Het boekblok in ‘Onder bezwaar’ uit. De rug is mooi recht en goed gelijmd. Maar blijkbaar was mijn boekenpers niet helemaal schoon. Gelukkig zit het vuil alleen op het gaas. Ik ga nog wel kijken of ik het schoon kan maken maar je ziet er in ieder geval straks helemaal niets van.
Gereed voor leeslinten, kapitaalband en de boekband.
Daarvoor moet ik nog even kijken of ik voldoende materiaal
in huis heb.
Wordt vervolgd.
Het boekblok heb ik in de band gelijmd en onder bezwaar gelegd.
Gisteravond kon ik het er onder uit halen.
Dit is het resultaat:
Omdat het verwerken van het blauwe schutblad bij de eerste band niet beviel ga ik de platten aan de binnenkant nog afwerken met marmerpapier. Ik had wat extra gekocht voor het geval dat…..en dat komt nu van pas.
De hoofdreden om naar Zutphen te gaan was de Librije (niet
het restaurant maar de kettingbibliotheek bij de Walburgiskerk).
Een openbare bibliotheek, een van de eerste!, met een prachtige
collectie wiegendrukken of incunabelen.
Dat zijn vroege, gedrukte boeken. Boeken die zo tussen 1450 en
1500 werden gedrukt.
In de kerk, in de buurt van de ingang van de Librije wordt nog even stilgestaan bij het ambacht van de boekbinder.
Men heeft een speciale forlder over de Librije gemaakt.
Die neem ik hier grotendeels over en die vul ik dan aan met
foto’s die ik er zelf gemaakt heb.
(foto uit de folder)
(foto uit de folder)
(foto uit de folder)
Je waant je in een middeleeuwse bibliotheek. Al is hij niet middeleeuws,
maar hebben de ontwerpers wel goed naar middeleeuwse voorbeelden
gekeken. De boeken zijn niet middeleeuws maar ze vertellen het verhaal
van de geschiedenis aansluitend op de middeleeuwen.
Een bezoek gaat als volgt: je koopt een toegangskaartje voor de kerk en
een kaartje voor de Librije. Je kunt niet vrij de Librije inlopen
maar er zijn rondleiders die op gezette tijden een volgende groep (ik was alleen)
meenemen de Librije in. Dit wordt allemaal prima begeleid.
Dus voordat ik begon foto’s te maken heb ik eerst de rondleider het
verhaal laten doen. Tot we bij een vitrine kwamen met twee boeken.
Een groot en dik boek en dit kleinere en veel dunnere boekje.
Een voorbeeld van een studieboek dat betere tijden heeft gekend. Leuke zijn de aantekeningen en tekeningen die in de marges en tussen de regels zijn gemaakt. Ik vermoed dat het bij dit boekje gaat om Desiderius Erasmus, Erasmi Roterodami, De Constrvctione Libellus uit 1555. Maar dat weet ik niet zeker. Als het deze tekst is dan is deze vast van latere tijd. Misschien heeft de rondleider het wel verteld maar ik vond de eendjes te leuk.
Vertelde ik mensen dat ik naar de Librije, de kettingbibliotheek, ging,
dan werd steeds de vraag gesteld hoe dat dan technisch in elkaar zat.
Nou zo dus:
Hier zie je de boeken op de lessenaar staan. Je ziet meteen de ketting. De boeken hebben leren banden waarbij de platkern (de basis waarop het leer is vastgemaakt) (eiken)houten planken zijn. Dus de boeken waren stevig. Ze zitten ook stevig dicht. Zoals hier wordt de band op twee plaatsen bij elkaar gehouden: tegen vocht en insekten. Bovendien kun je de boeken dan beter hanteren.
Door de achterkant van het boek, de achterplat, is een gat geboord waar de kettingklamp aan is vastgemaakt. De klamp zit dus dwars door het hout. De ketting zit dan aan de andere kant vast doordat door een van de ogen van de ketting een roei zit. Die roei zit vast in de lessenaar.
Die roei kan uit de lessenaarconstructie. Aan het uiteinde zit namelijk een slot.
Alles bij elkaar een behoorlijk stevige constructie.
Het is een prachtige verzameling boeken. Veel banden met blinddruk op de buitenkant. Veel boeken met steunen op het plat zodat de band beschermd wordt als een boek opengeslagen wordt weggelegd. Veel van deze boeken zijn behoorlijk dik en ik schat in zwaar. Dus die steunen hebben meegeholpen de boeken zo lang te kunnen behouden. Sommige boeken hebben ergelijke steunen ook aan de anderkant van de boekband.
Onderdeel van de verzameling is een groot aantal boeken die ingebonden zijn in perkament. Je ziet er hier staan in die moderne boekenkast. Helaas was het niet mogelijk om bij deze rondleiding boeken in te zien.
Hier zie je de steunen op de boekband (links) maar ook aan de onderkant (beide boeken).
Reden genoeg lijkt me voor een bezoek aan de Librije.
Een unieke collectie in een unieke en originele bibliotheek.
Nu het eerste boek gereed is kan ik het tweede boek,
met het meest complete stripverhaal, gaan inbinden.
De werkwijze is bepaald dus kan boek twee sneller gaan.
Boek twee zal bestaan uit 12 losse bladen. Een getekende ‘omslag’, een titelpagina, negen bladen met tekeningen (in totaal 172 vakken) en het voorblad van het ‘schetsbloc’ waar de losse vellen uit komen. Ieder vel plak ik op een ‘drager’, een dubbelgevouwen strook etalagekarton. De dragers worden ingenaaid, zo kan ik losse bladen inbinden zonder al te veel aan de maat van de individuele bladen te hoeven doen. Als de bladen straks het boekblok vormen, plak ik de dragers dicht. Op die manier zitten de individuele vellen goed vast en zit ook de draad vast.
Voorbeeld van een van de losse bladen en een detail van drie vakken, nummers 114, 115 en 116. ‘Zien jullie het ook?’.
De 12 dragers, gevouwen en voorzien van de prikgaten om het inbinden mogelijk te maken.
Helemaal links zie je de drager aan de getekende ‘omslag’ gelijmd. De totel op de omslag is ‘Hemelbestormers’. Overigens is het stripverhaal niet van mij. Ik bind het voor iemand anders in. Gisteren zijn ook alle bladen gefotografeerd, voor- en achterkant.
Je zou kunnen denken dat hier het boekblok in de boekenpers zit maar schijn bedriegt. Dit zijn de nog losse bladen met hun dragers. Door de grootte van de bladen passen ze niet in mijn boekenpers. Die gebruik ik hier als een grote presse papier. De losse bladen liggen hier dus onder bezwaar.
Zoals ik al eerder aangaf dacht ik in het begin dat de
uitvoering van Roodkapje veel weg had van een bouwdoos:
alles mooi voorbereid.
Alles was mooi voorbereid maar ik had moeten blijven
passen en meten. En ik heb onvoldoende gemeten.
Maar goed ik wilde wel het boek ‘redden’.
Vandaar wat extra hulp bij de omslagen.
Maar nu was het tijd de omslag af te maken.
Hier moeten de omslagen nog gelijmd en om geslagen worden. Het resultaat is toen onder bezwaar gegaan om goed te drogen.
Dat leverde deze (nog lege) boekband op.
Uiteindelijk wilde ik zien hoe de boekband er uit zag om te bepalen hoe ik het boekblok zou gaan snijden. Had ik eerst het boekband gesneden, daarna eventueel de platten op maat gemaakt met een smallere kneep, dan had de boekbekleding gepast. Maar dat kun je achteraf niet meer aanpassen.
Hier gebeurt veel: het boekblok is gesneden, aan een kant al gelijmd in de band, keukenpapier geplaatst tussen het schublad achter om het vocht niet in het boek te laten trekken, het karton geplaatst bij De lotgevallen van Roodkapje (het kleine boekje) om de moet te voorkomen, dan het keukenpapier plaatsen aan de voorkant, lijmen en de band sluiten. Dat gaat dan 24 uur in de boekenpers.
Het resultaat: Roodkapje van Anneke de Groot, uitgegeven door Uitgeverij Boekblok.
Hele leuke schutbladen.
Het titelblad.
Het kleine boekje: ‘Lotgevallen van Roodkapje’in het midden van het boek.
Wat heb ik geleerd:
= werk van binnen naar buiten
= vertrouw de afmetingen nooit
= 7 mm is veel voor een kneep in een smal boek als dit
= pas op met papieren bekleding (werk nauwkeurig en schoon)
De vorige keer heb ik laten zien dat ik de bekleding
voor de boekband op maat gesneden heb.
Dat kan wel eens niet helemaal de bedoeling zijn
geweest. Aan de platten had ik niets gedaan en
die maten komen overeen met de opgegeven buitenmaten
van het boek.
Hoe dan ook…
Als ik de basis voor de boekband op de bekleding leg dan steekt er maar weinig over van de bekleding. Als ik die zo vastlijm dan past het misschien net maar dan moeten de schutbladen groter zijn dan het boekblok. Daarvoor heb ik niet echt een goede methode voorhanden. Ik ben gewend de schutbladen te bevestigen op het boekblok en dat dan in een keer op maat te snijden. Om dat te kunnen doen bouw ik een voorzorgmaatregel in: een extra strookje papier.
Het strookje snij ik van het snijafval van de bekleding en is hoofdzakelijk wit met een klein randje van de afbeelding.
Dat stukje afbeelding laat ik over de rand uitsteken en lijm het dan op de rand vast. Op deze manier wil ik voorkomen dat ergens het grijs van de platten straks zichtbaar wordt.
De extra randen zijn bevestigd. Nu de bekleding op de basis lijmen en dan kan dat een tijdje onder bezwaar.
Na drogen is dit dan de boekband voor Roodkapje van Anneke de Groot, Uitgeverij Boekblok.
Dit is dan de binnenkant. Het probleem nu is dat als ik het boekblok snijd langs de snijmarkeringen het boekblok te klein zal zijn om de volledige grijze ruimte van de boekband te vullen. Daar moet ik een list op verzinnen. Mijn probleem is dat ik er van uit ging dat het boek een soort van bouwdoos was en dst ik daarom niet steeds alles nagemeten heb. Zien hoe ik dat ga redden…
Redden ga ik het. Het boek heb ik vanmorgen in elkaar gezet.
Het zit nu in de boekenpers.
Hoe dat verliep zie je de volgende keer.
Meestal lopen mijn foto’s in gelijke tred met de werkelijkheid
maar op dit moment lopen de foto’s een beetje achter.
Ik ben al verder dan de foto’s die ik hier laat zien.
Daarom kan ik al laten doorschemeren dat er sprake is van
een dreigende lucht rond het boek Roodkapje van
Uitgeverij Boekblok.
Vandaag schoot me te binnen dat ik misschien de platten op
maat had moeten snijden. Ik ben er vanuit gegaan dat de twee
stukken karton al de juiste afmetingen hebben.
Dat is misschien niet waar.
Na het binden van het boekblok kon ik me gaan toeleggen
op de schutbladen en het gaas.
‘Gecacheerd gaas’, de term kende ik. Ik heb zelfs ooit
gecacheerd gaas gemaakt. Maar the real stuff had ik eerder
niet gezien. Weer wat geleerd.
Gecacheerd gaas is gaas waar een laagje papier op is aangebracht. Ik moet zeggen, het levert een mooiere afwerking op.
Het stuk gaas was naar mijn idee te groot dus heb ik het ingekort en op het gaas afgetekend waar de rug van het boekblok wordt gelijmd. Het gaas, samen met de schutbladen, gaat de verbinding realiseren tussen het boekblok en de boekband.
De boekband is kleiner dan het boekblok maar dat klopt. Het boekblok moet nog op maat gesneden worden (zei hij optimistisch).
Vervolgens ging mijn aandacht uit naar de papieren bekleding van de boekband. Je ziet dat het papier nog een beetje rond staat maar verder is van de opgerolde status niets meer te zien. Na het lijmen trekt dit mooi strak.
In het pakket van Roodkapje zit ook een dunne strook karton. “Te gebruiken bij het afpersen.”, staat bij de opsomming van de onderdelen. Voor wie dat niet weet. ‘Afpersen’ is hier geen criminele activiteit maar het in de pers zetten van het boek om bijvoorbeeld de lijm goed te laten drogen. Daarbij ontstaat er druk op het boek en als de dikte van het boek niet overal gelijk is ontstaan er mogelijk ‘vouwen’ of een ‘moet’. Je ziet dat het karton perfect past naast het kleine boekje en er zo voor zorgt dat de dikte van het boek overal gelijk is.
De papieren bekleding bevat snijmarkeringen: de dunne lijntjes bij iedere hoek van de afbeelding. Ondanks de heel kleine marge die er na het snijden overblijft besloot ik toch de bekleding te snijden langs de snijmarkeringen. Dat had wel wat gevolgen.
Bij het pakket zit ook een streng met naaigaren. Ik ben niet zo gewend om met naaigaren een boek in te binden. Dus een leermoment voor mij. Dan is het idee om de kettingsteek te gebruiken. Die ken ik wel maar ik gebruik hem niet vaak. Ik heb een video opgezocht en vond een video van Sea Lemon. Ze begint met de draad dubbel te vouwen en er een knoop in te leggen. Dat doe ik niet. Ik vermoed dat we de lengte nodig hebben.
Het kleine boekje heeft extra aandacht nodig. Het gat dicht tegen de boven- en onderkant van het boekje kun je makkelijk uitsnijden. Het naaigaren is scherp dus extra opletten.
Uiteindelijk lukte het prima. Het boekblok, in zijn ruwe vorm, is gereed.
De kettingsteek moet ik nog wel eens oefenen op een boek met een bredere rug. Het is een mooie steek, Je maakt bijna een raster van garen tegen en met de losse bladen. Dan is er tijd om aan de rug te werken.
Het stevige stuk kraftpapier is groter dan de hoogte van de rug. Ik heb hem niet ingekost maar het papier om de rug en platten terug gevouwen en glijmd. Hier is het kraftpapier afgetekend om het in de lijm te zetten.
Voor de ruimte tussen de rug en de platten (de voor- en achterkant van de boekband) heb ik op 7 mm gehouden. Je noemt die ruimte de ‘kneep’. Dat is meer dan ik normaal doe. Ik ben benieuwd hoe dat uitvalt.
Een dag of 10 geleden ging ik naar het Markiezenhof in
Bergen op Zoom voor de tentoonstelling ‘Hete Vuren’.
Eerder schreef ik een bericht over deze tentoonstellig.
Maar er was ook een tentoonstelling met als titel Match.
Voor iedere provincie koppelt het Rijksmuseum een werk
aan een werk uit het tentoonstellend museum.
Daar wordt een tekst bij geschreven en die staat in
het boek. Ik heb dus 1 match gezien maar wel
gelijk het boek gekocht (zeer vriendelijke geprijsd).
Hete Vuren naast/onder Match.
De ‘catalogus’ Hete Vuren is een toegankelijk boek, haast
een magazine. Mooi geillustreerd en beschrijvingen van de
werken met de thema’s ‘huishoudelijk vuur’, ‘ambachtelijk vuur’
en ‘vernietigend vuur’ worden afgewisseld met verhalen over
de streek waar de 6 samenwerkende musea zich bevinden en
een ambacht/kunstvorm uit die streek.
Dan als afsluiter nog een bericht van de vrienden van die musea.
Een goed en prettig leesbaar boek.
De ‘verhalenbundel’ Match toont steeds de gemaakte match om
dan te vervolgen met een essay. Het essay is steeds geschreven
door een geinteresseerd auteur. De match levert onverwachte
combinaties op. Die zijn het leukst.
Zo vond ik de tekst van Umayya Abu-Hanna en op afstand haar
moeder, verrassend.
Bij een schilderij van het Laatste avondmaal dacht ik niet
meteen aan ‘intimiteit’. Nu toch wel.
Mooie boekband met de titel in blinddruk.
Ben je nieuwsgierig naar een Match bij je in de buurt?
Kijk dan even op deze website. Ze staan er allemaal.
Helaas zat er ook een ‘Cornald Maasje’ tussen.
Waarschijnlijk heeft Cornald Maas de werken niet gekozen
waarvoor zijn tekst is geschreven. Misschien is zelfs
de tekst wel geschreven door iemand van een reclamebureau
maar zelfs dan is Cornald Maas prima ge-cast voor de twee
werken in kwestie.
Het Markiezenhof heeft een soort van boudoir-sfeer gecreeerd
rond een topstuk van het Rijksmuseum (Gabriel Metsu, Het zieke kind, 1655).
Het schilderij van Metsu is fantastisch, een bezorgde moeder met
haar overduidelijke zieke kind op schoot. De toekomst is onduidelijk.
Maar de afbeelding is hartverscheurend maar nergens over de top.
Je waant je haast een voyeur. Mag je dit wel zien?
De Match is het tegenovergestelde. Dit is gemaakt om te zien.
Het is in your face. Het is suikersentimenteel.
Het is een werk van Siebhan Kaufman en Cornald Maas verdedigt
het werk als een sonfestivallied.
Ik moest hier aan denken toen ik eerder een stuk las in een
boek van Bas Heijne (Angst en schoonheid):
Mijn eerste vraag was: welk boek vinden jullie beter?
De meeste studenten keken me bevreemd aan. Zo waren ze niet gewend om over literatuur te spreken. Vooraf hadden ze zich in de achtergrond van beide werken verdiept. Ze konden Couperus plaatsen in de canon van de Nederlandse literatuur. Ze hadden misschien verwacht over de invloed van het naturalisme op zijn vroege werk te horen, zijn geloof in determinisme en erfelijkheidsleer, decadentie in de laatnegentiende-eeuwse roman, de noodlotsgedachte die je steeds opnieuw, in allerlei gedaanten, aantreft in zijn romans en verhalen, over zijn dandyisme, zijn esthetiserende stijl, de invloed van de theosofie op zijn romancyclus De boeken der kleine zielen, zijn compositietechniek, de receptie van zijn werk door tijdgenoten.
Maar welk van de twee romans hen het meeste aansprak – dat was geen vraag.
Naast nog een paar andere dingen heb ik gisteren de twee reisdagboeken
voor mijn koende vakantie afgerond.
De papieren bekleding – een folder van de reisorganisatie – verschilt een beetje van boek tot boek. De boeken zijn ook anders en zo weet ik precies wat wat is. Maar in de basis is dezelfde afbeelding die op de omslag van beide boeken te zien is.
Het boek dat ik mee ga nemen is (een beetje) dikker, heeft 2 leeslinten en kapitaalband maar geen zakjes verwerkt in de omslag.
Het volgende project is een project van Uitgeverij Boekblok.
De doos met het in te binden boek heb ik al een tijd in huis
maar tot nu toe is het er niet van gekomen met inbinden te beginnen.
Ik heb het nog niet uitvoerig bestudeerd maar volgens mij lijkt
dit project veel op een bouwdoos: meer onderdelen zijn al bij de
tekst aanwezig en er wordt minder beroep gedaan op je creativiteit.
Dat wil niet zeggen dat het niet interessant is want in het in te binden boek
zit nog een boek verstopt.
De komende tijd werk ik aan Roodkapje.
Even moest ik naar de doos zoeken maar vond hem uiteindelijk toch snel.
Vanaf het begin was ik van plan twee reisdagboeken te maken.
Eén voor de verhalen van de voorbereiding en één dat ik
ook werkelijk mee op reis neem.
Met de laatste versie ben ik al even geleden begonnen en
dat boek is intussen af.
Voor het tweede waren de platten en de rug al gesneden maar
hoewel ik al wel aan het schrijven begonnen was,
moet het boek er nog van komen.
Vandaag vorderingen gemaakt.
Het begint met gaten prikken met behulp van de prikmal.
De kartonnen onderdelen van de boekband waren er al. Vandaag heb ik die aan elkaar gemaakt met kraftpapier. De twee boeken worden even groot maar het boek dat ik mee ga nemen bevat meer pagina’s. De rug van het voorbereidingsboek is dus eigenlijk te breed. Dat geeft me de kans het boek te maken met een zakje voorin en achterin het boek.
De bekleding van de boekband wordt bijna hetzelfde. Alleen omdat ik dit exemplaar niet mee op reis neem is het niet nodig de rug extra sterk te maken met boekbindlinnen. Alleen het papier van de folder van de reisorganisatie met de landkaart is voldoende. Ik ga het boek ook niet afwerken met kapitaalband of met leeslinten.
Zoek de verschillen. De omslagen moeten nog vastgemaakt worden maar de twee boeken worden verschillend. Dat is een bewuste keuze. Zo zie ik altijd meteen welk boek wat is.
Links het voorbereidingsboek. Het boek rechts gaat mee op reis.
De omslagen zijn gelijmd, Tijd om het even in de boekenpers te stoppen.
Schutblad en de twee zakjes die ik in het boek ge verwerken. Het zakje links gaat zorgen voor een altijd goed ruikend boek. Het is een geurzakje om tussen je kleding te leggen. Rechts is een zakje waarin twee geheugenkaarten kwamen voor mijn camera. De laatste envelop is gevuld met bubble foam. Dat geeft heel wat volume extra naast het boekblok.
Het boek zit intussen in zijn geheel in de boekenpers.
Na een uur of drie heb ik het boek al even uit de pers gehaald.
Het lijmen van het schutblad en de enveloppen, het boekblok
en de boekband verloopt goed.
Morgen haal ik het geheel definitief uit de boekenpers.
De vorige keer was de boekband zo goed als af maar
er was nog ruimte voor een leeslint, kapitaalband en
een mooi schutblad.
Dan kan het boekblok in de band gezet worden.
Eerst maar eens gezocht in mijn papiervoorraad. Ik koop vaak papier terwijl ik er nog niet meteen een bestemming voor heb. Al een paar jaar geleden kocht ik een aantal vellen marmerpapier van Karli Frigge. Handgemaakt. Dit is nummer 141, mooi rood. Het vecht misschien een beetje met het groen van de landkaart op de omslag maar ik zal vaak naar dit prachtige papier kijken.
Een leeslint lijm ik tot nu toe steeds op de rug. Deze keer heb ik het lint genaaid aan het gaas dat rond het boekblok zit. De uiteinden van het garen heb ik wel gelijmd tegen de rug.
Dan is dit een voorproefje waar ik naar toe werk.
Ik sla wat stappen over. Die heb ik al eens eerder beschreven. Om zodadelijk meteen door te kunnen gaan naar het resultaat. Hier zitten boekblok en boekband met alles er op en eraan wat ik er bij wil hebben, in de boekenpers. 24 Uur drogen.
Dan is dit het resultaat.
Gelinieerd binnenwerk.
Speciale pagina’s om het reisschema op te vermelden.
Met schutbladen van marmerpapier.
Met twee leeslinten.
Daarnaast kan ik op de papieren bekleding van de boekband straks gewoon de reisvorderingen tekenen.
Onnodig om te zeggen dat ik blij ben met het resultaat.
Tijd om de bekleding van de boekband ‘af te ronden’.
Voor het afsnijden van de hoeken van de bekleding (in dit geval van het papier) gebruik ik dit blauwe tooltje van iBookbinding (Corner Cutting Jigs). Soms vind ik dat ik dan net iets te veel wegsnij. Daarom dat ik er deze keer een dubbelgevouwen strook, dunne karton tussen zet. Zal misschien net 1 mm extra opleveren. Trouwens een interessante website van iBookbinding. Je kunt met passen en meten ook zelf bepalen hoe je de hoek er af snijdt. Maar dit is eenvoudiger en meer constant.
Zo zijn de hoeken er af. Dan lijm je eerst het karton en het papier, dat nog buiten de platten uitsteekt, in. Dan wordt het papier zachter en eenvoudiger te vouwen. Laat het een beetje drogen. Gebruik niet te veel lijm want dan kan het papier gaan scheuren. Begin met de lange zijdes eerst. Ik heb bewust bij de rug het papier niet ingesneden. Dat geeft de band de meeste sterkte. Gebruik een vouwbeen om het papier goed op zijn plaats te brengen en controleer de hoeken goed.
Dan is dit het resultaat. Morgen de schutbladen op maat maken en dan kan het boekblok in de band gezet worden.
Dit boek krijgt twee leeslinten van dezelfde kleur. Het is een lang stuk leeslint dat ik straks dubbelvouw. De uiteinden snij ik altijd schuin af. Om de uiteinden te beschermen tegen uitrafelen breng ik op de uitinden lijm aan. Hier hanggen de uiteinden te drogen op de hoek van een glazen tafel.
Afgelopen weekend nog gewerkt aan de boekband
voor mijn reisdagboek.
De basis voor de boekband is gereed maar is de boekband
wel sterk genoeg straks met alleen een papieren bekleding.
Zelfs als het papier stevig is?
De eerste folder, waarop ook geschreven was, heb ik al op maat gemaakt en vervolgens ook al een keer gevouwen rond de basis van de boekband. Zonder het papier aan de rug te lijmen. Dat ga ik nu wel doen en dus pak ik een nieuwe folder en snij die op maat.
Vervolgens teken ik de contouren van de boekbandbasis af aan de binnenkant van het papier. Het papier is dik genoeg om niet meteen een streep door te laten schijnen aan de ‘goede’ kant.
De tyvek lijkt zich minder goed te houden dan ik hoopte. Ik wil nu ook niet gaan uitproberen tot hoever ik kan gaa. Dus besluit ik een brede strook boekbinderslinnen tegen de buitenkant van basis te lijmen. Over het tyvek.
< Pas daarna lijm ik de basis op het papier. Vervolgens gaat de basis met bekleding nog eens 24 uur in de boekenpers.
Al na een paar uur haalde ik de boekband uit de boekenpers maar het papier was nog niet gladgetrokken. Het geheel is zwaarder uitgevoerd dan normaal en het moet door en door droog worden. Dus gaat het geheel weer snel in de pers. Maar het beeld is goed.
Pas aan het eind van vanmiddag haal ik de boekband opnieuw uit de pers. Dit keer glad papier en alles voelt droog aan. Binnenkort de omslagen afwerken en dan papier voor de schutbladen kiezen (rood!) op maat maken en het boekblok kan in de band gezet worden. Nu nog een sticker of iets dergelijks, om de reclame weg te werken.
Het duurt nog even maar ik wil naar China.
Daarvoor ben ik in gesprek met een reisorganisatie.
Ze hadden mooie folders die ik goed kan gebruiken
als bekleding van de twee boekjes die ik wil maken.
Een voor mijn verslag van de voorbereiding en voorpret.
Een om mee te nemen.
Al een tijd terug kocht ik gelinieerd papier. Kant en klare katernen. Kwestie van gaten prikken en inbinden en het boekblok is gereed. Bij het eerste en laatste katern bind ik twee pagina’s met kalenders mee. Daarop kan ik de route aangeven als die bekend is.
Even de gaten afplakken die ik niet mag gebruiken.
Het binden kan beginnen.
De kalenders voor het reisschema.
De platten voor beide boekjes zijn gesneden en ik ben al aan het passen wat er op de boekband komt te staan.
Het boekblok ligt in de boekenpers met een stukje gaas op de rug.
Zal morgen wel gereed zijn voor de volgende stap:
karton voor de rug snijden, boekband maken, schutblad kiezen en
het boek nog in elkaar zetten.
Maar dat is voor later.
Zou dit geen mooie stof zijn voor een boekband?
Toen ik gisteravond het boek uit de boekenpers haalde
kon ik meteen zien dat het project geslaagd is.
De met de laser gesneden en gegraveerde kopieën
van de afbeelding van de Gebroeders Grimm zat
mooi op de voor- en achterkant van de boekband.
Het boek met de decoratie van balsahout had een afdruk achtergelaten in het kunststof waartussen ik het boek had gelegd voor het in de boekenpers te steken. Die afdruk die gaat vanzelf weer weg maar maakte het mogelijk dat het boek 24 uur heeft kunnen drogen in de pers. Dit is de afdruk van de achterkant: de twee laagjes van één millimeter, op elkaar gelijmd, zorgden voor de afdruk.
Dit is de afdruk van het gegraveerde portret.
Dit is het resultaat: Danger & Destiny geschreven door David Blamires en gedrukt door Incline Press.
Naar mijn gevoel is het boekje goed gelukt uit de boekenpers gekomen.
De groene linnen bekleding past goed bij het Danger & Destiny
in de sprookjes van Grimm. Met name als er geschreven wordt
over de rol van het bos in de sprookjes.
Maar nu is het tijd voor de kers op de taart:
de met een laser gesneden en gegraveerde portretten
bevestiging op de omslag.
Om de afbeelding op de voorkant en achterkant op
dezelfde plaats te krijgen maak ik een mal uit
een stuk papier.
De mal gaat er voor zorgen dat de afstand tot de boven- en zijkanten op de voorkant en achterkant van de boekband gelijk zal zijn. Ik begin met een stuk papier op dezelfde grootte te maken als het boek. Dan snij ik daar een raampje uit waar de laserafbeeldingen in gaan passen.
Omdat het straks misschien niet zo eenvoudig zal zijn het boek in de boekenkast te zetten vanwege de kwetsbaarheid van het balsahout werd me het idee aan de hand gedaan straks het boek zo weg te zetten dat je zowel de voor als achterknt, tegelijk, kunt zien.
Dit is de mal op de achterkant van het boek.
Hier is de afbeelding gelijmd en is de mal al weer weg.
Ik leg het boek tussen twee stukken speciale kunststof. Zo zullen de gelaserde afbeeldingen goed aangedrukt worden in de boekenpers zonder platgedrukt te worden. Morgen zien we het resultaat.
Het boek met beschouwingen op het werk, de sprookjes,
van de Gebroeders Grimm, vordert.
Het heeft weer even stil gelegen maar deze week
ben ik er weer verder mee gegaan.
Het boekje kocht/kreeg ik 6 jaar geleden van
de Engelse margedrukker Incline Press.
Voorin staat als colofon een afdruk van een ets met de
portretten van Jacob en Wilhelm Grimm.
Wat ik niet wist is dat die ets eigenlijk over
drie mensen gaat: de schrijversbroers Grimm en
de tekenaar en broer Ludwig Emil Grimm.
De twee platten en de rug, gelijmd op kraftpapier.
Als bekleding gebruik ik een groene boekbinderslinnen. Hier is die al op maat gesneden. Het boekblok past er natuurlijk in en het gegraveerde dubbelportret ligt al klaar. Het is de bedoeling dat dit portret op het boekbindlinnen wordt geplakt. dus niet hier binnenin.
De hoeken er nog af gehaald.
Dit is het beeld waar ik naar streef. Hier ligt het dubbelportret nog los op het linnen.
Zo wordt de achterkant. De vraag is hoe kwetsbaar het is. Het balsahout is erg dun en niet zo sterk. Het is wel gevernist.
Het boekblok is gelijmd in de boekband. Zo gaat het nu eerst in het boekenpers.
De contouren van de Gebroeders Grimm ga ik lijmen op het grote duoprofiel zodat er een relief ontstaat. Hier probeer ik de lijm op de ondergrond aan te brengen waar het kan (langs de buitenkant) en op de achterkant van het lijnprofiel waarvan de positie zal worden bepaald door waar het uiteinde samenvalt met de rand van de ondergrond.
Hier moet de ‘Gebroeder Grimm’ nog ‘Gebroeders Grimm’ worden.
Gelukt! De lijm droogt onzichtbaar op (hoop ik).
Ook het tweede exemplaar probeer in in elkaar te zetten. Deze keer lijm ik de hele achterkant.
Het zal nog moeilijk worden te bepalen welke op de boekband zal komen.
Argusvlinder 