Tijdens een wandeling door de stad zie ik
met regelmaat la deze buizen.
Vandaag met een stoere laatste foto.
Breda, Markendaalseweg, begin van de Verlengde Mark.
Het is duidelijk dat ze niet worden gebruikt om vloeistoffen te transporteren.
Het stoere laswerk.
Dit is het begin. De gaatjes zijn de startpunten van de zaagtrajecten.
Een stukje lucht en een eerste golf zijn uit het plaatje messing gezaagd. Eerste zaag is gesneuveld. Kijken waar ik morgen kan komen.
Leeszaal van de Artis Bibliotheek in Amsterdam.
In augustus bezocht ik twee workshops in de Artis Bibliotheek.
Ze werden georganiseerd door het Allard Pierson Museum.
De eerste van de twee workshops had als titel:
‘Monsters en meerminnen in natuurhistorische werken uit de vroegmoderne tijd’.
De workshop werd gegeven door Sophia Hendrikx.
Het was een indrukwekkende middag waarvan ik een paar foto’s heb.
Van een zeemonnik had ik nog nooit gehoord maar dit is een afbeelding van dit fenomeen. In latijn: Monstrum Marinum Effigie Monachi. Helaas waren de titels van de auteurs en boeken niet zo vanzelfsprekend voor mij. Dus die kan ik niet met zekerheid vaststellen. Ik weet zeker dat we die middag ‘Ulisse Aldrovandi, De piscibus libri V et de cetis liber I, 1640 en verzorgd door Johannes Cornelius Uiterweer’ en ‘Conrad Gessner, Historia Piscium, 1620’ zagen.
Bij gebrek aan een betere naam, dit is een zeeaap (Simia Marina).
Van sommige van de zeedieren werd verteld dat ze zo groot waren dat ze een boot konden aanvallen.
Monstra Niliaca Parei.
Op twee van deze boeken lag een briefje met de naam van het boek. Vandaar dat ik eerder twee makers en titels kon geven.
Het gaat nog beter worden.
Humor. Pieter Laurens Mol, Twintig na middernacht, 1968. Olie- en aluminiumverf op triplex, greep van de handzaag van de kunstenaar.
Pieter Laurens Mol, Outer Space Pirouettes, 1969. Pirouettes in de buitenaardse ruimte. Schoenzoolsporen op fotoreproductie van detail uit de nachthemel.
Stedelijk Museum Breda, Pieter Laurens Mol, Zonder Titel (Echo van het geweten), 1974. In dit voorwerp moet de echo van ons geweten hoorbaar zijn.
Het had de titel van dit bericht kunnen zijn vanwege de actualiteit. Pieter Laurens Mol, Nachtschilderijtje, 1969. Dispersieverf en oostindische inkt op katoen. Maar wat als moeder natuur besluit het licht uit te draaien?
Pieter Laurens Mol, Nachtvlinder, 1970. Verkoold hout met vlinderdasje in blikken doos.
Dit is een heel mooi werk. Het zwart is zo prachtig. Het was al eerder op mijn weblog te zien. Pieter Laurens Mol, Nachtzwaluw, 1970. Vernis op verkoold vurenhouten paneel, zijden vlinderdasje.
Pieter Laurens Mol, Nocturne, 1978. Zwart-wit fotografie.
Deze keer is het niet ingewikkeld: snert. Vandaag is het er voor veel mensen misschien te goed weer voor. Niet voor mij. Altijd lekker. Gisteren gemaakt, een nacht laten staan en dan vandaag van gegeten.
Dit was vanmorgen voor mijn eerste kom soep.
Pieter Laurens Mol spreekt ons toe in het Stedelijk Museum Breda. Hij heeft ons veel interessante zaken te vertellen. Naar mijn idee is het goed om eens te gaan luisteren. Ik doe verslag in een paar delen.
Gebruik je dan een boek als drager van wat je te vertellen hebt……..
…….dan heb je mijn aandacht.
Pieter Laurens Mol, Koolvlucht (Boek der vleugelslagen), 1977. Sporen van ‘hand-gemept’ houtskoolstof op papierbladen. Lange titels en omschrijvingen zie je wel vaker bij conceptuele kunstenaars.
Pieter Laurens Mol, Nearing the self, 1976. Het naderen van het zelfportret van de Kunstenaar op dertigjarige leeftijd. Zwart/wit foto met schrijfmachinetekst op papierband.
De tekst rond de foto is:
boven:
this is not a picture of the backside of the moon
moreover, this is actually not about any kind of light abolishmentlinks:
as a matter of fact, this is about “nearing the self” as a state of mind,
a straightforward portrayal of the artist himselfonder:
this is a genuine photographic image printed directly from
a recording onto a sensitive plate on October 26, 1976
this is a confession, a confession of a lifetimerechts
this is all about presence,
and not an artifice on any kind of absence or loss
Er stond een vitrine waar ik geen uitleg bij vond.
Ik zal wel niet goed gekeken hebben.
Het boek bij de tentoonstelling bevat het werk ook niet.
Ik zal voor de zekerheid nog eens kijken.
Een serie zwarte werken die op het eerste gezicht ook allemaal
hetzelfde zijn. Allemaal zwart.
Maar ze zijn allemaal verschillend.
Ik laat er een paar hier zien.
Deze foto maakte ik per ongeluk. Vind hem mooi.
Vandaag zag ik een van de buizen die ik eerder liet zien. Hij was van zijn plaats af en je zag dat de uiteinden dicht gemaakt zijn. Wat zou de functie zijn?
Breda, Karnemelkstraat, voormalige Raad van Arbeid.
Het laatste bericht over ‘Die Mitte’, de tentoonstelling met
recent werk van Neo Rauch bij de Fundatie in Zwolle.
De berichten met zijn werk doen het niet echt goed.
De bezoekersaantallen van mijn blog zijn lager dan anders en
mensen kijken minder lang naar mijn blog.
Zelf worstel ik met Neo Rauch.
Iets trekt me naar zijn werk maar ik heb geen idee wat.
Neo Rauch, Unterm Dach, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Rotas, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Vulkanschule, 2022. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Zwiespalt, 2021. Olieverf op doek.
Met vleugeltjes en ….
…. een selfie.
Neo Rauch, Das Futteral, 2022. Olieverf op doek. De werken zijn groot en maken alleen daarom al indruk. Daarnaast komen de kleuren over als egaal. Een kleur rood, een kleur groen, een kleur geel. In werkelijkheid is dat niet zo maar de eerste indruk is dat het wel zo is. Dan wordt het snel te veel.
Neo Rauch, De Pumpe, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Order, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Anstoss, 2021. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Glückshügel, 2020. Olieverf op doek.
Toeval (?) wil dat De Fundatie zelf een werk heeft (langdurig
bruikleen) van Neo Rauch. Een stukje ouder.
Maar geen onderdeel van de tentoonstelling.
Neo Rauch, Queck Silber, 2003. Olieverf op doek. Het werk deed mij denken aan mijn lagere school tijd. Op een keer kregen we een soort van natuurkunde les. Een schaaltje met daarop kwik werd door de klas doorgegeven. Iedereen kon met zijn vingers proberen het kwik te pakken. Dat lukt natuurlijk niet. Het is ongrijpbaar en giftig. Ik denk dat dit lagere school experiment vandaag niet meer kan. Maar je begrijpt wel een beetje beter de fascinatie voor alchemie die sommigen hebben.
Dat is niet alleen een donzig dier maar ook een metaal.
Tot kort geleden had ik er nooit van gehoord.
Maar zelfs Wikipedia schrijft erover.
Deze ‘schat’ met edelmetaal kwam met de post. Twee plaatjes, tien bij tien centimeter. Links de alpaca en rechts een stuk koper. Op zich heeft dit niets met boeken te maken maar af en toe zie je op mijn weblog toch een verwijzing bij edelsmeden naar boeken. De reden is dat ik deze cursus volg om (een vorm van) boekbeslag te kunnen maken.
Het messingplaatje dat je eerder zag op mijn blog is voor de cursus. Dit is mijn ‘thuisproject’. Het ontwerp is overgebracht op het koper met een stalen pen. Het zagen kan beginnen.
Okay, flauwe woordspeling.
Het is de derde groep met werk van Neo Rauch
van de tentoonstelling Die Mitte bij De Fundatie in Zwolle.
Neo Rauch, Das Duel, 2016. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Strauchdieb, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Umsturz, 2019. Olieverf op doek.
Rauch deinst er niet voor terug zijn werken opmerkelijke afmetingen en vormen te geven. Dit werk vult een hele zaal. Neo Rauch, Herkunft, 2019. Olieverf op doek. Een paar details volgen.
Dit is een soort van zelfportret. Rauch geeft aan zijn dromen als inspiratie te gebruiken voor zijn werk. Hij is dus een soort van droomfabriek. Neo Rauch, Traumfabrik, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Hörer, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Die Mitte, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Die Waschung, 2019. Olieverf op doek.
Breda, Markendaalseweg. Geen idee waarom al deze buizen dwars op het water liggen.
Het lijkt alsof de buizen nergens op ‘aangesloten’ zijn. Of ze gebruikt worden om de metalen wanden uit elkaar te houden. Maar ik heb geen idee.
De tentoonstelling in De Fundatie in Zwolle toont veel
recent werk van Neo Rauch. De ronde werken die je in dit
bericht ziet zijn ouder.
Misschien nog mysterieuzer.
Neo Rauch, Saum, 1993. Olieverf op papier.
Neo Rauch, Ufer, 1993. Olieverf op papier.
Neo Rauch, Lot, 1993. Olieverf op papier.
Neo Rauch, Plazenta, 1993. Olieverf op papier.
Neo Rauch, Plan, 1994. Olieverf en collage op papier.
Neo Rauch, Dock, 1994. Olieverf op papier op doek.
Naast de schilderijen van Neo Rauch heb ik nog
een paar foto’s gemaakt.
Dit werk vind ik schitterend: Franz Marc, De schepping van de paarden, 1913, Gouache en aquarel op papier.
Van Lynn Chadwick was nog niet zo lang geleden een tentoonstelling in Museum de Fundatie. Misschien zijn ze deze ‘Leeuw’ (1961) vergeten mee terug te nemen.
Zwolle.
Vincent van Gogh, Weesman met hoge hoed, 1882. Krijt en potlood op papier.
Vincent van Gogh, De molen ‘Le Blute-Fin’, 1886. Olieverf op doek.
Je ziet niet vaak werk van Turner in Nederland. Joseph Mallord William Turner, Wolken en water, circa 1840. Olieverf op doek.
Vandaag ben ik vertrokken met mijn ontwerp en een plaatje messing. Idee is om het ontwerp te krassen in de messing en een eerste stuk uitzagen. Voor de volgende stukken moet ik eerst een gaatje boren per gebied.
Dit is mijn nieuwe werkplek.
De eerste lijnstukken heb ik gekrast. De eerste golven met een pen aangegeven. Vooral om de verhoudingen in de gaten te houden.
Gekrast.
Volledig gekrast.
Eerste stuk gezaagd.
Ewa Maria Wagner schrijft met een onderkoelde humor
sinds kort in het NRC.
De stukken zijn leuk dus waarom plaats ik er een
op mijn blog.
Misschien een idee om het volgende stuk eens te lezen.
Dit verscheen 6 oktober.
Zo zit het er uit.
Nu leesbaar:
Wagner over muziek, NRC.
Er is een nieuwe kast geplaatst in de Cingelstraat in Breda.
Vorige week bezocht ik de tentoonstelling (De Mitte) van
recent werk van Neo Rauch in Zwolle. Het viel niet mee.
Rauch is geboren in 1960 in de DDR. Ik wil dit werk gebruiken als illustratie van de zaken waar je mee te maken krijgt. Neo Rauch, Die Wurzel, 2020. Olieverf op doek. Hieronder stip ik een paar details aan. Misschien is wel het belangrijkste de samenhang van de dingen die je ziet op een werk van Rauch. Wat gebeurt er?
Mannen met (bakke)baarden is een terugkerend element. Ze staan bijna op ieder werk. Net als de mannen hebben ook de vrouwen maar weinig eigen karakter.
Wat is dit voor een figuur: een mens, een dier, satan?
Tollen, hier mensen op een tol. Zoeken naar evenwicht maar ook puur als spel.
Wat is deze surrealistische vorm, om nog maar niet te spreken van de vrouw die er in klimt?
Een industrieel en (blijkt later) ambachtelijk element. Dat is niet alles. Het werk van Rauch zit vol voorwerpen die vragen oproepen maar de antwoorden heb ik nog niet gevonden.
Neo Rauch, Die Loge, 2020. Olieverf op doek. (tollen, een vreemd dier)
Neo Rauch, Sperre, 2018. Olieverf op doek. (tekst, andreaskruis, tentakels, giraf, slangmens, vlaggen)
Neo Rauch, Der Parlamentär, 2020. Olieverf op doek. (vlag, uniform, vreemde ‘meubels’)
De meubels in de meubelmakerij hebben wel wat van de slappe horloges van Dali. We zien ze steeds opnieuw terug. Neo Rauch, Die Möbelwerkstatt, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Das Geschick, 2020. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Der Türmer, 2019. Olieverf op doek.
Neo Rauch, Kap, 2018. Olieverf op doek.
Het is zeker anders, het werk van Rauch.
Veel werk is te zien van gallerie David Zwirner.
Soms lijkt het wel een verkooptentoonstelling van hen.
Dat is niet echt een aanbeveling in mijn ogen.
Er volgt binnenkort nog meer.
Niet op de foto’s maar er zit wel scharrelkip
in de soep van de week.
Niet alle groente eindigden in de soep. De uien die ik zelf klaar gelegd had gingen terug in de voorraad. Dat werd te veel. Ook de grote prei is niet de soep in gegaan. Wel de foelie, nog niet eerder mee gekookt.
Een heerlijk ontbijt!
