn best nog goed maar de vorm van de sjaal is een stuk creatiever geworden. Maar ik kan dit denk ik nog best gebruiken om een boekband te bekleden. Nog even zoeken naar de vlieseline.
De avonturen van PostNL of hoe een bedrijf een kuil graaft voor zichzelf
Het is allemaal maar moeilijk met de bezorgdiensten.
Als je zeker wilde zijn dat je post te laat was, dan stuurde je hem via Sandd.
Okay bestaat niet meer.
Maar PostNL maakt het ook bont.
Dit is de email van PostNL: klant, geen zorgen, PostNL heeft het voor elkaar. Uw pakket kan in de brievenbus en wij komen vandaag langs.
Dit vond ik in mijn brievenbus: Sufferd, je was niet thuis (We hebben je gemist) en bovendien past het pakket niet in je brievenbus.
Je kunt me een zeur vinden maar als een bedrijf zich zelf
niet meer stoort aan zijn eigen marketing, en die niet één keer
niet nakomt, maar structureel, dan is dat een recept voor een zielig
voortslepen zoals de NS doet en V&D deed tot ze omvielen.
De verzender heeft betaald voor een dienst die niet werd geleverd.
Die verzender had die kosten al doorberekend naar mij, de klant.
De klant moet betalen en mag nu ergens in de stad op zoek naar zijn pakketje.
Het gaat om een boek.
Komt van een leverancier bij wie ik vaker een boek koop.
Ze hebben dan die standaard dozen die in je brievenbus passen.
Je moet er misschien wat moeite voor doen.
Onnodig te zeggen dat er iemand thuis was.
‘Geweldige customer service’, heet dat dan in marketing blabla.
