Ben bezig geweest een aantal foto’s te organiseren.
Kijk eens mee.
Laos, Luang Prabang. 2018.
Auteursarchief: Argusvlinder
Voor een avontuur: kijk uit je raam
De buren, een bedrijf, zijn aan het opruimen. Er staat vanalles in de tuin. Onder andere deze poster van een documentaire over Marinus van der Lubbe: Water en vuur.
Dus voor een avontuur hoef je soms alleen uit het raam te kijken.
Ochtendkleed
De zon was al fel zo rond 8 uur in de morgen.
Dat levert schaduwfoto’s op.
Breda, Molenstraat. Nieuwe goten en verf.
Breda, St. Annastraat.
Breda, Catharinastraat – Reigerstraat.
Breda, Kasteelplein.
Geen kookblog
Nee mijn blog is geen kookblog maar voor soep
of voor een gerecht dat me erg is meegevallen
maak ik even tijd en ruimte.
Deze lasagne van mij en de grootgrutter viel me erg mee om te maken en smaakt prima.
Nog een bericht met werk van Kara Walker
Er zullen nog wel een of twee berichten volgen.
Het werk is indringend, direct, soms bitter maar altijd trefzeker.
Sommige werken bestaan op zich zelf uit veel individuele lijsten. Zoals hier in Untitled uit 2011. Dit is een van die individuele lijsten met een werk uitgevoerd in inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier.
Untitled uit 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘Brown Sugar’.
Untitled, 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘Slavveree’.
Hier is de hele groep zoals het op de tentoonstelling A Black Hole Is Everything a Star Longs To Be te zien is in Tilburg bij De Pont.
Untitled, 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘It was fun’.
Kara Walker, Untitled, 2011. Houtskool op papier.
Een detail er van: I am nobody!
De naam van dit werk kan ik in mijn aantekeningen niet meer achterhalen. Kara Walker.
Een van de teksten: Art which is only visible to black people (kunst die alleen zichtbaar is voor zwarte mensen).
Deze ‘Strange Fruit’ maakt er onderdeel van uit.
Kara Waker, Yesterdayness in America today, 2020. Grafietpotlood en waterverf op papier. Een heel groot werk met een soort van klassieke opbouw. Een vertaling van de titel zou kunnen zijn ‘Nostalgie in het Amerika van vandaag’.
Zet nooit een den op je balkon
Gisteren was het warm, vannacht regende het, er was ook wind. Niet heel veel. Maar de den op het balkon valt om bij het minste of geringste. Persoonlijk vind ik dat irritant dus daar ga ik iets op verzinnen.
Soep van de week
Zelfverzonnen vissoep met groenten. Bijgaand brood is met een tomaattapenade. Ik koop een bakje ‘fruit de mer’ op de markt met mosseltjes, garnalen, kokkels en kleine inktvisjes. Dat ik combinatie met groeten. Geen extra zout erbij, geen bouillon. De groente is eerst gebakken met een vegan boter (die had ik toevallig), Daarna het water en het vocht van de ‘fruit de mer’ erbij.
Is hier iemand aan het liegen?
NRC, vrijdag 17-06-2022: Schiphol zet rem op vertrekkende passagiers.
Iedereen spreekt over ‘Schiphol die het aantal vluchten gaat
terugbrengen’ en vooral de prijsvechters schieten gelijk in
de verdediging en beginnen rechtszaken.
Maar wat wordt er hier nu precies gezegd?
Wat zijn ‘vertrekkende passagiers’?
Ik ken de gegevens van de luchthaven niet, hoeveel vluchten er
eigenlijk gaan en wanneer en wat de aard van die vluchten zijn.
Hoe verhouden die verschillende soorten zich tot stikstof?
Als je kijkt naar de term ‘vertrekkende passagiers’,
zouden er dan ook in de statistieken:
‘aankomende passagiers’ of
‘aankomende passagiers en weer vertrekkende’ zijn?
Waarom kiest Schiphol nu voor deze groep?
Ik zeg niet dat de aankondiging een slechte is maar door het
taalgebruik heb ik het gevoel dat er hier dingen uit
een mouw worden getoverd.
Daarbij lijkt het dat transit passagiers voorgetrokken worden
boven ‘domestic’.
Voor stikstof is dit niet bedoeld en of het de
personeelsproblemen oplost?
Laatste verhuiswagen
Dit is het laatste wagentje met spullen. De grote spullen zijn met een auto verhuisd maar dit wagentje moest ook weer terug naar huis.
Rest me nog de ruimte te vegen en dat op te ruimen. Dan kunnen later deze maand de sleutels terug naar de beheerder.
COVID booster prik
Twee dagen geleden een COVID-booster prik gehaald.
Zoals altijd:
eerste dag geen klachten
tweede dag koortsig, niet lekker
derde dag is het voorbij.
Mijn FutureDome werkplaats raakt steeds leger
De verhuis gaat steeds verder.
Voer voor complotgelovigen
Het probleem met ‘complotdenkers’ is dat die mensen maar heel
weinig denken. Ze geloven in soms eeuwenoude leugens (racisme),
recent zijn flamingodansers populair (covid) en er zijn er ook
die geloven in de steekpenningen van buitenlandse mogendheden
(extreem rechts).
Daarom is dit een foto met voer voor complotgelovigen.
Breda, de Oude Haven.
Avontuur in het Spanjaardsgat
Tijdens mijn wandeling zag ik dat men de pontons in het Spanjaardsgat in Breda aan het schoonmaken en opruimen waren. Een kort avontuur.
Kara Walker: niet voor de heel gevoelige kunstliefhebber/ster
De serie foto’s gaat verder als een verslag van mijn
bezoek aan De Pont in Tilburg.
Noem het maar een avontuur.
Er hangt een serie werken waarvan voor mij achteraf niet meer duidelijk is wanneer ze gemaakt zijn. Vaak heten ze ‘No Title’, maar ik geef ze een naam op basis van dat wat afgebeeld of geschreven staat. De werken dateren soms van voor 2007. ‘Next – this problem of prioritizing words’. Door schittering van het glas heb ik besloten de afmetingen te beperken tot de centrale voorstelling. Teksten waarvan een aantal te horen zijn bij filmbeelden van de stripbar in The Sopranos.
Kara Walker, ontwerpen voor de papieren figuren in haar films.
Kara Walker, ‘We were showgirls’.
We were showgirls touring Vienna in 1898. My stage name Aphra(o)dite, nee Sarah. My colleague – Fatimah, uses her real name.
So many passers by were staring at us that day. I gave them a free look.
Fatimah didn’t approve. She never approves.
Kara Walker, ‘Painting is a serious matter’.
De werkwijzen van Kara Walker zijn divers: tekeningen op papier,
knipsels, film met papieren “Wajong”-poppen, mixed media en ook
rollen papier.
Hier een paar fragmenten uit de rollen die er te zien zijn:
De rollen omvatten veel afbeeldingen en teksten. Ze zijn lang.
Kara Walker, ‘White guys hate being cartooned’.
Kara Walker, ‘Smell of success and the stench’.
Kara Walker, ‘A black hole is everything a star longs to be’.
De plank raken of misslaan?
Twee foto’s, één ochtendwandeling.
Er is iets mis gegaan met het ritueel.
Deze winkelketen is wel erg radeloos nieuwe medewerkers aan het zoeken.
Nieuwe reling (en nog veel meer)
Vanmorgen viel me op dat de steigers tegen de Grote Kerk
zijn opgeschoven.
Daardoor is goed te zien dat er een volledig nieuwe reling
op de gevel is geplaatst en de gevel zelf heeft nu versieringen
die ik nooit eerder heb gezien (behalve misschien resten ervan).
Het is prachtig.
Breda, gerestaureerde gevel met nieuwe reling van de Grote Kerk. Te zien vanaf de Grote Markt.
Loop je zomaar tegen een blinde muur op
Toevallig liep ik er langs, in de Nieuwe Dieststraat. Ik zou het ‘Jazz!’ genoemd hebben. Joren Joshua voor Blind Walls Gallery.
Kelpie
Terwijl ik mijn werkplaats in de FutureDome aan het opruimen
ben is er veel activiteit in een van de andere ruimtes en
zelfs op de gang.
Nieuwsgierigheid gewekt.
Een van de medehuurders, Lisanne van Brakel, werkt aan een
kunstproject dat zijn oorsprong heeft in de Schotse
mythologie en waarmee ze mee wil doen aan een inschrijving
voor een expositie.
Lisanne van Brakel, Kelpie. Een paard van zoveel mogelijk natuurlijke materialen. In de definitieve opstelling met water en planten in een belangrijke rol.
Van de website van de kunstenaar:
De Kelpie, of ‘Waterpaard’, is een mythologisch wezen uit Schotse volksverhalen.
Het verhaal gaat dat de Kelpie de vorm aanneemt van een prachtig paard,
uitgerust met zadel en hoofdstel, dat zich in de buurt bevindt van meren.
Iedereen die het betoverende wezen tegenkomt, wordt verleid om het paard te berijden.
Eenmaal op de rug van het dier, is de Kelpie niet in toom te houden en
baant het zich een weg regelrecht naar het meer, waar het transformeert
in een sinistere verschijning om vervolgens zijn berijder te verdrinken in het water.
Dit verhaal greep de kunstenaar zo aan, dat het haar aanspoorde
om een Kelpie, op ware grootte van een paard, te maken
waarin het element water en ook levende planten zijn verwerkt.Men zegt dat je een Kelpie kunt herkennen aan zijn altijd druppelende lichaam.
Lisanne van Brakel, Kelpie. De markering op de grond geeft de positie aan van het basin waarin het paard in de definitieve opstelling geplaatst dient te worden.
Kinderboekillustraties
Zo zag de tentoonstelling in het Valkenberg er vanmiddag uit.
Kasteelplein heeft nieuw straatnaambord
In een poging de verwarring van maaltijd- en pakketbezorgers
over het Kasteelplein en de Kaatsbaan in Breda te verkleinen,
is er een nieuw straatnaambord opgehangen.
Argusvlinder 