Hoe dromedarissen de wereld kleiner maken

Olay, het is een beetje geschiedenisvervalsing maar
ik las een passage in het boek ‘Met een drukpers de oceaan over’
van Lisa Kuitert en toen……

Je kunt het je vandaag de dag niet voorstellen, maar voor wie in Nederlands-Indië verbleef was communicatie met het moederland heel moeizaam…. Post vanuit Europa deed er aanvankelijk enkele maanden over, als de reis rondom Kaap de Goede Hoop goed verliep. Vanaf 1835 ging het heel wat sneller dan voorheen omdat men toen de ‘landroute’ ging gebruiken, met als overslagpunt Singapore. De landroute betekende dat niet langer via de Kaap gevaren werd, maar via andere vaarroutes: eerst via de Middellandse Zee en dan de Rode Zee. Het transport ging dus wel per schip. Alleen het gedeelte in Egypte, tussen Suez en Caïro, werd over land doorkruist. Naar dit trajectgedeelte kreeg deze verbinding de naam overlandmail, ook wel ‘landmail’ genoemd. Aanvankelijk werden in Egypte de postpakketten daartoe op dromedarissen en muilezels gehesen, later ging dit per rijtuig. Dit traject over Egyptische grond duurde ongeveer twintig uur. De landroute bekortte de reistijd van een brief of pakje van Nederland naar Java van honderd tot vijftig a zestig dagen. De opening van het Suezkanaal in 1869 maakte het traject over land overbodig, wat weer een enorme vooruitgang betekende. Nu was de post er binnen 6 weken.

Fragment van pagina 52 en 53 uit het boek van Lisa Kuitert: Met een drukpers de oceaan over.


….toen moest ik gelijk denken aan Pushkar.
Het stuk tekst over de dromedarissen sprong extra in het oog
omdat we in Pushkar zoveel dromedarissen zagen.
Zoals bijvoorbeeld op de volgende foto.
Ik zie dan zo’n karavaan gewoon voor me.
Maar ik weet wel, andere tijd, andere plaats,
andere mensen, andere dieren.

DSC_2066IndiaPushkarSoortVanKaravaan

India, Pushkar Camel Fair, november 2013.


Egypte 12: Cairo Khan al-Khalili

Donderdag 29/12/2005

Vandaag uitgeslapen (tot 10:30 uur).
We gaan te voet naar Khan al-Khalili.

De bestemming van vandaag is een wijk met kleine winkels.
Er worden op een nabij gelegen plein veel toeristen gedumpt.
Die doen dan de eerste straten.
Daar verkopen ze stoffen kamelen, Tut-anch-Amon maskers, piramides ed.
Wij zijn nu vanuit het centrum daar naar toe gelopen.
Vanuit het centrum gezien zijn we, rechts van de weg
die langs het gebied gaat, gaan wandelen.
Daar worden de bazaars slechts met mate bezocht door toeristen
en kopen de Egyptenaren hun spullen.
Dat geldt ook voor xc2xbe van de Muski, de straat waar we langs gelopen zijn
naar het El Hussein plein.
In het rechtse deel van Islamitisch Cairo staan veel moskeeen
en wikala’s (moslimscholen) die intensief gerestaureerd
worden (met Amerikaans geld (?)).
Een van de monumenten in het ‘Museum without frontiers’
zoals de gemeente het noemt is een stadspoort
met 2 minaretten (Fatamidisch Cairo).
1001 nacht !

(Zelfportret)

(Of je nog een Fez wilt)

(Mooi bewerkte gebouwen, vooral door de USA gerestaureerd)

(Egyptische katoen)

(Nog veel restauratie-activiteiten aan de gang)

(Fatamidisch Cairo)

(Misschien wel de mooiste foto van deze vakantie)

(Lekker eten!)

(Vanuit het poortgebouw naar het verkeer)

(Schaduw van de minaret over de stad)

(Niet alle gebouwen zijn in even goede staat)