Scheveningen

Er waren een paar dagen achterelkaar geen nieuwe
blog posts Dat had allerlei redenen.
Een er van is dat we twee weken geleden de inschatting
gemaakt hebben, dat het wel eens warm kon gaan worden.
Dan is een weekend aan de kust natuurlijk ideaal.
Nou ja, je moet dan het zand wel wegdenken.
Voor mij is get dan wandelen aan de waterlijn,
vis eten in een goed visrestaurant, winkelen in Den Haag,
of als ik alleen zou zijn geweest een bezoek aan Museum Meermanno,
het Gemeente museum Den Haag of het Fotomuseum Den Haag.
Oh ja, terrassen aan het strand of in de stad.

Met mijn telefoon maakte ik een paar foto’s. Niet veel.

IMG_1381Scheveningen


IMG_1382ScheveningenEnReflectiesVanuitEenStrandtent


IMG_1383Scheveningen


IMG_1384ScheveningenMeeuwenvoetjes

Vroege meeuwensporen op het strand.


IMG_1386Scheveningen

Puur toevallig vanaf ongeveer dezelfde plaats, maar dan een dag later.


IMG_1387Scheveningen

Vanaf de pier.


IMG_1388Scheveningen

Zondag was het er erg druk.


Dus ondanks de hitte, ben ik weer terug.

Anton Heyboer

WP_20171006_14_15_42_ProAnronHeyboerText03WP_20171006_14_15_42_ProAnronHeyboerText02WP_20171006_14_34_44_ProAntonHeyboerHeyboer1973GelatinezilverdrukWP_20171006_14_15_42_ProAnronHeyboerText01


WP_20171006_14_20_39_ProAntonHeyboerDocumentaIII1963Ets

Anton Heyboer, Documenta III, 1963, ets. Deze afbeelding wordt gevormd door twee grote bladen, twee grote etsen.


De tentoonstelling die ik afgelopen vrijdagmiddag
in het Gemeente Museum in Den Haag zag
van het werk van Anton Heyboer is zonder twijfel,
een van de moeilijkste tentoonstellingen die ik dit jaar heb gezien.
Misschien wel van de afgelopen jaren.
Ook ik ken de filmpjes van die rare man met vijf vrouwen
die in heel primitieve omstandigheden woont.
Die zich er niet voor schaamt, nee,
die met zijn manier van leven te koop loopt.
Die de kunstwereld te kijk wil zetten als een vreemde
wereld, maar die zelf heel, heel vreemd overkomt.

Dan nu, serieus naar zijn werk gaan kijken.
Vooroordelen proberen los te laten
(ze zitten al heel lang in dat hoofd).
Moeilijk.

Het interview door Netty Rosenfeld (1921 – 2001),
‘Een mens is ook maar een mens’ uit 1969,
in zwart-wit, helpt.
Je ziet daarin een man die weet wat er in de wereld gebeurd
maar die bewust zijn eigen keuzes maakt.
Niet meegaat in wat algemeen geaccepteerd is maar
eigen regels opstelt en die naleeft.
Regels opstellen is tot daar aan toe, maar naleven,
daar is durf en doorzettingsvermogen voor nodig.
De keuzes die hij maakt zijn alles behalve eenvoudig.
Dit is geen dwaas.

WP_20171006_14_25_52_ProAntonHeyboerHetGoedeMoment1963Ets

Foto’s maken met je telefoon was moeilijk. Het licht is waarschijnlijk prima voor de werken op papier maar voor de camera minder geschikt. Anton Heyboer, Het goede moment, 1963, ets. Je kunt zeggen wat je wil van Heyboer maar dit is niet zomaar in elkaar geflanst. Dit zijn 27 grote etsen die samen 1 afbeelding vormen. 5 Meter breed, ruim 3 meter hoog. Je hoeft het niet mooi te vinden of te begrijpen maar dit maak je niet even op een achternamiddag zonder na te denken.


WP_20171006_14_26_23_ProAntonHeyboerVoorbereidingVoorHetGoedeMoment1963Ets

Dat dit ontwerp in een eenvoudige multomap zit vind ik mooi.


WP_20171006_14_26_37_ProOntwerpschetsenVoorHetGoedeMoment1963Ets

Nog twee ontwerpen, overdenkingen. Op briefpapier van J.H. Piers, plastisch chirurg in Amsterdam.


WP_20171006_14_28_52_ProAntonHeyboerMerktekenOpHetGoedeMoment1963Ets

De haast obsessieve manier waarop Anton Heyboer duidelijk wil maken dat een werk van hem is, doet me denken aan de rode stempels op Chinese kunstwerken. Daar zie je vaak zo’n afdruk van een stempel voorzien van tekst die er met de hand bijgeschreven is. Hier zie je ook die rode kleur, tekst en oets dat op vingerafdrukken lijkt. Op de tentoonstelling zie je steeds andere manieren om duidelijk te maken door wie het werk gemaakt is, om echtheid vast te stellen. Dit is van lang voor de opname met Andre van Duin in 1996.


WP_20171006_14_35_39_ProHeyboerMerktekenOpFotos

Op de foto’s die op de tentoonstelling hangen zie je dit merkteken. Heyboer Goats milk & cheese, Den Ilp, Noord Holland.


WP_20171006_14_38_34_ProAntonHeyboerParapsychologie3eSchilderij1962ZinkEnTeerOpHout

Anton Heyboer, Parapsychologie, 3de schilderij, 1962, zink en teer op hout.


WP_20171006_14_43_47_ProAntonHeyboerCreationOfAnEtching1979GelatineprintEnOlieverfOpAlluminium

Een voorbeeld van de foto’s die of Anton Heyboer zelf maakte of een van de vrouwen. Vervolgens beschildert Anton Heyboer de foto met ‘het systeem’.


WP_20171006_14_47_06_ProAntonHeyboerZonderTitel1975OlieverfEnLakverfOpDoek

Anton Heyboer, Zonder titel, 1975, olieverf en lakverf op doek. Op veel van zijn werk zie he dingen terug van zijn systeem. Nummers, cirkels, elkaar kruisende lijnen en eenvoudige mensverbeeldingen.


WP_20171006_14_52_03_ProAntonHeyboerWorld1976OlieverfOpDoek

Teksten, heel veel teksten. Daar zit ook wel een probleem. Niet dat Anton Heyboer teksten gebruikt op zijn werk maar de interpretatie ervan is een probleem. Vaak is de naam van het werk een van de teksten. Zoals hier. Anton Heyboer, World, 1976, olieverf op doek. Maar die teksten zijn niet eenduidig. Wat is de belangrijkste tekst. Wat wordt er bedoeld.


WP_20171006_14_55_41_ProAntonHeyboerMeIsToExistIIsCreation1974OlieverfOpDoek

Anton Heyboer, Me is to exist I is creation, 1974, olieverf op doek.

WP_20171006_14_55_41_ProAntonHeyboerMeIsToExistIIsCreation1974OlieverfOpDoekDetail


WP_20171006_14_56_14_ProAntonHeyboerZonderTitel1975OlieverfOpDoek

Anton Heyboer, Zonder titel, 1975, olieverf op doek.


WP_20171006_14_56_39_ProAntonHeyboerToFallIsReasonToLife1974OlieverfOpDoek

Anton Heyboer, To fall is reason to life, 1974, olieverf op doek.

WP_20171006_14_57_00_ProLifeAndLivingIsTheMovingOfExcistenceAntonHeyboer197x

Op hetzelfde doek staat: Life and living is the moving of excistence, Anton Heyboer, 197x (datering mij onduidelijk).

WP_20171006_14_56_39_ProAntonHeyboerToFallIsReasonToLife1974OlieverfOpDoekDetail

Anton Heyboer, To fall is reason to life, 1974, olieverf op doek. Detail.


WP_20171006_14_58_11_ProAntonHeyboerMensZonderIllusies1966EtsOndertekening

Ondertekening van: Anton Heyboer, Mens zonder illusies, 1966, ets.

WP_20171006_14_58_24_ProAntonHeyboerMensZonderIllusies1966Ets

Anton Heyboer, Mens zonder illusies, 1966, ets.


WP_20171006_15_00_13_ProAntonHeyboerManZietNaarZijnBloed1970EtsEnCollageOpPapier

Een voorbeeld van hoe Anton Heyboer bezig was de echtheid van zijn werk duidelijk te maken. Op een van de eerste etsen zijn later stukken papier toegevoegd. Door Anton zelf. Dat wil zijn handtekening in ieder geval bewijzen. Anton Heyboer, Man ziet naar zijn bloed, 1970, ets en collage op papier.

WP_20171006_15_00_13_ProAntonHeyboerManZietNaarZijnBloed1970EtsEnCollageOpPapierDetail

De handtekening is over de toevoegingen en het eerste werk aangebracht.


WP_20171006_15_41_48_ProHetSysteemVanAntonHeyboer

Het systeem van Anton Heyboer. In de catalogus is de tekst uit 1976 van Hans Locher opgenomen waarin hij probeert het systeem van Anton Heyboer en de ontwikkelingen daarin te volgen.


WP_20171006_15_41_59_ProAntonHeyboerEtsplaatVanHetSysteem

Anton Heyboer, Etsplaat van het systeem.


WP_20171006_15_43_35_ProEenVanDeVijfPanelenVanAntonHeyboerVrijLijden1967Ets

Een van de vijf panelen van het werk met de titel Vrij lijden van Anton Heyboer uit 1967, ets.

WP_20171006_15_43_52_ProAntonHeyboerVrijLijden1967Ets

Anton Heyboer, Vrij lijden, 1967, ets.

WP_20171006_15_45_26_ProAntonHeyboerEigenDruk

De ondertekening van Anton Heyboer met de aantekening: Eigen druk.


WP_20171006_17_31_44_ProAntonHeyboerFotoUitCatalogus

Bij de tentoonstelling verscheen ook een mooie catalogus met veel stof tot nadenken.


Velen zien Anton Heyboer (1924 / 2005) als de belangrijkste volkskunstenaar van Nederland.
Hij is niet alleen beroemd door zijn werk, maar vooral ook om zijn leven.
Desondanks is het veertig jaar geleden dat in een groot Nederlands museum een tentoonstelling van zijn werk te zien was.
Heyboer staat vooral bekend als die dwaas met vijf vrouwen, zijn persiflage van het kunstenaarsgenie en om zijn handelsmerk: de kip.
Maar wie weet nog dat zijn werk in de jaren zestig wordt aangekocht door het Museum of Modern Art in New York?
Dat hij in 1964 op Documenta III exposeert en dat hij met Francis Bacon (1909 – 1992), David Hockney (geb. 1937) en Jean Dubuffet (1901 – 1985) in 1975 in het Los Angeles County Museum of Art wordt gepresenteerd als een van de belangrijkste Europese schilders van dat moment?
En dat zijn werk tot halverwege de jaren zeventig actief wordt aangekocht en geëxposeerd door het Gemeentemuseum Den Haag en Stedelijk Museum Amsterdam?

Save

Lee Bontecou

In het Haags Gemeentemuseum zijn meerdere tentoonstellingen.
Naar Porselein met karakter zag ik er de tentoonstelling
met werk van de Amerikaanse kunstenares Lee Bontecou.
Het werk is indrukwekkend.
Het gebeurt niet vaak dat je moderne kunst van deze kwaliteit
in Nederland kunt zien.

Twee werken heb ik op de foto gezet.
De foto’s zie je hier:

 photo WP_20170414_026LeeBontecouZonderTitel1996GelastStaalPorseleinGaasZijdeEnDraad.jpg

Lee Bontecou, Zonder titel, 1996, gelast staal, porselein, gaas, zijde en draad.


 photo WP_20170414_028LeeBontecouSandbox.jpg

Lee Bontecou in samenwerking met Joan Banach gemaakt, The Sandbox, 2017.

 photo WP_20170414_029LeeBontecouSandbox.jpg

 photo WP_20170414_030TekstDeSandboxLeeBontecou.jpg

De Sandbox

De Sanbox, de grootste die ooit gemaakt is, brengt een variatie aan sculpturale vormen samen, van simpel tot complex, van staand tot hangend. De installatie functioneert als een toneel dat vanuit verschillende hoeken steeds weer andere verbanden binnen Bontecous poëtische oeuvre zichtbaar maakt. Bijna al de materialen die ze ooit heeft toegepast komen aan bod, wat de veelzijdigheid van haar werk nog eens onderstreept.
In de Sandbox wordt volgens de kunstenaar zelf ‘visual science’ bedreven. (Porseleinen) modellen, kleine (gesneden) beeldjes, tere vormen uit gelast staaldraad en bloemen en zeilen uit vacuüm-formed plastic zijn gecombineerd met botanische monsters en fragmenten van steen. Een illustratie van Bontecous interesse en een tegelijkertijd natuurlijke en experimentele vormentaal.

 

De Sandbox is gemaakt tussen 2015 en 2017 en is een samenwerking tussen Lee Bontecou en Joan Banach. De schaal van het werk is afgestemd op de zaal en het daklicht waar diffuus licht naar binnen valt. Het prototype werd in Bontecous atelier in Pennsylvania in verschillende sessies gemaakt.

 

De uiteindelijke Sandbox, waarin elementen zijn opgenomen die dateren van de jaren zestig tot nu, geeft een dwarsdoorsnede van Bontecous oeuvre.

 photo WP_20170414_031LeeBontecouSandbox.jpg

 photo WP_20170414_032LeeBontecouDetailVanDeSandbox.jpg


 photo WP_20170416_001PublicatieBijTentoonstellingLeeBontecouHaagsGemeentemuseum2017.jpg

Gelukkig is bij deze tentoonstelling wel een catalogus verschenen.


In de tuin van het Gemeentemuseum

Vanochtend was ik vroeg in Den Haag.
Ondanks het feit dat het Gemeentemuseum al om 10 uur open gaat
had ik toch wat tijd om door de tuin te lopen.
In de tuin staat een muur waarin een aantal gevelstenen
uit Den Haag (?) zijn ingemetseld.
Waarschijnlijk van panden die ooit afgebroken zijn.
Althans dat vermoed ik.
Een paar voorbeelden:

 photo WP_20170414_001Ooievaar.jpg

De ooievaar als symbool voor de hofstad Den Haag.


 photo WP_20170414_002InDeDrieMollen.jpg

‘In de drie mollen’, dat ken ik als een merk van een koffiebranderij. Maar die zit in Den Bosch.


 photo WP_20170414_003MorgenStar.jpg

Morgen Star.


 photo WP_20170414_004Loopschans.jpg

In Breda kennen we een Loopschansstraat. Op deze oude gevelsteen kun je zien dat je op een schans echt kon lopen.


Een wandeling met de zorgvuldige Berlinde De Bruyckere

In haar sculpturen toont de Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere (1964) ons het lichaam en leven in al zijn kwetsbaarheid.
Haar installaties van paardenlijven en lichamen roepen een gevoel van troost en liefkozing op maar ook van angst en geweld.
In haar werken brengt de Bruyckere pijn en lijden samen met schoonheid; de tederheid en het wrange verenigd in een beeld.
 
Door de overvloed aan afschuwelijke beelden die ons dagelijks door de massamedia worden opgedrongen,
dreigen we afgestompt te raken.
De Bruyckere probeert ons met haar werk opnieuw gevoelig te maken voor het diepmenselijk, tijdloos lijden dat over heel de wereld gelijk is.
Ze doet er ons naar kijken en bij stilstaan,
maar legt de interpretatie van haar werk niet vast.
 
Paardenlichamen, bomen en mensen vormen vaak het uitgangspunt van de sculpturen.
De Bruyckere maakt er afgietsels van, schildert deze in met gepigmenteerde was en vervormt en transformeert ze vervolgens tot beelden.
De ‘huid’ is in dit proces steeds een belangrijk element.
Met deze tactiele werkwijze weet zij op symbolische wijze
tegenpolen met elkaar te verenigen,
zoals dood en leven,
liefde en lijden,
wreedheid en tederheid.
Maar altijd met de hoopvolle en troostvolle gedachte in zich
tot verandering, metamorfose of zelfs genezing.
 
De tentoonstelling is niet chronologisch van opbouw,
maar is ingericht als een wandeling langs een zorgvuldige selectie van tekeningen, installaties en sculpturen waarvan de meeste werken nooit eerder in Nederland zijn getoond.

 
 photo DSC_6592BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6593BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6594BerlindeDeBruyckere.jpg


 photo DSC_6595BerlindeDeBruyckereTitel.jpg

 photo DSC_6595BerlindeDeBruyckereText.jpg


 photo DSC_6596BerlindeDeBruyckere.jpg


Deze tentoonstelling is te zien in het
Gemeentemuseum Den Haag.

Charles Avery: Head of Aleph

Toen ik vorige week in Den Haag was zag ik ook de
tentoonstelling van Charles Avery in het Gemeentemuseum den Haag.
Aleph staat voor os.
De os stond model voor wat wij de letter ‘A’ noemen
in de semitische talen en later in het Grieks.

 photo DSC_6589CharlesAveryHeadOfAleph2009StaalBetonGipsIJzerdraadPolystyreen.jpg

Charles Avery, Head of Aleph, 2009, staal, beton, gips, ijzerdraad en polystyreen.


 photo DSC_6590CharlesAveryHeadOfAleph2009StaalBetonGipsIJzerdraadPolystyreen.jpg

Het werk viel wel op.


Anton Corbijn: 1234 en Hollands Deep

Afgelopen vrijdagmiddag ben ik naar Den Haag geweest.
In het Fotomuseum Den Haag en het Gemeentemuseum Den Haag
zijn twee tentoonstellingen over het werk van Anton Corbijn.
1234 in Fotomuseum Den Haag en Hollands Deep in Gemeentemuseum Den Haag.
1234 laat het werk van Corbijn zien in de popmuziek.
Hollands Deep gaat chronologisch door de carriere van Corbijn waarbij
we natuurlijk ook heel veel popartiesten voorbij zien komen.
Ik maakte er de volgende foto’s:

 photo DSC_6577AntonCorbijn1234Logo.jpg

 photo DSC_6577AntonCorbijn1234Text.jpg

 photo DSC_6578AntonCorbijnJohnHiattLA1988.jpg

Anton Corbijn, John Hiatt, 1988.


 photo DSC_6579AntonCorbijnU2.jpg

Anton Corbijn, U2.


 photo DSC_6580AntonCorbijnU2DuringCarnavalTenerife1991.jpg

Anton Corbijn, U2 during carnaval on Tenerife (U2 tijdens carnaval op Tenerife), 1991.


 photo DSC_6581AntonCorbijnU2AndDads.jpg

Anton Corbijn, U2 and dads (U2 en de vaders).


 photo DSC_6582AntonCorbijn.jpg


 photo DSC_6583AntonCorbijnJohnnyRotten.jpg

Iconische opname van Johnny Rotten in Amsterdam. Anton Corbijn, Johnny Rotten.


 photo DSC_6584AntonCorbijnJohnnyCash.jpg

Anton Corbijn, Johnny Cash. Prachtig.


 photo DSC_6585AntonCorbijnBoyGeorgeLondon1992.jpg

Naar het eind van de carriere van Boy George zag je hem vaak arrogant en te zelfverzekerd. Deze opname maakt Anton Corbijn veel eerder. Hier is Boy George nog onzeker, verlegen misschien zelfs, breekbaar maar eigenzinnig. Hele sterke foto. Anton Corbijn, Boy George, London, 1992.


 photo DSC_6586AntonCorbijnDavidBowie.jpg

Anton Corbijn, David Bowie.


 photo DSC_6587AntonCorbijnPetShopBoysJoniMitchell.jpg

Anton Corbijn, links de Pet Shops Boys en rechts Joni Mitchell.


 photo DSC_6588AntonCorbijnSiouxie.jpg

Misschien wel de sterkste foto op de tentoonstelling. Anton Corbijn, Siouxie Sioux, London 1979.


 photo DSC_6597AntonCorbijnNickCaveNinaHagenJohnnyRottenPeteTownshend.jpg

Anton Corbijn. Van links naar rechts; Nick Cave, Nina Hagen, Johnny Rotten en Pete Townshend.


 photo DSC_6598AntonCorbijnAsFreddyMercury.jpg

Anton Corbijn, a.mercury. Tijdens een verblijf in Strijen fotografeert Corbijn zichzelf als verschillende dode popmuzikanten. Hier Freddy Mercury.


 photo DSC_6599AntonCorbijnAsJohnLennon.jpg

Anton Corbijn, a.lennon. Corbijn als John Lennon.


 photo DSC_6601AntonCorbijnPeterGabrielJoyDivision.jpg

Anton Corbijn, Peter Gabriel links en rechts Joy Division. De rechtse foto is heel carrierebepalend geweest voor Corbijn. Ik vind de twee foto’s hier gewoon erg goed naast elkaar hangen.


 photo DSC_6605.jpg

Anton Corbijn. Als een sacrale ruimte met in het midden David Bowie. Sterke opstelling.


 photo WP_20150508_002AntonCorbijnMartinGoreDepecheModeNewYork1990.jpg

Anton Corbijn, Martin Gore van Depeche Mode in New York in 1990.


 photo WP_20150508_003AntonCorbijnSiouxieSiouxFirstTimeWeMetRecordCompanyOfficeLondorn1979.jpg

Een tweede keer: Anton Corbijn, Siouxie Sioux, First time we met. Record company office, London, 1979 (eerste ontmoeting op het kantoor van de platenmaatschappij in 1979).


 photo WP_20150508_006KimWilde.jpg

Anton Corbijn. Installatie overzicht met in het midden Kim Wilde.


 photo WP_20150508_007TheRollingStones.jpg

Anton Corbijn, The Rolling Stones.


 photo WP_20150508_008MidgeUreUltravoxVienna.jpg

Anton Corbijn, Midge Ure (Ultravox), Vienna, 1981. Midge Ure bij het graf van Johan Strauss in Wenen.


 photo WP_20150508_009AMostWantedMan.jpg

Anton Corbijn, regiebord en fotoboek over de film A Most Wanted Man.


ik heb genoten.
Het werk van Anton Corbijn is iets speciaals!