Koh-I-Noor: berg van licht

De afgelopen weken heb ik het boek Koh-I-Noor gelezen.
Een soort biografie van een diamant.
Want de Koh-I-Noor is een beroemde en beruchte diamant.
Menig Indiaas restaurant is er naar vernoemd.

De schrijvers van het boek zijn William Dalrymple en Anita Anand.
Mevrouw Anand ken ik niet, heb niet eerder van haar iets gelezen.
William Dalrymple, die ken ik wel.

Dalrymple heeft ouders van Engelse adel en schrijft regelmatig boeken
op het snijvlak van populaire en academische historische boeken.
Hij is een neef van Virginia Woolf.
De eerste keer dat ik iets van hem las ging het over Hyderabad
en de voormalige machthebbers daar (Nizam).
In dat artikel/boekfragment beschreef hij een bezoek van Jacky Kennedy
aan Hyderabad, op een tijd dat de macht van de Nizam verdwenen was
maar de familie nog wel de paleizen bewoonde.
Een ongelofelijk verhaal.
Wil je meer over deze man weten, lees dan het Engelstalig artikel
op Wikipedia over hem.

WilliamDaltympleAndAnitaAnandKoh-I-Noor

William Dalrymple en Anita Anand, Koh-I-Noor – de geschiedenis van ’s werelds bekendste diamant.


Ook de biografie van de Koh-I-Noor is een ongelofelijk verhaal.
Van een eerst onbekende maar grote diamant (in die tijd
de grootste of een van de grootste diamanten ter wereld),
die niet bijzonder hoog werd aangeslagen in India omdat
men de voorkeur gaf aan smaragden en robijnen.
Tot de grootste diamant in de Engelse kroonjuwelen.
Tussen die twee uitersten veel moorden, politiek, graaizucht
en ellende. Tot op de dag van vandaag.

Koh-I-Noor

Een van de kronen uit de brede collectie Britse kroonjuwelen. Midden voor de Koh-I-Noor.


Dat de Engelsen ‘onder verdachte omstandigheden’ aan de diamant
gekomen zijn is een understatement.
Net als in de Nederlandse koloniale geschiedenis
werd het mijn en dijn vaker door het recht van de sterkste
bepaald in plaats van door eigendomsbewijzen of het in
bezit hebben van roerende en onroerende goederen.

Het boek is doorspekt met vertalingen en/of toelichtingen
op oude Punjabse, Perzische en Indiase teksten.
Een boeiende reeks maharadja’s, krijgsheren en avonturiers
komen voorbij.
Maar ook een 10-jarige heerser over de Punjab die onder druk
de diamant ‘weggeeft’.

Aan anekdotes geen gebrek zoals dit verhaal uit 2010 (het boek
begint met een tekst uit de 10e eeuw voor onze jaartelling):

In 2010 bracht de Britse premier Cameron een officieel bezoek aan Punjab. De Indiase media legden hem toen voor dat de teruggave een eerste excuus zou zijn voor de uitbuiting van India tijdens de Raj. “Zodra je ja zegt tegen de een, realiseer je je dat het hele British Museum leeg zou raken,” antwoordde hij met mogelijkerwijze de ruzies over de Steen van Rosetta en de Elgin Marbles in het achterhoofd. “Ik vrees dat ik moet zeggen dat hij blijft waar hij is.”

Het boek leest als een detective en legt veel dilemma’s op
tafel die herkenbaar zijn met onze eigen koloniale geschiedenis
maar die daardoor niet eenvoudiger op te lossen zijn.

Even een zijstapje.
Couperus schreef een boek getiteld: De berg van licht.
Koh-I-Noor betekent ‘Berg van licht’.
Die twee dingen hebben misschien met elkaar te maken?

Aurangabad: Bibi-Ka-Maqbara

 photo 20121217IPMHashimndusProBold.jpg

 photo DSC_0394UitDeVerteIsHetMoeilijkTeBepalenwatTeVerwachten.jpg

Uit de verte is nog moeilijk te bepalen wat je nu eigenlijk kunt verwachten.


India 2012 – 2013: deel 19.

Na een rit van 2,5 uur (van het station naar Aurangabad)
met de auto over slechte wegen, zijn we in Aurangabad.
We gaan eerst naar Bibi-Qa-Maqbara.
Volgens de Lonely Planet de ‘poor man’s Taj’ (armelui’s Taj Mahal).
Naar mijn gevoel doet dat afbreuk aan het enorme en prachtige grafmonument
met moskeeen en tuinen.
dat niet alle muren van marmer zijn doet niets af van de fantastische architectuur.
Wat ontbreken zijn de in steen/marmer uitgevoerde bloemmotieven.
Maar die zijn in Agra ook in slechte staat
(tenminste toen ik ze eens gezien heb daar).
Het Indiaase toerisme neemt enorm toe en met of zonder (verbods)borden,
iedereen moet op de monumenten klimmen en er met zijn handen
aan zitten.

Op deze dag doen zich drie ‘ongelukjes’ voor:
= de chauffeur krijgt een bekeuring;
= de auto heeft een platte band;
= ik verzwik mijn enkel een beetje.


 photo DSC_0395.jpg

Dit is de beschrijving van deze imitatie van de Taj Mahal in het Engels. De volledige tekst staat hieronder.

Bibi-Ka-Maqbara

The beautiful mausoleum of Aurangazeb’s wife, is believed to have been constructed by Prince Azam Shah in memory of his mother Rabia-ul Durrani Alias Dilras Banu Begum between circa 1651 and 1661 AD. An inscription on the main entrance door mentions that this mausoleum was designed and erected by Ata-Ulla, an architect and Hanspat Rai, an engineer. As the mausoleum architecturally resembles the Taj-Mahal in Agra (1631-1653) it is known as “Taj of Deccan”.

The mausoleum stands within an enclosed area measuring 458 x 275 meters approximately. The main entrance is on the southern side of the outer wall, and the centre of the three remaining walls are open pavilions, which were used as Mosque, Diwan-e-Am, and Diwan-e-Khas. These buildings contain beautiful paintings of Mughal and Nizam periods.

The mausoleum is built at the centre of a high platform, with four minarets at its corners. The lower body and the dome of the buildings are made up of pure marble, decorated with beautiful carvings, where as the middle portion is of basaltic trap, covered with fine plaster, rendered with marble finish and adorned with stucco work. The grave is simple, devoid of any ornamentation, surrounded with marble screens of exquisite design.

The Mughal garden, Living Water Management System, Pavements which are ornamented with little kiosks, finely worked brass doors, Stucco floral motifs on the shell lime plaster, rank Maqbara among the best of the “Beautiful Mughal buildings of Deccan”.


 photo DSC_0396BibiQaMaqbaraHetPoortgebouwInDeSteigers.jpg

Het poortgebouw staat in de steigers.


 photo DSC_0397.jpg


 photo DSC_0398TochVindIkZeMooi.jpg

Toch vind ik ze mooi. Decoraties in het poortgebouw.


 photo DSC_0399MarmerenBloemVersieringDetail.jpg

Marmeren (?) bloemversiering.


 photo DSC_0400BibiQaMaqbara.jpg

Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0401.jpg

Ik krijg er geen genoeg van: Bibi-Qa-Maqbara.


Met de nieuwe chauffeur Abrar zijn we net onze eerste stadsrit aan het maken
of hij wordt aangehouden door de politie voor rijden door rood licht.
Beetje erg dom van hem.
Bij de stoplichten staat steeds aangegeven hoe lang het licht nog
op een bepaalde kleur staat.
Bovendien stonden bij dit kruispunteen aantal agenten toezicht te houden.
Allemaal niet slim.


 photo DSC_0402.jpg


 photo DSC_0403.jpg


Ik heb een voorliefde voor deuren.
Zeker als ze buitenmodel of bijzonder versierd zijn.
Daarom de volgende reeks opnames.


 photo DSC_0404.jpg

 photo DSC_0405.jpg

 photo DSC_0405Detail01.jpg

 photo DSC_0405Detail02.jpg

 photo DSC_0405Detail03.jpg


 photo DSC_0406.jpg


 photo DSC_0406Detail.jpg


 photo DSC_0407.jpg

 photo DSC_0407Detail01.jpg

 photo DSC_0407Detail02.jpg


 photo DSC_0408.jpg


 photo DSC_0409.jpg

 photo DSC_0409Detail.jpg


 photo DSC_0410.jpg


 photo DSC_0411.jpg


Terwijl we bij Bibi-Qa-Maqbara aankomen
en de chauffeur een kaartje koopt voor de parkeerplaats,
wijst de ticketverkoper er op
dat de auto een lekke band heeft.
Echt lek, plat.


 photo DSC_0412.jpg


 photo DSC_0413.jpg


 photo DSC_0414.jpg


 photo DSC_0415D1.jpg

 photo DSC_0415D2.jpg


 photo DSC_0416.jpg


 photo DSC_0417.jpg


 photo DSC_0418.jpg


 photo DSC_0420HetFeitelijkeGrafmonument.jpg

Het feitelijke grafmonument in Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0421RozetInPlafond.jpg

Rozet in het plafond.


 photo DSC_0422InBibiQaMaqbara.jpg

In Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0423DeMuren.jpg

Voorbeeld van het stucwerk tegen de muren.


 photo DSC_0424.jpg


 photo DSC_0425AlleRuimteVoorDeVloer.jpg

Alle ruimte voor de vloer.


 photo DSC_0426VeelToeristenVanuitHeelIndia.jpg

Veel toeristen van uit heel India.


 photo DSC_0427MarmerenScherm.jpg

Marmeren scherm rond het grafmonument.


 photo DSC_0428KnopVanHetScherm.jpg

Knop van het bovenste scherm.


 photo DSC_0430.jpg


 photo DSC_0431.jpg

Laten we nog even buiten gaan kijken naar de rest van dit schitterende complex.


 photo DSC_0433.jpg


 photo DSC_0435.jpg


 photo DSC_0436.jpg


 photo DSC_0437OmliggendeTuinVanafHetVerhoogdPlateau.jpg

Omliggende tuin vanaf het verhoogde plateau van het grafmonument Bibi-Qa-Maqbara.


 photo DSC_0438Elegant.jpg

Elegant.


 photo DSC_0439VerhoogdTuinelement.jpg

Verhoogd tuinelement, fontein.


Bij Bibi-Qa-Maqbara stap ik wat ongelukkig
en zet mijn rechtervoet verkeerd weg.
Ik denk dat het morgen wel weer over zal zijn.


 photo DSC_0440PaviljoenInDeOmheining.jpg

Voorbeeld van een van de paviljoens in de omheining.


 photo DSC_0442.jpg


 photo DSC_0445.jpg


 photo DSC_0446Sierbestrating.jpg

Sierbestrating.


 photo DSC_0447.jpg


 photo DSC_0448HoektorenInDeOmheining.jpg


 photo DSC_0449.jpg


 photo DSC_0450.jpg


 photo DSC_0451FragmentVanEenPrachtigPlafond.jpg

Fragment van een prachtig plafond.


 photo DSC_0452mosque.jpg

Een van de paviljoens is een moskee. De volledige tekst van het bord staat hieronder in Engels.

Mosque

The mosque is built on a raised platform and is located at the centre of the western enclosure wall. It is connected to the other parts of the complex through an intricately laid pathway with a series of fountains. The mosque with a tank (wazu) located in the front is contemporaneous with the main tomb complex.
A large number of lable inscriptions are founds in stucco on the medallions and the qibla arch, which mentions the 99 different names of the Prophet and also Kalima. The western wall housing the qibla is profusely decorated with geometrical designs and verses from the Holy Quran.
The whole mosque is decorated with beautiful paintings on the ceiling, pillars, walls and niches in bright colours. The side wall with perforated arches has a narrow staircase, leading to the terrace. The interior contains rows of pillars with corresponding pilasters, and the floor is paved with arched rectangles executed in marble, red and black basalt called janamaz which can accommodate 167 people at a time to offer prayers.

De ‘qibla arch’ is de boog die aangeeft waar Mekka ligt.
Het geeft voor de gelovige dus de richting aan waarin met bidt.

‘Janamaz’ is de Islamitische gebedsmat, vaak wordt in een vloer
al aangegeven waar iemand plaats kan nemen om te bidden.


 photo DSC_0453D01.jpg

 photo DSC_0453D02.jpg

 photo DSC_0453D03.jpg

 photo DSC_0454D.jpg


 photo DSC_0455.jpg

Het is van een schoonheid, niet onder woorden te brengen.


 photo DSC_0456.jpg

Dit is de kant van de Bibi-Qa-Maqbara waar gelijk naast het grafmonument een moskee aanwezig is. Je kijkt hier tussen de minaretten tegen de achtermuur van de moskee.


 photo DSC_0457.jpg


 photo DSC_0458Sierbestrating.jpg

De sierbestrating van dichtbij. Okay, een beetje versleten maar nog steeds mooi.


 photo DSC_0459.jpg

Foto’s van de deur/poort van het poortgebouw.

 photo DSC_0460.jpg

 photo DSC_0461VanDichtbij.jpg

 photo DSC_0462SalamandersOpDeDeur.jpg

Salamanders (?) op de deur.

 photo DSC_0463.jpg


 photo DSC_0464.jpg

Het was heet, we waren moe van de reis en onder de indruk van dit monument. Drinken was op zijn plaats. Orage Juice? (Indian English)


 photo eMailBibiQaMaqbara.jpg
In de e-mail aan het thuisfront heb ik het zo samengevat.


Het lettertype in de titel van 17 december 2012 is van PM Hashim en heet Indus Pro Bold.

The lost world van William Dalrymple (deel 2)

William Dalrymple
The Guardian, Saturday 8 December 2007

Toch realiseerden zich sommige, eind jaren 30,
dat de wereld van de Nizam niet kon blijven bestaan.
Zo zegt Iris Portal, de zuster van de Britse politicus Rab Butler,
“Hij was zo gek als een deur en zijn eerste vrouw was geschift.”
Iris Portal werkte in Hyderabad voor de onafhankelijkheid van India:
“Het was als leven in Frankrijk op de vooravond voor de revolutie.
Al de macht was in handen van de Moslim adel.
Ze gaven geld uit als water, en waren verschrikkelijk
onverantwoordelijke, landeigenaren.
Maar konden tegelijkertijd ook charmant en geraffineerd zijn.
Ze spraken over jachtpartijen en over hun trips naar Engeland,
of naar Cannes en Parijs, terwijl op allerlei gebied
Hyderabad nog met een been in de Middeleeuwen stond
en de dorpen die we passeerden verschrikkelijk arm waren.
Het gevoel dat deze hele groteske barokstructuur
elk moment in elkaar kon zaken, was onvermijdelijk.”

Portal raakte bevriend met Prinses Niloufer,
de schoondochter van de Nizam en het nichtje van de kalief.
Op een dag nam de prinses haar mee om naar een van de schatten
van de Nizam te gaan kijken, een schat verborgen in een van de paleizen.
Ze daalden af via trappen, langs Bedouin wachtposten
en kwamen zo bij een enorme ondergrondse kluis,
die vol stond met trucks en aanhangwagens.
De vrachtwagens waren verwaarloosd
en stonden onder een dikke laag stof,
hun banden leeg, maar toen de vrouwen een dekzeil opzij trokken,
zagen ze dat de wagens vol edelstenen, parels en gouden munten zaten.
De Nizam had plannen gemaakt om in geval van een revolutie
of een overname door India, een deel van zijn rijkdom
in veiligheid te kunnen brengen buiten India.
Om een of andere reden had hij dat idee laten varen
en de auto’s stonden weg te roesten.

Het uiteenvallen van de staat en de versnippering
van de rijkdom van de Nizam, de zevende in de dynastieke stamboom,
is een van de meest dramatische wendingen
van het lot in de twintigste eeuw.
Na maanden van mislukte onderhandelingen, viel India in 1948
Hyderabad binnen en verving het autoritaire regime van de Nizam
door een parlementaire democratie.
Zesentwintig jaar later, in 1974, schaft India de titel van Nizam af,
alsook die van de andere prinsen in India,
stopten hun staatspensioenen en onderwierp hen aan nieuwe belastingen
en verlammende landwetten.
Hierdoor gedwongen moesten de meeste voormalige staatshoofden
en hun adel, al hun land en andere bezittingen verkopen.

Toen in 1967 de zevende Nizam overleed,
raakte zijn kleinzoon en opvolger Mukarram Jah,
snel diep in de schulden en financiële chaos.
Hij had een erfenis met een belachelijk aantal bedienden:
14.718 stafmedewerkers om precies te zijn
en daarnaast 42 concubines en meer dan 100 kinderen.
Alleen het belangrijkste paleis, het Chowmahalla,
had al 6000 werknemers.
Er waren 3000 Arabische lijfwachten, 28 mensen wiens werk het was
drinkwater te halen en 38 om de kroonluchters af te stoffen.
Zo waren er ook mensen die er voor moesten zorgen dat de walnoten
voor de Nizam werden gemalen.
Alles was ongeregeld geraakt: de garages van de Nizam kostten
alleen al 45.000 Pond aan benzine en reserveonderdelen
voor de 60 auto’s waarvan er slechts 4 werkelijk konden rijden.
De limousine die de Nizam naar zijn kroning moest brengen kreeg onderweg pech.

Het meest slopend waren alle juridische stappen die ondernomen werden
door de duizenden afstammelingen van de verschillende Nizams.
De meeste claimden een deel van de erfenis.
De vader van Jah die werd overgeslagen in het testament van de zevende Nizam,
en een tante leidden de juridische strijd tegen hem.
Het was haast onmogelijk voor de nieuwe Nizam om geld
voor zijn eigen onderhoud vrij te krijgen.
Het enorme fortuin zat vast in 54 fondsen waarvan de controle
werd aangevochten.
Er zat niets anders op dan constant juwelen en erfstukken
te verkopen om rond te komen.

Interessant verhaal over Hyderabad en de Nizam

Omdat ik nog steeds druk bezig ben met mijn reisverslag
over India 2012 – 2013, lees je zo af en toe een erg interessant artikel.
Ditmaal een Engelstalig artikel van de hand van William Dalrymple.
Het artikel gaat over de dynastie die heerste over Hyderabad
en in het bijzonder over de laatste Nizam die in Hyderabad
hoofd van de koninklijke familie was.

Ik ga het lange artikel proberen te vertalen in
een paar grotere stukken.
De naam van het artikel is: ‘The lost world’.

Een verloren wereld

De machthebbers van Hyderabad,
eens de rijkste mensen van de wereld,
werden geruïneerd door politiek gekrakeel
en familieruzies.
Nu is hun culturele erfenis gerestaureerd.

Geschreven door William Dalrymple

William Dalrymple
The Guardian, zaterdag 8 december 2007.

Zestig jaar geleden,
vier maanden nadat de Britse overheersing van India eindigde,
weigerde de Nizam (titel van het staatshoofd van Hyderabad),
de dan rijkste mens op de wereld,
deel uit te maken van het nieuwe verenigde India.
Sir Osman Ali Khan zag geen reden waarom Hyderabad
gedwongen werd deel te worden van India of Pakistan.
Zijn staat, die semi-onafhankelijk was gebleven ten tijde
van de Britse overheersing (Raj),
had een economie zo groot als Belgie
en zijn persoonlijk vermogen was
volgens een schatting van een tijdgenoot,
ten minste 100 miljoen Britse Ponden in goud en zilver
en 400 miljoen in edelstenen.
De meeste edelstenen kwamen van zijn eigen mijnen,
de mijnen waar de Koh-i-Noor en de Great Mogul diamond,
dan de grootste diamand ooit gevonden,
gedolven waren.
Hij bezat een van de grootste kunstcollecties in de Islamitische wereld,
bibliotheken vol met onbetaalbare Indiase miniaturen
(Mughal en van de Deccan), geïllustreerde Korans,
en de meest zeldzame en esoterische Indo-Islamitische manuscripten.

Deels vanwege deze buitengewone rijkdom,
werd de Nizam door de Britse overheersers
altijd ontvangen als de belangrijkste vorst van India
en werd aan hem de voorkeur gegeven boven zijn rivalen.
Meer dan drie eeuwen regeerden zijn voorouders
als absolute monarchen over een land net zo groot als Italië,
waarbij ze, zeker als het om interne aangelegenheden ging,
aan niemand anders dan zichzelf verantwoording aflegden.
Terwijl 15 miljoen onderdanen trouw waren aan hen.

In de jaren voor de Tweede wereldoorlog werd de Nizam
door vele beschouwd als het gezicht van de Moslim wereld.
In 1921 werden zijn beide zoons naar Nice gestuurd
waar ze trouwden met de dochter en het nichtje van
Abdul Majid II, de laatste Kalief van Turkije.
De kalief was recent het Topkapi paleis uitgestuurd door Atatürk,
en hij leefde daarom in ballingschap in Nice.
Onderdeel van de huwelijkse voorwaarden was
dat de zoon van de Nizam de erfgenaam van het Kalifaat werd.
Hiermee werd de hoogste geestelijk leider van de Moslim wereld
met de grootste concentratie van rijkdom gecombineerd.
De dynastie leek onaantastbaar.

 photo NawabMirOsmanAliKhanBahadur.jpg

Nizam, Nawab Mir Osman Ali Khan Bahadur.

Einde van het eerste deel van de vertaling.