Het ‘gen’ is geplaatst

Posted on januari 3, 2021 by Argusvlinder

De boekband die ik aan het maken ben voor ‘Sint Veit’,
een tekst van Aart van der Leeuw, krijgt op de leren band
de tekst ‘morgen’ over twee regels gedrukt met afficheletters.
Gisteren zag je hier een bericht over de eerste drie letters,
vandaag waren die droog en kon de tekst ‘gen’ ook gezet worden.

Bij de eerste test, op papier, komen de letters ‘gen’ te dicht of zelfs op ‘mor’ te staan. Dat moet beter. Daarom heb ik op het papier een streep getrokken. Die zie je links van de tekst. Dat is zogenaamd de onderkant van de tekst waaronder ik ‘gen’ ga drukken.

Bij de eerste test heb ik waarschijnlijk onvoldoende opgelet. Je ziet de potloodstreep opzij van de letters, op het plakband. Dat is hoe hoog de letters komen. Die moet ik dus in balans brengen met de streep op het papier.

Dit is het resultaat waar ik naar op zoek ben: een kleine kier wit tussen de twee regels met tekst.

Dan leg ik het leer met de mal zo gereed dat het geheel met de afficheletters dadelijk eenvoudig in de boekenpers kan. Goed opletten dat het papier of het leer dadelijk niet tegen de pers aan stoot. Alles moet mooi blijven liggen zoals ik het wegleg.

Het resultaat is prima. Je ziet nog een kleurverschil tussen de bovenste en onderste regel maar dat komt omdat de onderste regel nog uit natte inkt bestaat. Morgen zal dat bijgetrokken zijn.

Net als gisteren zet ik de mal even zo vast dat de tekst helemaal vrij is en goed kan drogen zonder bijvoorbeeld aan het papier te drogen. Volgende keer is het de beurt aan de haan.

Sint Veit: eerste letters gedrukt

Posted on januari 2, 2021 by Argusvlinder

De basis voor de boekband heb ik in elkaar gezet. De twee platten en het ruggebord zijn met elkaar verbonden met een stuk kraftpapier. Nu ik dat heb kan ik het leer gaan voorbereiden dat de bekleding van deze basis gaat vormen.

Het plan is om op basis van deze basis en het leer
een mal te maken dit ik gebruik om daarbinnen de
tekst (mor – gen) en de lino (afbeelding van een haan)
te gaan afdrukken.

Dit is die basis. Eigenlijk zou de rug van een nog dunner soort grijsbord moeten zijn maar die heb ik niet op voorraad.

Dit is het stuk leer dat ik al op maat gesneden heb. Het is een stuk leer van een Engelse leverancier die het ‘book calf’ noemt. Het is nu nog vrij dik. De kant die nu naar boven ligt en waarop ik lijnen getrokken heb is de vleeszijde. Dat is de kant die je straks niet ziet. Dit is, zeg maar, de binnenkant.

Voor de zekerheid nog eens de basis voor de boekband passen en meten op het leer. De breedte voor de rand die straks wordt omgeslagen is hier 3 centimeter.

Dit is de mal voor het bedrukken van het leer. De donkere zwarte lijnen zijn de buitenmaten van het boek. Daarbinnen laat ik een halve centimeter boven, onder en aan de zijkanten. Daar zie je de potloodstrepen. Daar ga ik het papier wegsnijden om de ruimte vrij te maken voor het bedrukken.

Hier zie je dat ik de mal bevestigd heb op het leer. Ik heb besloten de buitenkant van de boekbandbekleding te gaan bedrukken voordat ik het leer ga dunnen. Of dat slim is weet ik (nog) niet. Ik zal extra voorzichtig moeten zijn met de ‘goede’ kant van het leer. Voorzichtig zijn is niet mijn sterkste kant maar je moet jezelf regelmatig uitdagen.

Nog een keer de boekbandbasis passen en meten op het leer en de mal. Het goede nieuws is dat ik bijna 1 centimeter meer ruimte heb in de hoogte voor de tekst en de afbeelding. Dat komt omdat ik bij het testen van het drukken uitgegaan ben van de grootte van het boekblok. Maar de boekband steekt daar aan de boven en onderkant natuurlijk uit. Aan de zijkant trouwens ook (1 maal).

Dat dan weer even checken met de afficheletters en de lino. Steeds passen en meten.

Bij het drukken van de tekst en de linosnede op het leer maak ik gebruik van de boekenpers. Dus voordat ik aan het werkelijk bedrukken ga beginnen eerst nog even controleren hoe dat dadelijk zal gaan met het leer en hoe een en ander in de boekenpers past.

Eerst de eerste letters uitproberen op papier. Bij een eerste drukgang gaat er altijd wel iets mis zoals je hier kunt zien bij de bovenste tekst bij de letter ‘r’. De tweede drukgang is beter.

De derde poging is op het leer. Zo komt het uit de boekenpers.

‘mor’, de eerste drie letters van ‘morgen’. Dat is het woord dat me opviel toen ik de eerste bladzijde van Sint Veit bekeek. Daar stond ‘Nu brak de morgen aan’. Dat woord ‘morgen’ combineer ik met een haan, een zelf gesneden linosnede.

Ik plak de mal even zo vast dat de lekst vrij van de mal kan drogen. Morgen misschien de rest van ‘morgen’.

Stadsbeeld in de regen

Posted on januari 2, 2021 by Argusvlinder

Meestal fotografeer ik de Veemarktstraat in Breda vanuit het centrum. Dus vanaf de Grote Markt, kijkend naar de Catharinastraat in de verte. Gisteravond was ik even aan het eind van de Veemarktstraat en maakte bovenastaande foto in de omgekeerde richting. Deze foto toont meteen waarom ik graag na een regenbui in de stad een foto maak. De regen en de verlichting zorgen dan voor een ‘glimmend’ beeld.

Taragarh Fort en Paleis, deel II

Posted on januari 1, 2021 by Argusvlinder

Het paleis is overweldigend.
In 2013 (deze foto’s zijn op 19 november 2013 gemaakt) is het paleis
niet in beste staat. Maar dat neemt niet weg dat het een fantastisch
gebouw is gemaakt met veel fantasie en aandacht.
In dit bericht staan twee onderdelen centraal: de Ratan Doulat (een
soort van koninklijk balkon of koninklijke loge) en de Hathiyasal
(of misschien is de schrijfwijze Hathiya Sal, de olifantenzaal).

Als je via de olifantenpoort het fort binnenkomt dan kom je op een binnenplaats. Op de eerste verdieping is er dan één balkon. Dat heet de Ratan Doulat. Hier zie je dat balkon met een klein stukje van de prachtige zitplaats van onder af gezien.

Dit is een doorkijkje van binnen het gebouw op de eerste verdieping van het rijk versierde balkon en de prachtige zitplaats.

De Ratan Doulat of Diwan E Aam (in 1607 gebouwd door Rao Raja Ratan Ji). De vertaling van Diwan E Aam of Diwan I Aam is ‘ontvangsthal’.

Dit is dan het uitzicht.

Naast deze stenen duif (?) zitten er ook veel levenden.

Dan komen we in de ‘olifantenzaal’, Hathiyasal of Hathiya Sal.

Een grote zaal met kolommen. Al de kolommen worden versierd met olifanten aan de bovenkant.

Detail van vorige foto.

Langs de muren zie je een groot aantal van dergelijke nissen.

Volgende keer nog meer van Taragarh Fort en Paleis. Bundi, India.

Wake me up when it’s all over

Posted on januari 1, 2021 by Argusvlinder

Veel mensen zullen hetzelfde gevoel hebben als de maakster van deze nieuwjaarskaart. Maar dit beeld gaat samen met een wens (op de achterkant) voor het beste voor 2021. Dat geeft dan weer moed.

Volgende stap inbinden

Posted on december 31, 2020 by Argusvlinder

Gisteren heb ik de katernen ingebonden tot een boekblok.
Vandaag heb ik er papier bij gezocht om als de schutbladen
te gaan dienen.
Dat is op maat gesneden en gelijmd en de platten zijn
uit grijsbord gesneden.
De volgende stap wordt dan de basis voor de boekband in
elkaar te zetten, het leer te gaan snijden en voorbereiden
(dunnen en een mal maken om het drukken van de tekst en
de lino op de boekband voor te bereiden).

In dit tempo dreigt het boek toch nog gereed te zijn
voor Koppermaandag.

Dit zijn de twee bladen paste paper die ik een tijd geleden gemaakt heb. Ik had ze zonder specifiek project in gedachten gemaakt. Maar beide zijn in hetzelfde rood. Dus dat gaat best mooi passen. De kleur die in de tekst wordt gebruikt is ook rood en die kleur gebruik ik ook voor de lino die op de omslag komt.

De katernen en de paste paper zijn in de snijmachine op maat gesneden. Ruim 16 bij 12 centimeter. De rug is gelijmd en er is gaas aangebracht om straks een goede verbinding tussen het boekblok en de boekband te krijgen.

Zo ziet het eerste schutblad er dan uit in het boekblok. De linkerhelft wordt straks tegen de boekband bevestigd.

Het schutblad achter ziet er dan zo uit. Minder fel van kleur maar een mooie, eenvoudige vorm.

Boekblok met platten.

Dan met de rug. In het nieuwe jaar kan dat in elkaar gezet worden en verder afgemaakt.

Kunstvaria

Posted on december 30, 2020 by Argusvlinder

El Anatsui, In the world but don’t know the world, 2009, aluminum and copper wire.

Félix Vallotton, The Lie, 1897, oil on artist’s board.

George Grosz, Metrópolis, 1916 – 1917 (detail). Oil on canvas.

Nainsukh of Guler, The Trumpeters, 1735 – 1740.

Salman Toor, Man with face creams and phone plug, 2019.

Inbinden Sint Veit-boekblok

Posted on december 30, 2020 by Argusvlinder

Ben al even bezig met het nadenken over de boekband maar
ik moet natuurlijk wel eerst de losse katernen nog inbinden.
Dat heb ik vandaag gedaan.
Dan kan ik morgen de achterkant lijmen, voorzien van een stukje gaas
en dan de stukken grijsbord voor de platten en rug snijden.

De losse katernen van Sint Veit, geschreven door Aart van der Leeuw, zijn ingebonden. Stap 1 om te komen tot een boekblok is daarmee gezet.

Taragarh Fort and Palace / Taragarh Fort en Paleis

Posted on december 29, 2020 by Argusvlinder

Bundi ligt prachtig en wordt gedomineerd door een fort
met daarin een paleis dat ook de woning was van de koninklijke familie.
Er zijn te veel foto’s om die in één bericht te tonen
dus vandaag de introductie.

Taragarh Fort

The Fort was built by Rao Bar Singh in 1354 AD on the height of 1486 feet.
It is known as Taragarh because of structure of fort is like a star, later on addition was done by Maha Rao Anirudh Singh (1675 – 1685 AD) and Maha Rao Ummed Singh.
Beautiful palace, temples, water tanks and cenotaph.
Big tanks were made for water supply.
Throughout the outer wall was built by Dalel Singh, the then governer of Jaipur.

Het verhaal op het onderste bord over het paleis
begint een beetje moeizaam.
Er staat iets als:

The Palace

It is such a place as men built for themselves in uneasy dreams the work of cobbling rather then of men”- Kipling

Wat men hier probeert te doen (denk ik) is verwijzen naar
een uitspraak van de schrijver Rudyard Kipling.
Maar die heeft het niet over ‘cobbling’ (=schoenmakers).
Het gaat om de volgende uitspraak:

‘but the Palace of Bundi, even in broad daylight, is such a palace as men build for themselves in uneasy dreams — the work of goblins rather than of men.’

Betekenis van ‘goblins’:
Een kobold is een (vaak kwaadaardige) soort kabouter, een aardmannetje.

Dan gaat de tekst als volgt verder:

The Palace

The construction work was done in reign of Maharai Ratan Singh (AD 1607 – 1631).
Ratan Daulat, Ratan Niwas, Diwan-E Khas, Rang Vilas, Rang Mandap, Hathia Pol (Elephant Gate) etc was added by him.
Hathiyasal (Elephant Hall), Badal Mahal & Phool Mahal was built by Maharao Shatrusal Singh and Anirudh Mahal (Moti Mahal) was built by Maharao Anirudh Singh.
One of the best wall paintings in the Bundi style is yet available in Chhatra Mahal, Babal Mahal and Phool Mahal.

Als je dicht bij het fort en het paleis bent voel je je een dwerg. Van dichtbij heb je helemaal geen overzicht van het complex.

Deze weg leidt naar de Olifantenpoort.

Nog een stukje omhoog en dan sta je voor de poort. Boven je zie je dan twee olifanten die elkaar aanraken met hun slurven.

Maar het is allemaal zo groot dat je het niet makkelijk op de foto kunt krijgen.

De muren van het fort slingeren over de heuvels.

De poort met de enorme deuren.

Hathi Pol of Olifantenpoort.

Het snijwerk en beslag op de poort.

Het plafond in de poort.

Detail van de plafondschildering.

De hemelse figuren hebben ieder een eigen functie.

Door de poort kom je dan op een plein/binnenplaats waar ik me zo kan voorstellen dat grotere publieke audiënties konden worden gehouden.

Taragarh Fort en Paleis.

De Olifantenpoort aan de binnenkant.

Misschien niet het beroemdste paleis van India maar heel indrukwekkend.

Volgende keer meer.

Dhabhai Ka Kund

Posted on december 29, 2020 by Argusvlinder

Een ‘Kund’ is een soort van variant op een stepwell.
Het is ook een waterpartij maar deze keer ligt hij
gewoon aan het oppervlak en je zou het een kunstige
vijver of meertje kunnen noemen.

Dit bericht bevat niet veel foto’s maar is
net zo bijzonder als de stepwells in Bundi.

De Rani Ji Ki Baori (stepwell) ligt vlak bij of zelfs naast de Dhabhai Kund en als ik het me goed herinner is dit de overgang tussen de stepwell en de kund.

De Dhabhai Ka Kund is bekend vanwege zijn trappen die in geometrische patronen van de toegang naar het water lopen.

Maar de trappen zijn voor mij wat smal en zonder leuning lijken ze een beetje gevaarlijk. Maar het is wel een bijzonder gezicht.

Een laatste test

Posted on december 28, 2020 by Argusvlinder

Met mijn afficheletters heb ik al een paar tests uitgevoerd
om een tekst op leer te drukken zodat ik het leer daarna
kan gaan gebruiken om het boek ‘Sint Veit’, geschreven door
Aart van der Leeuw, in te binden.
De uitgave die ik wil inbinden is de uitgave van Uitgeverij Boekblok
en Atelier de Ganzenweide. Het is de uitgave voor de
Koppermaandag van 2021.
De Koppermaandag bijeenkomst en tentoonstelling gaat het komend jaar
niet door, tenminste niet op de dag dat het echt Koppermaandag is.

Die tekst is prima af te drukken op het leer.
Naast de tekst wil ik ook een kleine lino afdrukken op het leer.
Ook dat gaat prima.
Maar wat nu als ik met de rode drukinkt van de linosnede moet drukken
over het zwart van de tekst?
Dat is de test die ik vandaag deed.

Eerst de haan voor een tweede keer op een stuk perkament afgedrukt. Net als de eerste keer gaat dat prima. Dit kan binnenkort als schutblad of als boekomslag dienen. Alleen nog een tekst zoeken.

De afdruk van de lino hoeft straks niet over de hele tekst zoals hier, maar mijn proefstuk leer is niet zo groot. Nu kan ik zien dat het maar goed is dat ze elkaar straks maar deels gaan overlappen. Maar het valt me niet tegen.

Hier links op de testafdruk op papier, zie je hoe de twee gaan overlappen.

Misschien dat ik bij dit gereedschap nog een kwast toevoeg om te zien of het rood met een kwast nog wat meer te accentueren is. Ook dat moet ik eerst testen. Voor nu is het resultaat goed genoeg om de boekband te gaan maken.

Dit is een hobby

Posted on december 28, 2020 by Argusvlinder

Sammy, loop niet zo gebogen

De afvalbakken worden in het centrum van Breda
met enige regelmaat schoongemaakt.
Vandaag liep ik er langs een aantal.

De bak met Sammy viel me het eerst op.
Waarschijnlijk is hier iemand met humor aan het werk.
Je ziet de tekst namelijk alleen als je naar beneden kijkt,
de kans dat je dan gebogen loopt is aanwezig.

Bij de tweede tekst dacht ik: daar zit een verhaal in.
Mijn hobby: handboekbinden vinden veel mensen opmerkelijk.
Veel mensen zullen zich de vraag stellen: “Dit is een hobby?”

Bij Ramses Shaffy ging de tekst van Sammy zo:

sammie loop niet zo gebogen
denk je dat ze je niet mogen
waarom loop je zo gebogen sammie
met je ogen sammie op de vlucht
hoog sammie
kijk omhoog sammie
want daar is de blauwe lucht

Zwendelaar! Eigenlijk een mooi woord.

Posted on december 28, 2020 by Argusvlinder

Speciaal voor de kerstdagen gekocht na een recensie in de NRC
van een paar weken geleden.
Een stripverhaal.
In het Nederlands: Het goud van de zwendelaar.

In de traditie van de schelmenverhalen. In ‘Het goud van de zwendelaar’ vertellen en tonen Alain Ayroles en Juanjo Guarnido het verhaal van Don Pablos van Segovia.

Het boek is heel anders dan ‘Watchmen’ waarover ik eerder deze
week al schreef. De tekst en de tekeningen zijn traditioneler al moet
ik zeggen dat het spel met het vertelperspectief me aanspreekt.
De verwijzingen naar Diego Velázquez en Don Quichot liggen er
net iets té dik boven op.

Rani Ji Ki Baori

Posted on december 26, 2020 by Argusvlinder

Rani Ji Ki Baori

Bundi is known as the city of stepwells
It has about fifty beautiful tanks and stepwells called baoris.
This one is known as ‘Rani Ji Ki Baori’ or ‘Queen’s stepwell’ which is the best because of it’s architectural beauty.
It was built in 1699 AD by Rani Nathawat Ji, the queen of Rao Raja Anirudh Singh of Bundi (reigned from 1681 to 1695 AD) who distinguished himself on the imperial campaigns of Aurangzeb in the Deccan, in the seize of Bijapur and also saw service in Afganishtan.
Baoris used to be the center of religious and social functions in those days.
The Rani Nathawar Ji is reputed to have built twenty one such as Baoris.
This baori was constructed during the reign of her son Maharao Raja Budh Singh who rules Bundi from 1595 to 1729 AD.

Een stepwell of Vav of Baori is een bouwwerk dat wij niet kennen.
Het is een put die verborgen wordt door een mooie trappenpartij.
Vaak gaan die trappen een paar verdiepingen diep.
Op die manier komt het water nauwelijks in direct contact met zonlicht.
De trappen en etages zijn vaak gedecoreerd met prachtig
beeldhouwwerk.

De opening naar de open lucht heeft men proberen af te sluiten om duiven zoveel mogelijk tegen te houden. Dat is helaas niet gelukt. Maar hier zie je gelijk een voorbeeld van het mooie beeldhouwwerk in de vorm van de olifanten en de sierlijke lijnen.

Rani Ji Ki Baori.

De duiven zien er misschien onschuldig uit op mijn foto’s maar de zurige lucht die je ruikt in zo’n stepwell brengt je al snel op andere gedachten.

Dit is een waterverfschilderij uit de collectie van het Victoria & Albert Museum in London. Dit is het portret van Rao Raja Aniruddha Singh. Het portret is naar een voorbeeld van Bundi gemaakt in Jaipur, eind 19e eeuw. Het portret is opgenomen in die verzameling met nummer IS.55-1989.

Kerstetalage

Posted on december 26, 2020 by Argusvlinder

Hoek St. Janstraat en Molenstraat in Breda.

Wegens de persconferentie (?)

Posted on december 26, 2020 by Argusvlinder

Wegens de persconferentie? Zo lang duurt de persconferentie toch niet? Het is allemaal nog niet zo eenvoudig.

Ammetje Harting

Posted on december 26, 2020 by Argusvlinder

Een tijd terug schreef ik al eens een berichtje
over het boek ‘nieuwsgierigheid is mijn bedrijf’.
Een bloemlezing van werk van Otto S. Lankhorst.
Toen vertelde ik over het eerste fragment dat ik in dit boek las.

Nu is het boek uit en wilde ik er toch nog even bij stilstaan.
Het is een mooi boek waar ik veel plezier aan heb beleefd.
Zo keek ik uit naar de verhalen over de collecties in Rusland
waar Lankhorst onderzoek naar deed.

De afbeelding op de omslag vertelt maar een deel van de avonturen die Otto S. Lankhorst je laat lezen in dit boek.

Heel bijzonder vond ik het verhaal over Ammetje Harting en haar man
Jan Pieter van Suchtelen. Deze mensen vonden te weinig
mogelijkheden om zich te ontwikkelen in het Holland van de
tweede helft van de 18e eeuw.
Daarom ging Van Suchtelen aan de slag voor Catharina de Grote
van Rusland. Zijn vrouw volgde hem en hun leven bestond uit
zorgen voor elkaar en hun kinderen.
Vaak waren ze gescheiden door het werk van Van Suchtelen
in Siberië of de Oekraïne. Hun brieven vertellen dat verhaal
waarvan Lankhorst ons verslag doet.

Een aanrader!

Watchmen

Posted on december 26, 2020 by Argusvlinder

Tot kort geleden kende ik deze stripverhalen niet.
Ik lees graag stripverhalen maar strips over superhelden
zijn vaak zo simpel (in meerdere betekenissen van het woord).

Maar Watchmen is anders.
In 12 hoofdstukken wordt het verhaal verteld van ‘superhelden’
en in sommige gevallen, van hun kinderen.
Het blijken mensen van vlees en bloed te zijn zonder superkrachten.
Nou ja, op één na dan.
Maar de andere zijn mensen met uiteenlopende beroepen,
uiteenlopende omstandigheden en talenten.

Watchmen, de strip geschreven door Alan Moore en getekend door Dave Gibbons. De originele verhalen kwamen uit in 1986 – 1987.

Gesitueerd in de Verenigde Staten van onder andere Richard Nixon,
maak je de hoogtijdagen van de superhelden mee en hun afglijden
naar hun pensionering. De verhalen worden verteld in stripvorm,
regelmatig aangevuld met krantenartikelen en interviews.
Teksten van John Cale, Bob Dylan en Elvis Costello dienen als motto.
Door de stripverhalen lopen fragmenten van een ander stripverhaal:
Tales of the Black Freighter, een piratenverhaal.
De teksten en gebeurtenissen van de twee strips lopen slim
door elkaar.
Dan worden enkele van de superhelden vermoord.
Het begin van dit fantastische verhaal dat mij een aantal dagen
heeft beziggehouden.

Gagron Fort

Posted on december 25, 2020 by Argusvlinder

In de buurt van Jhalawar (12 kilometer er vandaan)
ligt een fort tussen rivieren en tegen de heuvels aan.
Het is een enorm fort.
Het is samen met een aantal andere forten in India in 2013
op de lijst van World Heritage Sites gezet.
De dag dat wij er waren was helaas niet heel helder.

Gagron Fort tegen de helling van de heuvels.

Met aan drie kanten water.

We bezochten het fort te voet.
Bij het fort ligt een dorp en bij de entree ligt
ook een Moslim heiligdom. Of dat iets te maken heeft met
de Sufi heilige Mitthe Shah weet ik niet.

Het fort kent een lange geschiedenis en naast de lange muren zijn er dan ook gebouwen uit verschillende tijden.

Dit is het dorp dat bij de ingang ligt.

The impressive fort, built over several centuries (8th to 18th AD) stands witness to many great battles and is surround by the tranquil waters of the Abu and Kalisindh river on three sides.
There was once a deep moat on the remaining side, completing it’s defences.
Gagron is among the rare forts which are both a “Van” & a “Jaldurg” ir both forest-protected and water protected.
The terrible practice of “Jauhar” wherein woman immolated themselves rather than fave capture, was carried out here twice.
Recently this fort has been declared “World Heritage Site” by UNESCO.

In deze tekst wordt gesproken over een Van & Jaldurg, een fort
omringd door bossen en water.
Daarnaast wordt er gesproken over ‘Jauhar’, dat is het gebruik
waarbij vrouwen collectief zelfmoord plegen door zelfverbranding.

Het fort is blijkbaar ontstaan in de 8e eeuw en is in gebruik geweest tot in de 18e eeuw. Wij bezochten het fort in november 2013. In juni van dat jaar is het fort samen met Amer Fort, Chittor Fort, Jaisalmer Fort, Kumbhalgarh en Ranthambore Fort aan de lijst van UNESCO toegevoegd.

Het werd ons niet duidelijk waar alle gebouwen en gebouwtjes voor gediend hebben.

Maar de ligging is prachtig.

In India is er altijd wel een plaats waar je een tempel of een plaats voor gebed kunt vinden. Soms in de vorm van een gebouw of een beeld of zoals hier een plaats bij een muur/deuropening.

Je hebt in India plaatsen waar het enorm druk kan zijn maar rustige plekken zijn er ook.

Nog een coronafilm: The Sheltering Sky

Posted on december 24, 2020 by Argusvlinder

Bernardo Bertolucci maakte de film The Sheltering Sky in 1990 met in de hoofdrollen Debra Winger en John Malkovich naar een boek van Paul Bowles.

Een Amerikaans stel gaat op reis om via nieuwe ervaringen
hun relatie een zet in de rug te geven.
Wat mislukt.
Maar de beelden zijn soms prachtig.
De titel vind ik ook schitterend.

***

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: