Ik kreeg een aantal 2 euro munten.
Allemaal verschillend.
Vooral verschillend van afbeelding:
Een paar voorbeelden uitgelicht:
Koningin Elizabeth Competitie bestaat 75 jaar, 1937 – 2012.
In 2010 was Belgie voorzitter van de Europese Unie.
Louis Braille.
Erasmus ter gelegenheid van 500 jaar Lof der zotheid.
Er zaten ook twee 1 euro stukken tussen:
Primoz Trubar, schrijver van het eerste, gedrukte, Sloveens boek.
Voor mij was het meer een cultuuravond.
Na een week werken, zit een cultuurnacht er niet meer in.
Deze keer heb ik me beperkt tot het centrum van de stad.
De zesde cultuurnacht brengt niet veel nieuws.
Het was dan ook vooral een lange wandeling.
Toch heb ik wel leuke dingen gezien en gehoord.
Een fotoverslag.
Even langs de buren lopen: Koningin Wilhelmina Paviljoen aan het Kasteelplein.
In de Grote Kerk heb ik een passepartout gekocht.
Men was er in afwachting van een voorstelling.
In de St. Janstraat ontdekte ik een glas-in-lood raam met de Heilige Antonius als onderwerp.
In het tijdelijke onderkomen van het Carnaval Museum zag ik de Raad van elluf en de Burgemeester en deze tuba.
Onderweg naar het Breda’s Museum heb ik nog twee foto’s uit de hand gemaakt van het Chasse Theater.
Chasse Theater met Kloosterkazerne in Breda.
Voor het eerst bezocht ik het SBK / Galerie 48.
Daar ging de Argusvlinder zelf ook nog op de foto, maar daar heb ik geen bewijs van.
Hoek Odilia van Salmstraat, Markendaalseweg.
In galerie Ecker zag ik een soort performance.
Op de website lees ik:
Achter in de galerie presenteert ‘OnVoorZien’ speciaal voor de cultuurnacht een 3 uur durende performance door 3 actrices in een zich herhalende en uitputtende setting op zoek naar het wezen achter de mythe:
‘ig fie neia’Spel: Teunie de Brouwer, Lotte de Krom, Nikki Poppelaars.
Concept en regie: Juup Luijten.Juup: ‘Deze performance zie ik als beeld waar je steeds opnieuw in kunt duiken, hoe kort en intens ook’.
De performance speelde zich af in een driehoekige ruimte,
voor de toeschouwer achter plastic.
Voor mij het meest interessante van de avond.
Waterzuiveringsgemaal aan de Markendaalseweg.
Het heeft even geduurd maar het boek
‘De Bonobo en de 10 geboden’ heb ik nu helemaal gelezen.
Het centraal punt dat Frans de Waal wil maken in zijn boek
is dat de moraliteit, zeg maar ons idee van goed en kwaad,
niet de vrucht is van religies,
maar onderdeel is van onze natuur.
Het is dus niet, volgens De Waal,
omdat Mozes van de berg afkwam met stenen tafelen
met daarop de 10 geboden,
dat wij als mensheid morele regels hebben.
De religie bevestigt eerder gedragingen of opvattingen
die we al van nature in ons hebben.
De Waal uit zijn opvatting niet vanuit het perspectief
van een rechter die oordeelt over wie er gelijk heeft,
maar vanuit een belangstelling voor de verschillende invalshoeken
en om te zien wie zoal welke element bijdraagt.
De Meester van De Hooiwagen, De Hooiwagen, detail waarop paus, keizer en koning de hooiwagen volgen, 1515 – 1520, uit Meesterwerk van Till-lHolger Borchert.
In het boek vat De Waal dit als volgt samen.
Hoofdstuk ‘Moraal van onderop’, pagina 246 – 247:
‘De moraal ontstond eerst, en de moderne religie sprong er bovenop. De grote religies gaven ons geen morele wetten, maar werden bedacht om die wetten te ondersteunen. We weten nog maar sinds kort dat de religie dat doet door mensen te binden en goed gedrag af te dwingen. Het is allerminst mijn bedoeling die rol te bagatalliseren, die in het verleden van groot belang is geweest en dat waarschijnlijk zal blijven, maar religie de oorsprong van de moraal zit er helemaal naast.’
Mensen bestormen en graaien naar De Hooiwagen.
Het is overigens niet alleen de religie die denkt het alleenrecht op moraliteit te hebben.
Ook de filosofie zit er volgens De Waal vaak naast.
Hoofdstuk ‘Het dilemma van de atheist’”
‘Volgens de meeste filosofen komen we via de rede bij de morele waarheid. Zelfs al halen ze God er niet bij, toch gaan die filosofen uit van een van bovenaf opgelegd proces: eerst formuleren we algemen principes, die we vervolgens opleggen aan menselijk gedrag.’
Fantasiewezens trekken de kar in de richting van de hel.
De Waal schrijft over een mogelijk zwaar en complex onderwerp
een opvallend luchtig boek.
Veel hoofdstukken hebben goed gevonden titels.
Wat te denken van:
‘Losing my religion’, song titel van de band REM (1991)
‘De parabel van de barmhartige primaat’,
variant op het Bijbelverhaal over de barmhartige Samaritaan.
‘Vogelpoep in een koekoeksklok’,
over het passend maken van wetenschappelijk bewijs
en de manier waarop de wetenschappelijke wereld
met het uitroeien van die praktijk worstelt.
De Meester van De Hooiwagen, Drinkende monnik terwijl nonnen een (zijn?) zak met hooi vullen. Gesigneerd met JHERONIMUS BOSCH.
Sommige (historische) conflicten tussen biologen, filosofen
of journalisten, enz, worden breed uitgemeten in het boek.
Ik heb geen reden om aan te nemen dat De Waal
een correcte of incorrecte weergave geeft
van het verloop van die conflicten.
Maar soms wordt het wel erg gedetailleerd zonder dat
het de inhoud van het boek verbeterd.
Gevolg is dat het boek soms veel meer voorkennis vraagt
dan de meeste luchtige delen doen vermoeden.
Ik werd aangenaam verrast door De Waals interesse in Jeroen Bosch.
Zo schrijft hij op pagina 232 het volgende:
‘Bosch maakte dromen werkelijkheid en schilderde de eeuwige zwaktes van de mensheid op de manier waarop zijn tijdgenoot Erasmus ze beschreef.’
‘Een goed voorbeeld is het andere drieluik van Bosch dat in zaal 56 hangt, De Hooiwagen. Het toont een kar met een enorme stapel hooi erop die tussen een mensenmenigte door rijdt. Bij nadere beschouwing zien we dat de mensen om strootjes vechten. In het Middelnederlands staat ‘hoy’ voor ijdelheid, nietigheid en leegte. Het schilderij beeldt mensen uit die elkaar slechts om wat hooi naar de keel vliegen, messen trekken en elkaar afranselen, terwijl andere onder de karrenwielen worden vermorzeld. De geestelijkheid doet net zo hard aan het gedrang mee, zoals een dikke monnik die wacht tot nonnen zijn hooizak vullen. Edelen en de paus volgen de wagen in het volle vertoon van hun waardigheid om te laten zien dat zij zich niet tussen het gepeupel hoeven te begeven om te krijgen wat ze willen. De wagen rijdt verder en lokt iedereen als een rattenvanger naar het rechterpaneel, waar de hel wacht.’
De Meester van De Hooiwagen, detail waarop een persoon verpletterd wordt onder een wagenwiel.
In de noten van het boek staat het spreekwoord ‘Tis al hoy en stof’ als voorbeeld.
Zie ook http://www.dbnl.org/tekst/plei001laat01_01/plei001laat01_01_0001.php
In het artikel ‘De laatmiddeleeuwse rederijkersliteratuur als vroeg-humanistische overtuigingskunst’ van Herman Pleij worden de volgende dichtregels genoemd:
Tis al hoy en stof
Sijdi van den danssers keert u daer of
Tis titeliken lof
Toeval wil dat in het onlangs verschenen boek ‘Meesterwerk’
van Till-Holger Borchert aandacht wordt besteed aan het zelfde schilderij.
Daar lees je:
‘De hooiwagen mag dan onderaan rechts gesigneerd zijn met JHERONIMUS BOSCH, recent onderzoek heeft uitgewezen dat het geen eigenhandig werk van de Brabantse meester is.
Het werd geschilderd door een bijzonder getalenteerde ‘discipulus’ of navolger die bewust van de populariteit van Bosch profiteerde en die reeds in de 16e eeuw geprezen werd om zijn perfecte nabootsing van diens schilderstijl.’
Deze navolger wordt ‘De Meester van de Hooiwagen’ genoemd.
Even verder:
‘Het hooi symboliseert hier duidelijk geld en rijkdom,
zoals in de uitdrukking ‘geld als hooi bezitten’.
Die uitdrukking kende ik niet.
Dus eens gezocht. Ik vond: http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/geld1
‘Volgens Joos zegt men in Vlaanderen geld hebben gelijk zaad, zand;
geld winnen gelijk hooi, water, slijk;
vgl. Teirl. 465: geld winne gelijk more (modder), gelijk slijk;
Schuermans, Bijv. 92: ik heb geld zoo lang als hooi in de omstr. van Gent);’
Het werk ‘De Hooiwagen’ is overigens een drieluik:
De Meester van De Hooiwagen, De Hooiwagen, 1515 – 1520, uit Meesterwerk van Till-Holger Borchert.
Links:
Het paradijs met de val van de engel Lucifer, de geboorte van Eva,
de zondeval en de verwijdering van Adam en Eva uit het paradijs.
Midden:
De allegorische voorstelling van de Hooiwagen
over het najagen van geld en rijkdom.
Vanuit de hemel kijkt Christus als Man van Smarten toe.
Christus toont zijn littekens als gevolg van de kruisiging
maar ondanks zijn offer gaat de zondigheid gewoon door,
zo wil de schilder ons zeggen.
Rechts:
De hel.
De Meester van De Hooiwagen, De Hooiwagen, gesloten luiken, 1515 – 1520, uit Meesterwerk van Till-Holgert Borchert.
De tweede tentoonstelling die ik afgelopen zaterdag
in Brussel in het Bozar bezocht heeft als titel Indomania.
Het wil een beeld geven van hoe het westen aangekeken heeft
tegen India, met alle wilde ideeen en misinterpretaties.
De tentoonstelling laat ook zien op welke manier
onze westerse kunst en cultuur beinvloed zijn door India.
Dat gaat dan van Rembrandt, via The Beatles tot bijvoorbeeld Rauschenberg.
Heel interessant.
De tentoonstelling en catalogus zijn gemaakt door onder andere
Deepak Ananth en Dirk Vermaelen.
Een India-verslaafde maakt je met alles uit of over India blij. Zo ook met deze tas.
Catalogus Indomania door Deepak Ananth en Dirk Vermaelen. Op de omslag ‘John Wombwell in Indiaas kostuum met een hookah (waterpijp)’, Lucknow, Uttar Pradesh, Circa 1790, gouache gehoogd met goud.
Hoort eigenlijk niet hier. Uit de folder over de twee tentoonstellingen ‘India belichaamd’en ‘Indomania’. Folio ‘Rhino Hunting’ (Neushoornjacht) uit de Baburnama, National Museum, Delhi, 1598, gouache op papier.
Gisterochtend heb ik de tentoonstelling Ming bezocht
in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
De tentoonstellingen die ik er tot nu toe zag
waren zorgvuldig samengesteld en uitstekend gepresenteerd.
Over de samenstelling kan ik weinig zeggen.
De verzameling van het Nanjing Museum ken ik helaas niet.
Maar de presentatie is slordig.
Zo is de audio toer niet altijd goed afgestemd
met de voorwerpen die er getoond worden.
Zo wordt er gezegd dat ‘hiernaast’
het portret van de schilder Xu Wei te zien is.
Hiernaast?
30 Meter verderop.
De vitrines weerkaatsen op een vervelende manier
de toelichting in het glas zodat
van sommige voorwerpen delen niet of moeilijk te zien zijn.
Van een Kom (Longqing, 1567 -1572) wordt de buitenkant geroemd.
Prima, maar de buitenkant is niet te zien.
De opstelling is zo dat je alleen de binnenkant van de kom kunt zien.
Op de film en in de catalogus kun je zien dat het om
een prachtig voorwerp gaat.
Maar ik betaal 15 euro om het met eigen ogen te zien en dat
is helaas niet mogelijk.
Catalogus bij de tentoonstelling ‘Ming’.
Wat mij betreft het mooiste voorwerp op de tentoonstelling. Een prachtige gele kruik. Kruik met twee handvatten, Hongzhi, 1487 – 1505, porselein, Nanjing Museum.
Geel aardewerk was voorbehouden aan de keizerlijke familie.
Hier is de binnenkant wit. Het fungeerde dan ook als hulpmiddel
bij rituele hofceremonies en niet als onderdeel van het priveservies van de keizer.
Maar het is er niet minder mooi om.
Folder van de tentoonstelling ‘Ming’.
Tweede hoogtepunt was zeker een schildering van een ‘Fluitspelende Dame’.
Gemaakt door Tang Yin (of Tang Bohu).
(1470 – 1524, hangende rolschildering, inkt op zijde, Nanjing Museum)
Heel sierlijk, heel sereen. Mooi, beheerd kleurgebruik.
De rolschilderingen die er te zien waren,
zijn stuk voor stuk van een hoge kwaliteit.
Prachtig om te zien.
Een heel andere stijl is het werk ‘Pruimenbloesem en bamboe’
van Xu Wei (1521 – 1593 Rolschilderij, inkt op papier, Nanjing Museum).
Maar ook dit vond ik schitterend.
Gaan? Zeker.
Zeker als je niet eerder in de Nieuwe Kerk bent geweest.
Ga kijken naar de erotische prenten (Collectie Bertholet, Amsterdam)
in dezelfde ruimte als het praalgraf van Michiel de Ruyter.
(Wang Sheng, 1595, Compleet album van 10 schideringen op zijde en 10
kalligrafieen op papier)
De Chinese voorwerpen zijn prachtig en geven in korte tijd
een goed beeld van de Ming dynastie.
Maar mijn eindoordeel is dat het beter kan.
Daar is niet zo veel voor nodig en is een enorme gemiste kans.
Zo vaak kunnen we niet kunst uit het Nanjing Museum zien.
Een collectief Spaanse ontwerpers heeft bij een vegetarisch restaurant
in Madrid (geloof ik) bovenstaand werk uitgevoerd.
Met behulp van beschilderde requisieten, gele verf en veel gele tape.
De illusie is fantastisch.
Het collectief heet (Fos).
Vandaag hoorde ik op de radio dat het circus
een vorm van vermaak is die in Nederland al 200 jaar aanwezig is.
In India zag ik 2 circussen en hun prachtige reclame.
Hier een paar voorbeelden van het Circus met de naam New Kamal Circus.
Het circus zagen we op de Pushkar Fair, afgelopen maand.
Wat doen die kikker en die kleine man daar?
Jongleurs.
Messenwerpster.
Acrobaten.
Maar de dames waren zo aardig en de nougat smaakte goed:
De kermis is altijd een heerlijk object om te fotograferen.
Deze keer ben ik overdag op bezoek gegaan.
Deze keer heb ik een rondje over de kermis gelopen.
ook nu weer heb ik me verbaasd over de ‘Amerikaanse’ sub cultuur
die er zo sterk aanwezig is.
Voor degene die mijn interesse kennen voor de Amerikaanse serie Dexter
komen de volgende beelden natuurlijk niet als verrassend over.
Dollars en blond.
… en bloot en sterren.
Break dance? Dat is toch al een tijdje geleden?
Het berenparadijs.
Met zo’n afbeelding verwacht je toch niet meteen een snoeptent met zuurstokken en nougat?
Cowboys and Indians.
Misschien binnenkort een politiek correcte discussie over cowboys en girls
en de rol van de Indiaan in de western?
Terug bij Las Vegas, terug bij af.
Daarna snel thuis oliebollen gegeten.
Sommige mensen denken bij de naam Siegfried meteen
aan het boek van Harry Mulisch.
Maar daar gaat dit stukje niet over.
Opera-boek bij de opera Siegfried van Richard Wagner.
Afgelopen dinsdagavond heb ik Siegfried
de opera van Wagner, gezien in de Stopera in Amsterdam.
Een fascinerende avond.
De kleuren, de zang, de muziek, het spel, het vuur.
Overdonderend haast.
Soms bijna letterlijk.
Het toneel was behoorlijk de zaal ingebouwd.
Van glas en staal.
De zangers en zangeressen stonden soms op een paar meter afstand.
De tijd vloog om.
Na de inleiding die rond half vijf – kwart voor vijf begon,
ging het spreekwoordelijke doek op om half zes.
Om half elf barstte een staande ovatie los.
In de pauze.
Hier geen filosofische benadering van het stuk.
Het was mijn eerste Wagner.
Ik heb het over me heen laten komen en het beviel uitstekend.
Ik lees nu de interessante stukken in het opera-boek.
Wellicht later meer.
Tijdens de tweede pauze.
Het publiek is ook interessant. Hier is opera nog echt een avondje uit!
‘Drie Heeren en een Non’ is de werktitel van wat in de gedachten
van een Bredase horeca-ondernemer en een makelaar
het eerste 5-sterren hotel van Noord-Brabant moet worden.
Bredanaars betalen al jaren in de horeca van de Meyers
ter meerdere eer en glorie van hun imperium.
Een 5-sterren hotel moet daar blijkbaar aan toegevoegd worden.
De makelaar wilde in het verhaal van de gids geen spoor
van twijfel horen, over of het project wel door
zal gaan of niet.
Totaal losgeslagen. Alsof we al niet 5 jaar in een crises zitten.
Maar goed, de gebouwen bekijken was de moeite waard.
De panden zijn volledig uitgeleefd.
Het weer heeft langs alle kanten vrij spel.
Hier kun je niet meer restaureren. Hooguit herbouwen.
Kapel van de Zusters Franciscanessen. Het water komt op vele plaatsen door het dak.
Het Koor, kapel van de Zusters Franciscanessen.
Nogmaals het koor.
Overal aantekeningen op de muur van de vorige poging dit complex te redden.
Slechts hier en daar nog een mooi detail.
Zomaar een gat in het plafond.
De zusters hadden een eigen ondergrondse doorgang naar de school aan de andere kant van de Nieuwstraat.
Hier en daar glas-in-lood. Niet uitbundig maar erg ingetogen en smaakvol.
Voorheen elegante deuren en bovenlichten.
De stucmuren zijn volledig in verval.
Restanten van wat eens elegante deuren waren in wat in de toekomst misschien de lobby van het hotel wordt.
Stucwerp aan het plafond.
Detail
Prachtig bovenlicht.
Is het een Mondriaan of een Leger?
In de trappenhal.
Oude houten balken in de plafondconstructie.
Mooie kleuren van verval.
Zomaar een muur.
Vloer in de kapel van de Zusters Franciscanessen.
De Nieuwstraat met rechts het Liefdegesticht van de Zusters Franciscanessen en vervolgens Huis Assendelft.
Afgelopen zondag kreeg ik een folder in mijn hand gedrukt
op de cultuurmarkt in Antwerpen.
Ik bezoek het theater niet vaak maar door de fantastische foto alleen al,
zou ik zo de voorstelling willen zien:
Fawlty Towers
Welkom in het beste slechtste hotel ter wereld.
Als je de foto ziet krijg je weer zin in die fantastische serie
met John Cleese en Conny Booth.
Met vele hoogtepunten zoals:
“Don’t mention the war”
Andrew Sachs als Manuel: “I know nothing, everything I know I forgot”.
Blijkbaar is een stuk over Fawlty Towers al tweemaal eerder
in Belgie op het toneel gebracht.
Maar de foto, ik vind hem geweldig.
We hadden een afwisselend weekend.
Vrijdag prachtig weer in Domburg.
Zaterdag heel veel regen in Knokke-Heist en Brugge.
Vandaag veel dreigend weer in Antwerpen.
Maar we hebben ons niet uit het veld laten slaan.
Gewapend met een paraplu, kom je een heel eind.
Dit was het beeld vanuit ons hotel: Knokke-Heist.
Op de cultuurmarkt in Antwerpen zag ik het volledig programma
van de Europalia India, later dit jaar in Belgie.
En wat voor een programma.
Tentoonstellingen, muziek, film, theater.
Alles India.
Ik kan niet wachten.
Ben vandaag in Amsterdam.
Gisteren al een kaartje gekocht, een ticket moet je dan zeggen.
Het is al weer even geleden dat ik in het Van Gogh museum ben geweest.
Later meer.
Omdat ik nog steeds druk bezig ben met mijn reisverslag
over India 2012 – 2013, lees je zo af en toe een erg interessant artikel.
Ditmaal een Engelstalig artikel van de hand van William Dalrymple.
Het artikel gaat over de dynastie die heerste over Hyderabad
en in het bijzonder over de laatste Nizam die in Hyderabad
hoofd van de koninklijke familie was.
Ik ga het lange artikel proberen te vertalen in
een paar grotere stukken.
De naam van het artikel is: ‘The lost world’.
De machthebbers van Hyderabad,
eens de rijkste mensen van de wereld,
werden geruïneerd door politiek gekrakeel
en familieruzies.
Nu is hun culturele erfenis gerestaureerd.
William Dalrymple
The Guardian, zaterdag 8 december 2007.
Zestig jaar geleden,
vier maanden nadat de Britse overheersing van India eindigde,
weigerde de Nizam (titel van het staatshoofd van Hyderabad),
de dan rijkste mens op de wereld,
deel uit te maken van het nieuwe verenigde India.
Sir Osman Ali Khan zag geen reden waarom Hyderabad
gedwongen werd deel te worden van India of Pakistan.
Zijn staat, die semi-onafhankelijk was gebleven ten tijde
van de Britse overheersing (Raj),
had een economie zo groot als Belgie
en zijn persoonlijk vermogen was
volgens een schatting van een tijdgenoot,
ten minste 100 miljoen Britse Ponden in goud en zilver
en 400 miljoen in edelstenen.
De meeste edelstenen kwamen van zijn eigen mijnen,
de mijnen waar de Koh-i-Noor en de Great Mogul diamond,
dan de grootste diamand ooit gevonden,
gedolven waren.
Hij bezat een van de grootste kunstcollecties in de Islamitische wereld,
bibliotheken vol met onbetaalbare Indiase miniaturen
(Mughal en van de Deccan), geïllustreerde Korans,
en de meest zeldzame en esoterische Indo-Islamitische manuscripten.
Deels vanwege deze buitengewone rijkdom,
werd de Nizam door de Britse overheersers
altijd ontvangen als de belangrijkste vorst van India
en werd aan hem de voorkeur gegeven boven zijn rivalen.
Meer dan drie eeuwen regeerden zijn voorouders
als absolute monarchen over een land net zo groot als Italië,
waarbij ze, zeker als het om interne aangelegenheden ging,
aan niemand anders dan zichzelf verantwoording aflegden.
Terwijl 15 miljoen onderdanen trouw waren aan hen.
In de jaren voor de Tweede wereldoorlog werd de Nizam
door vele beschouwd als het gezicht van de Moslim wereld.
In 1921 werden zijn beide zoons naar Nice gestuurd
waar ze trouwden met de dochter en het nichtje van
Abdul Majid II, de laatste Kalief van Turkije.
De kalief was recent het Topkapi paleis uitgestuurd door Atatürk,
en hij leefde daarom in ballingschap in Nice.
Onderdeel van de huwelijkse voorwaarden was
dat de zoon van de Nizam de erfgenaam van het Kalifaat werd.
Hiermee werd de hoogste geestelijk leider van de Moslim wereld
met de grootste concentratie van rijkdom gecombineerd.
De dynastie leek onaantastbaar.
Nizam, Nawab Mir Osman Ali Khan Bahadur.
Afbeelding van de dag van het Metropolitan Museum
was de armleuning van de stoel
van de Egyptische farao Thutmosis.
Aan de andere kant toont het paneel Thutmosis terwijl hij
op zijn troon zit. Hij wordt omschreven als de jonge god, Menkheperure.
Hij draagt de rode kroon van Beneden Egypte.
Voor hem is de godin met het leeuwenhoofd te zien, Weret, wiens naam
geschreven staat boven haar hoofd.
Achter de koning is de god Thot te zien (met Ibis-hoofd).
“Heer van Hermopolis, geeft leven en een plaats om te leven aan iedereen”,
zegt Thot, “Ik heb je miljoenen jaren van leven en plaats om te leven gegeven,
verenigd met de eeuwigheid.”
Achter de troon staat te lezen:”Al het leven en rond hem zoals bij Re.”
On the other side, the panel depicts the enthroned Thutmose, described as “the young god, Menkheperure,” wearing the red crown of Lower Egypt. In front of him is the lion-headed goddess Weret, whose name is written above her head. Behind the king is the ibis-headed god Thoth “Lord of Hermopolis, giving all life and dominion.” Thoth says, “I have brought you millions of years of life and dominion united with eternity.” Behind the throne is the phrase “All life and dominion around him [like] Re.”
Ik kijk uit mijn slaapkamerraam.
Sinds kort is het uitzicht verrijkt met street art.
In Breda is in het voormalige gebouw van de gemeente (sociale dienst)
aan de Vlaszak, tijdelijk een winkel geopend (Kunstroof).
Een winkel met producten van (Voormalige) studenten van de St Joost
in Breda. Zeg maar de kunstacademie.
Vanmiddag ben ik er binnen gelopen.
Ik ken dat deel van het gebouw redelijk goed
want vroeger was hier Da Nino gevestigd.
Een heel goed Italiaans restaurant.
In de winkel zag ik een paar dingen
die mijn aandracht trokken:
= een serie foto’s van fruit waarbij het fruit gefotografeerd
is terwijl het op een lichtbak ligt. Mooi effect;
= een serie tafeltjes. Hout met grote bouten en moeren in elkaar gezet.
Leuke felle kleuren;
= een lamp in de vorm van een lopend vogelhuisje;
De lamp is een doorontwikkeling van een lopend vogelhuisje
gemaakt voor een festival vorig jaar.
Op de website http://www.paprikachips.com staat er een foto van:
Tom l’Istelle: Walking Home, Festival Hongerige Wolf, Groningen, 2012.
De lamp ziet er dan als volgt uit:
We moeten nog nadenken over de afwerking.
Vandaag weer gewerkt aan de kaft voor mijn India Impressies boek.
Allereerst heb ik de foto’s die ik heb laten afdrukken
(uitgangspunt was 1 foto per dag)
bij de juiste datum ingevoerd.
Ik heb nu 30 steekmappen met bonnetjes, foto’s en andere zaken.
Uit alle voorwerpen zal ik er steeds een paar kiezen om een pagina
in het boek te gaan maken.
Maar ik ben nog niet gereed met het toewijzen van alle bonnetjes,
toegansbewijzen enz, naar de correcte datum.
Terwijl ik zo bezig was kwam ik ook nog iets tegen dat ik India gekocht heb
maar wat nog steeds verpakt zat.
Wanneer men offers gaat brengen in een tempel kan men,
afhankelijk van je budget,
ook een kokosnoot versieren en die meenemen naar de tempel.
Daarvoor worden speciale versieringen gekocht.
Ik heb ook een setje uit India meegebracht.
Uit Kolhapur om precies te zijn.
Yasasri is een bedrijf dat zich specialiseert in imitatie juwelen,
zoals ze dat zelf noemen.
Ook met het verven van de kaft ben ik inmiddels verder.
Ik heb ook twee kant-en-klare kumkum’s aangebracht.
Wij kennen die als die rode stip op het voorhoofd van Hindoes.
Maar in India kun je kant-en-klare kopen in verschillende vormen
en met goud en andere blingbling technieken.
Want India en blingbling zijn een.
De foto is een beetje ‘verknipt’ maar dan kun je de versiering
beter zien, hoop ik.
Kumkum is overigens de naam van het poeder dat wordt gebruikt om
een stip of ander symbool op het hoofd van een gelovige aan te brengen.
Het poeder wordt ook als teken van respect gebruikt.
Het maakt ook een belangrijk onderdeel uit van de offergave
die we in India gezien hebben.
Argusvlinder 