NRC, Fokke & Sukke zien hoe snel je verstandelijke vermogens worden aangetast en brengen dit in verband met corona.
Auteursarchief: Argusvlinder
Jennifer, Paul en Sil (Coronafilm)
Oftewel mijn 3 favoriete karakters in The Sopranos naast Tony S.
Tijdens de coronaperiode zijn we in het weekend eerst begonnen films te bekijken. Nu al weer een tijd kijken we alle afleveringen van The Sopranos. Veel van gehoord maar nooit iets van gezien. Nu, jaren later (de serie werd uitgezonden door HBO van 1999 tot 2007) hadden we er tijd voor (zullen we maar zeggen). Dr. Melfi: alles wat Tony S. niet is. Dr. Jennifer Melfi gespeeld door Lorraine Bracco.
De serie gaat over van alles en nog wat en dat maakt de serie sterk. Want los zand is het nooit. Paulie Gualtieri heeft het meest opvallende kapsel. Het lijkt wel of zijn duivelshoorntjes zijn afgezakt. Hij is, om het positief te zeggen, het meest op zich zelf gerichte karakter in de serie. Zijn enige familiale relatie is met een vrouw die uiteindelijk toch niet zijn moeder blijkt te zijn. Paulie Gualtieri wordt gespeeld door Tony Sirico.
Silvio Dante, alleen die achternaam al. Dante de schrijver van de Goddelijke Komedie met daarin een prominente plaats voor de hel. Hier de rechterhand van Tony S. die de striptent runt van waaruit de criminele activiteiten worden georganiseerd. Geweldig kapsel. Silvio Dante wordt gespeeld door Steven Van Zandt (ja de gitarist van de E-street Band van The Boss, Bruce Springsteen).
Er is heel veel over de serie te zeggen:
de muziek, verwijzingen naar maffia-films, onverwachte wendingen, maar
omdat dit de scene is die de laatste is wat we hebben gezien:
het einde van de serie in de diner:
Tony plans to have dinner at a diner with his family.
As Meadow arrives at the door, the screen goes to Tony.
The diner door opens with a bell ringing, Tony looks up and the show smash cuts to black; after a few seconds, the credits roll in silence.Chase’s (producer van de serie) decision to end the last episode abruptly with just a black screen was controversial.
While Chase has insisted that it was not his intention to stir controversy, the ambiguity over the ending and question of whether Tony was murdered has continued for years after the finale’s original broadcast and has spawned numerous websites devoted to finding out his true intention.
Tony Soprano komt steeds verder klem te zitten tegen
het einde van de serie.
In de serie zijn vele doden gevallen. Niet in de laatste plaats
onder de maffiacollega’s.
Maar je verwacht dat het deze keer de beurt is aan Tony.
Als Tony dan afspreekt met zijn gezin om uit te gaan eten
in een diner (je moet er niet aan denken maar op de DVD boxset
van de Sopranos is ‘Family Redefined’ de ondertitel).
De dochter komt aan in haar auto en heeft moeite die te parkeren.
Vervolgens komt ze de diner binnen, Tony komt in beeld,
je hoort de deurbel.
Een klassiekere maffia-verhaallijn kun je bijna niet voorstellen.
Dan wordt het scherm zwart en na een paar seconden begint de aftiteling.
Absoluut een aanrader.
Kunstvaria
Die weet niets van boeken! Niets – helemaal niets,..
…behalve dan misschien iets over hun inhoud…
De Bibliomaan, pagina 66.
Dit boek kon ik niet laten liggen.
Ondanks de stapel in de woonkamer, de stapel in de studeerkamer,
de stapel op het nachtkastje, dit boek lees ik eerst.
Charles Nodier, De Bibliomaan. Gemaakt door Martin Hulsenboom, Ed Schilders en Peter Ijsenbrant voor de Stichting Desiderata. Let op de twee leeslinten. Heel prettig lezen! De afbeelding op de stofomslag is detail uit een illustratie van Maurice Leloir en F. Noel.
Het boek draait om een vertaling van Martin Hulsenboom van
een komische tekst van Charles Nodier die eerst verscheen
als een van vele verhalen in een bundel (1831) en pas
in 1894 als zelfstandig boek.
De vertaling is aangevuld met een toelichting op personen en
gebeurtenissen in de tekst (Peter Ijsenbrant) en een
serie aantekeningen die dieper graven over wie wel eens model
hebben kunnen staan voor de personages in De bibliomaan.
Vooraf kende ik de tekst en schrijver niet maar het werd aangeprezen
door iemand waardoor ik dacht: dat moet ik eens lezen.
Ook de uitvoering van het boek zet je aan tot lezen.
Een Elzevierometer, twee leeslinten, mooi schutblad, een mooie
verzameling afbeeldingen en alle Franse teksten zijn vertaald.
Dat is wel zo prettig voor een lezer die het Frans niet machtig is.
Hier kun je het schutblad met het logo van de Stichting Desiderata zien.
Hier zie je de bibliomaan in een spotprent, een gravure van Jean Henri Marlet naar ontwerp van Adrien Victor Auger met als titel ‘Le bouquiniste en jouissance’ (genietende boekenliefhebber) uit de Collectie Simon Emmering, Rijksmuseum, Amsterdam.
Frontispice: portret van Charles Nodier, getekend door Nicolas Eustache Maurin en als steendruk gegraveerd door François-Séraphin Delpech.
Het verhaal is grappig, de begeleidende teksten zijn goed geschreven.
Het is echt een plezier voor iedereen die van boeken houdt.
De teksten nemen je mee in de Franse boekenwereld.
Vanuit het boekbinden weet ik dat de Franse boekbinders een heel
belangrijke rol hebben gespeeld bij de ontwikkeling van het boek.
Dat komt ook terug in dit boek waar illustratoren, schrijvers,
boekbinders, uitgevers, drukkers en boekverkopers op gelijke voet
hun rol spelen.
Bij de zending met het boek, zat een leuke kaart die een kijkje geeft
op de sfeer van het boek. Als laatste afbeelding neem ik de
Elzevierometer nogmaals op, verticaal deze keer.
Elzevierometer, voor- en achterkant naast elkaar.
Ik nam het blad en scheurde het in stukken
Tijd om aan de boekband te beginnen.
Ter herinnering: ik heb een Koppermaandagposter
van dit jaar in 4 stukken gesneden. Die twee aan twee tegen
elkaar gelijmd met de bedrukte kant naar buiten.
Zo ontstaan er twee platten.
Hergebruik van papier dus.
Op de boekband staan nu delen van de titel van de poster,
delen van het recept voor Allu, een boekbindersdeodorant en
delen van de afbeelding van palmbomen.
Daar zit geen diepere betekenis achter: hergebruik.
Op de voorplat, zeg maar de voorkant van het boek, wil
ik een deel van een esdoorn herfstblad afbeelden door zijden
draden door voorgeprikte gaatjes te leiden.
Dat heb ik eerst uitgeprobeerd om een stuk Zaansch bord
dat een van de pagina’s in het boek gaat worden.
Kleur 1: je ziet, hopelijk op foto 2 nog duidelijker, dat ik iets gedisciplineerder aan het werk ga dan op de losse pagina. Daardoor ziet straks de achterkant er beter uit en blijft het papier minder dik.
Kleur 2: ik neem nu ook andere kleuren dan op de losse pagina. Eén zo’n kleur is ongeveer 1 meter zijden borduurgaren.
Kleur 3: het is nog niet af en ik denk dat ik ook deze keer weer ga proberen om hier en daar een tweede kleur in te zetten.
Sometimes it snows in April
Ponta da Salina
De verschillen tussen de eilanden van Cabo Verde zijn groot.
Op alle eilanden kun je wel wandelen maar niet overal op een
wit strand aan zee liggen of een vulkaan bezoeken.
Ponta da Salina is een plaats op Fogo waar je in zee kunt zwemmen.
Dat kan ook vanaf een zwart strand maar bij Ponta da Salina
is er door een natuurlijke bescherming een soort van zwembad ontstaan.
Van de natuur genieten kan op Fogo in ieder geval ook.
Op veel plaatsen op Fogo kun je niet eenvoudig bij het zeewater komen.
Hier kan dat wel (niet dat ik het geprobeerd heb).
Ponta da Salina.
Maar er is ook veel natuur in die omgeving.
Op veel plaatsen valt landbouw niet mee.
Ponta da Salina vanaf een hoger gelegen punt. We gaan vanaf deze plaats naar Chã das Caldeiras. Dat is een dorp in de enorme krater die Fogo ‘gemaakt’ heeft. Min of meer centraal gelegen op het eiland en de bodem van de krater ligt een flink stuk boven zeeniveau. Daarvan meer in het volgende bericht over Fogo.
Hotelkunst
De dingen die aan de muur hangen in een hotelkamer
trekken altijd mijn aandacht.
Soms wordt je verrast met lokale kunst, heel vaak door kitsch.
Deze keer, in een hotel in São Filipe op Fogo leek het op kitsch
maar blijkt het om kunst met een grote ‘K’ re gaan.
Dit was het hotel in São Filipe, op Fogo. Geen idee wat de naam van het hotel was. Zoals je ziet was het hoteldeel achter het voorhuis smal om ruimte te maken voor het zwembad.
Dit landschap blijkt een schilderij te zijn van de Engelse schilder John Constable, de titel is Flatford Mill, ‘Scene on a Navigable River’, 1816 -1817.
Het schilderij is eigendom van Tate Britain, op hun website
vond ik de volgende tekst:
Constable began this picture, his largest exhibition canvas to be painted mainly outdoors, a few months before his marriage to Maria Bicknell.
He wrote to Maria from Bergholt on 12 September 1816: ‘I am now in the midst of a large picture here which I had contemplated for the next exhibition – it would have made my mind easy had it been forwarder – I cannot help it – we must not expect to have all our wishes complete’.
Prior to 1814, the artist produced his exhibition pictures in the studio, working from oil sketches and drawings, but in that year he declared his intention to make finished paintings from nature.
The summers of 1816 and 1817 were the last occasions upon which Constable spent any length of time at East Bergholt, and the last in which the artist painted directly from the scenery of his Suffolk childhood.Constable frequently depicted the scenes of his ‘careless boyhood’ which, he wrote to his friend Archdeacon Fisher, he associated with ‘all that lies on the banks of the Stour.
They made me a painter (& I am gratefull)’.
The Constable family business was at Flatford, about a mile from East Bergholt.
The family had a watermill on the Stour for grinding corn, and a dry dock for building the barges to transport grain to Mistley for shipment to London, as well as a watermill upstream at Dedham.
The passage up and down the river required the use of horse-drawn barges; the ropes had to be disconnected in order to allow the barges to be poled under Flatford bridge.
In this picture, a boy is disconnecting a rope and another sits astride a tow-horse.
Constable painted the inscription to appear as if it had been scratched in the earth with a stick.
Een strandwandeling
Er was in een vorig bericht al iets te lezen over de geografische
omstandigheden op Fogo, een van de eilanden van Cabo Verde.
De eilanden zijn vulkanisch van oorsprong en dat is goed te zien.
Vanuit São Filipe gaan we een strandwandeling maken.
Stralend weer is het niet en dat in combinatie met het woestijnzand in de hogere luchtlagen geeft dit niet het beeld van de meest stralende strandwandeling ooit. Het is 27 december en op 29 december schreef ik er een paar zinnen over in mijn dagboek. Maar het hoogteverschil tussen het strand, het zeeniveau en de bebouwing wordt een beetje zichtbaar op deze foto.
Vanuit het dorp (stad) kun je naar het zwarte strand afdalen. Altijd weer een apart gezicht, zo’n volledig zwart strand. Van straatniveau naar strand is een behoorlijke hoogte. Op het strand ligt allerlei rotzooi. Onze juttocht leverde de typemachine, vele schoenen, glazen flessen en bouwmateriaal op. Plastic zakken niet te vergeten.
De typemachine.
De resten van een blowfish of kogelvis.
In het gesteente van de wanden aan het strand herken je de vulkanische oorsprong.
Onderweg terug naar het hotel.
Het kan snel gaan
Een missend tegeltje
Vandaag een korte introductie op São Filipe.
São Filipe ligt op Fogo, een van de eilanden van Cabo Verde.
Het is de plaats waar ook het vliegveld ligt.
Het straatbeeld op 27 december 2011 in São Filipe.
Het ging er allemaal heel rustig aan toe. Heel aangenaam.
Fogo en de andere eilanden van Kaapverdië zijn heel erg afhankelijk van of toerisme of het geld dat landgenoten in het buitenland opsturen dan wel investeren in Kaapverdië. Op Fogo is dan ook letterlijk weinig ruimte voor economische activiteiten behalve dan (eco) toerisme.
Een begraafplaats op de rand met de zee. Fogo is eigenlijk een grote vulkaan. Vermoedelijk is de rand van de vulkaan door de tijd afgebrokkeld waardoor er een groot hoogteverschil is tussen het oppervlak waar de bebouwing is en het ‘strand’ dat uit een zwarte zandsoort bestaat.
Er ontbreekt een tegeltje bij dit naambordje dat verwijst naar een vuurtoren: Farolim de S. Pedro. Rechtsonder staat de naam van een stad in Portugal.
Volgend bericht, volgende avonturen.
Twee keer groente, twee keer kaas
Alles behalve ‘a cat on a hot tin roof’
Borelingenland
Een kort verhaal schrijven is echt iets anders
dan een lang verhaal maken met weinig woorden.
Een kort verhaal is een kunst op zich.
Dat schoot door mijn hoofd toen ik de afgelopen tijd
het boekenweekgeschenk van 2020 las: Annejet van der Zijl,
Leon en Juliette, en het winnende boek van de Biesheuvelprijs 2021:
Mensje van Keulen, Ik moet u echt iets zeggen.
Maarten Biesheuvel, Zeelandreis, Avalon Pers, 2021. Dit jaar deed ik mee aan de crowdfunding voor de Biesheuvelprijs. Als tegenprestatie ontving ik het winnende boek en twee kleine boeken. Hierboven zie je een ervan met de tekst van Maarten Biesheuvel, gedrukt in een beperkte oplage. De naam is ‘Zeelandreis’.
Het boekenweekgeschenk van 2020 was helemaal afgestemd op de
actualiteit: Black lives matter en het slavernijverleden van Nederland.
Het boek van Van der Zijl is wel een korte tekst
maar het is eigenlijk niet af. Het is op zijn best een schets voor een
veel groter en dus langer boek.
Annejet van der Zijl, Leon en Juliette.
Daarmee slaan het CPNB (Stichting Collectieve Propaganda van het
Nederlandse Boek) en Annejet van der Zijl de plank mis.
Het verhaal is zeker relevant maar het leest niet geweldig.
Je merkt aan alles dat de schrijfster niet heeft kunnen kiezen en
‘door sneller te schrijven’, ‘met minder woorden’. toch het hele verhaal
wil vertellen.
Maar dat werkt niet.
Het is geen kort verhaal of novelle. Op zijn best een slecht kort verhaal.
Mensje van Keulen, Ik moet u echt iets zeggen.
Bij Mensje van Keulen is dat anders.
Dit zijn korte verhalen. De verhalen zijn goed geschreven.
Niet ieder verhaal vind ik top maar dat is voor een deel smaak.
De verhalen trekken je aandacht. Je wilt meer lezen.
Het beste verhaal vind ik ‘Meneer Harry’.
Het is anders dan de meeste andere verhalen in dit boek.
Van Keulen probeert steeds in de laatste paar zinnen een
onverwachte draai aan het verhaal te geven.
Bij ‘Meneer Harry’ zit die draai gelijk na het begin van de tekst:
‘Naar sommigen van ze kijk ik graag en er zijn erbij van wie ik het niet erg vind als ze me aan- of uitkleden, wassen of verschonen, dat woord uit borelingenland.’
Kort daarna:
‘Tot dat moment waarop een donkere golf in mijn hoofd me verdoofde. Ik bleef volkomen bij terwijl de kracht uit me vloeide en even een weldadige stilte bracht.’
Het verhaal ‘Meneer Harry’ steekt met kop en schouders boven
de andere verhalen uit.
Het boek van Van Keulen is een aanrader.
Dit is het derde boek dat ook onderdeel van de tegenprestatie vormde. De tekst is van Onno Blom: Warmte – Herinneringen aan Maarten Biesheuvel. Ook dit boek is gemaakt door Avalon Pers.
Ik ben al weer aan het volgende boek begonnen.
Magnolia
Vanochtend ben ik weer eens naar het station gelopen.
Voor corona was die route onderdeel van mijn dagelijkse routine.
Ooit viel me de pijlvorm op die iemand in het grasveld had aangebracht. Nu blijkt het een perk te zijn voor bloembollen. Dat gaat vast mooi worden (als dat het al niet is).
Maar de magnolia was de grootste verrassing.
Daar kunnen we weer een tijdje plezier aan beleven. Hier ga ik de komende tijd vaker naar toe wandelen.

























































































