Vandaag nog even in mijn werkplaats geweest.
Twee eerste drukgangen Boeddka’s gemaakt: zwart en blauw. Daarnaast verder gegaan met het conserveren van de herfstbladeren voor mijn Bladerboek.
Het aantal bladeren dat al gereed is groeit. Ik weet nog niet hoeveel bladeren ik nodig ga hebben en welke tekst er precies in het boek komt. Maar dat is voor latere zorg. Nu eerst zorgen dat de bladeren beschermd worden voor verdere achteruitgang. Ze worden door de behandeling vooral ook sterker.
Geinspireerd door een van de boeken die gevonden is
bij Dunhuang in China, maak ik een boekje met als
soortnaam ‘Stringing together’.
Een heel eenvoudig boekje bestaande uit pagina’s
die straks met 1 koordje aan elkaar gebonden worden.
Blad een bevat uitspraken van Arnon Grunberg.
blad twee het eerste deel van een vertaalde versie van
een verhaal uit Dunhuang.
Dat blad is vandaag gereed gekomen.
Blad drie gaat straks het tweede deel
van het verhaal bevatten.
Daar ga ik morgen aan beginnen.
Op blad 1 zijn de illustraties gemaakt met lino’s
en twee vrije vormen.
Op blad 2 zijn het twee Boeddha’s die elkaars
spiegelbeeld zijn.
Voor alle illustraties Zijn meerdere drukgangen
met verschillende kleuren gemaakt.
De Boeddha’s die drie of vier drukgangen hebben ondergaan zijn vanochtend eerst op maat gesneden. Vervolgens heb ik steeds twee afbeeldingen bij elkaar gezocht die ik qua kleur of qua uitvoering bij elkaar vind passen. Zo ontstonden er negen setjes. Ik heb er voor blad 2 tien nodig.
Dit zijn de Boeddha’s die nog ten minste 1 drukgang nodig hadden naar mijn idee. Hiervan heb ik er twee gekomzen die gereed zijn en die in de middag op blad 2 kunnen worden aangebracht.
Dit is het origineel waarnaar ik mijn Boeddha’s gevormd heb. Ik kan alle details niet in de lino verwerken maar dart vind ik ook niet nodig. Wel viel me iets op aan de kleuren van de aura’s.
De kleuren van het ‘buitenaura’ zijn Geel, Rood, Blauw.
De kleuren van het ‘binnenaura’ zijn precies omgekeerd: Blauw, Rood, Geel (van buiten naar binnen). Zo kun je een aura rond het hoofd maar ook nog een rond de hele figuur van Boeddha realiseren zonder dat de afbeelding onduidelijk wordt. Voor nu vond ik dat nog iets te hoog gegrepen.
Zo zien de pagina’s er dan uit. Straks voor het inbinden worden de pagina’s nog korter gesneden en in het midden, van boven naar beneden, komt een vouw. Het wordt zo gevouwen dat de afbeeldingen en teksten aan de buitenkant komen. Aan iedere kant 1 afbeelding en 1 kolom met tekst. Dan ga ik de losse hoeken aan de bovenkant, vastplakken op een klein stukje vierkant karton russen de koeken..Op die hoeken en door het blad en het karton maak ik dan een gaatje waar het koord door kan.
Hier liggen de eerste vier pagina’s te drogen. Intussen liggen alle tien de pagina’s met afbeeldingen onder bezwaar.
Een beetje door de bomen en dan kom je bij de volgende tempel:
Baphuon.
Een enorme piramide, met meerdere verdiepingen.
Gebouwd in de 11e eeuw rijdens de regering van Udayadityavarman II.
Gelukkig hoef ik die naam niet uit te spreken.
Het is een piramide maar daar omheen een lang, verhoogd voetpad dat naar de tempel leidt en hier en daar een waterpartij.
De eerste aanblik was overweldigend. De dagen erna zouden we nog meer piramides zien. Al heeft deze tempel een verrassing die we pas op het eind zagen.
Pas op je hoofd.
De verhalen in steen verbazen je enorm.
Dit zijn delen van een gebouw dat voor de tempel ligt en deel uitmaakt van het pad naar de tempel.
Het wordt tijd om te klimmen. Het uitzicht is prachtig.
Slangenkoppen. Eens niet op een reling.
Gedecoreerd raam.
Hier is de maker van de afbeelding op een paar plaatsen door het kader heengegaan met de afbeelding. Net als een moderne striptekenaar.
Met een strijdwagen. Bij deze tempel was min of meer een vaste looprichting aangegeven.
En dan zie je plots in de zijkant van de tempel een ‘Reclining Buddha’ of slapende Boeddha.
In het begin een beetje onduidelijk maar langzaam maar zeker worden de contouren duidelijker. Wat een idee om dat in de zijkant van een tempel aan te leggen.
Zoals deze toelichting aangeeft: de restauratie was niet eenvoudig. Vooral op die plaatsen waar het gezicht uit de tempel naar voren komt. Daar zijn verstevigingen aangebracht om er voor te zorgen dat ook wij nu nog van dit fenomeen kunnen genieten.
Of de restauratie al gereed is, dat vertelt het verhaal niet.
De foto’s die nu volgen zijn niet van de Baphuon-tempel zelf maar van (restanten) van gebouwen in de omgeving.
Baphuon-omgeving.
Een gevallen leeuw in de omgeving van Baphuon.
Vanmiddag bezig geweest met het drukken van
de eerste twee lino’s.
De lino is afgedrukt op drie verschillende soorten papier. Eerste drukgang alleen blauw. Ik druk de lino af met behulp van de bolle kant van een lepel.
Vervolgens druk ik op de zwarte en blauwe afdrukken, met rood, de tweede lino af. Daarnaast druk ik er een paar af met alleen rood. Hier het resultaat. Rechtsonder de print van de Boeddha uit de Mogao-grotten.
Het plan is om nog een derde drukgang te maken.
Daarvoor moet ik dan nog wel een derde lino maken.
De bedoeling is dan om de kleur geel te gebruiken.
Daarna snij ik de afbeeldingen op maat en verwerk ik
ze op de pagina’s als illustratie.
Het is al weer een tijd geleden dat hier iets
te lezen of te zien was van mijn poging een van de
technieken toe te passen die men in Dunhuang
gevonden heeft bij de ingebonden boeken.
De eerste techniek die ik probeer noemt men op
de web site Stringing Together. Dat is tenslotte
mooie dan ‘aan elkaar binden’. Maar dat is precies
wat het is.
Als tekst gebruik ik onder andere een Nederlandse vertaling van zo’n Chinees verhaal. Het verhaal is niet Boeddhistisch maar de teksten uit Dunhuang (Mogao-grotten) zijn dat vaak wel. Dus als ‘illustratie’ van het verhaal gebruik ik een lino die ik gemaakt heb op basis van een afbeelding in een van de grotten in Mogao.
Wat ik nu probeer is door verschillende spiegelacties
meerdere versies te krijgen van een en dezelfde afbeelding.
Eerder heb ik lino 1 afgedrukt op een ander stuk lino
en die vervolgens uitgesneden.
Zo krijg ik twee afbeeldingen die elkaars spiegelbeeld zijn.
Nu probeer ik van lino 1 een afbeelding op papier te maken en
die (de papieren afbeelding) vervolgens weer af te drukken op lino.
Die snij ik dan net anders uit als het origineel.
Dan heb ik dus kleur 2.
Met Boeddha heb ik niets speciaals maar het past nu eenmaal het best bij deze Chinese boektechnieken.
Ik gebruik deze keer ook ander papier. Dit papier neemt de inkt denk ik minder makkelijk op. Ik hoop hiermee dan een betere afdruk te kunnen maken.
Echt meevallen deed het niet. Links lino 1 met inkt, rechtsonder een afdruk op papier en rechtsboven de afdruk van het papier op lino 2. Deze lino is inmiddels uitgesneden en vanmiddag ga ik dus eens proberen, met een andere kleur dan zwart, wat het resultaat hiervan gaat zijn.
Stiekem weer een aantal afdrukken gemaakt.
Het tempel complex bestaat uit een serie ‘ringen’
rond het hart van de tempel met de vijf torens.
Poortgebouw in een van de ringen.
Ook de poortgebouwen zijn rijk versierd. Soms ook met beelden zoals deze Buddha.
Het einde van een ballustrade met de veelkoppige slang. Hier op de rug gezien.
Inderdaad. Ik had op een filmpje gezien dat het
markeren van je lino (zeker als er geen kleurverschil is tussen
de oppervlakte en het binnenwerk van de lino) kan helpen
bij het snijden van de lino. Dus ik had nog een oude markeerstift liggen.
Die maar eens gebruikt.
De Buddha is overigens van een muurschildering in Dunhuang.
Hier ligt de lino, vastgeplakt, op tafel, daarboven komt dan het carbonpapier en daarboven het origineel.
Origineel en gemarkeerde lino.
Zo wordt het origineel dan overgezet op de lino.
Het tussenresultaat.
De derde tempel van 7 januari 2017 is eigenlijk een complex met tempels.
Boven op een heuvel.
Waar? Cambodja, in de buurt van Battambang.
Omdat we met de motortaxi gaan zien we veel van het platteland van Cambodja. Zo ook de vele typische huizen. Deze boerderijen bewoont men op de eerste verdieping. Dat wil zeggen dat de mensen daar slapen. Op de begane grond leven de mensen overdag. Daar zie je vaak de televisie staan, daar hangen de hangmatten om uit de hitte te blijven en rustig de avond in af te wachten. Daar wordt bijvoorbeeld gekookt.
Rijstvelden.
Dat daar. Die piek boven op de heuvel. Dat is Phnom Sampov. Dat is het laatste doel van de dag.
Gelukkig treffen we aan de voet van de heuvel een groep geestelijke leiders. Hen gaan we volgen.
Onderweg heb je dan bijvoorbeeld dit uitzicht.
Ssst, niet wakker maken.
We worden met vreemde taferelen geconfronteerd.
De top bereikt.
Het is een plaats voor mooie plaatjes.
Maar let wel: het is niet alles goud wat er blinkt.
Apen zijn heel vaak een dankbaar onderwerp van foto’s.
Een mooie deur op Phnom Sampov. Geliefd object om te fotograferen. Zie ook de Buddha op de olifant met drie gezichten.
Deze leerlingen zullen de Buddha niet tegenspreken.
Steeds gebruik ik een zelfde hoeveelheid basismateriaal
om een kunstvaria te maken.
De ene keer vind ik dan veel werken de moeite waard om te tonen,
en soms, net als nu valt het niet mee.
Een korte Kunstvaria.
Ascribed to Bishandas, Garshaspnameh: Nariman lassoes the khaqan of Chin in battle, India, imperial mughal, circa, 1610. (Toegeschreven aan Bishandas. Het boek waaruit dit genomen is heet Garshaspnameh. Het gedicht is geschreven door Asadi Tusi, een Perzische dichter. De scene hier is rond 1610 gemaakt.)
Buddha head, Northern Qi period, 550 – 577 CE, green marble with gilt.
Christopher Bramham, Two lemons, 2013 – 2014, oil on canvas.
Rosalind Solomon, Whoppers, Chattanooga, Tennessee, USA, 1979, photo.
Walter Battiss, Red Rock, May 1949.
Een klein woordgrapje in de titel.
Heads up betekent in het Engels zoiets als ‘bijpraten over iets’,
iemand een update geven.
Dat is natuurlijk wat ik met mijn blog doe, ik praat mijn bezoekers
bij over mijn bezoek aan Shanghai.
Maar het woord ‘Head’ staat ook voor ‘hoofd’.
De tentoonstelling met beeldhouwwerk in het Shanghai Museum toont
een prachtige groep beelden met allemaal prachtige, karakteristieke koppen,
hoofden.
Ananda, Song, AD 960 – 1279.
Wikipedia:
Ānanda was een van de belangrijkste leerlingen van Gautama Boeddha en werd bekend als de Beschermer van de Dhamma. Ānanda (Pali) betekent ‘hij die vreugde, plezier of verheuging brengt’.
Ānanda was een neef van de Boeddha en zeer nauw met hem verbonden. Hij trad in het tweede jaar na Boeddha’s verlichting in de Orde en was gedurende de 25 laatste jaren van het leven van de Boeddha zijn persoonlijke assistent en vergezelde hem op zijn reizen. Een belangrijk onderdeel van zijn taak was het onthouden van de toespraken (of suttas) van de Boeddha. Veel toespraken van de Boeddha vinden ook plaats met Ānanda als toehoorder.
Lady, Tang, AD 618 – 907, colored pottery.
Head of Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.
Lokapala, Tang, AD 618 – 907, stone.
Head of Buddha, Tang, AD 618 – 907, stone.
Sakyamuni, Buddha stele, erected by Ling Ji, Tang, AD 828, stone (detail).
Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AD 557 – 581 (detail).
Thousand Buddha stele, Northern Zhou, AD 557 – 581 (detail).
Dog, Eastern Han, AD 25 – 220, pottery (detail).
Deel 34 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Ik kan me zo voorstellen dat lezers die regelmatig terugkeren
op de Argusvlinder, het idee hebben: alweer een blog over Ajanta.
Inderdaad, vandaag de laatste. Maar wat voor een.
De slapende Boeddha ligt niet te slapen.
het enorme beeld stelt de zojuist overleden Boeddha voor.
Hij ligt op een bed omringd door zijn vrienden en bekenden die
over hem rouwen en hemelse figuren.
Het is een van de vele tijke versieringen van cave 26.
Kijk maar eens mee:
Dit is de gevel van de Chaitya-Griha, dit is een speciaal type grot. De versiering is heel uitbundig.
Hier zie je een deel van die gevel.
Hoofd van een van de Boeddha-beelden in de gevel.
Dat de beelden niet altijd even natuurgetrouw zijn laat dit voorbeeld zien.
Hier is hij dan. Het enorme beeld van de overleden Boeddha. Als een prins die ligt te slapen. Er is een speciale naam voor deze voorstelling: Mahaparinitvana.
De gids die ik in Ajanta kocht zegt over dit beeld het volgende:
The usual cliche of figures of Buddha on the walls of the aisles is however, relieved by two scenes, one representing the mahaparinirvana of Buddha and the other, the Assault and Temptation of Mara.
The former, carved on the left wall near the side-door, contains a colossal figure of Buddha reclining on his right side on a couch between two sala trees; below are the figures of his disciples and followers mourning his decease, and above are celestial beings.
Zicht op het interieur van cave 26.
De stupa is heel uitgebreid gedecoreerd zoals hier te zien aan de zijkant.
Detail.
Dit is de tweede belangrijke beeldengroep in deze Chaitya-Griha: Assault and Temptation of Mara. Op het web heb ik maar een redelijke foto van deze beeldengroep kunnen vinden en die toont Mara niet eens. Die zit namelijk (onder andere) op een olifant, links boven de Boeddha.
De gids schrijft hierover:
The second scene also occurs on the same wall. Here Buddha is seated, with his right palm in the bhumisparsas mudra under the Bodhi tree at the centre; on the left is Mara on an elephant accompanied by his host of demon-forces attacking Buddha; on the right is the retreat of Mara; in the foreground are the daughters of Mara trying to tempt Buddha by dance and music; and in the bottom right corner is the figure of the dejected Mara.
Nogmaals het interieur.
De volgorde van de foto’s is een beetje verwarrend maar dat is veroorzaakt doordat ik slecht voorbereid was op deze grot die drie ingangen bleek te hebben en de drukte in deze zeer tot de verbeelding sprekende Chaitya-Griha. In de oude grotten is de stupa niet of nauwelijks gedecoreerd. Deze veel jongere grot laat de ontwikkeling in het Boeddhisme en en de kunst goed zien.
Een laatste blik op de site.
Ik kocht er twee gidsen. Een gids over Ellora en een over Ajanta. Ze werden keurig ingepakt. Thuis heb ik ze uitgepakt en dan zien ze er als volgt uit:
In de afdaling naar de uitgang had ik nog even tijd om een van de vele vogels die er leven te fotograferen.
Ajanta Caves
Ajanta Caves are famous for their murals which are the finest surviving examples of Indian Art, particularly painting. These caves were excavated in horse-shoe shaped bend of rock scarp nearly 76 mtr in height overlooking a narrow stream known as Waghora.
The location of this valley provided a calm and serene environment for the Buddhist monks who retreated at these secluded places during the rainy season. Each case was connected to the stream by a flight of steps, which are now almost obliterated, albeit traces of some could be noticed at some places. In all 30 caves were hewn out of the living rock in different periods according to the necessity.
Out of these, five (cave 9, 10, 19, 26 and 29) are Chaityagrihas and the rest are vihares. In date and style also these caves can be divided into two broad groups. Out of the 30 caves 6 caves belong to the earliest phase of Buddhism ie Hinayana. Caves 9 & 10 which are Chaityagrihas and 8, 12, 13 and 15A which are Viharas belong to this phase. These caves are datable to the pre-Christian era, the earliest among them being cave 10 dating from the second century BC where the object of worship is a stupa. These caves are imitation of contemporary wooden constructions even to the extent of fixing of wooden rafters and beams to the ceiling even though they are non-functional.
These early caves were painted but nothing substantial has survived. Caves No 9 and 10 clearly show some vestiges of painting. The headgear, ornaments of the images in these paintings resemble the bas-relief sculpture of Sanchi and Bharhut.
The addition of new caves could be noticed again during the period of Vakatakas, the contemporaries of the imperial Guptas. These were caused to be excavated by the royal family and also the feudatories owing allegiance to the Vakatakas. Varahadeva, the minister of Vakataka king Harishena (475-500 AD) dedicated Cave 16 to the Buddhist Sangha while cave 17 was the gift of a prince (who subjugated Asmaka) a feudatory of the same king. A flurry of activity at Ajanta was between mid 5th century AD to mid 6th century AD. Hieun Tsang, the famous Chinese traveller who visited India during the first half of the 7th century AD has left a vivid and graphic description of the flourishing Buddhist establishments here even though he did not visit the caves.
A solitary Tashtrakuta inscription in cave no 26 indicates its use during 8th – 9th centuries AD. The second phase departs from the earlier one with the introduction of new pattern in layout as well a the centrality Buddha image, both in sculpture as well as in paintings.
All these caves which were once painted but now the best examples of these exemplary paintings of Vakataka period could be noticed only in caves 1, 2, 16 and 17. The variation in style and execution in these paintings also are noticed, mainly due to different authors who followed contemporary style.
the main theme of the paintings is the depiction of various Jataka stories-different incidents associated with the life of Buddha, and the contemporary events and social life. The ceiling decoration invariably consists of decorative patterns, geometrical as well as floral. Apart from painted representations, sculptural panels also adorn the beauty of the caves.
Ajanta paintings are the best examples of Tempra technique, executed after elaborate preparation of rock surface. After chiselling rock surface, different layers of clay mixed ferruginous earth, sand, fibrous material of organic origin were applied very carefully. Then the surface was finally finished with a thin coat of lime wash.
Over this surface, outlines are drawn boldly, then the spaces are filled with requisite colours in different shades and tones to achieve the three dimensional effect of rounded and plastic volumes. The colours and shades utilised also vary from red and yellow ochre, terra verte, to lime, kaolin, gypsum, lamp black and lapis lazuli. The chief binding material used here was glue.
The group of caves is inscribed by the UNESCO as a World Heritage Monument in the year 1983.
Deel 33 van mijn reisverslag van onze reis van Hyderabad naar Mumbai.
Een bezoek aan Ajanta en al meerdere blogs over dit onderwerp.
Dit is de voorlaatste.
De laatste blog vind ik zelf spectaculair maar
iedere keer zie je weer nieuwe dingen.
Soms klein, soms groot.
Altijds weer verrassend. Geniet!
Zomaar een deur naar een grot. Maar wat zie je daar, linksonder op de dorpel?
Dit zie je daar op de dorpel. Humor.
Pilaren, nissen, grote beelden, klein beeldhouwwerk. Adembenemend.
Een geschilderd paneel in het plafond met bloemen en insekten.
Ons bezoek is inmiddels aanbeland in de tweede poot van de hoefijzervorm waaraan alle grotten liggen tegen de heuvels.
Cave No.21
This is a beautiful monastery excavated on a higher level, during the 6th century AD.
It consists of a pillared verandah, sanctum with an antechamber, and cells.
Twelve massive pillars support the roof of the hall where flora, fauna, celestial figures and worshippers are carved in great detail.
The door frames and window frames are also carved with beautiful designs and sculptures. The sanctum houses a seated Buddha in preaching posture, flanked by Bodhisattvas and flywhisk bearers and celestial figures. Traces of paintings depicting Buddha as preaching a congregation can be seen.
Nederlandse samenvatting:
Dit prachtige klooster is op een hoger punt in de heuvels uitgehakt
dan de andere grotten. Het is grot nummer 21.
Het bevat een veranda, een heilige-der-heilige met nog een aantal kamers.
Twaals masieve pilaren ondersteunen het dak van de hal waar beeldhouwwerk
kan worden gevonden van flora en fauna, geometrische vormen en beelden.
De deuren en ramen zijn prachtig uitgevoerd.
Het heilige-der-heilige bevat een zittende Buddha met bodhisattvas
en hemelse figuren.
Restanten van schilderingen tonen Buddha tijdens een preek aan
de monniken.
De prekende Buddha.
De zittende Buddha die in gebed is.
Een Bodhisattva.
Wat zou dit voor dier zijn?
De grote hal.
Voor een leek als ik niet zo interessant maar er zijn in Ajanta ook grotten
die niet af zijn. Zo is te zien dat de vloeren als laatst worden weggehakt.
Men werkte van het plafond naar beneden.
Bodhisattva Guanyin, afzelia wood with gold and polychrome pigments, China, Jin dynasty, dated 5th month of the Jiachen year of the Dading era (may 1184).
Head of Buddha, Tang period, 618 -907 CE, marble.
Hendrick de Keyser, Schreeuwend kind, circa 1615.
Jan Brueghel the Younger, An arrangement of flowers, circa 1620, oil on panel.
Kim MacConnel, Untitled, 1979, gouache on paper.
Lion attacking a horse, end of 4th century BC, marble, Rome, Musei Capitolini.
Matthias Dwel, Untitled #3, 2012, watercolour, pencils, gouache on paper.
MF Husain, Bullock cart.
Niki de Saint Phalle, Nana sur le dauphin x96 Nana on a dolphin, 1994.
Paul Klee, Trager fur ein schild, 1934, aquarell und kreide auf grundierung auf papier auf karton.
Victoria Sambunaris, Hercules, 2004, chromogenic print.
Op het eerste gezicht misschien een vakantiekiekje.
Maar denk aan driehoeken en kijk dan nog eens.
William Crozier, September landscape.
Het Metropolitan Museum of Art in New York
heeft in samenwerking met het British Museum op dit moment
een tentoonstelling van Chinese prints door de eeuwen heen.
Helaas ben ik er niet geweest maar heb ik op de website
de prenten kunnen bekijken en er een selectie gemaakt.
Die selectie deel ik hier op mijn weblog.
De prints zijn werkelijk fantastisch.
Dit is de oudste ptint in de selectie die ik van de tentoonstelling maakte: Prekende Buddha, Preaching Buddha, early Tang Dynasty, circa 700, wooblock print, ink on paper with added color.
Detail van de houtgravure uit de Tang dynastie. Inkt op papier en daarna ingekleurd.
Door Guardian, Qing Dynasty, early 18th century, woodblock print, ink and color on paper with additional hand coloring.
De kop van deze wachter is zo prachtig. Kijk eens naar de ogen en de uiteinden van de baard.
Vis of nog beter de karper is een veelvoorkomend, traditioneel thema in de Chinese kunst. Hier een opspringende karper: Leaping carp, Qing Dynasty, circa 1644 – 1753, woodblock print, ink and color on paper.
Nog een traditionele voorstelling. De hemelse geluksbrenger: The heavenly official bestows happiness, Qing Dynasty, late 19th century, woodblock print, ink and color on paper with additional hand coloring.
Vooral de 5 vleermuizen rond het prachtige hoofddeksel zijn van belang. Ze zijn een soort rebus die de 5 grote gelukwensen vertegenwoordigen: een lang leven, veel welvaart, een goede gezondheid, een voorkeur voor deugdzaamheid en een vredige dood. Five great fortunes: longevity, wealth, health, love of virtue and a peaceful death.
Bloemen zijn een genre op zich zelf. Hier een iris tussen de rots. Wang Gai, Wang Shi en Wang Nie, Iris and rock from Mustard Seed Garden Manual of Painting Part 3, Qing Dynasty, Kangxi period, circa 1701, woodblock print, ink and color on paper.
De iris in detail.
Drie opera acteurs in actie. Three Equestrians (ruiters), Qing Dynasty, woodblock print, color on paper.
De ronde vormen van de veren en rijzweepjes brengen eenheid in het beeld.
Soms met slechts een paar strepen wordt een heel beeld opgeroepen. Hier bamboe in de mist. Bamboo in mist, after Ge Zhongxuan, Leaf from the Ten Bamboo Studio Collection of Calligraphy and Painting, Ming Dynasty, Chongzhen Period, circa 1633, woodblock print, ink and color on paper.
Meer modern, uit de communistische tijd met de verheerlijking van de kracht van de mens. Duan Ganqing, Trackers along the Jialing River, 1940s, woodblock print, ink on paper.
Het lijkt zo eenvoudig maar het is super effectief.
Wu Jide, Chatting over tea, 1984, multiblock woodcut, ink and color on paper.
Kletsen bij een kop thee. Let eens op de delicate kleuren op de achtergrond. Prachtig.
Goud en jade. Gold and Jade, late 20th century, woodblock print, ink and color on paper.
Dit is waar deze print om gaat: het spelen door het wat dikke jongentje met de vissen. Dit is een manier om mensen zonen toe te wensen die een goed leven tegemoet gaan.
Men laat de propaganda achter zich en wordt heel modern: Wang Qi, Rhythm of the street from the series Life in the Big City, 1985, woodblock print, oil-based ink on paper.
Dit is een fantastisch werk dat meerdere technieken in zich heeft. Wang Weixin, Palace museum (de Verboden Stad) from the series Ancient Capital Beijing, 1981, etching on blind-pressed paper.
Zo staan aan de onderste rand allerlei voorwerpen afgebeeld die in het Palace Museum te zien zijn.
De centrale as van de Verboden Stad.
Dit lijkt zo’n typisch Chinees landschap met mist, bomen en bergen. Maar schijn bedriegt. Yang Yongliang, Phantom landscapes III, 2007, digital pictures, inkjet print on paper
Kijken we wat dichterbij dan zien we electriciteitsmasten, verkeersborden en moderne Chinese huizen.
De Chinese traditie brengt meesterwerkjes voort. Kijk bijvoorbeeld maar eens hoe natuurlijk de volgende print is: Zhao Yannian, The true story of Ah Q, 1980, woodblock print no 1 in a series of 60, oil-based ink on paper.
In detail.
Argusvlinder 