Club Solo in Breda heeft een solotentoonstelling van Kees Goudzwaard. Ik ging er kijken met een mondkapje voor.
De kenners zullen zich kapot lachten: ‘fijnschilder’.
Maar dat is Kees Goudzwaard. Kijk maar eens mee.
Dit is de introductie van Club Solo:
Regel twee is een tekst die helemaal niets zegt. Waarom toch altijd dat hoogdravende gekwakel? Zin 1 was voldoende, de rest is alleen interessant voor de curator en mensen die moeilijk willen doen.
Het is dus een tentoonstelling die poogt een overzicht te
geven van wat Kees Goudzwaard zoal in zijn loopbaan heeft gemaakt.
Ik had nog nooit van hem gehoord.
Misschien zegt dat meer van mij dan van hem maar dit is precies
waarom ik Club Solo interessant vind: ik zie er nieuwe dingen, nieuwe namen.
Terug naar Kees Goudzwaard.
Deze tekst gaat over zijn werkwijze. Weer dat toontje.
Goudzwaard maakt eerst een werk met folie en plakband.
Als de compositie en de kleur is zoals hij die hebben wil
is stap 1 gereed.
Stap 2 is dan het schilderen, heel precies, precies zo groot,
dezelfde verhoudingen en net zo dun als het ontwerp.
Veel, heel veel aandacht voor details.
Dat schilderen doet hij met olieverf op een doek maar
hij gebruikt ook de zeefdruktechniek.
De behoefte een ontwerp te maken is van alle tijden.
Dat is op zich niet zo vreemd.
Het geeft je de kans dingen opnieuw te doen, te proberen,
steeds opnieuw totdat het is zoals je het wil hebben.
Dan ga je het uiteindelijke werk maken.
Dat het uiteindelijke werk identiek is aan het ontwerp
is wel bijzonder. Dan moet je wel heel erg overtuigd zijn
van je ontwerp.
Als ik zelf iets maak, bijvoorbeeld een tekst, dan blijf ik
er meestal aan sleutelen. Ook als ik met de definitieve versie bezig ben.
Dat blijven veranderen vind ik interessant, is ook onderdeel
van het finale werk. Maar bij Kees Goudzwaard is dat niet zo.
Ondanks dat het ontwerp ook voor hem heel belangrijk is,
richt hij zich bij het maken van het finale werk helemaal
op de techniek van het schilderen.
Als een fijnschilder.
Kees Goudzwaard, Two gaps, olieverf op canvas, 2014.
Het witte interieur en de vele TL-buizen vormen geen optimale
ruimte om de werken te fotograferen.
Dus daar waar werken vaak veel helderder zijn, zien ze er
hier soms donkerder uit.
Ga dus gauw een keer kijken bij Club Solo.
Kees Goudzwaard, All plain, darker at the top than at the bottom, olieverf op canvas, 2012.
Kees Goudzwaard, Brushstroke drawing, olieverf op canvas, 2014.
Kees Goudzwaard, Arranged fragments, olieverf op canvas, 2019.
Dat met een mondkapje was niet zo’n succes.
Om te beginnen was het buiten fris en stap je dan binnen
met zo’n ding voor je mond en neus, dan beslaat telkens je bril.
Bovendien zie je minder omdat een deel van de onderkant van
je zicht belemmerd word.
Als er dan ook nog eens nauwelijks iemand als bezoeker binnen is…….
Kees Goudzwaard, Built-up, olieverf op canvas, 2014.
Kees Goudzwaard, Collage, olieverf op canvas, 2014. Voor mij persoonlijk het mooiste werk.
Kees Goudzwaard, Stirred, olieverf op canvas, 2008.
Om nog meer gevoel te geven voor het fijne werk dat Goudzwaard levert hier een detail van het werk ‘Stirred’. Zie de prachtige scheurrandjes en de kleurverschillen naast het ritme en de compositie van het werk.
Kees Goudzwaard, Kraag, zeefdruk op karton, 2019.
Voor wie de tekst van de hele flyer nog wil lezen.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Argusvlinder 