Een ongelukje met een wollen sjaal levert mij een project op
waar ik tussen door ‘even’ aan kan werken.
De sjaal die wat gekrompen en in elkaar was gaan zitten
heb ik uit elkaar gehaald en wil ik gebruiken om een
boekband mee te bekleden.
Daarvoor heb ik afgelopen week online vlieseline gekocht.

Vlieseline komt in verschillende kwaliteiten.
Die kwaliteit wordt aangeduid met een code.
Zo had ik in het verleden al eens geleerd dat H250 vlieseline is
die bij hobby activiteiten wordt gebruikt maar ook bij
het maken van tassen en ceintuurs.
Er is een site met een hele indeling van codes en toepassingen.
Maar ook dan blijft het voor mij nog zoeken.
Deze keer heb ik 2 codes gekocht: H250 en H410.
Ik dacht misschien is hoe hoger de code hoe steviger.
Maar dat is niet zo. Het systeem is me nog niet duidelijk.
Maar de H250 is volgens mij heel geschikt.

Mijn inspiratie komt deze keer van een souvenir uit Guatemala.
Daar kocht ik een boekje omdat ik dacht, zo’n binding wil ik ook
een keer maken.

Het papier in het boekje is volgens de verkoper ‘banana paper’. Bananenpapier.

Het boek heeft houten platten met een jute rug (ik kocht een jute koffiezak
in Guatemala met een ‘Made in India’-label aan de binnenkant).
Die rug is een soort ‘diepe’ rug, het jute zit zichtbaar 3 – 4 centimeter
om de rug voordat de houten platten beginnen.
Dan met een donkerbruine sierband over de rug.
De platten zijn leuk geverfd (?).

Vanaf de bovenkant zie je dat onder het jute dun karton zit. Karton met de flexibiliteit, dikte en sterkte van Zaansch Bord. Het donkerbruine bandje is heel dun want het valt bijna helemaal weg, neemt geen ruimte in. Het papier zijn enkele blaadjes. Dus geen katernen. De achterkant is niet echt recht. Zo te ziet genaaid in de ‘diepe’ rug.

Als je het boekje opent zie je het bananenpapier en dat het op 4 punten is genaaid (let op de witte puntjes).

De achterkant vond ik ook leuk. Ze hadden veel van dit soort boekjes met steeds andere afbeeldingen. Soms waren de afbeeldingen hetzelfde maar dan waren de kleuren anders. Het was allemaal ‘hand made’.

Van boven, half-open, zie je dat de constructie van het boek misschien toch iets minder stevig is dan je op het eerste oog zou denken. Maar ik vind dit een leuk idee. Die platten zo bevestigen noemen we ‘Opgelegde platten’.

Maar ik maak liever geen leeg boek.
Dus heb ik al mijn proefdrukken, lino afdrukken, probeersels,
houtdrukken, goede en restjes, van vorige projecten verzameld.
Die op papier maar ook lino op jute of lino op een tasje van een winkel
op een vliegveld in India, lino druk op een envelop,
houtdruk op enveloppen, houtdruk op drukwerk, monoprints,
afdrukken van clichés, oude foto’s, enz, enz.
Een paar voorbeelden.

Afdrukken van oude clichés op krantenpapier, uitgescheurd en op een A4 geplakt.

Een fotocollage van oude foto’s.

Van linksboven: monoprint van restverf met tekst en fotocollage. Onder lino afdruk op 2 stukken boekbindlinnen – twee kleuren, gelli plate afdruk, houtdruk op professioneel gedrukte afbeelding.

Terwijl ik zo de pagina’s voor het boek samenstel,
ga ik ook nog even een kleiner boek maken om te zien
of dat gaat werken: die sjaal met vlieseline H250.