Ming tomb in Nanjing

De laatste blog over dit onderwerp ging vooral over de wandeltocht naar de tombe.
In dit bericht zie je ook de eigenlijke graftombe.
Maar mijn dag begon met schrijven met water in mijn hotelkamer.
Er lag dat typische ruitjespapier dat je kunt gebruiken om
kaligrafie te leren en een kwast en een instructie
hoe het te gebruiken. Met water!

 photo WP_20160919_001MijnOefeningenInHetHotel.jpg

Mijn wateroefeningen in het hotel. Als het water opdroogt verdwijnen de karakters en kun je opnieuw beginnen.


 photo DSC_0736MingTomb.jpg

Dit is dan de Ming tombe in Nanjing. Het bovenste, rode deel kun je bezoeken. Daar kom je via de ingang, beneden, in het midden.


 photo DSC_0738MijnMedeToeristenWarenAziaten.jpg

Mijn medetoeristen zijn voornamelijk mensen uit Azie.


 photo DSC_0739Bord.jpg

Ming Tower displays the architectural system initiated at the Ming Tomb.
Built atop the Rectangular Citadel, it is the commanding point among all buildings of the Ming Tomb.
There are three arched doors in its southern wall, and one in each of other three walls.
The inside floor is paved with square bricks.
Its yellow glazed double-eave roof was destroyed during the reign of Qing Emporer Xianfeng.
The top reconstruction started in June 2008.

De manier van een graf aanleggen voor een keizer
werd min of meer hier in Nanjing bedacht. De keizers die volgde
werden allemaal op vergelijkbare manier begraven in de buurt van Beijing.
Dat geldt niet alleen voor dit hoofdgebouw maar ook voor de wegen
er naar toe en de ommuring enz.
Het dak van dit graf was al in de periode van 1850 tot 1861 vernield.
Dit is in 2008 gereconstrueerd.


 photo DSC_0741TypischeSchilderingAanHetDak.jpg

Bij de reconstructie zijn ook de typisch Chinese beschilderingen aangebracht.


 photo DSC_0742BovensteEnBelangrijksteDeelVanHetGebouw.jpg

Dit is bij het bovenste deel van de tombe.


 photo DSC_0743TypischeSchilderingAanDeDaken.jpg

 photo DSC_0744TypischeSchilderingAanDeDaken.jpg

 photo DSC_0745ReconstructieVanHetDak.jpg

Nog meer dak.


 photo DSC_0746BovensteDeelVanDeTomb.jpg


 photo DSC_0747TrappenAandeAchterkantVanHetGebouw.jpg

Om bij het bovenste deel te komen volg je onder andere de trappen aan de achterkant van het gebouw.


 photo DSC_0748GangTrapDoorDeTomb.jpg

Dit is de tunnel / trap die je van de voorkant naar de achterkant van het gebouw brengt.


 photo DSC_0751nietAlleTerassenZijnInEvenGoedeStaat.jpg

Niet alle terassen in dit grote complex zijn in even goede staat.


 photo WP_20160919_002WorldHeritageKaart.jpg

Onderweg stuur ik een kaart naar mezelf. Gewoon om te zien of die aankomt en hoelang de kaart er over doet. Een World Heritage kaart.


 photo WP_20160919_003MijnKaartAanMezelfInDeSouvenirshop.jpg

Deze weg ga ik in de volgende blog bewandelen.


Prints uit China

Het Metropolitan Museum of Art in New York
heeft in samenwerking met het British Museum op dit moment
een tentoonstelling van Chinese prints door de eeuwen heen.
Helaas ben ik er niet geweest maar heb ik op de website
de prenten kunnen bekijken en er een selectie gemaakt.
Die selectie deel ik hier op mijn weblog.
De prints zijn werkelijk fantastisch.

Dit is de oudste ptint in de selectie die ik van de tentoonstelling maakte: Prekende Buddha, Preaching Buddha, early Tang Dynasty, circa 700, wooblock print, ink on paper with added color.


Detail van de houtgravure uit de Tang dynastie. Inkt op papier en daarna ingekleurd.


Door Guardian, Qing Dynasty, early 18th century, woodblock print, ink and color on paper with additional hand coloring.


De kop van deze wachter is zo prachtig. Kijk eens naar de ogen en de uiteinden van de baard.


Vis of nog beter de karper is een veelvoorkomend, traditioneel thema in de Chinese kunst. Hier een opspringende karper: Leaping carp, Qing Dynasty, circa 1644 – 1753, woodblock print, ink and color on paper.


Nog een traditionele voorstelling. De hemelse geluksbrenger: The heavenly official bestows happiness, Qing Dynasty, late 19th century, woodblock print, ink and color on paper with additional hand coloring.


Vooral de 5 vleermuizen rond het prachtige hoofddeksel zijn van belang. Ze zijn een soort rebus die de 5 grote gelukwensen vertegenwoordigen: een lang leven, veel welvaart, een goede gezondheid, een voorkeur voor deugdzaamheid en een vredige dood. Five great fortunes: longevity, wealth, health, love of virtue and a peaceful death.


Bloemen zijn een genre op zich zelf. Hier een iris tussen de rots. Wang Gai, Wang Shi en Wang Nie, Iris and rock from Mustard Seed Garden Manual of Painting Part 3, Qing Dynasty, Kangxi period, circa 1701, woodblock print, ink and color on paper.


De iris in detail.


Drie opera acteurs in actie. Three Equestrians (ruiters), Qing Dynasty, woodblock print, color on paper.


De ronde vormen van de veren en rijzweepjes brengen eenheid in het beeld.


Soms met slechts een paar strepen wordt een heel beeld opgeroepen. Hier bamboe in de mist. Bamboo in mist, after Ge Zhongxuan, Leaf from the Ten Bamboo Studio Collection of Calligraphy and Painting, Ming Dynasty, Chongzhen Period, circa 1633, woodblock print, ink and color on paper.


Meer modern, uit de communistische tijd met de verheerlijking van de kracht van de mens. Duan Ganqing, Trackers along the Jialing River, 1940s, woodblock print, ink on paper.


Het lijkt zo eenvoudig maar het is super effectief.


Wu Jide, Chatting over tea, 1984, multiblock woodcut, ink and color on paper.


Kletsen bij een kop thee. Let eens op de delicate kleuren op de achtergrond. Prachtig.


Goud en jade. Gold and Jade, late 20th century, woodblock print, ink and color on paper.


Dit is waar deze print om gaat: het spelen door het wat dikke jongentje met de vissen. Dit is een manier om mensen zonen toe te wensen die een goed leven tegemoet gaan.


Men laat de propaganda achter zich en wordt heel modern: Wang Qi, Rhythm of the street from the series Life in the Big City, 1985, woodblock print, oil-based ink on paper.


Dit is een fantastisch werk dat meerdere technieken in zich heeft. Wang Weixin, Palace museum (de Verboden Stad) from the series Ancient Capital Beijing, 1981, etching on blind-pressed paper.


Zo staan aan de onderste rand allerlei voorwerpen afgebeeld die in het Palace Museum te zien zijn.


De centrale as van de Verboden Stad.


Dit lijkt zo’n typisch Chinees landschap met mist, bomen en bergen. Maar schijn bedriegt. Yang Yongliang, Phantom landscapes III, 2007, digital pictures, inkjet print on paper


Kijken we wat dichterbij dan zien we electriciteitsmasten, verkeersborden en moderne Chinese huizen.


De Chinese traditie brengt meesterwerkjes voort. Kijk bijvoorbeeld maar eens hoe natuurlijk de volgende print is: Zhao Yannian, The true story of Ah Q, 1980, woodblock print no 1 in a series of 60, oil-based ink on paper.


In detail.


Ai WeiWei: mijn foto's

Gisteren dus op bezoek geweest bij De Pont in Tilburg.
Dit is een prachtige tentoonstellingsruimte
en het was er erg druk.
Ik was vroeg gegaan dus de grote drukte ben ik een beetje voor gebleven.

Een groot deel van het werk van Ai weiWei bestaat uit videofilms.
Zo heeft hij een aantal films gemaakt die Beijing als onderwerp hebben.
De methode die hij hanteert lijkt steeds veel op elkaar
en lijkt eenvoudig:
je filmt steeds voor 1 minuut op een bepaalde plaats en je herhaalt dit.
Beijing is een enorme stad die een aantal ringwegen kent.
Het is er zo groot dat je onmogelijk de hele stad kunt kennen.
Hoe kan dat dan toch jouw stad zijn.
Ik vonds dat een interessant probleem toen ik er eens was voor drie dagen.
Ai Weiwei maakt gebruik van de infrastructuur van de ringwegen
omk een aantal films te maken.
Zo heeft iedere ringweg een aantal viaducten.
Op ieder viaduct filmt hij 1 minuut lang het verkeer in beide richtingen.
Twee minuten film per viaduct dus.

Beijing: The second Ring / De tweede ring, 2005, video, 66 minuten.

 

De video documenteert de twee tegengestelde verkeersstromen op de 66 bruggen in de Tweede Ringweg rond Beijing. Op elke brug heeft de kunstenaar steeds een minuut gefilmd in elk van de twee richtingen. Het totale werk bestaat dus uit 66 delen die werden opgenomen tussen 14 januari en 11 februari 2005.

De ringen zijn een belangrijk onderdeel van de stedelijke infrastructuur van Beijing en bepalen de ruimtelijke organisatie van de stad. Net als in het werk over de Changx92an Boulevard, zijn de opnamen zo simpel mogelijk gehouden, met een focus op de pure observatie en het verstrijken van de tijd.

Die video is dus niet zo spannend. Er een uur naar gaan kijken is veel gevraagd. Zeker omdat er zo misschien wel 5 of 6 werken te zien zijn. Een video die mijn aandacht meer trok is zijn productie voor de tentoonstelling in Kassel: Fairytale.

Naast de maatschappelijk betrokken films maakt hij ook politieke films.
Die worden door het huidige regime in China niet in dank afgenomen.

Ai WeiWei, Fountain of light, 2007.

Het weer was gister in het begin van de middag ideaal:blauwe lucht en zon.

Morgen het vervolg.

Gids uit China op bezoek in Nederland

Ik ben twee jaar geleden naar China geweest.
Ik heb toen onder andere Beijing bezocht waarbij ik ben geholpen
door een vriende van mijn Chinese collega.
Hij was mijn gids in Beijing en zorgde ervoor
dat ik in mijn hotel terecht kwam en op de juiste trein.
Afgelopen week was hij in Nederland en ik ben met hem
en mijn Chinese collega en zijn vrouw gaan eten.
Heerlijk Chinees.
Een versalg van mijn reis naar China staat op mijn log
en de eerste log staat hier.

Het eten was erg gezellig.
Daarnaast had mijn voormalige gids twee cadeau’s meegebracht:

Het tasje had niets met de cadeau’s te maken maar
is voor een westerling niet minder leuk.
In het jaar van de draak staan er natuurlijk twee draken op de tas.
Hier zie je een van de draken:

Een van de draken.

in de tas zaten twee geschenkverpakkingen met, zoals mijn Chinese collega dat noemt,
witte wijn. Ik denk dat wij de dranken zouden omschrijven als rijstwijn.
Het is een sterke drank. Het ene flesje is 48% en de grotere fles is 40% alcohol.
Een goede borrel dus!
De verpakking alleen al is een feest.

Dit is de kleinere fles.

Dit is doos waarin de grote fles zat.

De grote fles is prachtig.

Om de opening zit een doekje dat met een strik of stiekje op zijn plaats wordt gehouden.

Dat is ook bij de kleinere fles het geval.

Aan de hand van de telefoonnummers op de grote doos
kom ik er achter dat het een product is van de Beijing Niulanshan Distillery,
tegenwoordig Beijing Shunxin Agriculture Corporation Limited Niulanshan Distillery.

In 2007 verscheen er op een commerciele website genaamd: Beijing this month,
(Vertaling: Beijing deze maand) het volgende artikel.

Niulanshan Erguotou: Water Creates a Beautiful Spirit
2007/03/05
The legend has been passed down from one generation to the next. Ages ago, a sacred buffalo was roaming a mountain in todayx92s Shunyi District in Beijing when he, by chance, stopped to drink from a rippling creek. The thirsty buffalo (niu) was enjoying drinking the cool and sweet water so much that he wanted to go nowhere. The buffalo, finally, found a cave nearby and settled down for good. In time, the cave became known as Jinniudong (Gold Buffalo Cave), the mountain as Niulan Shan (Buffalo Fence Mountain).
Lees verder

China reisverslag / travelogue 51

Op 5 oktober verlaat ik Beijing.
Ik ga op weg naar Shenyang, naar de bruiloft van mijn collega.
Dat is: de eerste viering.
Want na Shenyang ga ik dan met het bruidspaar en zijn ouders
naar Baotou, in Binnen-Mongolie.
Daar wacht een tweede feest.
Maar nu eerst de gids betalen (in werkelijkheid heb ik dat
al op 3 oktober gedaan) en dan de treinreis.
De gids bracht me naar het station.
Je moet je realiseren dat een treinstation
wat anders georganiseerd is dan in West Europa.
Ik vermoed overigens dat de hieronder beschreven
routine alleen geldt voor de snelle treinen
op grote stations.
Toen ik later van Baotou weer naar Beijing reisde
ging het meer op de ons vertrouwde manier.
Eerst koop je een kaartje, dan wacht je in een wachtzaal
waar op een bepaald moment het ‘inchecken’ begint.
De kaartjescontrole.
Als je door de kaartjescontrole bent kun je naar het perron.
Dat kan niet mis gaan want je kunt eenvoudigweg
maar naar een bepaald perron.
De andere perrons zijn afgesloten.
Daar staat de trein al te wachten.
De meeste informatie is in het Chinees, logisch.
Maar in Beijing is er ook best het een en ander in het Engels te lezen.
Enfin, kijk maar eens naar de volgende reeks foto’s.


Een hele stapel bonnetjes die ik moest betalen aan mijn gids. Voor al de musea en andere plaatsen die ik bezocht heb onder zijn leiding.


Ik moest natuurlijk ook nog de rekening van hotel Kapok betalen.


En dit is dan mijn treinkaartje. Van Beijing naar Shenyang Bei (Bei= Noord). Ik heb een gereserveerde zitplaats.


Wachtruimte voor de trein van Beijing naar Shenyang.


De afstand tussen Beijing en Shenyang is met de trein in de buurt van 700 kilometer. Er is gelukkig een snelle treinverbinding.


De tijdsaanduiding op het perron. Hier nog in het Engels. Ieder treinstel had een nummer dat middels een display bij de deuren staat vermeld. Op de trein zijn conducteurs/trices die al bij de ingang je kaartje nogmaals controleren. Ze zijn erg behulpzaam.


Zomaar wat indrukken van onderweg.


De trein gaat bij vlagen heel snel.


Een dorp onderweg.


Treinschema volgens internet.


Oogsttijd.


Veel dichter op het platteland dan dit ben ik op deze reis niet geweest. Iets voor een volgende keer.



Nieuwbouw. Ik had er al veel van gezien in Beijing maar ik zal er nog veel meer van zien.




Steenkool.


Shenyang.



De trein rijdt het station binnen. Ik kan op zoek naar mijn collega. ‘Volg de andere treinreizigers maar het station uit. Dan zie ik je daar wel’. Okay dat heb ik dus gedaan. Oh, ja. Voordat je het station uit kunt wordt je kaartje nog een keer gecontroleerd!.


China reisverslag / travelogue 48

De Verboden Stad is werkelijk een van de juweeltjes
op het gebied van geschiedenis, kunst, pracht en praal.
En zoals we allemaal weten bestaan er prachtige juwelen
maar er zijn ook bloeddiamanten.
Ook in China heeft de geschiedenis vele gezichten.
Dit is een van de laatste blogs over deze Forbidden City
van keizers, eunuchen, politiek, strijd, oorlog, geweld,
totalitarisme, communisme, belangrijke filosofie,
godsdienst, muziek, culinaire hoogtepunten,
koloniale politiek, generaals en prinsen.
Op 4 oktober 2009 had ik de kans daar een dag rond te lopen
en te genieten van al het moois dat er te zien is.
In deze blog een selectie.



Een van de zogenaamde topstukken van het Palace Museum. Met plastic draadjes wordt deze schitterende gouden schenkkan veilig getoond.


Gold ewer, embossed with designs of clouds and dragons, Qianlong period, Qing dynasty, 1736 – 1795. Dit is een van de vele foto’s uit het boek The Palace Museum dat ik in Beijing kocht.

Embos slaat op een techniek waarbij een ontwerp in bijvoorbeeld
metaal wordt aangebracht door heel specifiek druk
op het metaal uit te oefenen.
Het ontwerp dat hier gebruikt is zien we vaak in China:
wolken en draken.



Stone drums, Stenen trommels. Een wel heel bijzondere afdeling in het museum is een verzameling stenen trommels. Van dit soort voorwerpen had ik niet eerder gehoord. Maar het zijn geen stenen muziekinstrumenten maar de oudste stenen met inscripties van het klassiek Chinese schrift. Er bestaan oudere teksten op bijvoorbeeld bronzen voorwerpen, aardewerk potten of orakelbeenderen. Foto’s maken was zeer zeer moeilijk omdat het schrift maar moeilijk te herkennen was op deze grote stenen.

Foreword.

Stone drums refer to a group of inscribed granite and are named for their drum-like shapes. Stone drums are the earliest stone inscriptions found so far in China and date back to the 11th year of Xiangong’s reign in the state Qin (374 B.C.).
Stone drum inscriptions recorded the hunting activities of the Qin-ruler in the form of four-character poems so as to eulogize Xiangong Qin and leave him a good name for ever in history.
Stone drum inscriptions stand a unique and important place in Chinese history as well as in the history of literature, philology and calligraphy.

Inleiding.

De term ‘Stenen trommels’ verwijst naar een groep granieten voorwerpen
met inscripties, die hun naam danken aan hun trommelvorm.
Het zijn de oudst bekende inscripties in steen in China
en stammen uit 374 voor Christus
(het elfde jaar van de regeerperiode van Xiangong).
De inscripties leggen de jachtactiviteiten van de Qin-heerser vast
in de vorm van gedichten van steeds vier karakters.
De gedichten herdenken Xiangong en laten een goede indruk
van hem achter in de geschiedenis.
De stenen trommels nemen een unieke en belangrijke plaats in,
in de Chinese geschiedenis, de geschiedenis van de literatuur,
de de bestudering van oude talen en in de kalligrafie.



Ning Shou Gong, Palace of peace and longevity.



Nog een draak.



In deze museumstad zijn niet alleen de voorwerpen die er uitgestald staan de moeite van het bekijken waard maar de gebouwen zelf vragen ook veel aandacht. Ook hier zou de schoonmaker en een likje verf wonderen doen. Maar de Verboden Stad is zo enorm groot. Men zal daar continue mee bezig zijn.



Nog een grote bewaker.



Een voorbeeld van de vele schilderingen op de balken van al deze paleizen, hallen, poorten, huizen enzovoort.



Music Maestro!



Details.



Dat is weer eens wat heel anders dan een plafond witten.



Keizerlijk zegel van sandelhout met het Huang Di Zhi Bao kenmerk (the treasure of the emperor-kenmerk).



En dat is een plafond aan de binnenkant.



Met boven de deur een fantastische versiering.



Een grote vleermuis.



In detail.



Dit meest afgezonderde deel van de Verboden Stad had een eigen operapodium. Voor het vermaak van de keizerlijke familie.



Helaas van achter glas.



Kom er maar eens om bij Ikea.



Kijk nog eens naar de details. Het kamerscherm met de bloemen en vogels, de kleuren van het scherm en de bank, de olifant die de standaard op zijn rug draagt. Haast te veel om te zien en op te noemen.



Onderdelen van de operakostuums.



Uit ongewoonlijk grote stukken bijzondere steen (zoals bijvoorbeeld jade) werden voorwerpen gemaakt als waarvan dit een heel klein detail is. Soms beelden ze een berg uit.



En soms zijn er ook dingen verboden in de Verboden Stad.


 

China reisverslag / travelogue 46

Het probleem is dat ik al veel te lang aan het rondlopen was
in de Verboden Stad in Beijing.
Ik was nu erg moe. Te moe.
Het is er ook zo enorm groot.
Er is zo veel te zien, zo veel verschillende dingen.
In deze blog een reeks Schatten.
Want hier zie je voorwerpen uit de Treasure Gallery,
zeg maar de schatkamer van de Forbidden City.


Detail van een erg rijk versierd kistje.


Haarpin, Qing Dynastie, 1644 – 1911.

Aan een dergelijke tijdsaanduiding (1644 – 1911) heb je niet veel.
Jammer genoeg hebben heel veel voorwerpen deze aanduiding.
Maar de voorwerpen zijn er niet minder mooi om.

Detail van de haarpin.


Zilveren kwasten met parels, Qing Dynastie.

De vertaling kwasten is de directe vertaling uit het Engels.
Vind ik zelf niet zo van toepassing op dit voorwerp.
Maar wat het precies is weet ik niet.
Misschien is het een hoedpin.

Double Happiness met parels (‘double happines’ is een begrip in het Chinees. Het staat voor geluk. De rode ‘steentjes’ zijn de twee Chinese karakters die dit begrip vormen.


Phoenix-kroon van keizerin Xiaoduan, 1573 – 1620.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Phoenix helemaal bovenop de kroon. Je ziet de kop rechts met een snoer met stenen hangend uit de bek. Helaas is dit de achterzijde van de versiering.


Versiering van een keizerlijk hoofddeksel.

Deze afbeelding laat zien hoe het voorwerp op de vorige foto de hofhoed van de keizer versierde.


Hofhoed met marterbont en parels, Marten court hat.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Details met parels.


Gouden broche.


Ik mag weer even naar buiten.


China reisverslag / travelogue 45

Na de Nine Dragon Screen Wall komt dan een nieuw
hoogtepunt van de dag in de Verboden Stad: de Treasure Gallery.
Letterlijk de schatkamers van de Verboden Stad.
Net zoals alle andere zaken in deze stad
is het van een enorme omvang.
Om daar een idee van te geven begin ik met de plattegrond
van dat deel van de stad, het noord-oostelijke deel
van de stad, waar al de gebouwen liggen die samen
de schatkamer vormen.


Onder aan de zuidkant is de Nine dragon screen wall. Vervolgens poorten en hoven voor je bij de schatkamers komt. Paleizen, hallen, een tuin en zelfs een operapodium.Op de kaart zie je drie kleine fotootjes. Die zul je in wat groter formaat ook in deze log zien. Als je de drie foto’s gepaseerd bent heb je ongeveer de helft van de oppervlakte van de Treasure Gallery achter je. Dan begint het grote werk.


In deze log koop ik al wel het kaartje,
ga ik ook al wel naar binnen,
maar kom ik nog niet aan de schatten toe.
Dat volgt in de volgende logs.


Het kaartje, het is dan al half drie in de middag.


Ning Shou Quan Gong(Complete palace of peace and longevity)

Originally, Ning Shou Quan Gong (Complete palace of peace and longevity) included Ren Shou Gong (Palace of Benevolence and longevity), Hui Luan Gong (Hall of Chirping Phoenixes) and Jie Feng Palace (Hall of Phoenixes), where empress dowagers and imperial concubines lived in the Ming Dynasty. In the Kangxi reign period of the Qing Dynasty, it was renamed Ning Shou Gong (Palace for Peace and Longevity), and also served as the residence for empress dowagers and imperial concubines. In 1776 (the 41st year of the Qianlong reign period), the palace was rebuilt into a residential area for Emperor Qianlong after he abdicated. The layout of the whole palace is an imitation of the Forbidden City with a central axis, and front and rear parts. The buildings in the front part include Nine Dragon Screen, Huang Ji Men (Gate of the norms of government), Ning Shou Men (Gate of Peace and Longevity), Huang Ji Dian (Hall of the norms of Government) and Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). The rear part consists of three routes. Along the central route, there is Yang Xing Dian (Hall of Moral Cultivation), Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity), Yi he Xuan (Hall of Harmony), and Jing Qi Ge (Pavilion of Prospective Happiness). Yue Shi Lou (Pavilion for Reading) and Chang Yin Ge (Pavilion of Cheerful Melodies) are on the eastern route. On the western route is Ning Shou Gong Hua Yuan (garden of the palace of peace and longevity), or Qianlong garden. The names of all the buildings in this area express wishes for longevity, peace and harmony, such as Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity) and Yi He Xuan (Hall of harmony). After Emperor Qianlong abdicated in favour of his son, Emperor Jiaqing, he remained in Yang Xin Dian (Hall of Moral Cultivation) until his death, and never resided in Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). Banquets were held at this palace on the birthdays of the emperor and empress dowager. On his 80th birthday, Emperor Qianlong held a banquet to entertain 1000 old men here. In late Qing Dynasty, Empress Dowager Ci Xi once lived here.

Ning Shou Quan Gong
(Het complete complex van het paleis van vrede en een lange levensduur )

Dit paleizencomplex herbergt de schatkamer van de Verboden Stad en bestaat uit een grote groep gebouwen. In sommige van deze gebouwen woonden keizers, keizerin-weduwes en de keizerlijke concubines. In 1776 is het herbouwd om geschikt te maken als residentie van de afgetreden keizer Qianlong.
De plattegrond van het complex is een verwijzing naar de Verboden Stad: een centrale as, voorhoven en bijvoorbeeld een tuin. Alle gebouwen hebben een naam die naar vrede of een lang leven verwijzen. Een van de paleizen Ning Shou Gong werd bijvoorbeeld gebruikt voor het houden van grote banketten. Zo werd ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van de inmiddels afgetreden keizer Qianlong een banket gehouden waarop 1000 oude mannen waren uitgenodigd.


De toegangspoort: the Gate of Imperial Supremacy.


Plein met een volgend toegangsgebouw: the Gate of Tranquil Longevity.


Regenwater afvoer.


Tegeltableau van the Gate of Tranquil Longevity.


Detail.


Detail.


De bewaker.


The Hall of Imperial Supremacy.


 

China reisverslag / travelogue 34

Toen ik in de Verboden Stad was kwam ik ook langs souvernierwinkels.
Daar zag ik een mooi boek liggen.
Het is niet echt een catalogus, dat kan bijna niet.
Er zijn zoveel kunstvoorwerpen in de Forbidden City,
Dat past allemaal niet in een boek.


The Palace Museum.


Het boek dat ik zag is uit twee delen opgebouwd.
Deel 1 leidt je door de Verboden stad met heel veel foto’s.
Een aantal van die foto’s waren al eerder op mijn web log te zien.
De zonovergoten Verboden Stad, De Verboden Stad in de sneeuw enz.

Deel 2 leidt je door de enorme hoeveelheid voorwerpen die in de Stad
bewaard worden en te zien zijn.
De organisatie van het Paleis Museum (Palace Museum)
is opgezet aan de hand van de type voorwerp.
Zo zijn er mensen die zich bezig houden met de handschriften en boeken.
Andere met jade, bamboe en houtsnijwerk.
Ik zag dat er per afdeling boeken zijn die meer op een catalogus lijken
maar deze uitgaven zijn te groot in aantal en duur.


Boek over het Paleismuseum, Beijing, Verboden Stad.


Ik heb geprobeerd om van al die afdelingen tenminste 1 hoogtepunt
in deze log op te nemen.
Ik heb heel veel gezien die dag in de Verboden Stad
maar ik weet niet meer of ik alle voorwerpen in het boek
ook daadwerkelijk gezien heb.
Maar dat doet voor de kijker niets af van de schoonheid, de verfijning,
de cultuur of het vakmanschap dat van de voorwerpen afstraalt.


Ivory carving of the pleasures of court ladies in twelve months, Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Dit is een deel van twaalf uit ivoor gesneden voorstellingen.
Onderwerp is het leven van de hofdames.
Er is door meerdere kunstenaars aan gewerkt.
Van de medewerkers worden er vijf met naam genoemd:
Chen Zuzhang, Gu Pengnian, Chang Cun, Xiao Hanzhen en Chen Guanquan.
Een zeer kunstig werk. Let eens op de visjes in het water
of de kleding van de dames op het volgende detail.

Carving of the pleasures of court ladies (detail), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.


Dai Jin, Travelers through mountain passes, Ming dynasty, 1389 – 1462.

Wikipedia:

Dai Jin (1388 – 1462) is noted as the founder of the Zhe School of Ming dynasty painting. He began his life in Hangzhou. Although he studied painting as a boy his initial occupation was carpentry.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Dai Jin wordt gezien als de grondlegger van de Zhe school van de Mingdynastie.
Hij is geboren in Hangzhou en ondanks dat hij werd opgeleid als schilder
In zijn jeugd, was aanvankelijk timmerman zijn beroep.

Dit schilderij is een rol die bedoeld is om opgehangen te worden.
Fascinerend vind ik de gewoonte om op het schilderij stempels
aan te brengen.
Ook komt het voor dat een voorstelling gecombineerd wordt met een tekst.

Dai Jin, Travelers through mountain passes (detail).


Daya Zhai, Draft of flower pot with design of wintersweet and Camellia, Guangxu period of the Qing dynasty, 1875 – 1908.

Weer een tekening, maar dit keer betreft het een schets
voor een afbeelding op een bloempot.

“Wintersweet” op Neerlandstuin.nl:

Chimonanthus is een van de vroege voorjaarsbloeiers. De bleekgele bloemen verspreiden een plezierige geur. De Engelsen voerden de struik in 1766 in uit China. De struik verwierf daar al snel de bijnaam ‘winter sweet’.
De wasachtige bloemen hangen de hele winter aan kale takken.
Chimonanthus praecox is inheems in China. Hij groeit in het gebergte van Sichuan en Hubei tot op een hoogte van 3.000 meter.

“Camelia” op Neerlandstuin.nl:

Camellia, roos uit het verre oosten.
Camellia staat al heel lang in de belangstelling. In China, waar de meeste soorten van nature groeien, worden nog steeds soorten van het geslacht ontdekt. Bloemkleur: rood.

Daya Zhai, Draft of flower pot (detail).

Maar wat voor vogel is dat nu?

Daya Zhai porselein werd gemaakt voor het dagelijks gebruik
door de Keizer.
Bij iedere schets staat vermeld op wat voor voorwerp de afbeelding
is aangebracht, de vorm van het voorwerp, kleur
en het aantal dat er uiteindelijk van gemaakt werd.


Unknown, Blue and white covered porcelain jar with red engraving, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Ik ga kriskras door het boek.
Niet gehinderd door stijl, tijd, paginanummer of wat dan ook.
Deze pot vond ik zo mooi omdat de centrale afbeelding,
qua kader en invulling, ook vaak te zien is als wandversiering
in bijvoorbeeld de Verboden Stad.


Champleve, enamel ox shaped zun (wine vessel), Qianlong period of the Qing dynasty, 1736 – 1795.

Encyclo.nl:

Champleve
bijzondere emailtechniek, waarbij het email in uitgespaarde holten wordt gegoten.

Een ‘zun’ is een wijnvat.
Je ziet hier een veel voorkomende versiering op Chinese voorwerpen:
wolken. Wolken omringen vaak ook de Draak of de Phoenix.
Op het voorwerp op de rug van de os staat:
“de stijl van de oudheid in de Qianlong regeerperiode”.


Unknown, Gilt silver covered Kapala bowl, Qing dynasty.

Dit is een heel bijzonder voorwerp.
Ik had nog nooit van een “Kapala bowl” gehoord.

Wikipedia:

A kapala (Sanskrit for “skull”) or skullcup is a cup made from a human skull used as a ritual implement (bowl) in both Hindu Tantra and Buddhist Tantra (Vajrayana). Especially in Tibet, they were often carved or elaborately mounted with precious metals and jewels.

Het woord Kapala kom van het woord in Sanskriet voor schedel.
Een Kapala bowl is een “schedelkom”. Vooral de Tibetaanse uitvoeringen
waren rijk uitgesneden, op een voetstuk geplaatst
en versierd met dure metalen en juwelen.

Het is een ritueel voorwerp dat vooral in het Tibetaans Boeddhisme
gebruikt werd/wordt(?). Verguld zilver.
Na de begrafenis van een persoon kon zijn schedel gebruikt worden
om tot een dergelijke kom te worden bewerkt.
Daar ging een selectieproces en een aantal rituelen aan vooraf.


Unknown, Gui (food container) to worship ancestors, Middle period of the Western Zhou dynasty.

De enige betekenis die ik lang geleden al kende van het woord GUI
was Graphical User Interface (ik werk in de automatisering).
Maar in de Chinese wereld van de bronzen staat een Gui voor
een pan of ketel om eten in te bewaren.

Gui, “twisted dragon design”.

De afbeelding op de voet wordt het “twisted dragon design” genoemd.
Zeg maar de gedraaide draak.

Gui, handvat.


Unknown, Mink winter crown, Qing Dynasty.

Winterkroon gemaakt met minkbont.


Unknown, Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds, Wanli period of the Ming dynasty, 1573 – 1620.

Opengewerkt, meerkleurig porseleinen vaas met als afbeelding
de feniks omringd door wolken.
Mocht je nu denken waar zit die Phoenix of Feniks.
Op de volgende afbeelding heb ik het symbool voor de keizerin,
de feniks, proberen te isoleren.

Openwork polychrome porcelain vase with design of Phoenix among clouds (detail).

Los van de afbeelding en het feit dat de vaas opengewerkt is
is dit stuk bijzonder omdat dit niet in een keer gemaakt is
maar uit verschillende stukken bestaat,
die in het productieproces uiteindelijk zijn samengevoegd.
De kleuren bevatten email dat bovenop het glazuur is aangebracht en
andere die juist onder het glazuur zijn aangebracht.


Unknown, Painted enamel bowl with design of bird playing in peony flowers, Yongzheng period of the Qing dynasty, 1723 – 1735.

Naast de afbeelding van een fazant (denk ik) tussen pioenrozen
staat er ook een gedicht op deze kom.
Een paar regels van het gedicht van Han Zong’s gedicht
Ode aan de pioenrozen.
Het gedicht dateert uit de Tang dynasty.

Neerlandstuin.nl:

Pioen is een plant voor de eeuwigheid Er zijn tientallen soorten van het geslacht Paeonia bekend, vandaar dat aan een indeling ervan niet valt te ontkomen. Zo zijn er enkel- en gevuldbloemige soorten, struikpioenen en kruidachtige pioenen. Paeonia lactiflora hybr. ‘Edulis Superba’ is een gevuldbloemige soort Nieuwe cultuurvarieteiten van de pioen zijn ontstaan door hybridisatie (kruising van soorten). De pioen is al lang in cultuur, ook voor de tuin. Het is nog steeds een belangrijke snijbloem. Van oorsprong komt de plant uit China en Japan.

Het emaille werd vanuit het Westen ingevoerd rond 1728.
Al snel waren de Chinese vakmensen meesters in deze techniek.


Unknown, Sandelwood imperial seal, Qing dynasty, By Quinlong mentioned as one of the 25 treasures, 1644 – 1746.

Dit voorbeeld van de grote Chinese zegels
hebben een grote aantrekkingskracht op mij.
In 1746 kiest Qianlong 25 zegels uit de voorafgaande dynastieen
en betitelde die als de 25 schatten.
Ze symboliseren de keizerlijke macht.

Afdruk van de zegel.

Dit is de afdruk die gemaakt kon worden met bovengenoemd zegel.
Er zijn Chinese en Manchurische karakters te zien.


Unknown, Twelve node Cong with magic figures and incantations, New stone age, Liangzhu culture, 3400 – 2250 BCE.

Ik zag een dergelijk voorwerp onlangs nog in Brussel
op de tentoonstelling “Zoon van de Hemel”.
De buitenkant is vierkant terwijl de binnenkant
circelvormig is uitgehakt/geboord.
Het voorwerp is vier tot vijf duizend jaar oud en is gemaakt van jade.


Wu Zhifan, Boxwood brush holder carved with design of reporting a victory, Beginning period of the Qing dynasty, 1662 – 1722.

Een houder voor kwasten gemaakt uit Buxus-hout
en rozenhout voor de voet en mond.
De afbeeldingen zijn gesneden uit bamboe.
De afbeelding toont drie mannen die zitten te schaken
terwijl op een andere afbeelding twee mannen te paard
het bericht van een overwinning komen brengen.

Wu Zhifan, Brush holder (detail).


Zhang Cheng, Carved red lacquer plate with design of gardenia flowers, Yuan dynasty, 1271 – 1368.

Deze lacquertechniek mag niet ontbreken in dit overzicht.
een ‘gardenia’ of jasmijnbloem.


Editor: Wang Renxu; Copiist: Wu Cailuan, Kan Miu Bu Que Qie Yun.

Kan Miu Bu Que Qie Yun=
Fouten herstellen, het ontbrekende aanvullen
en het ritme maken.
Het werk gaat over de Chinese taal, fonologie.

De afbeelding is het kleinst en dat komt
omdat hij over twee pagina’s in het boek staat afgebeeld.
De afbeelding toont een heel bijzonder boek.
Het is de ‘missing link’ tussen de Chinese boeken die werden opgerold
en de ingebonden boeken.
De tekst is nog op een rol maar er zijn al meerdere lagen.
De eerste pagina zit aan beide kanten aan een rol vast.
de drieentwintig volgende bladen zitten alleen rechts vast.
Om de twee pagina’s worden de bladen steeds een centimeter korter.

Zelfde boek maar dan verticaal.


Het boek heb ik uiteindelijk niet in de Verboden Stad gekocht.
Ik vond het te zwaar een hele dag mee te dragen en besloot dus
om bij het verlaten van de stad het boek te kopen.
Alleen toen ik de Verboden Stad uit moest (sluitingstijd)
waren de winkels al dicht.
In een Engelstalige boekwinkel in het centrum van Beijing
heb ik later het boek alsnog kunnen kopen.

China reisverslag / travelogue 32

De Verboden Stad: 04/10/2009 Large Stone Carving

Als je in de Verboden stad in Beijing Bao He Dian verlaat
verlaat je ook het laatste gebouw van het Buitenhof.
De volgende stop is dan bijvoorbeeld het binnenhof.
Maar kijk je nog even terug naar Bao He Dian dan zie je
het grootste gebeeldhouwde pad van de Verboden Stad.
Daarover, over die grote steen, gaat deze korte blog.


De poort van het buitenhof. Je mag niet dwars door Bao He Dian heen. Aan weerszijde is een dergelijke poort. Hier de Rear right gate.


Vanaf die verhoogde poort kijk je uit op een binnenplaats en de Gate of Heavenly Purity.


De Gate of Heavenly Purity, toegang tot het binnenhof.


Detail: Drakenkop.


Large stone carving.


Engelse tekst van het bord en een korte Nederlandse samenvatting:

Large Stone Carvings

The largest stone carving lies on the descent from the raised platform of the Outer Court, heading north towards the Inner Court, behind the Hall of Preserved Harmony.

It is the largest Stone carving in the palace, 16.75 meters long, 3.07 meters wide and 1.7 meters thick, and weighs more than 200 tons, hence the name Large Stone Carving. It was carved out of a huge natural stone in the early Ming Dynasty, when the three main halls were constructed. In 1761 (the 26th year of the Qianlong reign period of the Qing Dynasty), the old patterns on the stone were all hewn away, and new patterns were carved. With beautiful interlocking lotus patterns all around, the huge stone carving has curling waves at the bottom and nine dragons amidst clouds in the middle, as the dragon is an imperial signal. The stone was quarried from Dashiwo in Fangshan in the western suburbs of Beijing. It was transported to the Palace Museum by sprinkling water on the way in winter to make an iced road. Then it was pulled all the way to the Palace Museum along the iced road.

Grote gebeeldhouwde steen
Deze enorme steen ligt op de schuine afdaling van het verhoogde platform van het Buitenhof, in noordelijke richting naar het Binnenhof. Gelijk achter de Hall of Preserved Harmony.
Er zijn een behoorlijk aantal van deze stenen. Meestal liggen ze tussen twee trappen in als decoratie. Ze zijn in dezelfde kleur uitgevoerd als die trappen en in dit geval in dezelfde kleur als de platforms die de basis vormen van de belangrijkste officiele gebouwen van de Verboden Stad.
Dit is de grootste gebeeldhouwde steen in het Paleismuseum met 16,75 meter lang, 3.07 breed en 1,7 meter dik. Hij weegt meer dan 200 ton. Vandaar de naam Large Stone Carving.
De afbeeldingen zijn uit een grote natuurlijke steen gekapt in de vroege Ming-dynastie toen ook de drie belangrijke hallen werden gebouwd (Hall of Supreme Harmony, Hall of Central Harmony en Hall of Preserving Harmony (Baohe dian).
In 1761 werden de oude motieven weggehakt en vervangen door de huidige. Prachtige lotusmotieven die in elkaar grijpen langs de randen, krullende golven aan de onderkant van de afbeelding en centraal staan negen draken in de wolken. De draak is het symbool voor het keizerlijke. De steen is vanuit de steengroeve in Dashiwo. Dashiwo ligt op 75 kilometer ten zuiden van Beijing bij de stad Fangshan en is beroemd om het marmer dat er gevonden wordt.De steen werd verplaatst door in de winter water of de weg te gieten zodat er een weg van ijs ontstond. Daarover werd de steen naar Beijing getrokken.


Detail met golvende zee.


China reisverslag / travelogue 27

Lopend over de gallerijen loop je langs voormalige opslagplaatsen.
Nu doen deze ruimtes dienst als museumzaal.
De eerste die ik binnenstap heeft helemaal betrekking
op muziekinstrumenten.
De ruimte staat overvol.


Waar de instrumenten voor dienen of liever gezegd hoe ze bespeeld moeten worden is me niet altijd gelijk duidelijk. Hier is een soort enorme trommel te zien op de achtergrond. Op de doorzichtige displays liggen/hangen fluiten. En links een doort lyra of metallofoon. De laatste twee termen kende ik niet maar ik heb ze opgezocht. Het schijnt de officiele naam te zijn voor zo’n draagbare xylofoon van een drumband zoals wij die in het Westen kennen.


Bij deze foto was het mij te doen om die banier die in het midden staat maar je ziet rechts op de achtergrond een klokkenspel.


Dit is de kop van de draak in detail.


De Verboden Stad: 04/10/2009


Dit lijkt me een trommel maar ik ben er niet zeker van of je die met de hand of met een stok bespeelt.


Zou dit een instrument zijn? Mooi beschilderd. Er ligt wel een soort hamer op de rechterhoek. Op de achtergrond links nog twee snaarinstrumenten en nog een blaasinstrument rechts bovenaan.


Achterin nog een grote trommel met rijke versiering. Het is goed te zien dat de instrumenten wat door elkaar staan en dicht op elkaar.


Blaasinstrument. Dit lijkt op een instrument wat ergens op het internet een Sheng genoemd wordt.


Dit is misschien het instrument dat ik op internet zag met de naam Dizi.


Dit is de toelichtende tekst. Hieronder is de volledige Engelse tekst te zien en daaronder volgt een korte vertaling/samenvatting.


De Engelse tekst:

In dynastic China, there were ceremonial musical performances accompanying grand imperial ceremonies. Seen as a means of strengthening the Emperorxe2x80x99s authority, these strictly-regulated ceremonies were a very important part of imperial politics.After the Manchu conquest of 1644, the Manchus continued the traditions of the ceremonial music of the Ming Dynasty (1368-1644). As their government gradually became stable, the Qing emperors increasingly understood and attached greater importance to it. By the Qianlong Emperor’s reign (1736-1795), many effective measures had been implemented to perfect the ceremonial music system. The Music Ministry was founded to centralize control over all imperial music activities; famous scholars were convened to compile music monographs; musicians were strictly selected and trained, and valuable instruments were produced with no concern for cost. It continued thus during subsequent eras.Imperial ensembles can be differentiated by their performance occasion and function. Ensembles were organized for sacrifice, for ceremonies, for banquets, and for the honour guards. Zhonghe Shaoyue, a music full of harmoniousness and elegance, had its origins in the Pre-Qin period and followed the style of imperial classical music of past dynasties, held the supreme rank and embodied most the meaning of worshipping the Heaven, appeasing the common people, and the supremacy of imperial power.Based on the many ceremonial musical instruments and the musical monographs in the Palace Museum, the present exhibition presents some of imperial music by assembling the timbre of these classic musical instruments and the music scores of the Qianlong reign. Visitors may gain a general appreciation of the ceremonial music activities of the Qing dynasty.

Korte Nederlandse samenvatting:

Ten tijde van dynastiek China begeleidde muziekuitvoeringen
grote keizerlijke ceremonies.
Ze waren een middel om de autoriteit van de keizer
verder te bevestigen en daarom waren de streng gereguleerde ceremonies
een erg belangrijk onderdeel van de Chinese politiek.
Nadat de Manchu aan de macht kwamen in 1644
werd deze Ming-traditie voortgezet.
De regeringen van de Qing dynastie werden steeds stabieler
en de rol van de muziek en de ceremonies werden gelijkmatig belangrijker.
Ten tijde van de Qianlong-regering (1736-1795)was het muzikale aspect
van de ceremonies verder geperfectioneerd.
Er werd een Ministerie van Muziek in het leven geroepen
om centraal controle te houdenover alle muzikale activiteiten
van het keizerlijk hof.
Beroemde geleerden werd gevraagd stukken te schrijven,
muzikanten ondergingen een strenge selectie en werden uitvoerig getraind
terwijl kostbare instrumenten werden gemaakt
zonder dat er op de kosten gelet werd.
Aparte ensembles werden samengesteld voor het offeren,
voor ceremonies, voor banketten of voor de troepen.
De muziek laat zich typeren door een hoge mate van harmonie
en werd vooral ingezet ter verering van de Hemel,
het tevreden houden van het volk en het bestendigen van de keizerlijke macht.

De Verboden Stad

Zeg maar hoe je het wil noemen:
de Verboden Stad, the Forbidden City, Palace Museum,….

De Verboden Stad: 04/10/2009

Ik worstel een beetje met de Verboden Stad.
Het was er geweldig, begrijp me niet verkeerd.
Maar ik heb er erg veel foto’s gemaakt.
En hoe presenteer ik die nu op mijn web log.
Het antwoord heb ik nog niet.

Ik begin in ieder geval met het heel korte
geschreven verslag dat ik op 4 oktober rond half drie in de middag,
in de Verboden Stad en later op de middag in mijn hotel heb opgeschreven.

Om 08:00 uur ben ik vertrokken vanuit mijn hotel.
Heb in de straat geld gepind en ben dan direct naar De Verboden Stad gegaan.
Om 09:15 uur koop ik een kaartje, maar dan ben ik al in het complex.
Het is nu 14:30 uur.
Ik ben nu aan de achterkant van het paleis
(bij Shenwu (Spiritual Valour) Gate).
In mijn redenering ligt de voorkant van de Verboden Stad
aan het Tiananmen Square.
Ik ben langs de linkerkant door het complex gelopen.
Nu ga ik via de rechterkant terug.
16:45 uur. Ik ben net het paleis uitgeraakt.
Ze sloten de poorten achter me dicht.
Ik schrijf steeds paleis maar het is een echte stad.
Toeval wil dat ik de East Prosperity Gate uitgelopen ben.
Daar is wel mijn hotel.
Dus daar geniet ik nu van het uitzicht op alle mensen die nog verder
naar hun hotel of huis gaan en van een glas drinken.

Van een bezoek aan de gallerie met de naam 789
is dan ook niets gekomen.
Zal moeten wachten tot een volgend bezoek.


In Beijing koop ik later een boek met veel foto’s over de Verboden Stad.
Het boek heet ‘The Palace Museum’, edited by the Palace Museum,
Uitgegeven door ‘The Forbidden City Publishing House’.
De volgende foto’s heb ik van het boek gemaakt.
Het geeft een eerste indruk van het enorme complex.

De foto’s beslaan twee pagina’s en dat kun je zien aan de foto’s.


Een van de keizerlijke tronen in de Verboden Stad. Palace of Heavenly Purity.


Er loops een rivier door de Verboden Stad en op een van de grotere pleinen zijn daar een aantal bruggen: Inner Golden River Bridges and the Gate of Supreme Harmony.


Er is veel keramiek te zien in de Verboden Stad. Niet alleen in de vorm van gebruiksvoorwerpen als borden en kommetjes maar ook in de vorm van grote tegeltableaux. Hier: Nine dragon screen het Negen-drakentableau. Liulong Bi.


Bij de kunstvoorwerpen zit ook deze uitklapfoto: Han Huang, Five Oxen (Vijf ossen). Huang leefde van 723 tot 787 tijdens de Tang dynastie.


Deze foto geeft een idee van de structuur van de Verboden Stad. De centrale as wordt gevormd door de grote officiele hallen en poorten. Aan weerszijde grote aantallen kleinere gebouwen, vaak paleizen van de keizerlijke familie met ieder een binnenplaats en een gangenstelsel dat de paleizen verbindt.


Hall of Supreme Harmony in de sneeuw.


Het bovenste boek van deze stapel is het boek waar deze foto’s uit komen.


 

China reisverslag / travelogue 21

Vervolgens terug gereden via het Olympisch dorp.
Ook hier was het druk.
Zelfs voor Chinese begrippen, zo begrijp ik van mijn gids.

’s Avonds 2 spiesen met elk 4 grote garnalen gegeten
bij de Dong Hua Men night market.
Allerlei lekkernijen inclusief schorpioenen
en kevers kunnen daar gegeten worden.
(Deze markt bleek ‘toevallig’ in het verlengde te liggen van de straat
waarin mijn hotel zich bevond.
Toevallig in de zin dat ik dit niet wist toen ik het hotel uitzocht
of toen in Beijing aankwam.)
Naast de vis, die je letterlijk met kop en staart op eet,
ook nog noedels gegeten.
Daar zaten balletjes in waarvan ik zelfs, na alle knoflook
die ik tot dan toe al gegeten had in China,
met zekerheid weet dat er nog veel meer knoflook in zat
dan ik hier al gewend was.
Heerlijk!

Dong Hua Men night market: 03/10/2009



De markt is, zoals een markt moet zijn, een drukte van jewelste. Deze foto is gemaakt vanaf de achterkant van de eetstalletjes. Op de voorgrond rechts een grote wok.



De uitstalling van het eten. Wanneer je je keuze aangeeft zal het bereid worden. Je moet het wel even eens worden over de prijs en bij mij ‘vergiste’ een verkoper zich waardoor hij verschillende dingen aan me wilde geven tegen een hogere prijs. Maar dat accepteer je gewoon niet. Het taalprobleem wordt natuurlijk gemakkelijk gebruikt als argument voor de ‘verwarring’. Om het geld hoef je het niet te laten. Het eten is er goedkoop en lekker.



De verschillende stalletjes specialiseren zich in bepaalde gerechten. Het kostte mij wat tijd om het systeem te doorgronden maar bij elke kraam is op de luifel te zien wat voor eten ze er serveren. Het staat er in het Chinees maar gelukkig staan er plaatjes bij.



Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alle gerechten herken. Maar je ziet zeesterren, garnalen, schorpioenen en nog veel meer.
Op Tripadvisor schreef een andere bezoeker zijn interpretatie
van de menukaart:

Engels:

Yes, yes, by all means come here and eat the scorpion, the sea star, the seahorse, the chicken hearts, the cow stomach, the shark, the silk worm, the centipede, the octopus tentacles on a stick and all that good stuff. It’s definitely worth an hour of your time one evening.

Nederlands:

Ja zeker, ga hier naar toe en eet de schorpioen, de zeester,
het zeepaardje, het kippenhart, koeienmaag, haai, de zijdeworm,
de duizendpoot, inktvistentakels, allemaal geregen op een stokje
en allemaal lekker.
Zonder twijfel een uur van je tijd waard.



Schorpioen (?)



Geen idee.




Mijn noedelgerecht voor de bereiding.


China reisverslag / travelogue 20

Het Olympisch dorp: 03/10/2009

Het was niet gepland in de zin dat ik al in Nederland besloten had
om naar het Olympisch stadion in Beijing te gaan kijken.
De andere onderdelen van de reis waren al wel door mij uitgekozen.
Toch was ook dit een heel leuk bezoek.
Vooral ook omdat het ook hier weer heel druk was.
Vanuit de Ming tombs zijn we hier naar toe gereden.
En net als bij de andere gelegenheden waren gids en chauffeur
prima op elkaar ingewerkt.
Parkeren bij deze ‘attracties’ met deze drukte is niet voor de hand liggend.
Maar voor mijn begeleidingsduo geen probleem.


Dragon building of Pangu Plaza vanuit de taxi.Het gebouw, of beter gezegd het gebouwencomplexis zeven voetvalvelden lang.De toren met de drakenkop is slechts een van de torens.Het herbergt onder andere een zeven sterren hotel.


Dit is een foto van dezelfde toren maar dan met op de achtergrond de Olympische stadions. Deze foto heb ik natuurlijk niet gemaakt


De Olympische zwembaan.


Nogmaals het drakengebouw. Zie het enorme videoscherm, op de zijkant, net onder de kop.


Het is druk bij de zwembaan.


Het vogelnest, birdsnest. De officiele naam is National Stadium.


Rond dit stadion enorme boulevards.


Het logo en het jaartal zijn er nog. Je kunt het stadion bezoeken maar dat hebben wij niet gedaan. Ik werd langzaam weer moe. Morgen staat de Verboden Stad op de agenda. Weer een hele dag lopen.




We zijn er helemaal rond gelopen.


Het drakengebouw domineert de skyline.


Het zwembad wordt blijkbaar ook wel de waterkubus genoemd. De officiele naam is het National Aquatics Center.


Ook hier prachtige, grote versieringen met veel bloemen.



Mijn gids vond het gebouw er al niet zo mooi meer uitzien. Het is al vuil. Het schijnt ’s avonds mooi verlicht te zijn.


Engels:
Order Year: 2004-2005
Construction Started: 2006
Completed: 2007
Site Size: 98,000mxc2xb3
Architects: Pei Zhu, Tong Wu, Hui Wang / Studio Pei-Zhu & Urbanus
Design Group, Liu Wentian, Li Chuen, Lin Lin, Tian Qi
It might seem unusual to create a facade that graphically represents
digital technology, but with the Digital Beijing Building,
the Beijing-based firm Studio Pei-Zhu has done so in several ways.
In this 57m-high structure, which will provide communication
and information services during the 2008 Beijing Olympics,
the northern and southern sides represent barcodes.
Meanwhile, the western and eastern facades replicate
the look of an integrated circuit board.
When vertical grooves in those facades take a diagonal jog
before straightening out again,
they resemble the routing of wires on a circuit board.
Nederlands:
Aanbesteed: 2004 – 2005
Aanvang bouw: 2006
Gereed: 2007
Architecten: Pei Zhu, Tong Wu, Hui Wang / Studio Pei-Zhu & Urbanus
De gevel van het gebouw wil op een grafische manier
de digitale techniek verbeelden die huist in dit gebouw.
Het is immers het communicatie en informatiecentrum
van de Chinese overheid tijdens de Olympische Spelen van 2008.
De noord en zuidkant zijn als barcodes vormgegeven
terwijl de westelijke en oostelijke gevels lijken op draden op een printplaat.

Digital Beijing Building.




Mijn aandacht werd vooral getrokken door deze kant. De gebouwen staan erg dicht op elkaar (zo lijkt het want in werkelijkheid valt dat best mee) maar de afstand tussen de verschillende delen is steeds anders.


Dit is een foto van hetzelfde gebouw maar dan met verlichting aan. Ik vermoed dat deze foto wel wat bewerkt is


Ook deze foto is niet van mij maar geeft duidelijk aan dat men hier een printplaat nabootst met het gebouw.


Daarmee kwam een eind aan het georganiseerde deel van de dag.Ik kreeg al wel het treinkaartje en de rekening van de taxi.

Taxi-rekening voor de dagen in Beijing.


Mijn treinkaartje naar Shenyang Bei (Shenyangbei), station Shenyang Noord.


Vanuit de taxi maakte ik nog deze foto van het logo dat gebruikt werd ter gelegenheid van de viering van 60 jaar Volksrepubliek China.


En deze verrassing wachtte nog op mij in het hotel. Eerlijk gezegd weet ik niet wat het is/was.


China reisverslag / travelogue 18

The Ming Tombs, De Ming graven; introductie: 03/10/2009

De Minggraven liggen buiten Beijing.
Prachtig in een dal bij elkaar.
Een (1) graf is opgegraven.
Dat graf heet Dingling.
Het is het graf van drie mensen:
keizer Wan Li, keizerin Xiao Duan Xian en keizerin Xiao Jing


Keizer Wan Li.


Keizerin Xiao Duan Xian.


keizerin Xiao Jing.


Hier volgt een introductie op de Ming graven:

Minggraven

Er zijn op zo’n 40 – 50 kilometer afstand van Beijing
in de heuvels, 13 Ming graven.
Dertien graven van keizers uit de Ming dynastie (1368 – 1644).
In totaal lagen er 13 keizers, 23 keizerinnen en 1 concubine begraven.
Het Tianshoushan Hill gebied is zo’n veertig vierkante kilometer groot.
Het grootste grafcomplex is dat van Changling.
Drie complexen zijn voor het publiek open.
Een daarvan, Dingling, is ook opgegraven.
In Dingling lag keizer Zhu Yijang (1563 – 1620) begraven,
wiens keizernaam Wanli is.

De dertien graven liggen in een heuveldal
dat origineel afgesloten was met een muur en een poortgebouw.

Al voor het poortgebouw kwam men bij een herinneringsboog.
(bogencomplex is misschien een betere naam
want er zijn 5 doorgangen)
Bij het poortgebouw staat een stele die bezoekers gebiedt
van hun paard af te stappen.

Vervolgens was er de Heilige weg (Sacred Way)
met levensgrootte beelden van mensen en dieren
aan beide kanten.
De vertaling van de naam van deze weg
is moeilijk. Misschien is ‘sacrale weg’ of ‘processieweg’
een betere vertaling.
Maar ik las ook op een site de term: ‘STRAAT VAN DE GEESTEN’
en weer ergens anders ‘Pad der zielen’.

Dan volgt het zogenaamde ‘paviljoen met de stele’.
Een ‘Stele’ is de archeologische term voor een,
meestal uit een stuk steen of hout gehouwen tablet of pilaar,
met daarin een in relief gebeeldhouwde voorstelling en/of tekst.
In het geval van de Minggraven staat hierop het levensverhaal
van Keizer Zhu Di (keizer Yongle, de bouwer van zowel
de Verboden Stad als van de eerste gebouwen van dit complex).

Na de Heilige weg is er nog een herdenkingsboog (Lingxing) waarna
de individuele grafcomplexen volgen.

De individuele grafcomplexen bevatten een aantal standaard onderdelen:
– toegangspoort;
– herdenkings- of ceremoniele gebouwen;
– herdenkingsboog of bogen;
– altaar;
– Toren van de Ziel (Soul tower);
– de grafheuvel met het zogenaamde ondergrondse paleis.

Opgraving van het Dingling graf.

Het Dingling grafcomplex is een van de dertien grafcomplexen
van de Ming dynastie die bij elkaar liggen in de heuvels
ongeveer 50 kilometer buiten Beijing.
Ding Ling betekent letterlijk ‘Graf van de stabiliteit’.
Dingling is het grafcomplex van keizer Wanli.
Het is het enige complex dat is opgegraven.
Het is ook het enige keizerlijke graf
dat sinds de oprichting van de Volksrepubliek China is opgegraven.
De redenen daarvoor hebben direct te maken
met de resultaten van de opgravingen van Dingling
en de gebeurtenissen die daar mee samenhingen.

De opgravingen van Dingling begonnen in 1956
nadat een groep archeologen en wetenschappers
onder leiding van Guo Motuo en Wu Han
hadden aangegeven dat het een goed idee was
om het Changling grafcomplex te onderzoeken.
Changling is het grootste en oudste complex
van de 13 Ming graven op Tianshoushan Hill,
Changling is het grafcomplex van Keizer Yongle.
Ondanks de goedkeuring van premier Zhou Enlai
werd het idee door archeologen verworpen vanwege
het belang en het hoge publieke profiel van Changling.
In plaats daarvan werd besloten Dingling,
het derde grootste complex, op te graven als
test en voorbereiding voor een latere opgraving van Changling.
De opgraving werd afgerond in 1957 en het museum
werd geopend in 1959.

Bij de opgraving kwam een graf te voorschijn dat volledig in tact was
waarin duizenden voorwerpen werden gevonden van zijde,
textiel, hout en porselein.
En de stoffelijke resten van Keizer Wanli en zijn twee keizerinnen.
Echter men had niet de beschikking tot de technieken en middelen
om al die voorwerpen op een juiste manier te conserveren.
Na een aantal rampzalig verlopen experimenten werd
een grote hoeveelheid zijde en textiel opgeslagen
in een magazijn waarin water lekte en de wind vrij spel had.
Als een gevolg daarvan zijn de meeste van de overgebleven voorwerpen
in zeer slechte staat en worden replica’s getoond in het museum.
Bovendien werd door de politiek een grote druk op de opgraving uitgeoefend
om snel met resultaten te komen en de opgraving af te ronden.
Door die haast is de documentatie van de opgraving mager.

Het project kreeg nog met een groter probleem te maken
als politieke massabewegingen het land in zijn greep krijgt.
Dit escaleert in de Culturele Revolutie in 1966.
In de tien jaar daarna lag al het archeologisch werk stil.
Wu Han, een van de belangrijkste pleitbezorgers van het project
werd het eerste belangrijke doelwit van de Culturele Revolutie.
Zijn werk werd aan de kaak gesteld en hij stierf in 1969 in de gevangenis.
Fanatieke Rode Gardisten bestormden het Dingling museum
en sleepten de stoffelijke resten van Wanli en de keizerinnen
uit het museum, stelden hun daden postuum aan de kaak,
en verbrandden de resten.
Vele andere archeologische voorwerpen werden toen vernietigd.

Pas in 1979, na de door van Mao Zedong
en na het einde van de Culturele Revolutie,
vervolgden de archeologen serieus hun werk en werd
uiteindelijk het opgravingrapport opgesteld door
die archeologen die alle onrust overleefd hadden.

De lessen die werden getrokken uit de Dingling opgraving
leidde tot een nieuw beleid van de regering van de Volksrepubliek China.
Daarin wordt er van uit gegaan dat er geen opgravingen meer plaatsvinden
behalve dan als het om een reddingscampagne gaat.
Als een gevolg hiervan is er geen toestemming meer verstrekt
om keizerlijke graven op te graven, ook niet als men per ongeluk
op een ingang stuit zoals dit bij Qianling het geval was.
Het originele plan om na Dingling Changling op te graven
wordt niet uitgevoerd.


Alle afbeeldingen in deze log komen uit dit boek dat ik kocht bij mijn bezoek aan Dingling.


Wikipedia;

Excavation of Dingling tomb

Dingling tomb is one of the 13 Ming Dynasty Tombs.
Dingling (literally “Tomb of Stability”), one of the tombs at the Ming Dynasty Tombs site, is the tomb of the Wanli Emperor. It is the only one of the Ming Dynasty Tombs to have been excavated. It also remains the only imperial tomb to have been excavated since the founding of the People’s Republic of China, a situation that is almost a direct result of the fate that befell Dingling and its contents after the excavation.

The excavation of Dingling began in 1956, after a group of prominent scholars led by Guo Moruo and Wu Han began advocating the excavation of Changling, the tomb of the Yongle Emperor, the largest and oldest of the Ming Dynasty Tombs. Despite winning approval from premier Zhou Enlai, this plan was vetoed by archaeologists because of the importance and public profile of Changling. Instead, Dingling, the third largest of the Ming Tombs was selected as a trial site in preparation for the excavation of Changling. Excavation completed in 1957, and a museum was established in 1959.

The excavation revealed an intact tomb, with thousands of items of silk, textiles, wood, and porcelain, and the skeletons of the Wanli Emperor and his two empresses. However, there was neither the technology nor the resources to adequately preserve the excavated artifacts. After several disastrous experiments, the large amount of silk and other textiles were simply piled into a storage room that leaked water and wind. As a result, most of the surviving artifacts today have severely deteriorated, and replicas are instead displayed in the museum. Furthermore, the political impetus behind the excavation created pressure to quickly complete the excavation. The haste meant that documentation of the excavation was poor.

A severer problem soon befell the project, when a series of political mass movements swept the country. This escalated into the Cultural Revolution in 1966. For the next ten years, all archaeological work was stopped. Wu Han, one of the key advocates of the project, became the first major target of the Cultural Revolution, and was denounced, and died in jail in 1969. Fervent Red Guards stormed the Dingling museum, and dragged the remains of the Wanli Emperor and empresses to the front of the tomb, where they were posthumously “denounced” and burned. Many other artifacts were also destroyed.

It was not until 1979, after the death of Mao Zedong and the end of the Cultural Revolution, that archaeological work recommenced in earnest and an excavation report was finally prepared by those archaeologists who had survived the turmoil.

The lessons learned from the Ding Ling excavation has led to a new policy of the People’s Republic of China government not to excavate any historical site except for rescue purposes. In particular, no proposal to open an imperial tomb has been approved since Dingling, even when the entrance has been accidentally revealed, as was the case of the Qianling Mausoleum. The original plan, to use Dingling as a trial site for the excavation of Changling, was abandoned.

 


Dingling vanuit de lucht.


Dingling: ondergrondse grafkamer in de huidige staat.


Dingling: zwart/wit foto van dezelfde grafkamer ten tijde van de opgraving eind jaren ’50.


Foto van een ander graf: Maoling. Daar ben ik zelf niet geweest maar als je foto mag geloven is dit graf in een veel mindere staat dan Dingling


Reconstructie van een keizerlijk kleed met het ‘honderd kinderen patroon’.

Detail.


Reconstructie van de ‘Phoenix kroon’.

Detail.


Reconstructie van de gouden keizers kroon.


Het zogenaamde ‘Danbi’ vloer.

Deze wordt ook wel de ‘stone painted floor’ genoemd,
de met steen geschilderde vloer.


 

China reisverslag / travelogue 10

Ik had me voorgenomen mijn logs over China
in twee talen, Nederlands en Engels, te publiceren.
Maar ik merk dat die ambitie te hoog gegrepen is.
Een log over China kost nu ongeveer 4 tot 5 uur.
Voorbereidingen en onderzoek meegerekend.
Als ik het tweetalig moet maken komt daar makkelijk
een uur per log bij. Dat is te veel.
Hier en daar zal ik het proberen en
misschien vind ik de tijd en energie om het later als nog te doen.
Maar voor nu toch even beperken tot het Nederlands.

The idea was to write the blogs on China
in two languages, Dutch and English.
In reality that’s too much.
A log on China cost me, preperation and research including,
between four and five hours.
To make the blog bi-lingual requires at least one extra hour.
That’s too much.
Sometimes I will try to supply an English translation.
If I have time later on I might consider adding the translation later.
For now: in Dutch.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Lama temple gaan we gelijk door naar de Confuciustempel.
Dat kan makkelijk want de twee complexen liggen dicht bij elkaar.
De Engelse namen zijn Confucian Temple en Guozijian Museum.
Het Guozijian Museum wordt ook wel de Keizerlijke hoge school genoemd.
Ten tijde van de Chinese keizerrijken kende China
opleidingssysteem dat er op was gericht de allerbeste studenten
klaar te stomen voor ministeriele verantwoordelijkheid.
Er waren vele examens, per stad, per streek/provincie
en uiteindelijk in Beijing voor de creme de la creme.
De hoogste examens vonden plaats in Beijing, soms in aanwezigheid
van de keizer.
De namen van de studenten die het examen haalde zijn nog steeds te zien.
Gekalligrafeerd in grote stenen.

Confucius is een van de grote Chinese filosofen die een grote invloed
had en heeft op China en grote delen van Azia.

Maar eerst een meer wereldlijke zaak.
Rond de feestdag van 1 oktober zijn de Chinezen massaal vrij
voor meer dan een week.
Families gaan bij elkaar op bezoek.
Een perfecte periode voor huwelijken.
En dan moet je op de foto.


Bruidspaar en cameraploeg.


Maar eerst Confucius.


Toegangskaartje Confucius tempel en Guozijian Museum.


Kong Miao – Confuciustempel

Vlakbij de Lamatempel is de Confuciustempel en de bijbehorende voorouderhal. Hier werd Confucius gexc3xaberd en zijn filosofie over moraal en maatschappij in gedachten gehouden. De geslaagde kandidaten in de keizerlijke examens zagen hier hun namen in de steentabletten gebeiteld en waren in het oude China voorbestemd voor hoge posten. Dit is een van de grootste Confuciustempels in China en deze tempel werd door de keizers bezocht in de hoop bestuurlijke adviezen te krijgen.
Naast de tempel vind je de Guozijian, voorheen de Keizerlijke academie waar de studenten zich voorbereiden op het keizerlijke examen, tegenwoordig is het de Stadsbibliotheek van Beijing.

 


De grote stenen met de gekalligrefeerde namen van geslaagde studenten.


Een overzicht van wiens naam waar precies staat.


Maar voor een leek die net uit een vliegtiug komt was het vooral een erg mooie omgeving. De zon scheen mooi die dag maar ging al snel onder.


Mooie boom, heel grillig.



Ook hier mooie daken.


In het museum.


Ten tijde van Confucius werden beelden van mensen begraven met de doden. Hier drie voorbeelden.


En dan die deuren.


Namen van afgestudeerden.



Details van de bogen.


Met de keizerlijke draak.



Als je dan als keizer bij examens aanwezig dient te zijn moet je natuurlijk wel goed kunnen zitten.


Details van de troon.




Bi Yong in Guo Zi Jian.

De hal met de keizerlijke troon die je hierboven kunt zien
is gebouwd tijdens het 48ste regeringsjaar van keizer Qianlong (1783).
Bi Yong (deze hal) staat midden in de keizerlijke hoge school Guo Zi Jian.
Ooit diende deze hal als de plaats waar de keizer college gaf.


Studeerkamer.

Op deze foto zie je een reconstructie van de studieruimtes
die de studenten hadden voor hun examen.



Ook nu nog hangen Chinezen deze verzoeken voor het succesvol afsluiten van een studie in dit complex.




En ik was niet de enige die het er een mooie plaats vond. Een cameraploeg en deze drie mannequins waren er om opnames te maken. Volgens mij was het voor een reclame voor een shampoo of iets dergelijks.


 

China reisverslag / travelogue 08

Na de koffie en het eten kon ik er weer tegen.
Dus ging ons eerste bezoek naar de Temple of Heaven.
Pas later begreep ik het belang voor de Chinese cultuur
van deze tempel.


Kaartjes kopen voor de Temple of Heaven.


Achteraf gezien ging dit wel erg snel.
Na het eten met een taxi naar de Temple of heaven.
Dat is in werkelijkheid niet 1 tempelgebouw
maar een park met meerdere tempels, een enorm altaar
en bijgebouwen.
Dit hele complex was druk bezocht…….
alleen de tempel zelf was op dat moment voor het publiek gesloten.
Waarschijnlijk om het een keer schoon te maken
of om de bewaking even wat te laten rusten.
Hoe dan ook, dit alles was voor mij een culturele lawine
zo kort na de vlucht.
Het hele complex ziet er als nieuw uit.
Ter voorbereiding van de Olympische Spelen
is dit complex flink opgeknapt.


Kaartje voor de Temple of Heaven.


Zoals te zien een heel complex.


Een deel van het park.

Het terrein dat er bij deze tempel hoort is groot.
Op 2 oktober is het er ook erg druk.
Het park wordt gebruikt voor allerlei activiteiten.
Eigenlijk net als in een park in het Westen.


We lopen zo door het complex dat we eerst door een heel
lange galerij lopen: de Long Corridor.
In de verte is de Temple of Heaven al te zien.


Zoals alle andere plaatsen waar ik die dag ben geweest was ook de galerij erg druk.



Ik zie er verschillende groepen mensen die klassiek gekleed zijn.


Met muziekinstrumenten of gereed voor de dans.


Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Temple of Heaven / Tempel van de hemel.

Letterlijk betekent het Chinese begrip voor de Temple of Heaven,
altaar voor de hemel.
Het is een complex in Beijing waar de keizers
van de Ming en Qing dynastieen
bezoeken brachten voor de jaarlijkse ceremonies en gebeden
tot de God van de Hemel voor een goede oogst.
Het complex is gebouwd tussen 1406 en 1420
tijdens de regeerperiode van de Yongle keizer.
Deze was ook verantwoordelijk voor de bouw van de Verboden Stad.

De keizer werd in China beschouwd als de Zoon van de Hemel.
Daarom waren de ceremonies bij deze tempel zo belangrijk.
Veelvuldig komen ronde en vierkante vormen voor
in de architectuur die wijzen naar de hemel en de aarde.
Het nummer negen staat voor de keizer.
De blauwe daken staan voor de hemel.


Prachtige dakenpartijen.

De Chinese gebouwen bij tempels en bijvoorbeeld
de Verboden Stad zijn ‘niet origineel meer’.
Daarmee bedoel ik, dat het materiaal waarmee de gebouwen
gebouwd zijn (hout) de tand des tijds niet heeft doorstaan.
Dat is logisch. Hout, ook een hele sterke houtsoort,
heeft te lijden van de weersomstandigheden.
Om de gebouwen te beschermen moet je ze regelmatig verven.
Dat geeft een heel nieuwe indruk.
Natuurlijk is het ontwerp van die gebouwen,
de bouwstijl, de constructiemethode, enz, nog origineel.
En ook dakpannen en muren zijn van natuurlijke materialen, zelfs de bakstenen,
hebben het moeilijk gehad door de eeuwen heen.


Uiteinden van dakpannen, antefixen is volgens mij de officiele term.

De afbeeldingen zijn draken.
Typisch Chinees.


Veel vlaggen en mensen.


Afwerking dakpannen.

Het aantal ‘beeldjes’ op zo’n uiteinde van een dak was gereguleerd.
Ieder op zich zijn knappe staaltjes van dakpan bakken.



De Temple of Heaven was gesloten. Ik kon alleen nog maar een blik werpen door een kier van de deuren.


Vlecht- of knoopwerk.


De deuren waarachter de tempel zich schuil houdt.


Kunstige houten verbindingen prachtig beschilderd. Mooie kleuren.



Temple of Heaven om een hoekje.


Hierna vervolgen we onze weg naar het grote altaar.
Het Circular Mound Altar is een altaar dat bestaat uit drie niveau’s
van marmer. Hier bad de keizer voor goed weer.
Het werd gebouwd in 1530.


Nog meer daken….


….en dakpannen in detail.


Imperial vault of Heaven – Keizerlijke kluis van de hemel.

In dit gebouw werden voorwerpen bewaard
die nodig waren voor de keizerlijke ceremonies.



Prachtige ‘gevlochten’ plafondconstructies.


Dergelijke afwerkingen van trappen zal ik nog veel zien.


Typisch Chinese kunstvorm. Op een dergelijke manier vloeren beeldhouwen zie je in de Westerse kunst niet.


Heavenly center stone / Hemelse centrale steen.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen

De bovenste verdieping van de ‘Circular Mound’
is geplaveid met 9 concentrische ringen van stenen platen.
De steen in het centrum heet de
‘Heavenly center stone / Hemelse centrale steen’.
De eerste ring om deze steen omvat 9 stenen,
de tweede ring bestaat uit 18 stenen
en zo gaat dat verder tot de negende ring met 81 stenen.
Deze ringen zijn het symbool voor de negen hemels.
Als je op de centrale steen gaat staan klinkt je stem ver door.


De Heavenly center stone is populair voor foto’s.


De wachtende staan wel mooi in de rij.


Het altaar.






Een kunstige afvalemmer.


Grote oven van groen geglazuurde bakstenen.


Grote metalen vuurkorven.



Firewood Stove / Houtoven.

Firewood Stove / Houtoven

De houtoven is een enorme ronde oven
gemaakt van groene geglazuurde bakstenen.
Voordat de ceremonie begon voor de aanbidding van de Hemel
Werd er een gewassen en geschoren kalf op de oven gelegd.
Het vuur werd gestookt met pijnboomtakken en riet
om de God van de Hemel te verwelkomen.
Een ritueel warm welkom aan de keizerlijke god.
Na de afronding van de ceremonie werden de offergaven,
de aanplakbiljetten, de zijden rollen, respectvol in de oven gelegd
om te verbranden terwijl de keizer toekeek.
Dit ritueel heette ‘toekijken bij het branden’.


Ik zal merken dat op veel plaatsen ter gelegenheid van de viering van 60 jaar Volksrepubliek China er grote bloempartijen zijn aangelegd.


Het Temple of Heaven-complex is een Unesco World Heritage Site.


Temple of Heaven, tweede ticket met achterkant.


 

China reisverslag / travelogue 01

Ik ben dit jaar naar China geweest.
Begin dit jaar startte een nieuwe medewerker bij ons bedrijf.
Hij is geboren in China. In Shenyang om precies te zijn.
Hij is een aantal jaren geleden voor zijn studie naar Nederland gekomen.
Hier heeft hij zijn vrouw leren kennen.
Zij is ook uit China afkomstig. Uit Baotou om precies te zijn.
Voor hun huwelijk zijn ze naar China gegaan en ik heb de kans aangegrepen om dat mee te maken.
Op 1 oktober 2009 ben ik met de trein vanuit Breda naar Antwerpen gegaan.
Vandaar met de Thalys naar Schiphol Amsterdam.
Vandaar ben ik die dag naar Beijing gevlogen.
Mij reisplan was als volgt:
= eerst een paar dagen Beijing;
= vervolgens met de trein naar Shenyang;
= in Shenyang heb ik een paar dagen om rond te kijken;
= dan het huwelijksfeest;
= vervolgens met het bruidspaar en de ouders van de bruidegom
met de (nacht)trein naar Baotou;
= ook daar een excursiedag;
= vervolgens het huwelijksfeest in Baotou;
= dan met het bruidspaar en de ouders van de bruidegom terug
naar Beijing om direct weer terug naar Nederland te vliegen.
Ik ben nu bezig alle toegangskaartjes en rekeningen in te scannen
om zo, straks een compleet reisverslag op mijn weblog te kunnen maken.
Dat kost wel wat tijd.
De reguliere logs zullen dan ook wat minder in aantal worden.
De moeilijkheid met het scannen is altijd dat je de kaartjes
niet helemaal recht kunt krijgen.
Daarnaast heeft de scanner een witte achtergrond
en dat maakt het soms moeilijk te zien waar het kaartje begint
en waar het stopt.
Daarom leg ik achter de kaartjes ed de Chinese vlag
die ik in China gekregen heb.
Dus als je wilt weten waar straks al die rode randjes vandaan komen.
Het plaatje hieronder geeft je een beeld van hoe ik te werk ga.
Om de lat nog iets hoger te leggen, heb ik me voorgenomen
dit reisverslag in het Nederlands maar ook in het Engels te schrijven.
Dan kunnen meer mensen meegenieten van een prachtig verblijf
in China. Veel plezier!


Kaartje Temple of Heaven, Beijing.

Ticket Temple of Heaven, Beijing.


Bestemmingen: Beijing, Shenyang en Baotou.

Destinations: Beijing, Shenyang and Baotou.


I’ve been to China this year.
In the beginning of 2009 a new colleague started to work for our company.
He is born in China, in the city of Shenyang.
A number of years ago he came to the Netherlands to study.
It is here that he met his wife.
She’s also from China, from Baotou.
For their wedding they went to China.
I used this opportunity to be present.
On October first I took the train from Breda to Antwerp.
There I took the Thalys to Schiphol, Amsterdam.
From there I flew to Beijing.
The planning for the trip was as follows:
= first a few days in Beijing;
= then take the train to Shenyang;
= in Shenyang I have some time to look around;
= then the wedding in Shenyang;
= next I took the (night) train with the parents of the groom
and the newly weds to Baotou;
= there an excursion day;
= then the wedding festivities in Baotou;
= then with the parents of the groom and the young couple
to Beijing to fly back to the Netherlands.
Now I’m busy scanning in all tickets and bills I picked up in China
to be able to make a complete travel journal on this web log.
That takes some time.
My regular logs will be smaller in numbers for some time.
The difficulty with scanning is that it’s difficult to position the tickets
in a right angle.
On top of that the scanner has a white background
making it difficult to tell where the edge of a bill starts or stops.
That’s why I put the Chinese flag behind the tickets.
I got this flag in China.
So if you wonder why all tickets have these red edges…
The picture above gives you an idea on how I approach this.
I’ve decided to try to write this travel journal in Dutch and English,
giving more people the opportunity to enjoy this stay in China.
Have fun!