Ik loop wat achter met mijn blogs.
Dat probeer ik nu snel even in te haelen.
De eerste tekenen van het Graphic Design Festival Breda
van deze editie waren de borden bij de aanleg van het nieuwe
station in Breda.
Helaas geen kritiek op het megalomane station maar
een serie met wat zoete bordjes over treinen:
Gisteren zag ik werk van Tessa de Swart (beeldend kunstenaar en dichter).
Ze heeft een serie gedichten vastgelegd in haar Zeeboek.
Daar heb ik een exemplaar van gekocht.
Basis voor het boek is dit grote werk.
Tessa de Swart, Zeeboek (knielen voor de zee), 2015.
Tessa de Swart, Zeeboek (Linkerpaneel).
Van het Zeeboek had ze nog maar een paar exemplaren.
Er waren twee verschillende kaften.
Ik vroeg haar welke ze het mooist vond en ze antwoordde: de gouden.
Het exemplaar met de gouden kaft heb ik gekocht.
Tessa de Swart, Zeeboek. Met de hoofdpersoon op de omslag.
Het boek is door Tessa zelf in elkaar gezet met pagina’s in kleur waar je de teksten vind. De gekleurde pagina’s zijn met alle emoties gemaakt en die zijn nog te zien: grote letters, kleine letters, uitroeptekens, herhaling, doorhalingen, kleuren, tekeningetjes enz. Op de pagina er naast is de tekst ‘schoon’ te lezen.
Gisteren bezocht ik de Kunstroute Ginneken.
Eigemlijk was ik niet zo onder de indruk.
De overzichtstentoonstelling in Gemeenschapshuis Vianden
gaf niet gelijk dat warme gevoel dat je verwacht.
Bij het meeste werk vooral een gevoel van ‘alweer’.
Het meest kleurrijke was toch wel de kermis in het Ginneken.
Werken van Bep Branca Wildstrom-Knoop.
Naast het werk hierboven vond ik het werk van De Houtbroeders,
Sil Krol en Jan&Jan Designteam. het leukst.
Een klein maar fijne kunstvaria.
Edvard Munch, The sick child I, 1896, print.
Jules Olitski, Eternity domain, 1989, water-based acrylic on canvas.
Martin Kippenberger, Bitte nicht nach Hause schicken, 1983, öl auf leinwand.
Pablo Picasso, Toreando a la Veronica, from the book La Tauromaquia, 1959.
Inderdaad, lang geleden.
Maar deze serie zal nooit stoppen op Argusvlinder.
Soms kan het een tijd duren voor er weer een aflevering komt
maar die aflevering zal komen!
Deze keer speciaal aandacht voor Isabella Kirkland.
Een Amerikaanse die doorgaat met het Nederlandse genre
van de stillevens.
Verderop een voorbeeld.
Voorbeeld van de hele oude kunst: Altamira, painting of a bison, tussen 35.000 tot 13.000 jaar geleden was deze grot bewoond.
Asger Jorn, In the beginning was the image, 1965, oil on canvas.
Dorothy Iannone, Brokeback Mountain, aus der serie movie people, 2010.
Frederick Sommer, Max Ernst, 1946, gelatin silver print.
Surrealistische fotografie. Dat zie je niet vaak.
Gerrit Dou, Hermit praying, circa 1670, oil on panel.
Hayashi Shotaro, Nezumi shino henko (Mouse shino vase), circa 2003, stoneware.
Hendrick Goltzius, Study of a hand, 1588, inscription ‘De hand van Judas Thadeus door H: Goltzius, pen and brown ink, brown ink framing lines, indistinct watermark WH, some spots of blue-grey staining.
Henri Matisse, Purple robe and anemones, 1937, oil on canvas.
Isabella Kirkland, Trade, 2001, oil paint and alkyd on canvas.
Sol LeWitt, Scribbles, 2005, pencil on paper.
Een tijd terug werkte de Braziliaanse straatkunstenaar Cranio
aan de schutting in de Veemarktstraat.
Waarom weet ik niet maar er is dit weekend al weer
een ander schilderwerk over de schutting heen gezet.
Beter gezegd: er is een schutting voor de bestaande schutting gezet
en daarop is een nieuw werk te zien.
Een soort eend in vogelvlucht die twee maal door een
barriere heen gaat en transformeerd van een
gestileerde eend een naturalistische wordt en
vervolgens weer gestileerd.
Maker bij mij onbekend.
Veemarktstraat.
Zou het Graphic Design Festival Breda hiervan ook de opdrachtgever zijn?
Door de barriere: van gestileerd naar naturalistisch. Dit is het laatste beeld.
En dit is het eerste beeld.
Met een schittering in het oog.
Naturalistisch.
Gestileerd.
Weer een bijzonder aangezicht in de Veemarktstraat.
Fotograferen kun je het werk van James Turell eigenlijk niet.
Toch heb ik vanmiddag twee foto’s gemaakt in museum De Pont
in Tilburg, om hier te delen met mijn bezoekers.
James Turrell maakt kunst met licht.
Heel vaak fel gekleurd licht.
Zo ook in Tilburg, in de mooie grote ruimtes die vakkundig
verduisterd zijn.
Hierdoor worden je ogen gedwongen zich steeds weer, opnieuw
aan te passen en wordt je verstand even buiten spel gezet.
In dat korte moment dat je ogen wennen aan de donkerte
en de felle vlek voor je, weet je even niet precies wat je ziet.
Op dat moment zie je alleen maar licht.
Het lukt James Turrell iedere keer weer.
Het is een zeldzame ervaring en daarom zie ik zijn werk zo graag.
De namen van de werken heb ik niet opgeschreven. Misschien kan ik ze vinden op de website van De Pont. Maar dit violette werk is geen projectie. In de hoek van een grote donkere ruimte is nog een ruimte gebouwd. Daarin straalt het felle licht. Je kijkt naar die ruimte door deze ‘ruit’. Maar omdat het geen projectie op een vlak is, kijk je ergens in. Maar je ziet in het begin de achtermuur niet. De contouren van de achterliggende ruimte blijven voor je verstand verborgen. Waar komt het licht vandaan? Je hersenen kunnen het niet plaatsen en even zie je alleen een object van licht. Fantastisch!.
Het tweede werk dat ik heb gefotografeerd is wel een projectie. Maar niet op een vlakke wand. Er is een vlak in een hoek van de zaal een beetje naar voor geplaatst. Op die manier bereikt hij ook wel een vervreemdend effect meer niet zo als met bijvoorbeeld Wedgework III, een werk in de collectie van De Pont dat ik vandaag weer gezien heb.
Ik heb het al eerder gezegd: wat een prachtige ruimtes.
Daar zou je alleen al voor moeten gaan kijken.
de werken die je er kunt zien zijn meestal heel bijzonder.
Een paar voorbeelden: een omdat het over boeken gaat en twee
omdat de kunstenaar een ‘kunstenaar van de schaduw’ is.
Een mooie tegenstelling tot James Turrell.
Dit werk hangt in het restaurant. Guido Geelen, Zonder titel (Vaasbeeld met boeken), R.K. 015, 1993, klei , glas en verse bloemen. Hangt dicht bij een mooie Marc Mulders.
Dit zijn twee voorbeelden van een werk van Christian Boltanski, Les Bougles (De kaarsen), 1993, 12 koperen figuurtjes op zinken console met waxinelichtjes.
Dit artikel las ik in de Vrij Nederland van 11 juli van dit jaar.
Het is op mijn lijf geschreven.
Bezoekers van mijn website herkennen een aantal dingen in
de belangrijkste punten van dit artikel.
Een samenvatting.
Volgens de kunstenaar Jan Hoek ga je als kunstverzamelaar
door drie fases.
Fase 1:
Je bent helemaal niet bezig met de financiele waarde van kunst.
Het uit zich in dingen als:
= hang boeken aan de muur;
= richt je op kaarten van je favoriete kunst;
= doe dingen met kunstenaars;
= waardeloze dingen inlijsten;
= foto’s uit tijdschriften knippen;
= (fysiek) platte werken afwisselen met objecten;
= ga op zoek naar dingen van vroeger;
= ga op zoek naar werken die onbedoeld kunst zijn geworden;
= speur markten af;
= ga op reis naar plekken waar niemand wil komen;
= hang werken op die je zelf hebt gemaakt.
Ik doe bijna al die dingen en val mijn lezers op mijn blog er mee lastig.
Te zien aan de detaillering van deze fase,
heeft Jan Hoek hier zelf ook het meeste ervaring mee.
Fase 2:
Je gaat ‘echte’ kunst kopen.
Dat doe je bijvoorbeeld bij:
= We like art (website en stand op beurzen);
= Unfair (beurs);
= eindsexamenshows van kunstacademies;
= dead darlings;
= my first art collection (club die ook cursussen geeft)
= de fotokopie (website).
Ik heb nog nooit bij deze sites of beurzen iets gekocht
maar ga zeker op internet eens kijken.
Een eindsexamenshow bezoek ik ieder jaar.
Overigens zijn de mogelijkheden in deze fase eindeloos
(weet ik uit eigen ervaring)
Fase 3:
Je bent rijk, kent je smaak, weet hoe een verzameling samen te stellen
en je koopt kunst voor het volle pond bij een gallerie.
Het gedrag dat daar bij hoort:
= nu ophouden met gierig zijn.
Deze laatste fase ga ik nooit bereiken.
Waarschijnlijk is die ook met enig cynisme opgeschreven.
Maar leuk artikel.
Soms krijg je het materiaal zo in je schoot geworpen.
Nou deels dan toch.
Ik heb op de Werkman tentoonstelling een paar kaarten gekocht.
Daar kan ik misschien een leuk boekje van maken.
Zeker als ik dat combineer mert een paar pogingen van mij
om druksels in elkaar te zetten.
Maar het Groninger Museum helpt mee.
Het geeft een museummagazine uit.
Daar zitten een paar hele mooie foto’s in van de
tentoonstelling en van werken van Werkman.
Op mooi papier en de kaft is mooi stevig.
Op dit moment levert dat de volgende compositie op.
H.N. Werman, diverse werken.
Dit jaar is het Werkman-jaar.
70 Jaar geleden werd Werkman omgebracht door de Duitse bezetter,
kort voor het einde van de oorlog.
Hij woonde in Groningen en vandaar dat het Groninger museum
over een prachtige verzameling beschikt, die, aangevuld met
bruiklenen, een fantastische tentoonstelling vormen.
De treinreis kost wel wat uren, zo van Breda naar het noorden,
maar het is de moeite waard.
Werkman was van beroep drukker, had een succesvolle drukkerij
en hij ontwikkelde langzamerhand steeds meer interesse voor kunst.
Toen de drukkerij in zwaar weer terecht kwam kon werkman
zich meer richten op zijn kunst.
In het begin maakte hij werken met de technieken en materialen die hij kende
om die later uit te bouwen met een inventieve sjabloontechniek.
Hij heeft ook een aantal olieverf doeken gemaakt.
De foto’s hier staan in een vreemde volgorde.
Als je het verhaal in volle context en in een historische
volgorde wilt zien, dan is daar nog vollop gelegenheid voor
in Groningen.
Er zijn twee series door Werkman gemaakt gebaseerd op
Chassidische legenden. In Groningen zijn de proefdrukken te zien,
boven de uiteindelijke uitgegeven werken.
Zie de kleine verschillen die te maken hebben met het aanpassen van
de gehanteerde techniek omdat die in eerste instantie te bewerkelijk was.
Werkman, Chassidische legenden II: De engel van den laatsten troost, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.
Fotograferen was moeilijk.
Er is maar beperkt licht op de tentoonstelling.
Dan valt het niet mee om foto’s uit de hand te maken.
Dat maakt mijn overzicht hier nog incompleter.
Werkman, Chassidische legenden II: Het feest der vergeving, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.
Werkman, S-38, Het gesprek, 1938, olieverf op doek.
Werkman, D-478, Impression of E A Poe 4 (Descent into the maelstrom), 1944, sjabloon en stempel op papier. Naast Draaideur van het postkantoor, misschien wel het mooiste werk.
In een van de vitrines werd de sjabloontechniek getoond. Hij bleek later ook op de film te zien te zijn. Links ligt het sjabloon en rechts het resultaat. De sjabloon kan meerdere malen op een werk worden gebruikt en afgewisseld met andere sjablonen, kleuren en het stempelen met letters, cijfers, grafische elementen zoals witruimte maar ook blokken hout of alledaagse voorwerpen.
De drukkerij.
H. N. Werkman, S-38, Dorpsstraat, 1927, olieverf op doek.
De foto is slecht maar dit is een voorbeeld van een werk uit zijn beginperiode. Mooi is het gebruik van stempels voor de lijnen en de blokjes en letters C (?).
Er zijn dus meer Nederlandse kunstenaars naast Van Gogh, Marc Mulders en Erik Andriesse, die zich laten inspireren door zonnebloemen.
Voor een beter overzicht ga je naar Groningen.
Er zijn overigens ook mooie sites over Werkman op het internet:
http://www.werkmanarchief.nl/
Gisteren bezocht ik het Groninger Museum.
Een apart gebouw in de binnenstad van Groningen dat in 1994
werd geopend door Koningin Beatrix.
Wikipedia:
Voor het ontwerp van het nieuwe museum dat in die tijd geleid werd door Frans Haks werd door de hoofdarchitect Alessandro Mendini, gastarchitecten aangetrokken. Vormgever Michele de Lucchi uit Italië, Philippe Starck uit Parijs en Coop Himmelb(l)au met kantoren in Wenen en Los Angeles.
Het weer was redelijk dus kon ik een kleine serie
foto’s maken van het gebouw.
Groninger Museum gezien vanuit de binnenstad.
Rijk aan decoraties.
De ingang. Het gebouw lijkt te zijn ontworpen zonder rekening te houden met de functies van een museum.
Informatiezaal. Gelukkig liep ik hier naar toe. Naast deze zaal draaide een film over Werkman. Daar werd tijdens de tentoonstelling niet op gewezen.
Museum vanaf het station.
Nonie Buijse, Veertiende gecondenseerde agressieve experiment.
Het verbaast me ieder jaar weer als ik de tentoonstelling van St Joost bezoek,
hoe weinig aanvullende informatie beschikbaar is over de werken op internet.
Vaak wil de kunstenaar zelf nog wel een verhaal bij het werk vertellen
maar meestal is het verder erg beperkt.
Deze kunstenaars worden naar mijn gevoel te weinig doordrongen
van het feit dat ze dadelijk op hun eigen benen moeten staan.
Alleen interessante werken maken is onvoldoende.
Je bent een creatieve ondernemer en als je jezelf niet wilt of
kunt verkopen moet je methodes ontwikkelen of aanhaken bij initiatieven
die dat voor je doen.
Daar merk ik weinig van.
‘Overdaad Baat’ is wat mij betreft de wat provoserende ondertitel van de prachtige tentoonstelling over het keramiek dat Erik Andriesse in 1992 en 1993 maakte. In Den Bosch wordt dat nu getoond in samenhang met de rest van zijn oeuvre. De niet-keramische werken van Erik Andriesse worden in de tentoonstelling vertegenwoordigd door werken op papier.
‘Overdaad baat’ slaat hierbij op de enorme intensiteit
waarmee de werken tot stand kwamen.
Dit uit zich bijvoorbeeld in het kleurgebruik en de thematiek
van de werken.
Gelukkig werd ik door Marije van het Stedelijk Museum in
Den Bosch gewezen op hun tentoonstelling van dit werk van Erik Andriesse.
Vrijdagmiddag was een heerlijk moment om de tentoonstelling
te bezoeken.
Natuurlijk heb ik op de tentoonstelling weer wat foto’s gemaakt
en die zijn hier terug te zien.
Beter is nog om het werk zelf te gaan bekijken.
Het werk van Erik Andriesse is ten onrechte niet zo bekend in Nederland. Dan kan het even wennen zijn als je het werk de eerste keer ziet.
Overvloedige aantallen schedels en skeletten, misschien moet je daar even aan wennen.
De keramiek is in 1992 en 1993 gemaakt.
Op de tentoonstelling liggen tablets waarop toelichtingen te vinden zijn op de werken. Je kunt er behalve de bovenkanten ook goed de onderkanten van de schalen zien.
Erik Andriesse, Overdaad Baat.
De Deense keramist Frank Asnes maakte een grote vaas die Erik Andriesse voorzag van schedels. Op de website van Asnes is te zien dat hij ook hele andere materialen gebruikt dan het keramiek wat je hier ziet.
Bloemen zijn heel sexy met hun knoppen en openingen. Dat is geen bewust onderwerp, het is onlosmakelijk met de natuur verbonden.
Schedelvaas.
Voorbeeld van de ondersteunende werken op de tentoonstelling. Hier een grote tekening van een kreeft op papier.
Erik Andriesse, schaal met schedel en hand.
Erik Andriesse, schaal met aap en banaan.
Schedels op papier.
Schaal met daarin een rog. Zie hoe zijn staart over de rand van de schaal komt. Erik Andriesse.
Deze vissen worden haast buitenaardse wezens.
Erik Andriesse, Krabben.
Niet alleen Vincent van Gogh wist wat hij met zonnebloemen moest doen.
Erik Andriesse, zonnebloemen.
Erik Andriesse, Schildpadden, 1991, gemende techniek op papier.
Een aantal voorbeelden die door de kunstenaar gebruikt werden zijn te zien op de tentoonstelling. Hier zie je de ‘buitenaardse’ vissen en de krab.
Bij de tentoonstelling hoort deze catalogus. Toevallig ook gemaakt door uitgeverij Lecturis. Bij deze uitgeverij verscheen onlangs ook het boek De Amsterdamse Krulletter. De catalogus heet ‘de keramiek van Erik Andriesse’ en is geschreven door Jos Poodt en Ludo van Halem.
In de catalogus zijn de werken allemaal nog eens goed te zien. Hier de bovenkant van een schaal.
Maar af en toe komt ook de onderkant van de schaal aan de beurt.
Hier de rog in volle glorie, over twee pagina’s.
Overdaad Baat.
Natuurlijk verkocht het museum nog meer dingen van of over Erik Andriesse.
Zo is er de film te koop die in het museum wordt getoond en
daarnaast nog een paar boeken en kaarten.
Erik Andriessen, Amarylis, 1990, acrylverf op doek. Het werk op deze kaart is ook te zien op de tentoonstelling. Het rood knalt gewoon van het doek af. Geweldig!
Erik Andriesse maakte van zijn eigen werk polaroids (foto’s). Een aantal daarvan zijn samengebracht is het boek Polaroids. Een uitgave uit 2003 met een oplage van 500 stuks.
De foto’s tonen zijn werk maar ook de modellen: bloemen, kadavers, schedels, enz.
Eline Krus tekende het verhaal met tekst van John van Ierland. Het boekje heet Mastbos Verhalen. Doortje en Mieke is Volksverhaal 1. Ik ben benieuwd naar het vervolg van de serie.
Het boekje heeft een hele rustige verhouding tussen de tekst en de illustraties. dat levert een heel mooi beeld op. Centraal in het volksverhaal staat een gezin dat in het Mastbos bij Breda woont.
Zoals het hoort is het volksverhaal eigenlijk een heel gruwelijk verhaal dat uiteindelijk tot een heel lief sprookje zou kunnen uitgroeien. Maar hier is het nog is zijn basisvorm.
In het boekje zit ook een kaart van het Mastbos. Als ik het werk van Eline Krus op internet bekijk zie ik dat ze al eerder een kaart gemaakt heeft ter illustratie en ondersteuning van het verhaal.
Op deze pagina’s zie je rechts de kaart ingeklemd tussen 4 hoekjes. Links staan de titels van alle verhalen van de serie.
Of de verhalen al bestaan of er ooit komen, weet ik niet maar deel 05: ‘Ontstaan van de Heksenbeek’, deel 07 ‘De Zeven Heuveltjes’ en deel 10 ‘De Duivelsbrug in het Ginneken’ maken me erg niewsgierig.
Drie mooie portretten van Lisa van Sorge: Man op kruk. Drie voorbeelden van haar schilderstijl. Op haar weblog zijn een groot aantal werken van haar hand te zien.
Haar ‘mission statement’ is:
Zoals we ons tussen de buitenwereld en het innerlijk bevinden, zo bevinden we ons ook tussen kennis en intuïtie, verstand en gevoel, tussen begrip en onbegrip in. Ik leg de mens vast, die in zo’n moment van beschouwing de tweedracht ervaart.
Deze momenten van onbegrip zijn momenten van schoonheid die ik opnieuw wil laten ontstaan.
Iedere afstudeerder van de afdeling Grafisch ontwerp
heeft een klein document gemaakt dat als je het samenvoegt
van alle studenten wiens werk je interessant vindt,
samen jouw catalogus van de tentoonstelling vormen.
Op het document van Ardwan staan twee projecten:
posters voor een poppodium en een project over linkshandigheid.
Hoewel ik zelf linkshandig ben en van popmuziek hou
trekken deze twee projecten me niet zo.
Maar het boek dat je hierboven ziet afgebeeld des te meer.
In het boek staat een taal centraal waarvan ik de naam nog nooit gehoord had.
Trouwens ook van de naam het volk met de naam Mandaeërs kende ik niet.
Wikipedia:
Het Mandaïsch of Mandees is de klassieke taal van de mandaeërs, een religieuze minderheid die voornamelijk in het grensgebied tussen Iran en Irak woont. Hun aantal is kleiner dan 100.000.
Mandaïsch is een dialect van het Aramees, met sterke invloeden van het Perzisch. Het wordt voornamelijk als liturgische taal gebruikt. De religieuze geschriften van de mandaeërs zijn opgesteld in deze taal.
Daarnaast heeft zich een moderne, levende neo-Mandaïsche taal ontwikkeld, die door een kleine groep mandaeërs in en rond Ahvaz (Iran) gesproken wordt.
Het Boek vond ik prachtig al kon ik op de tentoonstelling
er niet helemaal doorbladeren.
Hier zou ik graag meer van zien.
Leaves & Light. Folder gekregen op de eindexamententoonstelling van St Joost. Maker onbekend.
Een heel mooi product.
Maar totaal onvindbaar op het internet.
Dat geeft geen goed gevoel.
Maar ik noem het toch op mijn blog want ik vond het bijzonder.
Dit ontwerp voor een ‘lamp’ bestaat uit:
een mobiele overspanning gevormd van een laag natuurlijk gekleird hout en een laag transparant bioplastic waarin jutte verwerkt is. De combinatie van de vormen, stand van het object en transparantie-graad van de materialen creeeren een licht en schaduwspel op de vloeren en meubilair…
PS.: de url leidt naar een obscuur Chinese (?) site.
Zondag was de tentoonstelling van het eindexamenwerk van de
St Joost in Breda.
Ik heb er veel leuke dingen gezien.
Een daarvan was het werk van Gijs Scholten.
Overzicht van bezoekers en werk van Gijs Scholten.
Bij de verschillende tekeningen zag je een paar keer basisvormen terugkomen die in het totaalplaatje uit het oog verloren raakten. Hier waren dat doodles.
Hier groepjes streepjes. Bijna DNA.
Detail van de mond.
Dit werk van Gijs Scholten was veel donkerder.
Pas geleden kocht ik dit hele mooie boek.
Ik wil graag de kaft en een aantal pagina’s met je delen.
Het gaat om het boek van R van der Meulen,
Over de liefhebberij voor boeken.
Het boek is gedrukt door A. W. Sijthof in 1896.
Het boek heeft platten (kaften) die van hout gemaakt lijken.
R. van der Meulen, Over de liefhebberij voor boeken, 1896.
De kaft is niet van hout maar is wel heel mooi uitgevoerd.
Binnen in het boek zijn meer dan 200 afbeeldingen in de tekst verwerkt
en zijn ook nog 18 zogenaamde ‘kunstbijlagen’ toegevoegd.
Op de kaft, een zonsopkomst, gezien door een venster met op de vensterbank wat boeken.
De schutbladeren zijn prachtig.
De titelpagina: Over de Liefhebberij voor boeken voornamelijk met het oog op Het boek voor onze dagen beschreven en afgebeeld door R van der Meulen. Schrijver van “Het boek in onze dagen”. Met ruim 200 in den tekst gedrukte afbeeldingen, benevens 18 tusschengevoegde kunstbijlagen. Leiden. A. W. Sijthoff. 1896.
Mijn uitvoering heeft een heel kleine stempel: Alg. Boekh. Schroder, Rokin 50, Amsterdam. Eigenlijk is de naam van de boekhandel Schröder.
Het boek is ouderwets prachtig verzorgd.
Ieder hoofdstuk begint steeds met een illustratie, vignetten genaamd
of in het Frans en-tetes.
Vignetten aan het eind van een hoofdstuk heten dan weer culs de lampe.
Zo ook bij het Voorbericht:
En natuurlijk op het einde van het Voorbericht.
Het boek behandelt in zeven hoofdstukken:
De boeken en hun stoffelijke waarde
De belangrijkst pleegvaders van de boeken (zeg maar de boekgeschiedenis)
Bibliofilie
Bibliomanie
Engelse boeken (en in het bijzonder de kaften)
Franse boeken
Duitse en Nederlandse boeken.
In al die hoofdstukken prachtige illustraties van de besproken
onderwerpen:
Gutenbergs latijnse bijbel uit 1455. Een pagina van Lukas, vers 1-11.
Een portret en het wapen van Christophe Plantijn.
Een kopergravure waarin boekhandelaar Jan Evertsen Kloppenburch wordt genoemd uit 1624.
Voorbeelden van vignetten.
Proeve van chromolithographie, Eckstein & Stahle te Stuttgart.
Proeve van de band voor Vondels werken, J. H. W. Unger.
Band om het feestalbum Mr. Mouthaan, 1893, rood Levantijnsch marokijn uit de hand gekolfd en verguld door Jan Mensing van de Firma C. J. Mensing.
Proeve der inktfabriek van Hermann Gauger te Ulm.
R. van der Meulen: Over de liefhebberij voor boeken. Een schat.
Ik had bij mijn vorige fotomoment een paar
Cranio’s over het hoofd gezien.
Dus vandaag deel 2.
Wie wil er een Cranio op zijn deur?
Cranio maakt een selfie in de Veemarktstraat in Breda.
Cranio: Two little indians.
