Ze blijven toch nog steeds een geheim.
Ik zie ze nog steeds liggen maar of ze nu verwerkt worden?
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Auteursarchief: Argusvlinder
Boom
Een van mijn mooiere foto’s van de Cingelstraat in Breda. De schaduw van grote boom en de ochtendzon.
Hedda
De titel doet vermoeden dat ik Hedda Martens goed ken.
De werkelijkheid is dat ik tot voor kort geleden nooit van
Hedda Martens had gehoord en al helemaal niets van
haar had gelezen.
De J.M.A. Biesheuvelprijs 2023 bracht daar verandering in.
De J.M.A. Biesheuvelprijs is een literaire prijs die sinds 2015 jaarlijks wordt uitgereikt aan de auteur van de beste korteverhalenbundel in de Nederlandse taal. De prijs is vernoemd naar de schrijver Maarten Biesheuvel.
…De jury verschilt per editie.
…Het prijzengeld wordt bijeengebracht door crowdfunding.
Bij dat laatste, de crowdfunding, begon dit jaar mijn
betrokkenheid.
Als tegenprestatie ontving ik twee boeken:
Het boek van de J.M.A. Biesheuvelprijs 2023-winnares Hedda Martens: Bij wijze van leven. De omslag is ontworken door Brigitte Slangen met een beeld van fotograaf/schilder Jacques Henri Lartigue (Aquarium, 1929).
In minder dan 200 pagina’s tref je er bijna 70 korte verhalen.
Ik ben er al aan begonnen en de eerste twee troffen me meer
dan voldoende om zeker te weten dat ik het hele boek ga lezen.
De afbeelding op de omslag geeft meteen aan dat er
wat op tafel komt om over na te denken:
een vissenkom als metafoor voor (een manier van) leven?
Daar wil ik meer van weten.
Het eerste verhaal bevat een humorvolle scene die iedereen
wel kent. Je barst niet in een schaterlach uit bij het lezen.
Het laat zich misschien beter omschrijven als bitter/zoet.
De hoofdpersoon maakt een alledaags gebeuren mee waarbij
het steeds niet mee zit, maar weet het toch af te sluiten
met gevoel voor humor.
Het tweede verhaal gaat over dementie. De openingszin
zet meteen de toon:
“Toen zijn vrouw hem bij zijn dagelijkse ochtendbezoek
voor het eerst niet herkende, kwam dat als een complete
verrassing; met zijn nieuwe jas nog aan was hij langzaam
neergezakt in de leunstoel tegenover haar.”
Geen woord te veel, de situatie is meteen duidelijk.
Ik kijk er naar uit om de andere verhalen te lezen!
Het tweede boek bevat twee brieven van Maarten Biesheuvel
aan Karel van het Reve.
Het heet dan ook ‘Twee brieven’. Gedrukt in 140 exemplaren door de Avalon Pers uit Woubrugge. De gebruikte letter is Romanée.
Om af te sluiten met de afsluiting van de eerste brief:
“Jij hebt alles in de gaten, klerelijer und du hast Recht!”
Zonnig en koud
Het Valkenberg in Breda.
Vanmorgen rond half acht – acht uur.
Vermeer
Vandaag weer een aantal Vermeers die op dit moment te zien zijn in het Rijksmuseum in Amsterdam, Johannes Vermeer, De liefdesbrief, circa 1669 – 1670.
‘De liefdesbrief’ heeft weer een aantal typische elementen van een Vermeer: raam/licht van links, vloer, gordijn, schilderijen. Detail van Johannes Vermeer, De liefdesbrief.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Het glas wijn, circa 1659 – 1661, Staatliche Museen zu Berlin, Berlijn.
Kijk eens naar het raam!
Johannes Vermeer, circa 1659 – 1661, Onderbreking van de muziek, The Frick Collection, New York.
Soep van de week
Van het soeppakket en het verspilzakje kon ik een heel huis maken.
Geheim ingredient en daarom niet op de foto: munt.
Twee nieuwe bomen?
Vanmorgen rond half acht waren er al bomen gesnoeid, twee stronken van bomen weggehaald en lagen er twee bomen gereed in het Valkenberg in Breda om geplant te worden.
Het hek was van de dam
Dus kon ik een keer een foto maken zonder gehinderd te worden door de hekken. Je ziet dat de stalendamwanden blijven staat. Ze worden op maat gesneden en aan de bovenkant gevuld met de piepschuim vormen die een tijd terug geleverd zijn.
Vermeer
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Dame en dienstmeid, circa 1664 – 1667, The Frick Collection, New York. De weerspiegeling aan de bovenkant van het schilderij is van het Rijksmuseum. Hieronder een detail van het tafelkleed.
Johannes Vermeer, Brieflezende vrouw in blauw, circa 1662 – 1664, Rijksmuseum, Amsterdam.
Johannes Vermeer, Zittende virginaalspeelster, circa 1670 – 1672, The National Gallery, London.
Mooie vormen
Schutbladen (of is daar een andere naam voor) van een knop van magnolia.
Wim de Bie
Een klein monumentje in boeken voor Wim de Bie.
Deze bescheurkalenders hebben de tijd doorstaan.
Mijn serie boeken geschreven door Wim de Bie: De boekencorner van Goos Verhoef!, Meneer Foppe in zijn blootje, Meneer Foppe en het gedoe, Different koek!, Wim de Bie’s talkshowboek, De liefste van de buis, Schoftentuig, Morgen zal ik mijn mannetje staan. Ik moet ze weer eens gaan herlezen.
De platen, video’s, cd’s en DVD’s zijn buiten beeld gebleven. De types van van Kooten en de Bie, Ons kent ons, Kees van Kooten Wim de Bie, Het groot bescheurboek.
Vonken sprongen er van af
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark. Vonken.
Tegenhanger van schaduw
Twee bomen en hun kale takken tegen een ochtendhemel waar de zon op schijnt. Dat is een soort van tegenhanger van de schaduw. Als ik een dichter was zat er een gedicht in.
David en politiek
Op internet stuitte ik op een discussie die in de
Verenigde Staten gevoerd wordt over een school in
Florida waar het schoolbestuur besloot de
schooldirecteur te ontslaan omdat in de lessen over
Renaissance-kunst een foto was getoond van de
David van Michelangelo.
Je kent het wel, het iconische beeld gemaakt door een van de grootste beeldhouwers in de kunstgeschiedenis. Michelangelo maakte dit beeld tussen 1501 en 1504. Je kunt het vandaag zien in de Galleria dell’Accademia in Florence. Ik deed dat nog in september van vorig jaar. Het was bedoeld om op een hoge plaats gezet te worden zodat je als toeschouwer altijd naar dit beeld zou opkijken.
Lees het interview met de voorzitter van het schoolbestuur
van de Tallahassee Classical School (sic) die omslachtig
uitlegt dat het ontslag niet plaatsvond omdat
het beeld getoond werd maar omdat er geen vooraankondiging
was uitgestuurd naar de ouders waarin werd aangegeven
dat het beelc te zien zou zijn.
Overigens waren er maar drie ouders die gereageerd hadden
op het incident: twee vanwege het ontbreken van een
vooraankondiging en één omdat in de les
was aangegeven dat het beeld geen porno was.
Onderwijzers die ontslagen worden vanwege een anatomisch
correcte afbeelding van het menselijk lichaam in de kunst
verdienen een reeks extra afbeeldingen van de David.
Omdat ik afgelopen zomer het beeld zag vandaag een
reeks foto’s van het beeld.
De adamsappel. Let ook op de spieren, de bloedvaten, de beenderen in dit adolesenten lichaam. Sla de billen, ribben met het borstbeen en zijn geslacht niet over. Het oor vindt ik opvallend grof gevormd. Andere zaken als de elleboog, de slinger, de kuit en de handen zijn dan weer super! De tenen zijn al eens fysiek beschdigd zoals de school in Florida nu ook weer probeert te doen.
Extra vreemd is het dat de voorzitter van het schoolbestuur
een relatie legt met 1619 (het jaar waarin voor het eerst
slaven werden ingevoerd in wat nu de VS is en theorieën
over racisme.
Vermeer
In het echt nog veel mooier! Rijksmuseum, Johannes Vermeer, De kantwerkster (en ik maar denken dat we dit kantklossen noemen), circa 1666 – 1668, Musée du Louvre, Paris.
Johannes Vermeer, Meisje met de parel, circa 1664 – 1667, Mauritshuis, Den Haag.
Johannes Vermeer, Schrijvende vrouw in het geel, circa 1664 – 1667, National Gallery of Art, Washington DC. Let op de ‘IJ’ van Irma Boom.
Soep
De inhoud van het verspilzakje dat ik kocht.
De rode linzen die ik er zelf nog toegevoegd heb staan niet op dit groepsportret: soepgebouw.
Belegen kaas uit Noord-Holland.
Koperen ornamenten
De ornamenten die gesoldeerd zijn worden rond een stuiver geplaatst. Nu moet ik alleen de ornamenten nog aan de stuiver solderen. Dat gaat niet bij allemaal omdat daar de ornamenten op de plaats gesoldeerd zijn die ook aan de stuiver grenzen. Er zijn vier ornamenten die niet op die plaats gesoldeerd zijn.
Nummer een.
Piepschuim?
Ben heel benieuwd waarvoor al deze witte blokken dienen. Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Vermeer
De kwaliteit van de fotos is moeizaam.
Op de tentoonstelling is het licht niet fel en er waren wel
wat mensen. Dus dan is het ingewikkeld.
Hier toegeschreven aan Johannes Vermeer, Meisje met de fluit, circa 1664 – 1667, National Gallery of Art, Washington DC.
Uit de catalogus: Meisje met de fluit (links) en Meisje met de rode hoed.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Meisje met de rode hoed, circa 1664 – 1667, National Gallery of Art, Washington DC. Interessant aankoopbeleid van de National Gallery of Art.
Johannes Vermeer, Jonge vrouw aan het virginaal, circa 1670 – 1672, The Leiden Collection, New York.
Niet het sterkste deel van de tentoonstelling:
qua foto’s en schilderijen.
Verlengde Mark
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Argusvlinder 