Gelezen: Telefoon voor de heer Mulisch

Dit erg leuke boek van Stijn Aerden over Harry Mulisch
heb ik net gelezen.
Het boek is verdeeld in 21 stukken die heel karakteristiek
voor Mulisch waren en aan de hand waarvan een beeld
van zijn leven en avonturen wordt gegeven.
Zo zijn er stukken over ‘Zijn pijp’, ‘Zijn Haarlem’,
‘Zijn boekenbal’, ‘Zijn Leidseplein’, ‘Zijn teckels’,
‘Zijn neus’ en bijvoorbeeld ‘Zijn Herenclub’.
De goede en slechtere eigenschappen van de schrijver
worden niet gespaard.
Het leukste verhaal is misschien wel dat van de titel.
Als je het niet kent lees dan zeker dit boek.
Ik kies twee andere korte fragmenten.

StijnAerdenTelefoonVoorDeHeerMulisch

Stijn Aerden, Telefoon voor de heer Mulisch.


De keer dat ze er samen waren, Donner en Mulisch, wist Mulisch zijn vriend nog uit de cel te praten, nadat deze op een Tinguely-tentoonstelling een van de objecten met een onhandige Obelix-tikje uit elkaar had…getinguelied.

Pagina 165, uit het hoofdstuk ‘Zijn vriend’.

‘Een schrijver, denkt men, is iemand die gemakkelijker schrijft dan andere mensen.’ zei hij. Maar het tegendeel is waar: ‘Iedereen schrijft gemakkelijker dan schrijvers. ….. ‘Gekweld zoek ik dan naar een zin, en als ik hem eenmaal heb neergeschreven, blijkt hij vaak niet te lopen. Schrijven, dat is bijna niet kunnen schrijven.’

Pagina 188, uit het hoofdstuk ‘Zijn vulpen’.

Boekomslagen

Af en toe kijk ik met extra aandacht naar blogs en sites
die zich bezig houden met het ontwerpen van de omdlag
van boeken. Deze week zag ik de volgende twee boekomslagen.
Prachtig door hun eenvoud.

 photo HarryMulishTheAssaultDeAanslag.jpg

Harry Mulisch, The Assault (de Aanslag).


 photo BarneyNorrisFiveRiversOnAWoodedPlain.jpg

Barney Norris, Five rivers on a wooden plain. Vijf rivieren op een houten vlakte. Ik ken nog de auteur nog de titel. Maar mooi is de omslag wel.


Amazon UK:

“The five rivers which meet around Salisbury symbolise the five people and the stories of their life over a few months of the summer. The novel is bookended by one of them, Liam, with a brief enigmatic introduction, and a longer conclusion where he muses over the impact the other four have had on him. Each of the other four has a separate chapter to tell their own tale. The five meet together only once, at the central dramatic moment, but there are several individual meetings, some before the novel’s timeframe (some of which have been forgotten until now). This happens like the five rivers, which as Liam says “[although they] never come together in the same place at the same time, disappear instead back into the greater body of water they came from, and make their way out to the sea.”

Siegfried

Sommige mensen denken bij de naam Siegfried meteen
aan het boek van Harry Mulisch.
Maar daar gaat dit stukje niet over.

 photo DSC_1368SiegfriedRichardWagner.jpg

Opera-boek bij de opera Siegfried van Richard Wagner.

Afgelopen dinsdagavond heb ik Siegfried
de opera van Wagner, gezien in de Stopera in Amsterdam.
Een fascinerende avond.

 photo WP_20130917_001RichardWagnerSiegfried.jpg

De kleuren, de zang, de muziek, het spel, het vuur.
Overdonderend haast.
Soms bijna letterlijk.
Het toneel was behoorlijk de zaal ingebouwd.
Van glas en staal.
De zangers en zangeressen stonden soms op een paar meter afstand.
De tijd vloog om.
Na de inleiding die rond half vijf – kwart voor vijf begon,
ging het spreekwoordelijke doek op om half zes.
Om half elf barstte een staande ovatie los.

 photo WP_20130917_005RichardWagnerSiegfried.jpg

In de pauze.

Hier geen filosofische benadering van het stuk.
Het was mijn eerste Wagner.
Ik heb het over me heen laten komen en het beviel uitstekend.
Ik lees nu de interessante stukken in het opera-boek.
Wellicht later meer.

 photo WP_20130917_006RichardWagnerSiegfried.jpg

Tijdens de tweede pauze.

 photo WP_20130917_007RichardWagnerSiegfried.jpg

Het publiek is ook interessant. Hier is opera nog echt een avondje uit!

Nog meer Mulisch

De beeldspraak die Harry Mulisch gebruikt is vaak prachtig.
Hier nog een voorbeeld.

Ik voelde mij als iemand die in een restaurant een kreeft heeft besteld, maar die niet weet hoe hij hem eten moet.

Twee vrouwen, pagina 25.

Maar er staan nog meer verwijzingen naar de cultuurgeschiedenis
in het algemeen en de literatuurgeschiedenis in het bijzonder.
Wat te denken van:

Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura

Wikipedia biedt ook hier weer uitkomst.
Het gaat om een citaat van Dante.
Dante (doopnaam Durante) Alighieri
(Florence, tussen 14 mei en 13 juni 1265 – Ravenna, 13/14 september 1321)

Vertaling: Op het midden van onze levensweg gekomen werd mij het zicht door een donker bos benomen Divina commedia, Inferno, Canto I, 1-3

Dante zou dit geschreven hebben op 35-jarige leeftijd.
Toevallig is dat ook de leeftijd van de hoofdpersoon Laura
uit het boek “Twee Vrouwen”.

Proloog
Op Goede Vrijdag van het jaar 1300 is Dante 35 jaar oud, “Op het midden van ons levenspad” (Nel mezzo del cammin di nostra vita, canto 1:1)

Dan gebruikt Mulisch op pagina 49 het woord “zoel”.
Ik dacht eerst, een zetfout.
Uit de zin maak ik op dat hier zwoel wordt bedoeld.
Maar dat heb ik mis, in die zin dat het een correct Nederlands woord is.
Volgens Synoniemen.net wel te verstaan:

zoel is 4 maal gevonden als synoniem van een ander trefwoord:

trefwoord: drukkendxa0
synoniemen: beklemmend, benauwd, benauwend, broeierig, klam, zoel, zwaar, zwoelxa0
trefwoord: lauwxa0
synoniemen: koel, luw, zacht, zoelxa0
trefwoord: zachtxa0
synoniemen: zoel
trefwoord: zwoelxa0
synoniemen: broeierig, drukkend, warm, zacht, zoel

En dan de volgende beschrijving van een hotelkamer in Nice.

Mijn kamer is ingericht in neo-gotische stijl anno 1890, met meubels die ik tot nu toe alleen op franse vlooienmarkten heb gezien. Het bed, de stoelen, het sprookjesachtige buffet, alles is van zwart, hoog, puntig gedraaid hout; aan de muur hangt een ingelijste reproductie van het lezende meisje van Fragonard, de enige kleur in de kamer.

Twee vrouwen, pagina 53.

Ik ben dan benieuwd naar dat schilderij.

Wat moet ik zonder Wikipedia:

Jean-Honore Fragonard (1732-1806) was een Frans kunstschilder.
De werken van Jean-Honore Fragonard behoren tot de rococo-periode. Zijn schilderijen lopen over van de tinten creme en roze, maar zijn duidelijk meer dan luchtig vermaak. Fragonard is bezeten van licht en kleur en poogt de tintelingen en bewegingen van het licht op het oppervlak van de dingen te vangen. Daarvoor ontwikkelt hij een stijl die voortuitloopt op het impressionisme uit de 19e eeuw.
Zijn voorkeur voor het verrassende lijnenspel in de natuur en voor de ronduit virtuoze weergave van variatie en grilligheid doen zijn werken op de rand van de romantiek balanceren.

Mooi vind ik het niet. Ik zou het niet in mijn kamer ophangen.
Maar ik zie het zo in een hotelkamer hangen.

Binnenkort meer.