Vandaag weer voor het eerst even gewerkt aan een boek waaraan ik in mijn werkplaats al aan was begonnen: het boodschappenboekje. Dit is de stapel enveloppen zoals ik die al had in mijn werkplaats.
Dit stapeltje zijn enveloppen die nog even op maat moeten worden gemaakt zodat er nog een katern aan het envelop-boekblok kan worden toegevoegd.
In mijn werkplaats was ik altijd steendruk met het binden van
boeken en ik was toen ook geïnteresseerd in het drukproces.
Een van de mensen die toegang had tot het deel van de
FutureDome waar mijn werkplaats zich bevond, liet een
folder achter van het Nederlands Steendruk Museum.
Afgelopen weekend ben ik er op bezoek geweest.
De grootste wow-factor zat hem in de link van Senefelder via
zijn uitvinding van de steendruk, via fotolithografie en
chromolithografie naar de chip machines van ASML.
Het Carolusgebouw in Valkenswaard is een complex met meerdere culturele organisaties. Het Nederlands Steendrukmuseum is er één van.
Het museum bestaat eigenlijk uit drie delen:
= het museum dat de uitvinding van Senefelder uitlegt en de ontwikkelingen
die er daarna op zijn voortgebouwd;
= een ruimte waar lithografische (toegepaste) kunst wordt getoond
= een werkplaats met een paar machines, veel lithostenen en veel ruimte
voor workshops.
Dit is een replica van de pers die Alois Senefelder gebruikte om zijn lithostenen af te drukken.
In een vitrine ligt deze lithosteen met ‘De aardappeleters’ van Vincent van Gogh.
Het lithografisch proces begon met het maken van zwart/wit afbeeldingen. Die kon je met losse loden letters niet maken. Dat proces ontwikkelde zich via het gebruik van negatieven en later kleur, tot een middel om reclame en verpakkingsmateriaal te maken. Zoals hier op blik. Haagsche hopjes en een blauw/wit Hollands tafereel gemaakt in Moskou voor een blik met chocolade.
Hier ligt een negatief op een steen waarmee later in het proces de afdrukken kunnen worden gemaakt. De steen is de drager en het begin van het proces. De kombinatie van de eigenschappen van de steen (glad te schuren, kalk, poriën), het tekenen met een geprepareerde tekenstift, Arabische gom en nog een paar stoffen, stappen en goed kunnen tekenen maakt de steendruk.
Hier zie je hoe de belichting in zijn werk ging.
Kunstenaars gebruikten de techniek en het museum heeft er een aantal voorbeelden van. Deze sprak me aan (boek), Jan Sluijters heeft een litho ontworpen in 1919 voor de boekband in deze vitrine.
Deze Netflix avant la lettre is een thuistheater (cyclorama) met een verhaal gemaakt uit afbeeldingen die gemaakt zijn met het lithografieproces.
Het product is gemaakt door Luxus Papierfabrik Berlin. Cyclorama: An expedition through Africa, circa 1890.
Een van de vrijwilligers gaf graag een demonstratie met deze pers uit 1900. Dit is een ‘kleine’ Snelpers. De pers heeft een mechanisme om de steen in te inkten, rollen om het papier in te voeren en te bedrukken en een bed dat de lithosteen beweegt. Één persoon kon de pers bedienen.
Hier ligt de steen nog voorin…….
…..en hier ligt hij achterin.
Dit is een ‘draagbaar’ model.
Binnenkort meer over de werkplaats.
Verander de drager van steen naar silicium (zand), print de afbeelding
met een materiaal waardoor elektriciteit loopt (halfgeleider) en je spreekt
van de chip. Dat is de link naar ASML.
Mijn Parodia magnifica ontwaakt op het balkon.
Volgens Jeroen Meus is ‘WUPS’ het ezelsbruggetje van klassieke
koks voor het maken van een basis groentebouillon:
Wortel
Ui
Prei
Selderie
Voor de soep van deze week breidde ik die wups een beetje uit
met knoflook, rozemarijn, tijm en bladselderij.
De soep is deze week samengesteld op basis van een soeppakket,
een verspilzakje (ui, tomaat) en eigen aankoop.
WUPS met knoflook en de selderie is hier bleekselderie.
Dit is de extended versie met links bladselderij en rechts rozemarijn en tijm.
Dit is dezelfde extended wups maar dan gesneden. Gereed om in een beetje olie een paar minuten te bakken. In het pakket zaten ook laurierbladen. Die heb ik hier nog niet bijgedaan omdat ik deze groentemassa dadelijk met water en de bouillonblokjes wil mixen. Pas daarna voeg ik de garnering toe: laurierblad (die er voor het eten weer uit gaat), de paprika, de tomaten en de soepballetjes. Oh, ja, en een venkel.
Dit is het resultaat. De soep is heerlijk en al bijna op. Op het brood selleriesalade (puur toeval).
Dit was vanochtend terwijl de cactus nog in de schaduw staat.
Op zich is het geen nieuwe opname.
Het is een album dat een beetje in de vergetelheid
is geraakt.
Nu is er deze release.
Persoonlijk vind ik het nummer ‘Michael & Peter [2022 Mix]’
prachtig. Mooie tekst en de zang is super.
Over het algemeen is de eerste indruk dat de nummers
overgeproduceerd zijn, te veel orkest.
Een eenvoudige uitvoering met een combo of een andere
kleine instrumentale bezetting zou beter passen
bij het onderwerp, de stemming en de manier waarop
Sinatra de nummers zingt.
Frank Sinatra, Watertown. Toch maar eens luisteren zou ik zeggen.
Volgens de Volkskrant:
In maart 1970 bracht de toen de 54-jarige Frank Sinatra een album uit, Watertown, dat de geschiedenis in zou gaan als zijn grootste commerciële flop. Voor het eerst behaalde een plaat van hem niet de albumtop-100 van de Amerikaanse Billboard. Ook de critici waren niet enthousiast. Een gedesillusioneerde Sinatra zou zich na deze flop terugtrekken voor een ‘sabbatical’ die meer dan twee jaar duurde.
Inmiddels wordt Watertown beschouwd als een meesterwerk……… Watertown bleek een echt conceptalbum. Sinatra had in de jaren vijftig al furore gemaakt met thematisch geordende platen met liedjes over verliefd zijn en eenzaamheid. Maar de tien nummers op Watertown vertellen een chronologisch verhaal over een man die met zijn twee zoons achterblijft in het kleine dorpje Watertown, waar zijn vrouw hem heeft verlaten. Elk liedje is een brief aan haar. Brieven die hij nooit zal posten, maar in een la bewaart. In het een-na-laatste nummer, She Says, lijkt zij de indruk te wekken terug te keren, maar in het afsluitende The Train blijkt dit ijdele hoop. De man ziet haar niet uitstappen en ziet de trein weer zonder haar vertrekken: ‘And I know for sure I’d recognize your face’, zijn hier de laatste gezongen woorden van Sinatra.
Een aangrijpend verhaal, aangeleverd door twee heren met wie Sinatra eigenlijk geen ervaring had. Zij waren gevraagd door Frankie Valli, van de destijds populaire popgroep The Four Seasons, met wie Sinatra bevriend was. Die kwam met producer Bob Gaudio, die op zijn beurt de tamelijk onbekende singer-songwriter Jake Holmes benaderde. Sinatra kon zich goed vinden in hun idee van een conceptalbum en had zich al decennialang goed weten in te leven in eenzame, door gebroken liefdes getormenteerde mannen.
Al een paar dagen volgde in de cactus meer dan anders.
Normaal in de winter staat de cactus binnen, in de slaapkamers
waar de temperatuur min of meer constant is maar waar de
verwarming niet aanstaat.
In de zomer gaat de cactus naar het balkon waar er vooral
in de late middag zon is. Maar soms ook een forse
regenbui. Dus een keer in de zoveel tijd laat ik het water
uit de pot lopen.
Maar die knoppen, staan die daar altijd?
Parodia magnifica op het balkon. Een paar dagen geleden.
Langzaam maar zeker komt de gele kleur er door.
Een nostalgische fotoserie rond het inleveren van de
sleutels van mijn werkplaats in de FutureDome in Breda.
Sinfs begin 2017 huur ik daar een ruimte voor mijn
handboekbind activiteiten.
Dit zijn de sleutels, een laatste keer in volle glorie.
Het complex heeft meerdere ingangen maar dit is de ingang die ik het meest gebruikt heb.
Laatste buitendeur.
Luchtplaats 4. Achter de rechtbank.
Bord van luchtplaats 2.
Laatste binnendeur.
‘Mijn’ uitzicht.
‘Mijn’ gang.
Onderweg naar de vrijheid. Zonder sleutels.
Aan de goede kant van het hek.
De tunnel naar de vrijheid.
De Koepel in Breda, poortgebouw. Nu FutureDome. Nassausingel.
Gisteren vond ik een hommel tegen de pot van de cactus op het balkon.
Mooie foto’s al zeg ik het zelf.
Die vleugels!
Vanmorgen zat er een pakketje in de brievenbus. Ik ben benieuwd wat er in zit. Ik verwacht meerdere verschillende dingen.
Het is een klein boek dat nog ingebonden moet gaan worden. Dit lijkt me een prima begin voor het boekbinden bij me thuis nu ik morgen de sleutel moet gaan inleveren van mijn werkplaats. De titel van het boek is Hoe te binden? Het zijn twee vertaalde lezingen die gegeven zijn door Hector de Backer. Het is mooi gemaakt, het papier is mooi stevig en het papier is al op maat.
Je kunt dit boek kopen in losse katernen als die van mij maar er zijn ook ingebonden exemplaren beschikbaar. De tekst is vertaald door en het drukwerk is verzorgd door Boris Rousseeuw van De Carbolineum Pers. Hector de Backer, Hoe te binden, 2022.
Vanmorgen lag dit tapijt op een bank voor het Valkenberg in Breda. Wie verliest/dumpt zoiets?
Nepalese wood mask with moustache and handle, 19th century – begin 20th century.
Dit prachtige voorwerp wordt verkocht op een internet veilingsite (Artemis Gallery). De schatting voor de verkoopprijs ligt tussen 4 en 6 duizend dollar. Als je koopt betaal je 26,5% boven op de veilingprijs! Maar dit blijft een mooi voorwerp: Moche pottery portrait, mask of a stylized male, Pre-Columbian, North Coast Peru. Circa 100 to 400 CE.
Albrecht Dürer, A greyhound, circa 1500 – 1501, drawing.
Dat wil zeggen van de tentoonstelling A Black hole is Everything
a Star longs to be in De Pont in Tilburg.
Een enkel beeld uit de film die onlangs door De Pont is aangekocht: Kara Walker, Prince Mc Veigh and the Turner Blasphemies, 2021, video, kleur, geluid met originele soundtrack van Lady Midnight.
Kara Walker, Fealty as feint (a drawing exercise), 2019, conté crayon op getint gesso papier.
But call it blues if you must. Deel van een groter werk.
Kara Walker, detail van Notebooks, 2019.
Kara Walker, Imposter Syndrome, 2020, houtskool op papier.
Het zijn de laatste dagen als huurder van een werkruimte
in de FutureDome en het was vandaag Culturele Zondag en
Landelijk Atelierweekend.
Goede reden om nog even te gaan kijken, wat foto’s te maken
en een kort filmpje te maken.
De film kun je hier niet zien maar wel op Flickr.
Dit is de luchtplaats achter de oude rechtbank. Hier is het of stil of er zijn groepen kinderen bezig met allerlei activiteiten. Vandaag stil. Links is de oude rechtbank met vooral zakelijke huurders.
Dit is een soort van doorgang naar de rechtbank toe. Rechts s een nieuwere aanbouw met ruimtes verhuurd aan ‘hulpverleners’: leefstijlcoaches enz.
Nog een binnenplaats, rechts gebouw O met de creatieve ondernemers (en tot eind van de maand de Argusvlinder). Achter de ijzeren hekken zitten grotere lokalen waar nu bijvoorbeeld een organisatie zit actief op gebied van Virtual Reality.
Detail van de oude Koepelgevangenis.
BN De Stem, 25/06/2022.
Nu het moeilijk wordt in het publiek debat door een oorlog
in Oekraïne, het klimaat, het wonen enz, is het de verplichting
van journalisten en mensen in de media, om nog preciezer te zijn
dan normaal.
De foto bij dit artikel in BN De Stem (ik heb de tekst nog
niet gelezen) lijkt me ongeloofwaardig.
De foto is effectief om een verhaal te vertellen. Die handen. ‘Een scheur in een woning in Bedum’. Ik geloof er niets van, als dit een woning is dient die door de overheid meteen onteigend te worden. Volgens mij zijn dit twee gebouwtjes, bijvoorbeeld een varkensstal en een kippenhok. De zogenaamd gescheurde meer is nooit één muur geweest. Misschien zijn het twee tegen elkaar geplakte muren geweest.
Dit is alleen een voorbeeld. Ik weet niet wat het echte verhaal
is achter de foto. Maar er komt te veel in de media voorbij
dat niet juist is. Niet gebaseerd op feiten, te veel op gevoel,
op wat mensen denken (zoals ik hierboven bij de foto), te veel
op de belangen.
Er wordt te veel deining veroorzaakt.
Journalisten moeten daar doorheen prikken.
Zie je hoe ik het ‘C’-woord vermijd?
Breda, veteranendag, Grote Toren.
Soort van oosterse kippen/groetensoep. Citroengras, gember. Niet spannend als foto, spannender om te eten.
Gefascineerd door Vos, onder redactie van Linde De Potter, Marie-Charlotte Le Bailly en Steven van Impe.
Pas geleden zag ik de aankondiging van dit boek.
Meestal bespreek ik een boek niet voordat ik het uit heb maar
ik kan niet wachten om het onder jullie aandacht te brengen.
Het boek is een uitgave van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience,
bij de gelegenheid van de pensionering van An Renard (!). Ze was er directeur.
Het boek zit vol illustraties en, voor zover ik het nu gelezen heb,
leuke, toegankelijke verhalen over Reynaert de Vos en zijn verschijning
in allerlei boeken in de Vlaamse verzameling, maar ook de oude en
moderne literatuur.
Zo rijgt Linde De Potter in ‘La Renarde, of eerherstel voor vrouw de vos’
de Middelnederlandse tekst aan moderne varianten om de eigenschappen van
Reynaert en andere hoofdrolspelers uit het verhaal te versterken of uit te breiden.
Alsof het verhaal niet gestopt is rond 1260 en nog doorloopt tot nu (Louis
Paul Boon, Wapenbroeders/1953 – Lida Dijkstra & Thé Tjong-Khing, Verhalen voor de
vossenbroertjes/2011 – Anne Louise Avery, Reynard the Fox/2020).
Ik vond het prachtig gedaan en lees vol interesse door.
Misschien iets voor jullie?
Misschien denk je: ‘Alweer een bericht over kunst van Kara Walker?’
Inderdaad.
Ik ben erg onder de indruk van het werk maar het is niet
eenvoudig. het vraagt tijd om het te doorgronden.
In deze serie staat het werk ‘The right/wrong side of history’.
Ik noem dit ‘Nigger dye’ omdat dat op de afbeelding staat. Maar het zegt veel over Amerika en over Kara Walker. Het ‘N-word’ is een woord dat niet echt politiek correct is. Maar Kara Walker stoort zich daar niet aan. Geen onderwerp gaat ze uit de weg en met lange tenen houdt ze geen rekening.
Kara Walker. Deze werken liggen in De Pont in een vitrine.
Als een kunstenaar dan een boekje maakt dan trekt me dat meteen.
De tekst op dit werk is: ‘The wrong side of history’. Het is een van een hele set werken. Een van die andere werken heet ‘The right side of history’. Centraal is die teksten staat natuurlijk de universele discussie of mensen aan de goede kant van geschiedenis staan. In de Nederlandse context is dat bijvoorbeeld anti-nazi tijdens WOII of steun je de Oekraïne in de oorlog met Rusland. In de discussie over racisme in de Verenigde Staten is de vraag nog steeds actueel.
Kara Walker. The wrong/right side of history.
‘Kruistocht’ als onderwerp voor de vraag The wrong/right side of history.
Een soort van ‘anatomische les’ maar met een heel bijzondere invulling die vragen oproept. Is dat een skelet, loopt daar iemand met een zweep, waarom die stereotype afbeelding van een vrouw (Mammy) en zie ik daar een soort van geest?
Argusvlinder 