Deze foto stond in BN/De Stem van afgelopen zaterdag.
Categorie archief: Kunst
De Vlucht, deel 2
Van kopje suiker naar monument voor de vluchteling.
Natuurlijk ben ik bij de ‘onthulling’ ook gaan kijken.
Kort voor 19:00 uur is het clubje toeschouwers nog klein.
De assistent (?) / fotograaf op de foto.
Al snel wordt het een stuk drukker.
De bedenker/uitvoerder: Wouter Osterholt.
Snel nog even passen of de dragers goed zijn.
De processie kan beginnen.
Het park uit en naar De Koepel om daar het beeld tijdelijk te plaatsen.
Van kopjes suiker tot monument voor de vluchteling
Er is een kunstproject in Breda met als titel BUILDING SITE / BUILDING SIGHT
Building site staat voor Bouwterrein.
Building (in)sight staat voor Bouwen aan inzicht.
De Vlucht van Hein Koreman op de voorgrond. Daarachter De Vlucht van Wouter Osterholt.
Van 22 mei t/m 7 juni organiseert KOP op vrijdag- en zondagavond
bustours langs de locaties waar de bijzondere resultaten
van de deelnemende kunstenaars
aan BUILDING SITE / BUILDING SIGHT te zien zijn.
Vanavond was dus de eerste bustocht.
Maar vanmiddag was een werk al te zien in het Valkenberg.
Kunstenaar Wouter Osterholt heeft een reproductie gemaakt
van het beeld ‘De Vlucht’.
Dit beeldhouwwerk van Hein Koreman staat in het Valkenbergpark
en dient als oorlogsmonument.
Het herinnert aan de zogenoemde ‘Vlucht van Breda’ op 12 mei 1940,
toen de inwoners van Breda moesten vluchten
omdat Breda door gevechten met de Duitsers een slagveld dreigde te worden.
De reproductie is op ware grootte en gemaakt van suiker.
Deze suiker is door vrijwilligers van KOP verzameld,
door in Breda langs de deuren te gaan
en mensen te vragen om een “kopje suiker”.
Voor het vervaardigen van het beeld
is er ongeveer 100 kilo suiker gebruikt.
Het beeld wordt vrijdagavond 22 mei om 19.00 uur,
onthuld in het Valkenbergpark.
Vervolgens wordt het door middel van een processie
naar het AZC Breda (de voormalige koepelgevangenis) gebracht
en bij de ingang geplaatst.
Omdat het beeld erg kwetsbaar is voor weersomstandigheden,
wordt het beeld later op de avond verplaatst
naar het Mondiaal Centrum Breda.
Gastvrijheid
Wouter Osterholt wil met zijn werk de gastvrijheid van Breda bevragen.
Ten eerste door mensen te vragen om een “kopje suiker”
en ten tweede wil hij de Bredase gastvrijheid
ten opzichte van asielzoekers aan de kaak stellen.
“Ik heb me verbaasd over het gebrek van compassie
en solidariteit bij sommige buurtbewoners en
ik vind het van grote kortzichtigheid getuigen
dat sommige bewoners zich meer zorgen lijken te maken
om de zogenaamde daling van de waarde van hun huis
dan het leed van de asielzoekers.
http://www.kop.nu | http://www.facebook.com/KOPfanpage
KOP | Houtmarktpassage 30B | Breda
De tekst van deze blog komt deels van het persbericht.
Hendrik Willem Mesdag
Hendrik Willem Mesdag, Terug van de vischvangst, 1895, olieverf op linnen.
Een wandeling met de zorgvuldige Berlinde De Bruyckere
In haar sculpturen toont de Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere (1964) ons het lichaam en leven in al zijn kwetsbaarheid.
Haar installaties van paardenlijven en lichamen roepen een gevoel van troost en liefkozing op maar ook van angst en geweld.
In haar werken brengt de Bruyckere pijn en lijden samen met schoonheid; de tederheid en het wrange verenigd in een beeld.
Door de overvloed aan afschuwelijke beelden die ons dagelijks door de massamedia worden opgedrongen,
dreigen we afgestompt te raken.
De Bruyckere probeert ons met haar werk opnieuw gevoelig te maken voor het diepmenselijk, tijdloos lijden dat over heel de wereld gelijk is.
Ze doet er ons naar kijken en bij stilstaan,
maar legt de interpretatie van haar werk niet vast.
Paardenlichamen, bomen en mensen vormen vaak het uitgangspunt van de sculpturen.
De Bruyckere maakt er afgietsels van, schildert deze in met gepigmenteerde was en vervormt en transformeert ze vervolgens tot beelden.
De ‘huid’ is in dit proces steeds een belangrijk element.
Met deze tactiele werkwijze weet zij op symbolische wijze
tegenpolen met elkaar te verenigen,
zoals dood en leven,
liefde en lijden,
wreedheid en tederheid.
Maar altijd met de hoopvolle en troostvolle gedachte in zich
tot verandering, metamorfose of zelfs genezing.
De tentoonstelling is niet chronologisch van opbouw,
maar is ingericht als een wandeling langs een zorgvuldige selectie van tekeningen, installaties en sculpturen waarvan de meeste werken nooit eerder in Nederland zijn getoond.
Deze tentoonstelling is te zien in het
Gemeentemuseum Den Haag.
Charles Avery: Head of Aleph
Toen ik vorige week in Den Haag was zag ik ook de
tentoonstelling van Charles Avery in het Gemeentemuseum den Haag.
Aleph staat voor os.
De os stond model voor wat wij de letter ‘A’ noemen
in de semitische talen en later in het Grieks.
Charles Avery, Head of Aleph, 2009, staal, beton, gips, ijzerdraad en polystyreen.
Het werk viel wel op.
Kunstvaria
Antony Gormley, Connect, 2014, carbon and casein on paper.
Hendrick Goltzius, Three studies of a man’s head (Recto), 1587, silverpoint and possibly leadpoint on cream prepared vellum.
Detail of Henri Matisse, Odalisque au fauteuil noir, 1942.
Hiromu Kira, The thinker, circa 1930, vintage print.
Lord Leighton (Frederic Leighton), Flaming June, 1895, pencil and white chalk drawing.
Marcel Duchamp, Roue de bicyclette (Bicycle wheel), 1913 – 1960 – 1976.
Mark Grotjahn, Untitled (Indian #4 face 45,49, 2014, oil on cardboard mounted on linen.
Peter Doig, Untitled, 2014, oil on paper.
Sigmar Polke, Untitled, 1990, from the Silver Painting-series.
Tilburg: Nick J. Swarth
Woensdagavond fietste ik langs dit mooie werk: Nick J. Swarth, Blinde vlek.
De tekst die er op de muur staat is de volgende:
blnde vlek
wat een mens
toch in deze
woorden ziet!
er staat
wat er staat
en zlfs dat niet
De mooie manier waarop de letters met elkaar verbonden worden
leidt je even af en daarom zie je niet gelijk dat in
de eerste regel en de laatste een klinker mist.
Je leest er gewoon overheen.
De ‘i’ van blinde en de ‘e’ van zelfs.
Kunstvaria
Adriaen Coorte, Wild strawberries on a ledge (wilde aardbeien op een richel), 1704, oil on paper laid down on panel (Signed and dated lower left, on the ledge: A Coorte / 1704).
Antonio Allegri, called Correggio, Seated prophet with a book facing right (zittende profeet met een boek die naar rechts kijkt. Wie ziet hier een boek?), circa 1523, brush and pen (?) and brown ink, brown wash over, red chalk on red tinted paper.
Egbert van Panderen (after Bartholomeus Spranger), Juno, circa 1590, engraving.
Joan Miro, L’oiseau encerclant de l’or éntincelant la pensée du poète, 1951, oil on canvas.
Pablo Picasso, Bull, Cannes circa 1958, plywood, tree branch, nails and screws.
Peter Paul Rubens, Self-portrait in a circle of friends from Mantua, circa 1602 – 1604, oil on canvas.
Robert Rauschenberg, Los Angeles, 1981, from photos In + Out city limits.
Taddeo Crivelli, Initial B, The Trinity (Drie-eenheid), about 1460 – 1470, tempera and gold on parchment.
Vincent van Gogh, Vase with carnations, summer 1886, oil on canvas.
Voor kunst, kijk in de kerk.
Als je in de landen van Zuid-Europa kunst wilt zien
is de kerk nog steeds een aangewezen punt.
Zo ook de kathedraal van Malaga in Spanje.
Hier een korte serie foto’s, niet allemaal technisch
even sterk, maar ze geven wel een goed beeld.
In de kathedraal zijn een aantal prachtige altaren. Dit viel mij meteen op. Helemaal van hout. Typisch Spaans: rijk versierd, veel dramatische beelden en ook nog gecombineerd met schilderijen.
De rij met de hoofdvoorstellingen. De belichting is beperkt en zonder statief is het dan moeilijk.
Verschillende rijen met heiligenbeelden.
Met aan de buitenkant beschilderde panelen.
Ergens anders in de kerk dramatische beeldengroepen met heiligen wiens namen mij niets zeiden.
Het interieur is fantastisch belicht.
Prachtige banken.
Het is een groot kunstwerk met ook aan de buitenkant mooie gevelversieringen.
De kathedraal torent boven Malaga uit.
Links (in de schaduw) zie je nog een deel van de gevel van het Bisschoppelijk Paleis.
Dezelfde kerk maar dan in de avond met de verlichte kerstbeelden.
Kunstvaria
Veel foto’s als kunst deze keer.
Opmerkelijk.
Adrien de Vries, Bacchic figure supporting the globe, 17th century, bronze.
Aangekocht door het Rijksmuseum.
Deze figuur die wel wat weg heeft van bacchus en die
de wereldbol op zijn schouders draagt. Atlas zou je dus denken.
Ai Weiwei, Iron tree, 2013, iron and stainless steel.
Alexander Rodchenko, Girl with a Leica, 1934.
Uit de tijd dat parels niet meer in waren
maar een Leica-camera blijkbaar wel.
Andre Kertesz, Mondrian’s glasses and pipe, 1926, gelatin silver print.
Franco dei Russi, Adoration of the Magi, cutting from a choir book, 1470s, tempera and gold on parchment.
Imran Qureshi, And they still seek the traces of blood, 2013.
Imran Qureshi is afkomstig uit Pakistan.
James Turrell, After green, 1993, wedgework fluorescent LED and fibre-optic lights.
Micheal McLaughlin, Jorf Lasfar, Morocco, 2012.
Roger Minick, Woman with scarf at inspiration point Yosemite National Park, 1980, chromogenic print.
Tracy Emin, I can feel your smile, 2005.
Tracy, altijd weinig origineel, wel met een neus voor wat het goed
doet in de bladen.
Deze keer toch goed gevonden.
Manuel Leon: een Spaanse ontdekking uit Malaga
Toen we eind vorig jaar in Malaga waren
bezochten we het museum voor hedendaagse kunst in die stad: CAC
(Centro de Arte Contemporáneo).
Daar waren meerdere tentoonstellingen.
Een er van was met werk van Manuel Leon.
Voor mij tot dat moment onbekend. Geboren in Sevilla in 1977.
De tentoonstelling ging onder de titel:
Un mundo sin luz (een wereld zonder licht).
Een paar foto’s.
Manuel Leon, Un mundo sin luz.
Manuel Leon, Siempre adentro, 2012, acuarela sobre papel Superalfa.
Manuel Leon, Bacoshiva, 2014, oleo sobre lienzo.
In veel van zijn werken zijn werken uit de kunstgeschiedenis te ontdekken.
Hier de druiven en de wijn van Bacchus en de vele handen van Shiva.
De meeste figuren in zijn werken gaan gekleed als Nazareno of boetedoener.
De titels verwijzen vaak naar acrtuele zaken (althans dat zegt de catalogus,
maar mijn Spaans blijft wat achter).
Manuel Leon, No se pueda dar a Dios por sentado, 2014, oleo sobre lienzo.
Manuel Leon, Installation view of the room in the CAC Malaga.
Musea in Malaga
Er stond nog een tas met allerlei dingen uit Malaga.
Met name dingen die ik gekocht heb in de musea
van Malaga: Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en
Fundacion Picasso.
Museo Carmen Thyssen heeft een prachtige collectie
Spaanse kunst die bij veel mensen in de smaak zal vallen.
Veel van de schilderijen zijn gemaakt in de Spaanse
traditie. Daarmee bedoel ik dat je veel traditionele
klederdracht, dorpsgezichten en gebruiken kunt zien.
Even los van of je dat een interessant genre vind,
de collectie is fantastisch.
Malaga is de geboorteplaats van Picasso. Het geboortehuis
kan er bezocht worden en daarnaast is er een museum met
een paar honderd werken (die niet allemaal te zien zijn)
uit alle periodes van zijn carriere.
Zelden zie je zoveel werk uit heel zijn vruchtbare
leven bij elkaar. Fantastisch.
De Malaga museumtassen. Lekkere kleurtjes niet?
Picasso kaarten en boekleggers.
De catalogi van beide musea zijn of erg uitgebreid en duur
of klein met weinig afbeeldingen. Daarom dat ik een aantal
kaarten en boekleggers gekocht heb.
De boekleggers met delen van werken van Pablo Ruiz Picasso.
In willekeurige volgorde een paar van de kaarten:
Picasso, Mujer con cuello verde, 12 febrero 1938, oleo sobre lienzo.
Picasso, Paulo sobre un asno, 15 abril 1923, oleo sobre lienzo.
Picasso, Mosquestero con espada, 28 enero 1972, oleo sobre lienzo.
Picasso, Acrobata, 19 enero 1930, oleo sobre tabla.
Picasso, Mujer con los leventados, 1936, oleo, carboncilla y arena sobra lienzo.
Picasso, Madre y nino, 1921, oleo sobre lienzo.
De kleine catalogi en folders van Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en Fundacion Picasso.
Adrian Ghenie: moderne schilderkunst uit Roemenie
Het CAC Malaga had (heeft?) een tentoonstelling
van de Roemeense kunstenaar Adrian Ghenie.
Ik was heel erg blij verrast.
De tentoonstelling is morgen en vrijdag nog te zien!
Net even nagekeken in de catalogus.
Deze keer geen ‘Nieuwe kleren van de keizer’-verhalen in de catalogus:
Despite his youth, Adrian Ghenie has already acquired a masterly command of painting and the collage technique that appears in some of his works. All of his creations have one thing in common: they represent historical figures but depicted in an atmosphere and setting that are reminiscent of film stills.
The figures in his paintings have a quasi spectral quality, offering blurred yet easily recognisable faces to the viewer. The collective imagination is a fundamental element for Ghenie, in terms of how viewers ultimately interpret his work and guess at the identity of his protagonists.
Francisco de la Torre Prados
Mayor of Malaga.
Kort samengevat:
Ondanks het feit dat Ghenie nog zo jong is, beheerst hij de techniek
van het schilderen en het toepassen van de collagetechniek die in
een aantal van zijn werken te zien is.
Alle creaties hebben een ding gemeen:
ze verbeelden historische personen
die geplaatst worden in een atmosfeer en decor
alsof het een shot uit een film is.
De figuren hebben een onaardse uitstraling, ze bieden vaak een onscherpe maar
eenvoudig te herkennen verschijning.
De collectieve inbeelding is een fundamenteel element voor Ghenie,
in de zin van hoe toeschouwerd het werk interpreteren en herkennen.
Adrian Ghenie, The arrival, 2014, oleo sobre lienzo.
Adrian Ghenie, The sunflowers in 1937, 2014, oil o canvas.
Adrian Ghenie, On the road to Tarascon, 2013, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Duchamp’s funerals II, 2014, oil and acrylic on canvas.
Adrian Ghenie, Starry night, 2013, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Vincent van Gogh as an old man, 2014, oil on canvas.
Adrian Ghenie, Charles Darwin at the age of 75, 2014, oil on canvas.
Mark Rothko / Romantische mode
De tegenstelling kan bijna niet groter zijn,
maar daarom was het misschien wel zo leuk.
Aan de ene kant een grote tentoonstelling met werk
van de kunstenaar Mark Rothko.
Aan de andere kant een tentoonstelling
over Romantische mode, zeg maar Upstairs Downstairs,
Downton Abbey, Eline Vere, Wuthering Heights enz.
Vrijdagmiddag/avond ben ik er gaan kijken in het
Gemeente Museum in Den Haag.
De toegang vond ik erg duur: 17 euro!
Mark Rothko, Untitled, 1957.
Mark Rothko, Untitled, 1968.
De tentoonstelling geeft een goed overzicht van de carriere van Rothko.
Ook in mijn blog geen aandacht voor zijn figuratieve werk hoewel
dat heel interessant is.
Mark Rothko, Untitled (Umber, blue, umber, brown), 1962.
Mark Rothko, Untitled, 1956.
Het werk dat mij het meest aansprak, Mark Rothko, Untitled, 1958, opnieuw bewerkt in 1964/1965.
De ophef rond de tentoonstelling heeft wel iets van ‘De nieuwe kleren van de keizer’.
De Amerikaan Mark Rothko (1903 – 1970) is er misschien wel al eerste in geslaagd om filosofische gevoelens als ‘het sublieme’ en ‘het transcendentale’ en gedachten over (oneindige) ruimte te verbeelden in een abstract kunstwerk.
Door abstractie op het niveau van uitdrukking van emotie te brengen, wist hij te voorkomen dat zijn werk louter decoratief werd.
Benno Tempel.
Heel geslaagd vond ik de zaal waar aan een kant de ontwikkeling
in het werk van Mondriaan was te zien dat eindigd in Victory Boogie Woogie,
zijn laatse werk.
Aan de andere kant wordt met een paar schilderijen meer,
de ontwikkeling in het werk van Mark Rothko getoond.
Die reeks eindigd met Untitled, 1970.
De reeks van Mondriaan.
De reeks van Mark Rothko.
De reeksen komen samen bij Victory Boogie Woogie en Untitled, 1970.
Nu was het museum bij hoge uitzondering ook open op de avond.
Dat zal iedere vrijdagavond van deze maand het geval zijn.
Dan denk je, ga ik er eens lekker eten.
Maar als ik er wil gaan eten dan kan dat nog niet.
Alle tafels staan gedekt, heel, heel veel personeel rent er rond.
Alle tafels zijn ‘gereserveerd’.
Blijkbaar mag je er alleen eten als de keuken dat wil.
Gastvrijheid was ver te zoeken.
Maar niet getreurd, ik bezocht ook nog de tentoonstelling
Romantische Mode.
Prachtig.
Enkele voorbeelden.
Er was ook werk te zien van bijvoorbeeld Vivienne Westwood en Jean Paul Gaultier.
Uiteindelijk kwam ik terecht in een Libanees restaurant.
Heerlijk gegeten!
De catalogus van de tentoonstelling Mark Rothko is mooi uitgevoerd.
Maar goedkoop is het niet.
Club Solo
De naam heeft iets van een gelegenheid met rode lichten
of een nieuwe horecagelegenheid met DJ’s.
Maar het is een nieuw kunstinitiatief in Breda.
Een soort opvolger van Lokaal01.
Wat zeggen ze zelf:
Club Solo breekt een lans voor de autonomie en stelt het oeuvre van de kunstenaar centraal met het organiseren van solotentoonstellingen.
Curatoren van het Van Abbemuseum, Eindhoven en het MhKA, Antwerpen reageren op het werk van de kunstenaar door een specifieke bijdrage uit hun collectie in de tentoonstelling te plaatsen zodat er een unieke dialoog ontstaat.
Club Solo, Kloosterlaan, Breda.
Tom Claassen heeft 1 groot werk. Het vult de hele ruimte van de benedenverdieping.
Jan van Munster, het werk wat ik hieronder laat zien is: Studie voor een clone, 2013.
Jan van Munster, Studie voor een clone, 2013.
Maurizio Cattelan
Flyer van het CAC Malaga bij de tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan uit de verzameling van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
Toen we met kerstmis in Malaga waren hebben we ook het CAC Malaga bezocht
(Centro de Arte Contemporaneo de Malaga).
Onderdeel was werk van Cattelan.
Maurizio Cattelan
3 October, 2014 – 4 January, 2015
CAC MALAGA PRESENTS the First exhibition in Spain of Maurizio Cattelan (Padua, Italy, 1960) with a selection of works from the Fondazione Sandretto Re Rebaudengo collection. The eight pieces on show here trace the artist’s career from his first beginnings until shortly before he withdrew from the art scene in 2011. Maurizio Cattelan, one of the most internationally acclaimed contemporary Italian artists, has a distinctive style which makes use of irony, humour and satire serve as vehicles to communicate an implicit political message and an acidic institutional critique of his country. He currently co-edits the visual magazine Toilet Paper, which he co-founded, a platform for challenging, funny, surreal and controversial images.
Samenvatting in Nederlands:
Dit is de eerste tentoonstelling van werk van Maurizio Cattelan in Spanje.
Cattelan is geboren in Padua, Italië, in 1960.
De acht werken die getoond worden zijn afkomsting uit de collectie
van Fondazione Sandretto Re Rebaudengo.
De werken zijn ontstaan gedurende zijn hele carrière,
tot aan het moment waarop hij zich terug trekt uit de kunstwereld in 2011.
Cattelan heeft een eigen stijl die zich kenmerkt door met ironie, humor en satire
een politieke boodschap te brengen en Italiaanse instituties scherp te bekritiseren.
Op dit moment is hij redactuur van het on-line magazine met de naam Toiletpapier,
een platform voor uitdagende, grappige, surrealistische en controversiële beelden.
Het eerste werk wat ik van Cattelan zag was een werk in het Boijmans van Beuningen.
Het staat ook in de catalogus.
Maurizio Cattalan, Untitled, 1995, Boijmans.
Het hoofd van Cattelan steekt uit de museumvloer.
Het kijkt nieuwsgierig om zich heen.
Wel wat anders dan al die schilderijen aan de muur.
Dat is de humor sie ik zo goed vind bij Cattelan.
Maurizio Cattelan, La Rivoluzione Siamo Noi, 2000, polyester resin, wax, pigment, felt suit and metal coat rack.
Maurizio Cattelan, verkleed als Joseph Beuys,
de kritische kunstenaar, aan een kapstok.
Of wat denk je van dit:
Maurizio Cattelan, Bidibidobidiboo, 1996, taxidermied squirrel, ceramic, formica, wood, paint and steel.
Een eekhoorn die languit over tafel ligt
nadat hij zelfmoord heeft gepleegd.
Het wapen ligt naast hem op de grond.
Maurizio Cattelan, Untitled, 2009, polyurethane rubber.
Het beeld van de eekhoorn is ook te zien
op de omslag van de catalogus:
Kunstvaria
Alfred Stieglitz, Evening (New York from the Shelton), 1931, photo.
Christine Corday, UNE, 2012, weathering steel.
Fedor Konyukhov, Fjord Nansen, 1983, color autolithography.
Francis Picabia, Colorfull lady, watercolor.
Gustave Dore, Souvenir of Loch Lomond, 1875, oil on canvas.
Li Hongbo, Wood Paper Sculpture.
Paul Klee, Harmonie der nordlichen Flora, 1927, oil on primed cardboard on plywood.
Sebastiao Salgado, Fortress of solitude, Antarctica, 2005.
William Sidney Mount, Fruit piece – Apples on tin cups, 1864.
Prettige dagen
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, Nativita – Kerstmis: de geboorte van Christus, scuola Giottesca, sec XIV.
Ferrara, Monastero S. Antoinio in Polesine, La fuga in Egitto – De vlucht naar Egypte, scuola Giottesco Riminese, sec XIV.
Mr. Turner
De film heeft een Nederlands tintje.
Als de film begint ontrolt zich een schijnbaar Nederlands landschap
met een prachtige lucht.
Heel stereotype met een molen en twee Nederlandse vrouwen.
Geen Engelse actrices, daarvoor is hun Nederlands te goed.
Kompleet met een juk, kanten mutsen en klederdracht.
Dit deel is echter opgenomen in Herringfleet Mill, Suffolk, Engeland.
Timothy Spall is misschien geen Dickens-acteur (als zoiets al bestaat)
maar hij had er een kunnen zijn.
Hij speelt in 1982 in een verfilming voor televisie van Oliver Twist.
In 1998 speelt hij in Our mutual friend (mini-serie voor tv).
In 2002 in Nicholas Nickleby.
In 2007 speelt hij Fagin in Oliver Twist in een mini-serie voor tv.
Foto gemaakt door Simon Mein van Timothy Spall als Turner in Mr. Turner (2014).
Maar een vergelijkbaar palmares had ik kunnen schrijven
over zijn rollen in Harry Potter.
Op de eerste plaats dus een Engels acteur die het geen probleem vindt
om zich te verkleden.
Op heb web kom ik geen website van de film tegen.
Op de reclame-uitingen zie ik ook nergens de schrijfwijze
van Mr. Turner, zoals die in de aftiteling van de film te zien is.
Daar zie je namelijk de punt van ‘Mr.’ onder de letter ‘r’ staan.
Goed gevonden.
Typisch de zorg en aandacht die je van een Britse filmmaker
verwacht bij een film over een historisch onderwerp.
De film is goed. Gemaakt door Mike Leigh.
Een prachtig kostuumdrama maar niet mierenzoet zoals vaak toch het geval.
De film staat veel dichter tegen werkelijke gebeurtenissen in een leven.
Mag ook wel, want het is een biografie.
Op waarde schatten is moeilijk want er zullen maar weinig Nederlanders zijn
die de biografie van de schilder J.M.W. Turner paraat hebben.
Joseph Mallord William Turner (Covent Garden (Londen),
om en nabij 23 april 1775 – Chelsea (Londen),
19 december 1851) was een Engelse schilder.
Wikipedia:
‘Na het lezen van het in 1840 in het Engels vertaalde boek over kleurenleer van Goethe bracht Turner de levensprocessen in verbinding met kleuren. Deze theorie over de versmelting van kleur leidde tot bijna abstracte werken van grote afmetingen’
J.M.W. Turner, The fighting “Temeraire” tugged to her last berth to be broken up, 1839, oil on canvas.
‘Een van de beroemdste schilderijen is de The Fighting “Temeraire” tugged to her Last Berth to be Broken Up, geschilderd in 1839. ….. Het laat de laatste reis zien van dit oorlogsschip met 98 kanonnen dat onder Nelson in de Zeeslag bij Trafalgar in 1805 een grote rol had gespeeld. Het schip wordt op het schilderij gesleept door een stoomschip, waarmee Turner de teloorgang lijkt uit te drukken van de Britse zeemacht aan de moderne techniek. Niettemin schilderde Turner vaak en graag moderne schepen en treinen. De symboliek van het schip dat wegvaart van de zonsondergang versterkt de uitdrukking van verlies. De kleuren van de zon zijn met grove streken geschilderd, maar het tuig van het schip is juist uitermate nauwkeurig in beeld gebracht.’
