Voormalige kapel in Hotel Nassau in Breda.

Gisteravond zag ik een jazzconcert in Hotel Nassau in Breda.
Het was een programma van Michael Varekamp rond de
100ste geboortedag van Miles Davis later deze maand.

Eric Vloeimans en Michael Varekamp.

Als speciale gast was er Eric Vloeimans.
Van de twee trompettisten ken ik Vloeimans het best,
en ik was benieuwd hoe zijn stijl zou passen
in de wereld van Miles.
Miles die een pantser optrekt: zonnebril, leren jas.
Vloeimans die kleurrijk en open is.

Michael Varekamp en Ben van den Dungen.

De band bestond verder uit:
Ben van den Dungen, tenorsax
Wiboud Burkens, keyboard
Harry Emmery, contrabas
Erik Kooger, drums

Varekamp komt qua stijl het meest in de buurt bij Miles Davis,
maar Eric Vloeimans (what’s in a name)
schildert er kwistig op los:
de kleuren vloeien over en door elkaar heen.
Korte, bijna schilderachtige toetsen die snel opeenvolgen,
waarmee een zachtere uitstraling wordt bereikt.
Waarbij de inzet van elektronica echo’s creëert
die dat ronde beeld versterken.
Als iets tussen pointillisme en impressionisme
kleurt Vloeimans de ruimte met klanken.

Het was genieten.