NRC, Ikje, postzegels.
Van die dingen om kaarten of brieven mee te versturen
NRC, Ikje, postzegels.
Auteursarchief: Argusvlinder
Rauwe circulariteit
Morgen is de laatste dag van BredaPhoto.
Deze week bekeek ik de werken die buiten te zien zijn.
Bij fotografie lijkt het verhaal steeds belangrijker te worden
dan de foto. Wat je al niet uit de kast moet halen
om aandacht te krijgen.
Alleen de volgende foto vond ik echt interessant van deze serie.
Simon Norfolk & Klaus Thymann, Shroud.
Mary Sibande, Sophie.
Kunst met tekst spreekt me altijd aan.
Ons schrift lijkt zich daar minder voor te lenen
dan bijvoorbeeld het Arabisch of het Chinees.
Todd R Darling, Hong Kong portraits Work In Progress.
De zon neemt actief deel aan deze serie: M’hammed Kilito, Among you.
M’hammed Kilito, Among you.
M’hammed Kilito, Among you.
Het betoog over het ontbreken van privacy op het internet
snijdt hout. We nemen niet de moeite om de verklaringen
van websites te lezen omdat ze onbegrijpelijk zijn.
De eigenaren van de websites gebruiken je informatie
voor hun doelen: vooral verkopen aan derden.
Gratis bestaat niet! Alleen betaal je niet rechtstreeks.
De techbedrijven rekenen later wel met je af.
Maar de foto’s, conceptueel of niet, waren wel aantrekkelijk
maar voor mij te conceptueel. De link naar het onderwerp
is op zijn minst te gezocht.
Detail van een van de foto’s met de tekst ‘I have read and understood the terms of service’. Trouwens ‘Terms of service’ is in dit verband een gotspe.
Los van dit verhaal vond ik deze foto’s wel interessant. Anthony Obayomi, Terms of privacy.
Veel mensen denken goed te doen door kleding in te zamelen.
De rauwe werkelijkheid is vaak dat ook met dingen die
voor de westerse mens weinig of geen waarde hebben, altijd
ergens weer wel op een markt verschijnt. bijvoorbeeld in Togo.
De rauwe werkelijkheid van sommige aspecten van de circulaire economie. Andrew Esiebo, From second hand in Lomé to second life in Paris (van tweedehands in Lomé tot tweede leven in Parijs).
Andrew Esiebo.
Bijzonder is de plaats van de opstelling ‘Go home, Polish’. Vlak naast de herinneringszuil waar jaarlijks de bevrijding van Breda door de Polen wordt herdacht. De foto’s, een reeks zelfportretten van de fotograaf en landschappen op een voettocht van Engeland naar Polen, vond ik minder. Brexit?
Michal Iwanowski, Go Home, Polish.
Michal Iwanowski.
Boekband zoekt boekblok
Weer een stapje verder.
Na een periode van drogen kwam de boekband uit de boekenpers.
Het idee is nu de omslagen te gaan maken.
Dit is zoals de binnenkant er uit ziet. Het leer is droog.
Zo zal het boek er dan uitzien. Maar dan moeten eerst nog wel de omslagen ingeslagen worden.
Zo ziet de rug er dan uit. Veel boeken met leren bekleding heb ik nog niet gemaakt maar het resultaat van het back pairing waardoor de decoratie zowat in het basisleer komt te liggen vind ik goed.
De buitenkant van de boekband is gereed.
Voor het boekblok heb ik ook al wat ideeën. Dat volgt een volgende keer.
Na het schetsen
Het paste paper heeft even liggen drogen. Nu het droog is is het niet meer mooi recht. Dus strijk ik ze eerst allemaal even. Op de achterkant met een lage temperatuur. Vervolgens gaan de vellen, met bakpapier ertussen, in de boekenpers.
Maar sommige van de vellen ga ik nog verder bewerken.
Altijd moeilijk.
Soms heb je al een mooi resultaat maar wil je dat toch
nog wat verder verfraaien.
Soms wordt het dan beter maar af en toe…..
Je ziet dat met één keer strijken niet gelijk alle golven uit het papier zijn. Maar in ieder geval voldoende om bijvoorbeeld de tekst die er op gezet was met de bamboe-pen verder in te kleuren. Goede nieuws: met de bamboe-pen kun je leuke dingen doen met paste. Slechte nieuws: er zit te veel ruimte tussen de ‘U’ en de ‘S’.
Ik zag iets van een zonnebloem. Die wil ik wat meer benadrukken. Maar er is nog wat werk nodig vrees ik.
Vlinder
De coronafilm van afgelopen weekend was Papillon.
Een film met een hoge waardering (8 op IMDB) die
ik niet goed kan verklaren.
Het was jaren geleden dat ik de film nog heb gezien en
toen vond ik de film ook niet zo bijzonder.
Papillon met in de hoofdrollen Steve McQueen en Dustin Hoffman. 1973.
Het is niet dat de film slecht is, maar de film is traag
en onduidelijk is wat de regisseur wil uitdragen met de film.
De film deed me wel denken aan concentratiekamp Tarrafal op
Santiago, een van de Kaapverdiaanse eilanden.
***
Losse bladen binden
Bij het binden van losse bladen tot een boek bevestig je aan voor- en achterkant een plat. De eerste van de drie types maakte ik met als centrale afbeelding twee stukken tegen elkaar passende stukken papier. Nummer twee had een fragment van een briefkaart als decoratie. Hier dient een stuk paste paper als decoratie. Dat stuk is als eerst op de voorplat gelijmd.
Daar komen vier ‘stroken’ papier van felle kleuren omheen. Nu we zo ver zijn kan ik beginnen de randen gelijk te snijden van de vier stroken. Dan sluiten de omslagen beter op elkaar aan.
Dan wordt het tijd op de hoeken op maat te snijden. Nu kan ik de achterkant van de ‘lijst’ in een keer goed in de lijm zetten en de voor- en achterkant in een keer afwerken.
Na het lijmen ziet de achterkant er zo uit. Deze achterkant ga ik een volgende keer afwerken met een ander stuk paste papier. Nu de zaak eerst onder bezwaar leggen en laten drogen.
Schetsen met rood
Het maken van past paper ben ik steeds begonnen met een kwast.
Daar smeer ik wat klodders paste op een stuk papier.
Ook een tweede techniek werkt goed: maak met een spons
eerst beide zijdes van het papier vochtig. Breng daarna,
met de spons, de paste op het papier aan en maak daarin de vormen.
Beide manieren hebben elk zo hun voordelen.
Ik begon met rood en een kwast verf op het papier te zetten. mooie daarvan vind ik is dat je kunt proberen de eigenheid van een verfstreek te behouden. De oneffenheid in de paste heeft effecten die je pas wat later helemaal kunt zien. Als je er met een kam doorheen gaat blijft de paste nog een lange tijd uitvloeien. Daardoor verdwijnen wel eens vormen die je eerder hebt aangebracht. Er is overigens een relatie tussen de dikte van de paste en de optimale dichtheid van de tanden van de kam.
Als je te veel paste op het papier zet dan zullen meerdere bewegingen met verschillende kammen nodig zijn om een blijvende indruk te bewerkstelligen.
Maar door verschillende bewegingen met kwast of spons is het soms dat je aan het schetsten bent met, in dit geval, rode lijm.
Als het past paper droog is kun je er eenvoudig kleuren aan toevoegen. Dat kan met bijvoorbeeld acryl. Dat moet niet met paste.
Hier heb ik met een bamboe-pen (die ik eerder alleen met inkt gebruikt had) het woord Argus geschreven. Als ‘inkt’ heb ik deze keer de rode paste gebruikt. Maar soms geeft de pen nog steeds zwarte inkt af. Dat komt de volgende keer beter naar voor als ik een tweede bewerking ga toepassen.
Dit is nat op nat met ecoline. Dan met een kam.
Zo is het toch voor iedereen eenvoudig om leuk schutpapier te maken. Werken met een spons om de lijm op het papier te zetten kan een veel rustiger beeld geven.
Op een paard
Vandaag twee foto’s uit Pushkar.
Ze passen niet bij elkaar.
Ze passen niet bij het vorige bericht.
Ze passen niet bij het volgende bericht.
Daarom staan ze hier bij elkaar.
Terwijl we in Pushkar waren gingen we alle avonden (op één na) eten in een restaurant in het stadje. Maar veel foto’s die nu nog de moeite waard zijn om te tonen heb ik er niet gemaakt. Ook deze is op het randje. Maar voor mij zelf geeft het goed de sfeer van Pushkar in de avond weer. Het was er heel goed toeven. Veel van de restaurantjes zijn op een dak. Hier een beeld van de straat. Als je geluk hebt heeft het restaurant ook uitzicht op het meer.
Dit is een foto van een foto gemaakt door de ‘Tanwar Photo Studio’. Ik zit/hang hier op/over een bord in de vorm van een paard. Vooral de exotische achtergrond sprak me erg aan. De foto is overdag gemaakt maar pas in de avond, terug in de tent, heb ik hem gefotografeerd op een toepasselijke achtergrond. Het is 14 november 2013.
Corona (virus/doden/melder/waanzin/test/symptomen,maatregelen/dashboard…)
Uitgeverij Van Oorschot bestaat 75 jaar.
Als actie geven ze 13 boekjes uit die elk verpakt zitten in
een envelop. Je kunt dus niet zien van welke schrijver
het boekje is dat je koopt of wat de titel van het verhaal is.
De actie gaat dan ook onder de slogan:
Van Oorschot koop je blind.
Dit is de envelop van de actie: Van Oorschot koop je blind. Intussen weet ik dat mijn boekje dat van Sander Kollaard is. Eerlijk gezegd: nooit iets van hem gelezen. Ik weet alleen dat hij winnaar is van de Librisprijs 2020.
Dit zijn de schrijvers. Van Oorschot roept je op de boekjes te verzamelen maar om ze alle 13 blind te kopen is nogal veel gevraagd. Één is geen probleem.
‘Rood’, het verhaal dat ik kocht, is erg actueel.
Onze woede is rood. We kijken met rood aangelopen koppen naar de wereld, boos over alles: bomenkap in de Amazone, megastallen, windenergie, politiek correcte politici, populisten, hun in Den Haag, gewone hardwerkende Nederlanders, de EU, Brexit, MH17, Poetin, Zwarte Piet, roetveegpiet, Black Lefes Matter, genderneutrale toiletten, blanke mannen, VAR, pedofielen, tbs’ers, techgiganten, Wall Street, nepnieuws, negatief nieuws, Corona (virus/doden/melder/waanzin/test/symptomen,maatregelen/dashboard…), de overdaad aan nieuws, te weinig vis in zee, te weinig koraal in zee, te weinig ijs en dus te veel water in zee en trouwens ook te veel plastic in zee en beslist te veel dode migranten in zee en – maar u zult het punt nu wel zien.
Actueel en helder geschreven.
Dus dat leest prettig.
Wat de Zweedse Anna precies in het verhaal deed werd me pas duidelijk
toen ik er achter kwam dat Kollaard in Zweden woont.
Leuke actie.
Boekband zoekt boekblok
Even iedereen weer even bijpraten.
De leren decoraties waren op twee na allemaal op de basisbekleding
aangebracht en aan de achterkant gedund (back pairing).
Dus ik had nog twee stroken leer te gaan.
Dat gaf me ook de kans even vooruit te kijken naar de oude
boekband die ik wil gebruiken om de leren bekleding
op aan te brengen.
De hele buitenkant even geschuurd. Dan zijn alle oneffenheden weg. Zie je daar in ieder geval straks niet van. De kneepruimtes ga je straks wel zien. Op de plaats van de kneep heb ik geprobeerd het leer aan de achterkant te dunnen. Dat werd al snel bijna te veel van het goede. Voor nu maar even zo gelaten. Vooral ook even gekeken naar de hoeken. Die leken misschien van metaal maar waren van papier en dat zat er niet echt meer mooi op.
Dezelfde band maar dan bekleed. Het leer voelt nog vochtig aan want het zit pas kort in de boekenpers. De scharnieren zijn al duidelijk te herkennen. De volgende keer zijn de omslagen aan de beurt. Tijd om ook eens naar het boekblok te kijken.
Sky Waltz
Tegen halverwege de middag gingen we vaak terug van Pushkar naar het tentenkamp. Eem glaasje fris, even uitrusten, ons voorbereiden op een wandeling naar Pushkar om daar te gaan eten. Deze keer horen we plots de ballon.
Op de ballon staat de naam van het bedrijf dat de eigenaar is van de ballon: Sky Waltz. Zoek ze maar op internet op. Je vindt ze eenvoudig.
Even hoogte maken.
Ochtendwandeling op de tweede golf
Op dinsdagochtend is de markt nog kleiner dan op vrijdag. Normaal al niet meer dat uitbundige gezicht van de markt maar nu met de bijna lockdown aan het begin van de tweede golf bijna zielig. De terrassen zijn van de Markt verdwenen. Natuurlijk het is nog relatief vroeg en de zomer is wel voorbij.
Grote Markt Zuid: leeg.
De horeca klaagt wel maar hier zie je hoe ver we gaan voor de restaurants; de Veemarktstraat wordt plots de helft smaller omdat er een terras moet staan.
Veemarktstraat, Biologische boerenmarkt.
Havermarkt.
Schoolstraat.
Breda, Havermarkt.
75 jaar Verenigde Naties
De Grote Kerk in Breda in het blauwe licht van de VN.
Ik lees
Meestal vertel ik hier wat ik gelezen heb.
Maar dit is een bijzonder boek.
In India zijn we een paar keer geweest en je komt daar allerlei
zaken tegen die met de geschiedenis van dit land, dit subcontinent,
te maken hebben.
Maar om daar één verhaal van te maken. Dat is me tot nu toe niet gelukt.
Dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat het bijna net zo groot is
als de Europese Unie (qua oppervlakte).
Eerlijk gezegd weet ik ook zo goed als niets over de geschiedenis
van Oost-Europa of Griekenland of Frankrijk.
Aan de hand van een deel van de geschiedenis van de East India Company
(de Britse VOC) lees ik een stuk van de geschiedenis van India.
William Dalrymple, The Anarchy – The Relentless Rise of the East India Company.
In dit prachtig gemaakte boek (hardcover, mooi schutblad speciaal
voor dit boek gemaakt, speciale landkaartjes, een inleiding per
hoofdpersoon, spannende verhalen, ongelofelijke rijkdom,
ongelofelijke misdrijven, een enorm notenapparaat en een
woordenlijst voor Indiase woorden) ben ik bijna op
een derde.
William Dalrymple, The Anarchy – The Relentless Rise of the East India Company.
Daar gaat nog meer over volgen.
Grote Markt in lockdown
We hoopten dat we dit beeld van de Grote Markt in Breda niet voor een tweede keer dit jaar gingen meemaken. Vanmiddag 12:30 uur.
Pushkar Camel Fair
We kregen er geen genoeg van.
De eerste dagen waren we vooral onder de indruk
van al die dromedarissen en andere dieren.
Maar ook het deel met kramen, een stuk was overdekt,
sprak ons erg aan.
Het werd drukker en nog eens drukker.
Wat een feest!
In India loop je niet meteen over een markt met alleen maar souvenirs voor westerse toeristen. De markt hier is gericht op de lokale toerist. Die zijn er in veel grotere aantallen. Deze beeldjes zijn daarvoor gemaakt. Zo kleurrijk en leuk. Ik kon het niet laten wat details uit te lichten.
Super.
In het overdekte deel stonden vooral veel kramen met dingen om te eten. Geen hele maaltijden maar hapjes.
De kleuren van deze gebakjes!
Hoezo, mooi groen?
Het werd druk.
Tussen de middag gingen we ergens eten in een soort van tuin. Bij die tuin was tegen een muur een trap. Er gingen mensen naar boven dus ik ook. Je kwam op het dak van een paar bijgebouwen, naast een tempel. Dit was het gezicht op straat.
Even verder op ging de kermis gewoon verder.
Dit waren mensen die mij voorgegaan waren naar boven. Ze keken vandaar de tempel in.
Terug in de straat was dit de drukte bij de ingang van de tempel die ik net noemde.
Straat in Pushkar.
Ik hou van deuren en poorten.
Op straat zie je groepen militairen die ingezet worden om de drukte in de hand te houden. In India heeft men daar veel ervaring mee. Op strategische plaatsen waren uitkijkposten.
We zijn nog niet aan het einde van ons verblijf in Pushkar
maar er volgen nog maar een of twee dagen.
Dan gaan we verder.
Reizigers van een nieuwe tijd
In het essay van de Maand van de geschiedenis staan twee motto’s.
Eén ervan sluit heel goed aan bij dit boekje maar ook bij
een ander boek dat ik op dit moment aan het lezen ben:
Anarchy van William Dalrymple.
Het boek van Dalrymple gaat over de East India Company (de
Engelse variant van onze VOC) en hoe dit particulier bedrijf
een hele staat overnam, ten onder ging om overgenomen te worden
door de Britse staat.
…..wat zijn koninkrijken dan anders dan grote roversbenden? Wat zijn trouwens roversbenden anders dan kleine koninkrijken? Zo’n bende is ook een groep mensen, ze wordt door het gezag van een hoofdman geleid, ze wordt bijeengehouden door een verdrag van saamhorigheid en de buit wordt er volgens de regels van een overeenkomst verdeeld. En als dan zo’n kwalijk gezelschap door het toetreden van een groot aantal verdorven lieden zo aangroeit dat het ook grondgebied bezet houdt, een blijvende zetel vestigt, steden bemachtigt en de bevolking aan zich onderwerpt, neemt het openlijk de naam “rijk” aan, een naam die het dan blijkbaar niet krijgt omdat zijn hebzucht is weggenomen, maar omdat het zich ook nog straffeloosheid heeft verworven.
Augustinus, De stad van God, boek vier, hoofdstuk 4.
Abdelkader Benali, Reizigers van een nieuwe tijd. Essay in het kader van de Maand van de Geschiedenis.
In het boek dat eigenlijk over migratie gaat, verbindt Benali,
de geschiedenis met zijn eigen geschiedenis.
Dat is heel goed gevonden en uitgewerkt.
Dat doet hij dan met een heel interessant en aansprekend onderwerp: piraten.
Een Nederlander, een reiziger, die piraat wordt, moslim wordt
en zijn leven voortzet in Algerije en Marokko.
De Nederlander Jan Janszoon wordt Moerad Raïs de Jongere.
Een paar dingen storen me:
= Benali noemt zijn geboorteplaats Ighazzazzan in het boekje;
Op internet is die plaat niet te vinden. In stukken over Benali op
iternet wordt zijn geboorteplaats steeds Ighazzazza genoemd en
die plaats kan ik ook niet vinden;
= de ‘Baai van Boughafer’ en de ‘Kaap van de Drie Tanden’ kan
ik ook niet vinden. Ze maken het boek zo romantisch en
ik snap dat het een essay is. Maar ik zou dat uitleggen;
= hij spreekt over het ‘wirtschaftswunder in Europa’ (pagina 18)
wat een West-Duits fenomeen is, geen Europees. Ik begrijp wat hij
bedoelt maar het is onnauwkeurig;
= het gebruik van ‘Nederland’ als je de Republiek bedoelt: ‘Nederland
is in de zestiende eeuw overwegend protestant geworden’ (pag 34). Dat
is een beetje kort door de bocht.
Deze zaken ondermijnen de kracht van het boek en dat is jammer.
Het verhaal over migratie mag en moet verteld worden.
dan kun je dit soort slordigheden beter niet maken zeker niet
als je zo’n fantastisch verhaal hebt.
Jaarmarkt en processie, deel 2
We zagen de optocht pas toen hij al in het stadion was. De foto’s zijn gehaast. Maar ze laten wel zien wat een uiteenlopende groep mensen meedeed. Niet iedereen was enthousiast over de foto’s.
Hééél creatief.
Boven op een auto.
Detail van vorige foto.
Met even verderop 4 grote attracties.
VrijMiBo of ‘jaren 70 feestsnack’
Wij bespreken thuis uitvoerig of ik het onderwerp van de foto
een ‘Vrijdag Middag Boterham’ of een ‘jaren 70 feestsnack’ moet noemen.
Vrijdagmiddag boterham.
Sofadi proefpers
Deze week ontving ik een bericht naar aanleiding
van een blogbericht van een tijdje terug.
In dat blogbericht toon ik mijn Sofadi proefpers.
De reactie bevatte interessante informatie:
Hallo, ik kwam een oud bericht tegen over de Sofadi proefpers.
Sofadi was niet de fabricant van de persen, deze werden in de USA gebouwd door Vandercook voor Showcard Presses.
De firma Sofadi in Montreuil importeerde deze machines en verkocht ze in Europa.
Ze werden hoofdzakelijk gebruikt om prijskaarten in grote warenhuizen te drukken.
Vr. groet,
Stichting Drukwerk in de Marge
Argusvlinder 