Cleo Laine, Shakespeare and All that Jazz. 1964. Zomaar. Een grappige foto/albumhoes.
Categorie archief: Cultuur
Jaar van het boek
In het jaar van het boek zijn er allerlei activiteiten
en publicaties van boeken en boekjes.
Echt een feest van het boek.
Zo kocht ik pas geleden een klein boekje waarin PostNL
een aantal boeken en hun schrijvers even kort in het licht zet
en hun boeken via postzegels.
Eenvoudig maar leuk idee.
Persoonlijk vind ik de omslag van het boekje niet mooi: de tekst ‘Jaar van het boek’ is een beetje in een hoekje gedrukt en is daardoor minder leesbaar. Dan is het logo van PostNL geen sierraad voor de omslag.
Voorbeeld van een pagina met twee postzegels. Op deze manier komen werken van Jan Wolkers (Turks Fruit), Hendrik Werkman (Chassidische legenden), Karel van Mander (Het Schilder-boeck), Anne Frank (Het Achterhuis), H. de Roos (De Schippers van de Kameleon), Herman Gorter (Mei), B. de Spinoza (Opera posthuma met Ethica), Jac P. Thijsse (Zomer), Jacob van Maerlant (Der naturen bloeme) en Max Euwe (Oom Jan leert zijn neefje schaken) aan de orde.
Heads up over Shanghai
Een klein woordgrapje in de titel.
Heads up betekent in het Engels zoiets als ‘bijpraten over iets’,
iemand een update geven.
Dat is natuurlijk wat ik met mijn blog doe, ik praat mijn bezoekers
bij over mijn bezoek aan Shanghai.
Maar het woord ‘Head’ staat ook voor ‘hoofd’.
De tentoonstelling met beeldhouwwerk in het Shanghai Museum toont
een prachtige groep beelden met allemaal prachtige, karakteristieke koppen,
hoofden.
Ananda, Song, AD 960 – 1279.
Wikipedia:
Ānanda was een van de belangrijkste leerlingen van Gautama Boeddha en werd bekend als de Beschermer van de Dhamma. Ānanda (Pali) betekent ‘hij die vreugde, plezier of verheuging brengt’.
Ānanda was een neef van de Boeddha en zeer nauw met hem verbonden. Hij trad in het tweede jaar na Boeddha’s verlichting in de Orde en was gedurende de 25 laatste jaren van het leven van de Boeddha zijn persoonlijke assistent en vergezelde hem op zijn reizen. Een belangrijk onderdeel van zijn taak was het onthouden van de toespraken (of suttas) van de Boeddha. Veel toespraken van de Boeddha vinden ook plaats met Ānanda als toehoorder.
Lady, Tang, AD 618 – 907, colored pottery.
Head of Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.
Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.
Head of Buddha, Tang, AD 618 – 907, stone.
Sakyamuni, Buddha stele, erected by Ling Ji, Tang, AD 828, stone (detail).
Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AD 557 – 581 (detail).
Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AD 557 – 581 (detail).
Dog, Eastern Han, AD 25 – 220, pottery (detail).
Shanghai Museum
Dit is het museum in Shanghai voor Chinese kunst.
Het museum ligt in het centrum van de stad aan People’s Square.
Het museum heeft een aantal verdiepingen die zich richten
op verschillende uitingen van de traditionele Chinese Kunst.
Ik bezocht drie afdelingen en het theehuis:
beeldhouwwerk, kalligrafie en schilderijen.
Op 16 september was het er warm en regenachtig en
omdat veel mensen vrij waren stond er een lange rij
voor de ingang van het museum.
Mijn vriend wilde zo dicht mogelijk bij het museum parkeren
maar een parkeerwachtm die eerst helemaal niet wilde reageren,
vertelde dat er geen parkeerplaatsen waren en dat je beter
naar huis kon gaan want je kon het museum toch niet meer in.
Tegen mijn collega zei ik: ga jij maar doen wat je vanmiddag nog moet doen,
zet mij hier maar af. Ik red me wel.
Na 20 minuten was ik in het museum.
Een prachtig museum.
Het is regenachtig. Het museumgebouw heeft een bijzondere vorm. Het is gevormd naar het voorbeeld van een oude bronzen kookpot (ding). Tegelijk symboliseert de vierkante benedenkant en de ronde bovenkant de aarde: ronde hemel en vierkante aarde.
Voor het museum staan een rij beelden van mythologische dieren.
Hierna volgen een reeks beelden uit de afdeling beeldhouwwerk.
Bodhisattva, Jin, AD 1115 – 1234, gold plated wood (verguld hout).
Lion, Tang, AS 618 – 907, stone. Een zichzelf krabbende leeuw.
Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone. De datering van de werken is vaak niet meer precies dan de periode. Dus je ziet bij verschillende beelden steeds dezelfde datums terug komen. Lokapala is een Boedhistische beschermer. Daarom worden de beelden vaak uitgevoerd met harnassen ed.
Sakyamuni Buddha stele, erected by Ling Ji, Tang, AD 828, stone. Hier is de datering precies. Waarschijnlijk is dat omdat men weet door wie deze stele is opgericht.
Mahasthamaprapta Bodhisattva, Sui, 581 – 618, stone.
Face of Buddhist stele, Buddha pentad, Northern Qi, AD 550 – 577, stone.
Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AS 557 – 581.
Dog, Eastern Han, AD 25 – 220, Pottery – aardewerk.
Persoonlijk vind ik het geweldig dat ik een serie foto’s gemaakt heb
en als je dan ziet hoeveel periodes uit de Chinese geschiedenis hier
vertegenwoordigd zijn, dan is dat ongelofelijk!
Onder ogen / Reading in progress
Edward Grasman schreef: Henk van Os: van kunst naar cultuur.
Wie kent hem niet? Henk van Os de meesterverteller, museumdirecteur,
hoogleraar, televisiestem, schrijver, tentoonstellingmaker,…..
In dit boek krijg je een soort van biografie te lezen.
Het leest heerlijk en regelmatig krijg je het beeld van Henk van Os
voor je ogen. Maar soms is het boek een stuk moeilijker om door te komen.
Er komt een scene voor in het boek die sommige van die delen van het boek
goed beschrijft:
Hij (van Os) bezocht toen, samen met Boschloo, een congres in de Bibliotheca Hertziana in Rome. Er werd daar zo langdurig geredetwist over de vraag of de vloer van de Sint-Pieter in Rome ooit tien of misschien zelfs twintig centimeter hoger lag, dat beide vrienden gekweld de zaal verlieten. Liever geen kunstgeschiedenis dan zo een.
Pagina 64 van het boek ‘Henk van Os: van kunst naar cultuur’.
Interessante reeks afbeeldingen in het boek. Misschien niet baanbrekend
maar niet een reeks onbetwiste, populaire toppers.
De afsluiting van het boek is mooi en staat in relatie tot het schrijven
van een biografie van iemand die nog leeft:
Onder je handen bevriest de tijd in een durend heden, staat de zon stil boven Gibeon en de maan boven het dal van Ajalon en wandelt Van Os op aarde.
Pagina 218 van het boek.
Catharina de Grote: je zou meer mogen verwachten
Musea in Nederland worden steeds duurder (25 Euro).
In een aantal gevallen stijgt de kwaliteit van de tentoonstellingen.
Dan is dat geen probleem.
Maar bij de Hermitage gaat het andersom.
De tentoonstellingen worden minder samenhangend of
op zijn minst is de samenhang steeds moeilijker te ondekken.
Toen de Hermitage aan de Amstel nog klein was,
waren de tentoonstellingen van zo’n hoge kwaliteit.
Nu lijkt de Hermitage in de val te lopen van
‘groter is altijd beter’.
Ze moesten beter weten. Dat is niet zo.
De voorwerpen in de grote beginhal vormen geen logisch geheel
in de zin dat totaal onduidelijk is in welke volgorde
je de stukken het best kunt bekijken.
Het zal wel met opzet gebeuren maar de kans is steeds groter
dat je dingen mist.
De grote spiegeldiamanten die overal hangen om de koptelefoons
te activeren zijn grof en lelijk.
Passen niet bij de vaak verfijnde stukken.
De teksten van de audio guide zijn beperkt.
Wat de namaak tsarenkroon er doet is onduidelijk.
Sensatiezucht? Nieuwe Russische rijken zonder smaak?
Fantastisch portret van Catharina de Grote.
De voorwerpen die boven staan lijken soms wel een herhaling
van de thema’s die beneden aan de orde waren.
Verwarrend. Geen lijn.
Het gebeurt niet vaak dat ik geen catalogus koop na afloop
van een tentoonstelling. Deze keer heb ik die dus niet gekocht.
Catharina’s Indiase toiletset, Karimnagar, 1740 – 1760. Alleen al vanwege de afkomst vermeldingswaardig.
De verzameling van de Hermitage in St. Petersburg is fenomenaal.
De naam exotisch.
Helaas komt dat niet tot zijn recht bij ‘Catharina de Grote’.
Het ‘bureau van Catharina’ is misschien wel de grootste misser.
Hoe anders is de tentoonstelling ‘Hollanders van de Gouden Eeuw’.
Een koeler voor wijnglazen. Dat zo iets bestond! Zie de cameeën. Dit is een voorbeeld van de kwaliteit die de Hermitage makkelijk kan bieden maar in de tentoonstelling ‘Catharina de Grote’ helaas te weinig doet.
Architect Le Corbusier met zeventien ontwerpen op erfgoedlijst
Onder andere met de gebouwen in Chandigar.
Die bezocht ik eerder dit jaar.
Binnenkort hier de foto’s van dat bezoek.
Architect Le Corbusier opgenomen op de Wereld Erfgoed lijst
Dit lijkt me een schitterende tentoonstelling!
Museum Meermanno met een tentoonstelling van het werk van Fiep Westendorp (Pluk van Petteflet).
Kijk ons nou
Zaterdagochtend heb ik twee tentoonstellingen bezocht
in de Hermitage aan de Amstel.
Een van de tentoonstellingen heet: Hollanders van de Gouden Eeuw.
Een prachtige tentoonstelling over schutterstukken.
Daar was ook een fotoserie over besturen van verenigingen,
typisch Nederlandse organisaties.
Ook de bezoekers konden aanschuiven bij een groepsportret.
Triple Spits in het Breda’s Museum
Vandaag was er ter aanvulling van de tentoonstelling
Dat is ook een portret, een optreden van Triple Spits
in het Breda’s Museum. Daar ben ik gaan kijken.
Nu alvast even de foto’s van Triple Spits.
Triple Spits zijn Robert-Jan Stips, Wouter Stips en Julian Stips.
Robert-Jan Stips
Florentijn Hofman
Ik kan het niet laten.
Ergens wringt het.
De mieren van Florentijn Hofman, voor mij is het nog geen kunstwerk.
misschien moet het eerst af zijn, maar over wat ik tot nu zie
kan ik niet enthousiast worden.
Florentijn Hofman, met die schaduwen lijkt het nog iets.
Florentijn Hofman, even de maat opgenomen. Nee, indrukwekkend kan ik het niet noemen. Het is meer een eenvoudige decoratie dan kunst.
Mieren opnieuw bestraat
Waarschijnlijk was de datum voor de onthulling
van het nieuwste kunstwerk in de stad Breda al
geruime tijd geleden ingepland.
De wethouder was er klaar voor.
De plechtigheid kon beginnen.
De bouwvakkers waren er alleen niet klaar voor.
Voor het oog van de wethouder en de pers werd gauw een aantal
meters voetpad gelegd. Met hier en daar een mier.
Gisteren zijn de mieren weer uit het plaveisel gehaald.
Zo wie zo, zijn grote delen van de voetgangerspromenade
de afgelopen week opnieuw gelegd. Het lag nogal schots en scheef
en ongelijk.
De indruk is dat de stenen met de mieren nu ook in cement worden gelegd.
Maar zeker daarvan ben ik niet.
Florentijn Hofman heeft hier waarschijnlijk niets van meegekregen,
de wethouder ook niet?
Dus nog maar eens een kleine indruk van de mieren:
Kunstwerk van Florentijn Hofman: mieren op de Willemsbrug en in de toekomst in de Willemstraat.
Small Stories in Silent Buildings II
De tentoonstelling die opgezet is door AKV/St Joost
heeft een titel die nog vaker gebruikt kan worden.
Misschien is het ook de bedoeling om gebouwen met verhalen
(uit het verleden) te laten spreken door werken van leerlingen
van de kunstacademie.
In dit tweede deel nog een reeks foto’s van het klooster en de tuin.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens de Paastijd
altijd moest denken aan de mooie teksten bij de kruiswegstaties.
De staties zijn weg maar om een of andere reden hangen de
teksten nog steeds in de kapel.
Teksten bij kruiswegstaties. Hier: 12 Jezus sterf . Vreemd dat deze hier nog hangen. Ze waren speciaal afgestemd op de staties die hier hingen.
Op het koor van de kapel was ik nog nooit geweest. Nu kregen we de kans. Op het koor konden we een animatie dirigeren. Hier het overzicht van de kapel.
Hier twee voorbeelden van de gebrandschilderde details van de ramen. ‘Moeder van Smarten’ en ‘Biecht’.
Het Kapucijnenklooster vanuit de grote tuin.
In de tuin staat nog een klein gebouwtje dat via een poort in de muur te bereiken is vanaf de singels. De zuidkant van de tuin.
Of dit beeld altijd al in de tuin gestaan heeft weet ik niet.
De grote bomen in de kloostertuin. De tuin wordt al een tijd niet meer gebruikt om groente te verbouwen maar dat werd vroeger wel gedaan. De laagstaande zon maakt hier mooie schaduwen op de foto’s.
Door de begroeiing een beetje moeilijk zichtbaar maar in de tuin is ook een kleine vijver voor een Maria- of Lourdesgrot.
De Lourdesgrot.
De foto is natuurlijk waardeloos maar geeft in ieder geval aan dat ook al is de tuin veel kleiner dan de tuin bij het klooster in Meerseldreef, er toch ook hier een aantal religieuze beelden in de tuin stonden en staan. Hier een Heilig Hart-beeld.
Terug naar binnen kwam ik uit bij de sacrestie. De kasuifels en dergelijke zijn weg maar de inrichting is nog aanwezig.
Zoals dit bord dat aan de muur hangt met de Latijnse gebeden die voor een mis werden gebeden (Praeparatio ad missam). Dit bord zal vast bij het afval terecht komen. Jammer.
Boven de wasbak in de sacrestie houtsnijwerk met Latijns teksten. Er zitten ook een paar bidprentjes op geprikt. Een van de bidprentjes is voor een overledene die ik kende: Antonius Dingeman Schuurmans. Geboren op 15 oktober 1928 in Lage Zwaluwe. Vanaf 1974 was hij pastor op de Annaparochie in Breda. Op 19 maart 2013 is hij overleden.
Detail van het houtsnijwerk.
Een van de werken in de sacrestie. Een soort directe lijn naar God of en aantal niet nader gedefinieerde tekens van de dierenriem en sterrenbeelden?
Een mooie sacrestie. Wat zal daar mee gebeuren?
Ankita Shinde, Taxi Fabric, Kickstarter
Een tijd terug heb iki deelgenomen
aan een Kickstarter campagne om Taxi Fabric te ondersteunen.
Taxi Fabrix is een initiatief om jonge Indiase designers
een ontwerp te laten maken voor een stof waarmee vervolgens
een taxi in Mumbai wordt bekleed.
Begonnen met de ambitie een paar taxi’s zo op te fleuren
is dit uitgelopen op een groot project waarbij
enkele tientallen taxi’s zijn bekleed (stoelen,
deuren, plafond, enz).
Taxi Fabric in the mail.
Vorige week kreeg ik plotseling een klein pakketje uit Mumbai.
Het duurde even voor ik de link kon leggen maar
het was mijn reward, mijn beloning.
Leuke kaarten, een kussensloop en een hanger.
Daarvan is een deel ontworpen door Ankita Shinde.
De afzender.
De kussensloop.
Het merkje. Ankita Shinde for Taxi Fabric. http://www.taxifabric.org.
Deze hanger was al eerder op mijn weblog te zien.
Ook daar staat de naam van de ontwerpster op.
Ik ontving ook vijf kaarten van verschillende ontwerpers. Deze hier is van Parvati Pillai: Dream Machine.
Ankita Shinde: Stop. Breathe. Free.
Khyati Trehan, Flight of the Titan.
Shaivalini Kumar: Happily ever after.
Aditi Dash: Nocturnal.
Bij het pakketje zat een briefje. De tekst volgt hieronder (in het Engels).
Ik was heel blij verrast.
Voor de kussensloop en de hanger zoek ik nog een definitief plaatsje.
De hanger kan in mijn pc-hok tegen de muur tussen ander grafisch werk.
Misschien eindigt het kunnensloop wel als kaft van een boek.
Dear Taxi Fabric Supporter,
You. Are. Awesome.
A few months ago, you did an incredible thing –
you donated to our little project and joined 217 other people
in ensuring the continuing success of the Taxi Fabric Project.
Thank you
Because of you we have been able to continue to support
designers in Mumbai by giving them your iconic Kaali Peeli’s as a canvas for their incredible designs.
We might be on the ground continuing this project
but it is you who has made that possible.
Here are your Kickstarter rewards. We hope you love them.
They may be a little late and for that we are sorry:
the project has grown so quickly that we even had to all pick up and move to India to get everything done.
If for any reason there are any problems with what you have received please email us and if you share any pictures,
don’t forget to tag us @taxifabric so we can see them.
With love,
The Taxi Fabric Team
Taxi Fabric – Ankita Shinde
Dit is de reward (beloning) die ik ontving omdat ik meegedaan heb aan een crowdfunding actie op Kickstarter van een organisatie in Mumbai genaamd Taxi Fabric. Doel is om lokale grafisch ontwerpers het interieur (alle stof, textiel in de taxi) te voorzien van een modern, inspirerend uiterlijk. Wat begon met een ambitie voor enkele taxi’s is nu een project waar tientallen gele Mumbai taxi’s voorzien zijn van een stralend interieur.
Vrouwen rond Van Gogh I
“Vrouwen rond Van Gogh” is de titel van een boekje
dat in het kader van de Vsn Gogh activiteiten in Brabant
gemaakt is en waar rond omheen een tentoonstelling is
georganiseerd van boekbanden.
Afgelopen zaterdag ben ik gaan kijken in Moti.
Daar maakte ik een reeks foto’s waarvan vandaag een
eerste serie.
Ferre Bastanie, Bandzetter, canvas met print.
Jeanne Meijer, Koptische band, balsa hout, acrylverf, katoen. Het gat in het palet ging hier natuurlijk ook door het boekblok. Dat leest wat onhandig.
Ooit volgde ik een cursus bij haar: Katja Clement, Gonetband met ‘Korenveld onder onweerslucht’, papiersnippers en leer.
Hier zie je de platten met de stroken papier die er, rechtopstaand, op geplakt zijn.
Vandaag is het Koppermaandag
Bij de voorbereidingen van Koppermaandag, vorige week woensdag, maakte ik deze foto van de kopperprent van Etten-Leur.
Wat de kopperprent precies is kunt u lezen op de tentoonstelling in het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur dat dit jaar 40 jaar bestaat.
De tekst van bovenstaande poster is ook hier te lezen:
Wat is Koppermaandag?
Al jaren wordt traditiegetrouw op Koppermaandag (de eerste maandag na Driekoningen) de kopperprent uitgereikt aan de burgemeester van Etten-Leur door de voorzitter van de Stichting Nederlands Drukkerij Museum onder het genot van koffie en worstenbrood.
Een oude traditie, die door de verschillende burgemeesters al jaren in stand gehouden wordt.
De Kopperprent komt eerst een jaar te hangen in de kamer van de burgemeester en vervolgens tussen voorgaande uitgaven van deze prent op een speciaal plekje in het stadhuis.
Koppermaandag is de eerste maandag na Driekoningen (6 januari).
Op die dag hielden vroeger de drukkersgilden traditioneel een feestdag.
De gildebrieven werden voorgelezen en de priveleges, die de leden van het drukkersgilde genoten, werden opgesomd.
Vervolgens trokken de gilde-lieden de stad in om geld in te zamelen, dat vervolgens werd verbrast.
Zo sloten zij de donkere periode rond de kortste dagen van het jaar af.
De naam stamt waarschijnlijk van ‘kopperen’, dat ‘feestvieren’ betekent, via ‘kop’ dat staat voor ‘beker’.
Koppermaandag wordt al in de eerste helft van de 15e eeuw genoemd, maar is waarschijnlijk nog ouder.
Toen in de 18e eeuw de drukkersgilden werden afgeschaft, werd de traditie van deze feestdag in stand gehouden onder de drukkers.
De gezellen van de drukkers drukten als proeve van vakbekwaamheid een speciale prent met een heilwens erop, de Kopperprent, die zij op Koppermaandag aan de meester-drukker en de eigenaar van de drukkerij overhandigden.
In de 19e eeuw werden de Kopperprent ook aan relaties gestuurd als geschenk.In de loop van de 20ste eeuw ging het ritueel vrijwel verloren, doordat men in plaats van Koppermaandagprenten, Kerst- en Nieuwjaarskaarten ging versturen.
Na de Tweede Wereldoorlog werd de traditie van de Kopperprent deels weer in ere hersteld.
In 1948 gebeurde dat in Haarlem, de stad van Laurens Janszoon Coster, ‘s-Hertogenbosch, Arnhem en Gouda, daarna vanaf 1949 en later ook in Noord-Brabant (o.a. in Etten-Leur), Zeeland en in Groningen.
Kerst 2015
Bartholomaus Bruyn the Elder, The Nativity, circa 1520. Detail. Oil on board.
Circle of Ercole de Roberti, The adoration of the shepherds, circa 1480s, oil on panel.
Kleines diptychon mit Anbetung Der Konige, Schule des Herzogtums Brabant oder Luxemburg, um 1360 (Linkerpaneel).
Europalia Turkije: Anatolia
Anatolia is de grote tentoonstelling in Brussel
die samen met Imagine Istanbul het hart van deze grootse
culturele manifestatie vormt.
Iedere twee jaar staat een land/cultuur centraal in een groot
aantal manifestaties, van tentoonstellingen tot dans-
en muziekevenementen.
Activiteiten verspreid over heel Belgie, maar er zijn ook
activiteiten in bijvoorbeeld Nederland.
Voor mij was die grote tentoonstelling altijd een soort mijlpaal.
Zo moet het. Zo stel je een tentoonstelling en catalogus samen.
Twee jaar geleden India, vier jaar geleden China. Prachtig.
De tentoonstellingscatalogus Anatolia.
Maar nu moet me toch iets van het hart:
– BOZAR vind ik steeds minder geschikt als tentoonstellingsruimte.
De ruimte is alleen maar donker. Het lijkt er wel als of er al jaren
geen ondehoud meer aan het gebouw wordt gedaan. Dat is waarschijnlijk
niet zo, maar het ziet er niet uit.
– De tentoonstelling, zoals trots op de omslag van de catalogus staat,
vat 12.000 jaar geschiedenis en cultuur, samen in een tentoonstelling.
Naar mijn gevoel neemt men daarmee te veel hooi op de vork.
Ik wil en kan niets afdoen aan de jarenlange voorbereiding,
maar het komt niet over.
– Ik zag mooie, misschien wel speciaal voor de tentoonstelling
ontworpen en gemaakte tafels om voorwerpen op te presenteren.
Echt mooi.
Maar soms snap ik de ontwerper van de tentoonstelling niet.
Er staat een prachtig zilveren doosje, alleen op een tafel.
De toelichting vermeldt met name de afbeeldingen op de zijkanten.
Het tafeltje is (te) laag en wordt van een (1) kant en
dan nog van bovenaf aangelicht.
Je ziet dus de bovenkant goed, maar omdat de zijkanten niet
op ooghoogte staan en de zijkanten slecht of niet zijn belicht
komt het voorwerp niet tot zijn recht.
Ik moet buigen, sta in het licht, als er al licht is.
Hoe moeilijk kan dat nou zijn om die presentatie te verbeteren?
Mijn advies: ga een kijken bij ‘Azie -> Amsterdam’ in het
Rijksmuseum in Amsterdam.
De ruimtes zijn daar prachtig ingericht. Let op de wanden,
let op de kwaliteit van de omgeving die recht doet aan de kwaliteit
van de voorwerpen.
Dat is in Belgie ook mogelijk.
Heb ik dan niets moois gezien?
Jawel, erg veel moois zelfs.
Maar het moet mogelijk zijn om dit nog beter te maken,
zonder in te leveren op de kwaliteit van de inhoud,
en toch een (nog) groter publiek te trekken.
Daar ben ik van overtuigd.
Ik kijk uit naar het onderwerp Indonesie in 2017!
In tussentijd: gaan kijken en geniet.
Op zoek naar Van Santen
Afgelopen zondag was ik ook op zoek naar Van Santen
in Amsterdam. Dirk Jansz. van Santen (1637–1708) om precies te zijn.
Bij de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam
is er een tentoonstelling over const- en caertafsetters.
Afsetters en meester-afsetters. De kunst van het kleuren door Truusje Goedings.
Afsetters zijn mensen die boeken nadat ze gedrukt en samengebonden waren,
net als boekbinders, de boeken nog een bijzondere behandeling
konden geven. Om je boek nog meer tot een statussymbool te maken
of gewoon voor het genot van een mooi boek.
Kon een boekbinder je boek van een mooie leren kaft voorzien,
misschien wel met je naam in goud op de voorkant van het boek,
de afsetter kleurde voor je het frontispiece, of al de houtdruk
afbeeldingen in je boek tot het toevoegen van kaarten
en afbeeldingen aan het boek aan toe.
De boekenwereld een uitgave van Vantitlt en Bijzondere Collecties van de UvA.
Deze ambachtslieden werkten meestal anoniem maar Van Santen
werkte voor lange tijd voor de rijke katholieke advocaat Laurens van der Hem.
Voor deze advocaat gaf Van Santen kleur aan de uitgave die we
vandaag de dag ‘Atlas Blaeu – Van der Hem’ noemen.
Een atlas in 46 delen die in 2004 werd opgenomen op de
Werelderfgoedlijst.
De atlas is te zien in de Österreichische Nationalbibliothek te Wenen.
Ook de koopman Dirk van der Hagen en bijvoorbeeld Burgemeester
van Amsterdam Nicolaes Witsen waren klanten van Van Santen.
Voor mij zijn er afgelopen zondag weer meerdere werelden open gegaan.
Het was een geweldige ervaring om zoveel, meer dan prachtige boeken
in allerlei formaten bij elkaar te kunnen zien.
Als afsluiting een deel van een atlas. De kaart van Peking.
Joan Blaeu, Kaart van de provincie Peking. Afgezet en met goud gehoogd door Dirk Jansz. van Santen, Atlas van der Hagen, deel 4, KB Den Haag, circa 1690.
Argusvlinder 