De nieuwste aanwinst van de Blind Walls Gallery betreft
inderdaad een portret van Jacob Campo Weyerman.
Artikeltje in BN De Stem van vandaag van de hand van Palko Peeters met een foto van Edwin Wiekens van het werk van Klaas Lageweg. Het portret is van schrijver Jacob Campo Weyerman. Waarom het zinvol is realisme te combineren met pixel art (?) vertelt dit niet.
Op de tentoonstelling van Kara Walker ‘A Black Hole is Everything
a Star Longs to Be’ in De Pont in Tilburg zijn vier grote werken
te zien die de regeerperiode van Barack Obama als onderwerp hebben.
Kara Walker, Barack Obama – Tormented Saint Anthony putting up with the Birther Conspiracy, 2019, pastel, Conté cryans en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Barack Obama as Othello the Moor with the severed head of Lago in a new and revised ending, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Barack Obama as ‘An African’ with a fat pig, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Allegory of the Obama years, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Ben niet verrast als je hier of daar een kuif of hoofd
ziet dat je doet denken aan de opvolger van Obama.
Hij is het inderdaad.
De koning van de samenzweringstheorieën en -leugens.
Een beetje anders dan vorige week.
Volgens de doos van de grootgrutter dient selderie en
de zest van de sinasappel als garnituur.
Ik kocht een extra gele paprika waarvan de helft als
garnituur in de soep ging en had nog wat kleine sjalotjes
waarvan de ringetjes nu ook als garnituur in de soep zitten
Een klein beetje anders.
De ingrediënten nog zonder de sjalotjes. Gele tomaten, gele paprika’s, ui, sinasappel, prei en selderie.
Zo zag er dat vanmorgen op balkon uit. Heerlijk.
…moet je creatief worden met het bewaren van je gereedschap.
Deze week ben ik begonnen met het leeghalen van mijn werkplaats
in de FutureDome in Breda en om mijn boekbindgereedschap,
materialen en machines naar huis te verplaatsen.
Het is woekeren met ruimte.
De blokpers en de boekenpers hebben een nieuw plaatsje gevonden onder de kapstok.
In het werk van Kara Walker is een voorstelling die je kunt
omschrijven als een uitbeelding van de song ‘Strange fruit’
van bijvoorbeeld Billie Holiday.
Strange Fruit is een jazznummer, beroemd gemaakt door de Amerikaanse jazzzangeres Billie Holiday. Het is gebaseerd op het gedicht Bitter fruit uit 1937 dat Abel Meeropol onder het pseudoniem ‘Lewis Allan’ publiceerde.
Strange Fruit werd door Billie Holiday voor het eerst gezongen in 1939, in Café Society, Sheridan Square, Greenwich Village, New York. Nadat Columbia Records het nummer had geweigerd, nam ze het op voor Milt Gablers platenlabel Commodore Records. Dankzij de zeggingskracht van de tekst en de indringende vertolking werd het lied een populaire jazzstandard met tal van opnamen en covers door andere artiesten. Samen met de uitvoeringen door Billie Holiday zijn die van Nina Simone de bekendste.
Ik kwam op dit onderwerp door een afbeelding in het boek
‘Book of Hours’ van Kara Walker.
Kara Walker, Book of Hours, pagina 6, Autumn. Maar in mijn hoofd noem ik het steeds ‘Strange Fruit’.
Als je aan een ‘Book of hours’ of aan een Getijdenboek denkt
dan denk je aan een typisch middeleeuwse boekvorm waarin
gebeden en religieuze teksten bij elkaar gebracht werden
voor persoonlijke devotie.
De teksten hielpen je na te denken over God, recht, onrecht,
liefde, dood, ethiek enz.
Dus als een modern kunstenaar als Kara Walker zegt die vorm te kiezen
dan wil ik dat beter begrijpen.
Eerst eens even gekeken of mijn definitie van hierboven van
het begrip Book of Hours correct is. Wikipedia:
The book of hours is a Christian devotional book used to pray the canonical hours (In the practice of Christianity, canonical hours mark the divisions of the day in terms of fixed times of prayer at regular intervals). The use of a book of hours was especially popular in the Middle Ages and as a result, they are the most common type of surviving medieval illuminated manuscript. Like every manuscript, each manuscript book of hours is unique in one way or another, but most contain a similar collection of texts, prayers and psalms, often with appropriate decorations, for Christian devotion. Illumination or decoration is minimal in many examples, often restricted to decorated capital letters at the start of psalms and other prayers, but books made for wealthy patrons may be extremely lavish, with full-page miniatures. These illustrations would combine picturesque scenes of country life with sacred images.
Vervolgens nog dit over de indeling van een Book of Hours:
A typical book of hours contains the Calendar of Church feasts, extracts from the Four Gospels, the Mass readings for major feasts, the Little Office of the Blessed Virgin Mary, the fifteen Psalms of Degrees, the seven Penitential Psalms, a Litany of Saints, an Office for the Dead and the Hours of the Cross. Most 15th-century books of hours have these basic contents.
Dus samengevat:
Een getijdenboek was een boek met teksten voor persoonlijke devotie en overweging.
Het is een typische vorm van een middeleeuws boek. Er zijn er veel gemaakt en daarom
Zijn er nu ook nog veel te vinden in collecties en bibliotheken.
De getijdenboeken verschillen allemaal van elkaar maar inde kern bevat een getijdenboek
een kalender met de Christelijke feestdagen. Delen uit de vier evangeliën, de misteksten
voor de belangrijkste feestdagen, speciale gebeden voor de maagd Maria, enkele series psalmen,
een gebed dat de belangrijkste heiligen opsomt, een cyclus met gebeden voor de doden en
de gebeden van de kruisweg.
Nu wil Kara Walker ons waarschijnlijk niet tot gebed aanzetten met haar versie
maar waarschijnlijk wel aan het denken zetten over de onderwerpen die
haar na aan het hart liggen.
Dus als een kunstenaar een boek uitbrengt met de titel ‘Book of hours’
dan ga ik in ieder geval op zoek naar de indeling van dat boek.
Die indeling kan zo eenvoudig zijn als: lente, zomer, herfst en winter;
maar kan ook wat ingewikkelder zijn.
De bovengenoemde opsomming van Wikipedia van de indeling
zoals die in de middeleeuwen voorkwam geeft dat al aan.
In het boek van Kara Walker staat achterin een overzicht van de afbeeldingen
en die zijn in groepen opgedeeld.
Het overzicht (List of Works) staat op pagina’s 137 – 143.
Eens zien hoe dat in elkaar zit.
p. 3 – 23, geen titel, 31 afbeeldingen
p. 25 – 31, Six from The Book of Hours, 6 afbeeldingen
p. 33 – 42, Book of Hours (Paradise), 10 afbeeldingen
p. 45 – 54, Book of Hours (ICBM’s for HBCM’s), 10 afbeeldingen
p. 57 – 71, Book of Hours, 15 afbeeldingen
p. 73 – 83, Book of Hours (2020), 11 afbeeldingen
p. 85 – 91, Book of Hours (Beating back the devil), 7 afbeeldingen
p. 93 – 108, geen titel, 14 afbeeldingen
p. 111 – 118, Book of Hours (Summer), 8 afbeeldingen
p. 121 – 135, Book of Hours (Self and other), 12 afbeeldingen
Dus 10 delen of hoofdstukken.
Uit
Het stelt me wel voor een paar problemen:
ICBM’s staat vast niet voor ‘intercontinental ballistic missile’ of
kernraket. Hoewel et eerste werk wel een soort van raket kan zijn.
HBCM staat dan vast weer niet voor de naam van de rock group
of lied: His Blood Covers Me.
Als je op die term zoekt vind je wel veel teksten uit de bijbel
die over bloed gaan.
Maar ik heb het gevoel dat dit avontuur op een dood spoor loopt.
Terug naar de eerste twee delen. Daar zag ik naast het hierboven
opgenomen ‘Autumn’ de volgende afbeeldingen die me opvielen:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 18: It comes to this. Met een Trump rechts als poppenspeler die de marionet toeroept: ‘My Will Is Your Freedom’ (Mijn wil is jouw vrijheid).
Het werk is niet altijd zwart en donker. Kara Walker, Book of Hours, pagina 21: Dreamer.
Dit waren voorbeelden van werk uit het eerste ‘hoofdstuk’.
Uit ‘Six from The Book of Hours’ volgt een voorbeeld:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 31: Mother and Daughter. Het idee dat je in je leven steunt op je ‘voorganger’ komt vaak terug in het werk.
Uit ‘Book of Hours (Paradise)’ toon ik hier twee voorbeelden:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 41: No Title.
Kara Walker, Book of Hours, pagina 42: No Title. Bij de afbeelding staat volgens mij geschreven ‘Albino Negrix’.
Het avontuur met dit boek is nog lang niet ten einde.
Het viel me op dat de stenen, de keet en de afrastering op
het Kasteelplein in de buurt van de Vrijheidsboom
allemaal weg zijn.
Dat deed vermoeden dat de boom gereed is.
Dat bleek ook zo.
De vrijheidsboom ligt vlak naast het Artikel 1-monument. Het is een werk van Jennifer Tee. De grond is geëgaliseerd en de stukken zand zijn denk ik ingezaaid met graszaad.
De boom heeft veel meer takken gekregen dan in het begin.
De boom heeft ook al bewoners. De vogels gaan natuurlijk op de graszaden af.
Ik maak niet graag reclame maar ik vind de stenen mooi geworden.
Deze week liep ik door ’t Sas, en zag deze nieuwe muurschildering. Volgens mij werd er nog aan gewerkt.
De afbeelding doet me aan deze houtgravure denken. Het is een afbeelding van Jacob Campo Weijerman. Een satirisch schrijver uit Breda. Maar of het werk in Breda daar op gebaseerd is weet ik niet want op internet kan ik er nog niets over vinden. Binnenkort meer op Blind Walls Gallery?
Klaas Lageweg is de maker. Daar is geen onduidelijkheid over.
De tentoonstelling is indrukwekkend en tegelijk niet eenvoudig.
Daarom dat ik de indrukken van mijn bezoek aan die tentoonstelling
verdeel over een aantal berichten.
Dat geeft mij de kans meerdere malen terug te gaan naar het
materiaal dat ik heb verzameld en er iedere keer nog eens
goed naar te kijken.
Deze keer de ‘folder’.
Folder is misschien niet de juiste naam.
Ik denk, maar zo vaak bezoek ik De Pont niet, dat ze bij
iedere grote tentoonstelling een soort van introductie
ter beschikking stellen.
Vandaag neem ik daar een deel van de tekst van over.
De tekst is soms iets te ronkend naar mijn smaak en de nadruk op het atelierkarakter van het werk is naar mijn gevoel niet echt nodig. De rest van de tekst is heel behulpzaam.
Door mijn knip- en plakwerk kan het zijn dat de letters verschillend van grootte worden. Maar het gaat om de inhoud.
Kara Walker, I am not my negro, 2020, houtskool en pastel op papier. In 2016 verscheen de film ‘I am not your negro’ en dit werk is daar een reactie op.
Op Wikipedia staat over deze documentaire:
I Am Not Your Negro (vert. Ik ben je neger niet) is een documentairefilm uit 2016, geregisseerd door Raoul Peck, gebaseerd op het onvoltooide manuscript van de Amerikaanse auteur James Baldwin Remember This House.
Verteld door acteur Samuel L. Jackson verkent de film de geschiedenis van het racisme in de Verenigde Staten aan de hand van Baldwins in de jaren ’70 opgetekende herinneringen aan burgerrechten-activisten Medgar Evers, Malcolm X en Martin Luther King Jr. met wie hij bevriend was, evenals zijn persoonlijke observaties van de Amerikaanse geschiedenis.
Untitled, 2011, houtskool op papier.
Dit werk bestaat uit 48 kleinere werken op papier. Om er een klein
beetje grip op te kijken heb ik tijdens mijn bezoek een paar
individuele werken gefotografeerd.
Die volgen nu.
Ik geen een paar ervan een soort van titel op basis van of tekst
op het werk of de afbeelding zelf.
Current events – Go hug the cop.
Lincoln.
Of (F) Course. Een afbeelding van mishandeling, een afranseling met als tekst ‘Natuurlijk’ en ‘Van koers af (van het padje af)’. Bij een lijn die je kunt interpreteren als een zweep staat ‘Maga Zine’ .
Zoals het er nu naar uit ziet is dit mijn laatste maand in de FutureDome. Vijf jaar geleden wist ik dat het tijdelijk was een vijf jaar is een mooie periode. Maar ik ben nu toch mijn atelier de laatste letters aan het opruimen zodat we later deze maand al het gereedschap, materialen en machines kunnen verhuizen. Niet naar een nieuwe betaalbare locatie want die zijn er niet in Breda. Daar helpt de oude ambachtenmarkt die vandaag gehouden wordt niet aan.
In het begin regende het niet te hard. Een goed moment vod ik om een aantal kamerplanten even in de regen te zetten. op het balkon.
Al voor 11:00 uur waren mensen zich aan het voorbereiden
op het Kasteelplein en kwamen toeschouwers om of het
Kasteel van Breda te bezoeken of de historische optocht
te zien vertrekken.
Ik maakte foto’s van de voorbereiding en het begin van de optocht.
Een grote groep middeleeuwers, te paard of te voet, verzamelden zich op het plein. Onder de bomen of in de zon.
De bisschop had er zin in.
In de optocht werd een kroon plechtig meegedragen. Het verhaal achter de optocht bleef me onduidelijk maar de kleding en accessoires maken voor mij al een boeiend verhaal.
Met eigen muziek.
Na de groepsfoto kan de stoet opgesteld worden en kan de optocht beginnen.
Of piercings in de onderlip middeleeuws zijn weet ik niet?
Het edel en niet-edel voetvolk.
Compleet met huisdier.
Het is niet vaak dat ik iets lees in BN De Stem dat de moeite van herhalen waard is maar de column van Edine Wijnands van gisteren is dat wel. In een stad zonder wethouder van Cultuur (!) en twee wethouders voor NAC is het slecht toeven. In deze stad met zogenaamd Europese ambities (?) zijn kunst en cultuur vieze woorden geworden.
Fokke en Sukke vliegen steeds meer vanwege de hoge benzineprijs. NRC, donderdag 02/06/2022.
Vanwege het langere weekend besloot ik gisteren asperges te eten.
Een keer niet met ham en ei maar met buffelmozzarella, abrikoos
en een soort van dressing/gelei op basis van witte wijn azijn,
een ajuin, mosterd en een halve abrikoos.
Als laatste nog wat peterselie.
Ziet er leuk uit. Als je een voor- en nagerecht eet dan mag het wel wat minder in volume zijn. Maar belangrijker nog: ik vond het erg lekker. Idee gebaseerd op een recept van Jeroen Meus van eerder deze week. Het enige wat echt moet koken zijn de asperges.
Dit weekend is het Gele tomaat – paprika soep.
Die was al eerder op mijn blog te zien.
De ingrediënten.
Het resultaat.
Vaak doe ik heel lang over een boek.
Heel, heeeeel lang.
Niet omdat het een moeilijk boek is, of saai, of
omdat het dik is, nee, juist omdat het zo
fantastisch is dat ik het eigenlijk niet uit wil lezen.
Maar als ik het niet lees heb ik er geen plezier van.
Dilemma.
Zo’n boek is Empires of the Indus geschreven door Alice Albinia.
Het is een reisverhaal.
Begin 21st eeuw volgt Albinia de rivier de Indus die
vandaag in Pakistan in de Arabische zee stroomt maar die
ontstaat in het gebied van India, Pakistan, Tibet, Ladakh,
China en Afghanistan. Een gebied met een nogal bewogen
geschiedenis en actualiteit.
Het boek staat vol lange en korte verhalen die vaak het
heden verbinden met het verleden, recent verleden als de
conflicten tussen India en Pakistan, de opdeling van het
koloniale India of de tijd van Alexander de Grote of
Herodotus, ver verleden.
En het vertelt vooral veel over het nu in die landen.
Heel herkenbaar.
Niet dat ik dat zelf op die manier daar gereisd heb maar
als je India bezocht hebt dan is het heel herkenbaar.
Vandaag een kort citaat:
“In 1984, the French explorer Michel Peissel claimed that this place, Dansar, solved the mystery of the legend that Herodotus had recounted, if giant ants which dug up gold along the Indus, for the villagers who live here used to forage for gold-bearing sand from the burrows of marmots.”
Pag 251.
Empires of the Indus – The story of a River
The 10th anniversary edition by Alice Albinia. Reissue from 2018.
Ze vervolgd dan het verhaal met een moderne mythe in wording:
“Below me are artillery lines, curved stone walls built in overlapping crescents along the hillside. I wonder what scholars of the future will make of them, the stone circles of our war-torn generation.”
Deze week lag er een folder in de brievenbus over een
kinderfestival in Breda: Brik.
Ik had er nog nooit over of van gehoord.
Nu is dit ook niet direct een onderwerp waar ik mee bezig ben.
Toen viel mijn oog op: Bologna Children’s Book Fair
en ik bekeek hun web site.
Deze beurs houdt een tentoonstelling van boekillustraties.
Boekillustraties voor kinderboeken.
Ik ben gaan kijken en zag mooie afbeeldingen.
Dit is wel een idealbeeld van ‘Voorlezen’: een kussentheater. Wei-Chun Dai, Pillow Theater, mixed media.
Judith Clay, My Town. Pastel, Indian ink, ink pem, coloured pencil.
Monia Antonelli, Nice to Meet You! Acrylics, coloured pencils.
Diana Margareta Cepleanu, The Fairy Tale of the World. Watercolor.
Het lijkt er op dat dit een leuke tentoonstelling wordt.
De foto’s zijn al van gisteren maar ze zijn nog actueel.
In het kader van de Vuelta die later dit jaar door
Breda rijdt, zijn aan het hek van het Valkenberg
afbeeldingen van kunstwerken uit het Prado te zien.
Dit is de achterkant van de borden.
De andere kant toont kunstwerken, hier twee narren.
Een van de narren heeft als artiestennaam: Barbarossa.
Er is een hele reeks kunstwerken te zien. De twee narren heb ik even opgezocht. Dit is een werk van Diego Velázques, Buffoon Barbarossa, Don Cristobal de Castañeda y Pernia, 1636. De naam mag er zijn.
De andere nar is gemaakt door Antonis Mor: Perejón, Buffoon to the Count of Benavente and the Duke of Alba, 1559 – 1561. Oil on Canvas. Dit portret spreekt mij het meest aan.
Het is een enorm boek.
Een zeer interessante selectie uit een enorme berg foto’s
en voorzien van een toelichting bij iedere foto.
Heel verhelderd om door te bladeren, te bekijken en te lezen.
De samenstellers zijn Erik Somers & René Kok. Het boek is: Adolf Hitler – De Beeldbiografie.
Heel interessant in de reeks foto’s is hoe voortvarend de
propaganda werd aangepakt en hoe alles ontziend dat gebeurde.
Dat is nog steeds een goede les voor moderne lezers want
te veel politici maken van dezelfde technieken gebruik.
Let wel, niet allemaal en niet altijd.
Het is voor mensen die leven in een moderne maatschappij
de opdracht om steeds, bij alles wat ons voorgeschoteld wordt
in onze visuele cultuur, of het Tiktok, een boek, Facebook, film,
reclame, Twitter, de krant of de televisie is,
bij alles dienen we na te denken over wat we zien
en wat de boodschap is of wel eens zou kunnen zijn.
Voor het boek is een behoorlijke koffietafel nodig maar dan heb je ook wat. Daar waar mogelijk wordt de maker van de foto vermeld en wat de functie van de foto is. Wie hem gebruikte en waarvoor en ook wie er op staat. Dat laatste is een grote klus. De fascistische kopstukken zijn meestal wel te herkennen maar de foto’s zijn niet altijd met een documentair doel gemaakt. Er was maar 1 man belangrijk op die foto’s en die zie je dan ook duidelijk. Meestal in het midden.
Het bijschrift van alle foto’s heb ik geprobeerd te lezen en na te pluizen op de foto. Volgens mij ging het hier mis. Op pagina 349. De personen op de foto worden van links naar rechts genoemd volgens de tekst. Maar volgens mij staan de namen in de omgekeerde volgorde. Op meer foto’s is het moeilijk. ‘Van links naar rechts’ klinkt logisch en dat is het ook maar als er grotere groepen mensen op de foto staan, meerdere rijen achter elkaar. Dan is het oppassen.
Een heel waardevol boek dat ik zeker in de toekomst
nog wel eens ga open slaan.
Al een paar weken, stapje voor stapje, ben ik bezig
met het opruimen van mijn werkplaats in de FutureDome
in Breda.
Dit voormalige koepelgevangeniscomplex met rechtbank
wordt verkocht en onzeker is of en hoe de huidige
huurders daar in de toekomst nog een plaats hebben.
Natuurlijk kun je dan wachten en zien hoe de ontwikkelingen
zich gaan ontrollen maar ik heb besloten het initiatief
in eigen hand te houden.
Vandaag ben ik er nog even geweest om de houten tafel
uit elkaar te halen zodat die binnenkort met de
andere grote stukken kan verhuizen.
Hier staat de tafel nog. Je ziet (en dat was al eerder te zien) dat mijn werkplaats niet enorm groot is maar hij is precies goed voor mij. Vanaf het begin dat er ruimtes in de verhuur gingen heb ik met eel plezier gebruik gemaakt van de ruimte en de faciliteiten.
De tafels en het gereedschap gaan in opslag. Maar zien of we die de komende jaren nog eegens kunnen inzetten en anders dan zal ik ze uiteindelijk wel verkopen.
De tafel hinkt al op een kant. Het was niet veel werk om de tafel uit elkaar te halen. De spullen op de tafel en op de plank tussen de poten hielden de tafel mee op zijn plaats.
Het is al een kale boel en lijkt al heel wat leger dan toen hij nog vol in gebruik was. Maar schijn bedriegt. De verhuis moet nog beginnen.
Argusvlinder 