Kielegat (Breda), Grote Markt, nieuwe fontein voorbereiden op ingebruikname. Maar dan moet je wel eerst de restanten van het carnaval opruimen.
Tagarchief: Breda
Gevonden voorwerp
Het lijkt wel of ik steeds in dezelfde straat
dingen vind die er niet thuishoren.
Tenminste niet zo alleen slingerend op straat.
Breda, Catharinastraat. Verloren bij een verhuis?
Nederlands Indian winter
In de VS is Indian Summer een gevleugelde uitspraak.
Het verwijst naar een periode van goed weer in
de nadagen van de zomer/begin van de herfst.
Wij zitten nu al weken in een soort van Indian winter:
een periode van opmerkelijk zonnige dagen in de
nadagen van de winter/het begin van de lente.
Het is heel mooi en erg aangenaam.
Groeten uit de Oriënt
In het Huis van het Boek bezocht ik onder andere de tentoonstelling Groeten uit de Oriënt.
Het is meer dan twee jaar geleden (corona) dat ik
het Huis van het Boek kon bezoeken.
Nu trok mij de combinatie van een workshop
Arabische Kalligrafie en de tentoonstelling
Groeten uit de Oriënt over de streep om
vorige week zaterdag weer op bezoek te gaan.
Kon ik gelijk de vaste collectie weer eens bezoeken
en die mooie verzameling middeleeuwse schilderijen
in hun eigen ‘nis’ weer eens bezoeken.
Met verbazing en ontzag kijk ik iedere keer weer
naar de authentieke vitrinekasten die het museum rijk is.
Bij wijze van introductie wat foto’s over mijn
‘avontuur’ naar Den Haag en alvast het mooiste
voorwerp van de tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’.
Bij mijn vertrek uit Breda loop ik eerst door het Valkenberg naar het station. Daar zie ik dat de magnolia’s hun best doen om hun bloemen aan ons te gaan tonen.
In Den Haag ben ik aan de vroege kant dus loop ik eens een keer langs de rij met beelden voor het gebouw van de Hoge Raad om de hoek van het Huis van het Boek.
Een eindje verderop zie ik het eerste stereotype beeld van de dag: de Taj Mahal. Je ziet de afbeelding overal in de wereld. Te pas en onpas. Een grafmonument (wel een erg mooi, ik mocht het in 1995 bezoeken) op een restaurant…. De tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’ gaat over beeldvorming. Hoe wij in het westen een beeld (opgedrongen) krijgen van een ander deel van de wereld. Op de tentoonstelling het beeld van het Midden Oosten maar het had net zo goed over China, Rusland, Japan, Afrika of Zuid Amerika kunnen gaan.
In het Huis van het Boek kun je al in dat vaak romantische, sensuele beeld stappen.
Het boek van E. M. Hull met de titel The Sheik is een voorbeeld van hoe spannende, interessante beelden worden gebruikt om de lezer een beeld te geven. Vaak zijn de beelden die daarvoor gebruikt worden in scene gezet of berusten op toevallige, niet begrepen voorvallen in de landen waar het beeld betrekking op heeft. In dit geval was het boek succesvol en de film die er op werd gebaseerd met Rudolph Valentino misschien nog wel veel meer. Boek en film kenden vervolgen en imitaties.
Een beeld van een schoolplaat.
Dit vond ik het meest bijzondere voorwerp op de tentoonstelling. een blikken verpakking voor Haagse Hopjes. De combinatie van de koe met een oriëntaalse afbeelding is onbegrijpelijk. Gebroeders Pel, Haagsche Hopjes, Leiden, circa 1925. Collectie Felix de Rooy.
Word vervolgd.
Booster
Gisteren mijn eerste booster gehaald.
In het stadskantoor.
Geen afspraak maken, gewoon er naar toe en ik werd
vrijwel meteen geholpen.
Vandaag voel ik me wat ziek, zwak en misselijk maar dat
is tot nu toe steeds geweest bij elke Covid-injectie.
Vanmorgen de pleister er maar afgehaald.Dit is een soort van selfie van mi9jn bovenarm.
Het was weer prachtig weer
Twee keer ‘weer’ in één zin met twee betekenissen.
De Grote Kerk van Breda ging weer prachtig op de foto.
Kielegat in de morgen
Breda, Kasteelplein. Ik dacht de gemeente zal vanochtend de straten waarschijnlijk niet reinigen.
De Grote Toren en de zon hebben er al zin in.
De Vismarktstraat was nog vuil, nat en glibberig.
Op de Haven was men het vuil al bij elkaar aan het brengen.
Iemand met trek kon al op de Hoge Brug terecht.
Intussen was het Kasteelplein al weer schoon. Gereed voor de volgende carnavalsdag in het Kielegat.
Vanwege Vincent
Nu het weer eenvoudiger is om naar een museum
te gaan en ik een weekje vakantie heb,
maak ik er ook gebruik van.
De tentoonstelling waarover dit bericht gaat
lijkt als idee een beetje op die van Marenne Welten.
In die zin dat de kunstenaars zich uitgebreid konden
verdiepen in hun onderwerp en daar met kunst op reageerden.
In ‘Vanwege Vincent’ gaat het om kunstenaars die de
afgelopen jaren allemaal Artist in Residence zijn geweest
in Zundert als gast van het Vincent van GoghHuis.
De volledige titel van de tentoonstelling is:
‘Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie’.
Hoe verhoud je je als kunstenaar tot een icoon als Van Gogh en tot beelden die zo bekend zijn? Wat levert het op om wekenlang te werken op de geboortegrond van Van Gogh? Deze vragen staan centraal in Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie. De aanleiding voor de tentoonstelling is het tienjarige bestaan van het artist-in-residence programma van het Van GoghHuis in Zundert. Het gastatelier ligt naast de protestantse kerk waar de vader van Vincent predikte, terwijl de oude kosterswoning dienst doet als verblijfplaats voor de kunstenaars.
Zoals bezoekers gewend zijn bevat dit bericht foto’s van werken die mij troffen. Om wat voor reden dan ook. Soms omdat ik ze eerder zag, omdat ander werk van de kunstenaar me ooit aangesproken heeft, omdat ik het mooi of slim gevonden vind, omdat de kleuren mooi zijn, omdat de sfeer me aanspreekt. Wat spreekt jullie aan? Koen Broucke, Night walk, 2014, gouache op papier.
Albert Zwaan, Van Gogh Church Zundert, 2017, olieverf op doek.
Lotte van Lieshout, La Berceuse, 2019, olieverf op verpakkingen en doek.
Tom Claassen, Het bed / Le lit, 2021, hout.
Bij de start van het Van Gogh AIR programma in 2011
zette Tom Claassen twee houten mannen bij de ingang van het dorp.
Hij noemde de figuren Theo & Theo, refererend aan Vincents vader en broer
en het Van Hohj monument van Zadkine dat elders in het dorp staat.
Speciaal voor de tentoonstelling maakte Claassen dit nieuwe werk
in de voor hem zo kenmerkende beeldtaal.
De slaapkamer van het schilderij in het Gele Huis
in Arles vormde de inspiratie.
Rainer Fetting, Van Gogh und Mauer, 1983, acryl op doek.
Rainer Fetting behoort tot de Neue Wilde, een groep Duitse schilders
die in de jaren ’80 de expressionistische schilderkunst herontdekten.
Als grondlegger van het expressionisme is Van Gogh
een belangrijk voorbeeld voor hem.
Fetting laat dit zien door Vincent herhaaldelijk als personage
in zijn grote en felgekleurde schilderijen op te voeren,
zoals in dit werk waarop we hem langs de Berlijnse muur zien lopen.
Arnulf Rainer, Van Gogh in Wolke, voll ohne groll, 1977, grafiet op papier.
René Korten, Vinc-ent, 2-019, olieverf op doek.
Stijn Peeters, Silhouette of refugees, 2017, monotype.
Deze tekst hing niet zozeer bij het werk van Stijn Peeters
als wel aan al die werken met een wat zwaardere, zwartere toon.
Het verschil tussen voorspoed en tegenspoed,
alle twee zijn noodzakelijk en nuttig,
en de dood of het verdwijnen…
dat is zo betrekkelijk – en het leven ook.
(Aan Theo, 1889)De fatale intensiteit van het leven
Vincents wortels liggen in Zundert.
De pastorie waar zijn wieg stond en het graf
van zijn doodgeboren broertje op de begraafplaats
naast de protestantse kerk waar zijn vader predikte,
markeren zijn geboorte, met in het vooruitzicht
zijn tragische dood.
Vincents perioden van ‘waanzin’ en zijn korte leven
dragen bij aan zijn mythische status.
Hij wist echter ook als geen ander de energie en
schoonheid van het leven te schilderen.
Net als bij Vincent loopt de liefde voor het leven
en de constante nabijheid van de dood
als een rode draad door de kunstwerken uit Zundert.
Op de foto van het werk van Roos Holleman viel met de kleur wat tegen terwijl het origineel zo sprankelend is: Study skins, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Daarom een detail van het werk dat ook direct duidelijk maakt dat het hier om de huid en veren van exotische vogels gaat.
Roos Holleman, Wardrobe for the 21st century, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Misschien wel het mooiste werk op de tentoonstelling: Robert Zandvliet, Regen in Auvers, 2015, acryl op doek. Ook hiervan een detail:
Ronald Zuurmond, Winter (zonnebloemen), 2021, olieverf op doek.
Vanwege Vincent
…we werken aan een kunst,
aan zaken die niet alleen tijdens ons leven blijven bestaan,
maar die ook na ons door anderen kunnen worden voortgezet.
(Aan Theo, 1888)
Koen Vermeule, Vincent * yume no uchi (in een droom), 2015, olieverf op doek.
De figuur op dit schilderij stelt onmiskenbaar Vincent voor,
te herkennen aan zijn rossige haar en strohoed.
De sobere compositie en het contract tussen de zachte kleuren van de ruimte
en het zwarte kostuum doen alle aandacht uitgaan naar het werkloze
lichaam van de schilder.
Hij lijkt dood, maar de titel Yome no ucho, Japans voor ‘in een droom’,
suggereert iets anders.
Koen Vermeule heeft Van Gogh in al zijn kwetsbaarheid vastgelegd.
Loek Grootjans, Storage for distorted matter – Vincent’s Sunflower, 2013, gedroogde zonnebloem.
Erik Andriesse, Zonnebloemen, 1986, acrylverf op golfkarton en hout.
Tessa Chaplin, Zonder titel, 2020, olieverf op doek.
Diana Roig, Re-imagined tree roots, 2021, olieverf op doek.
Als laatste de catalogus bij de tentoonstelling. Een prachtig boek bij een prachtige tentoonstelling. Heel geslaagd. Gaat dat zien!
Marenne Welten: House of men
In het Stedelijk Museum Breda is een solotentoonstelling
te zien met werk van Marenne Welten.
Het is goed te weten dat het SMB gevestigd is in een
historisch pand dat dienst deed als Oudemannenhuis en
dat het museum een uitgebreide collectie religieuze kunst
heeft en met name relieken.
De schilder kende ik niet maar dit is absoluut een vondst.
Marenne Welten: House of men.
Dit is een van de fictieve portretten in de tentoonstelling. De werken hebben geen titel (althans niet terug te vinden op zaal) en er is van de tentoonstelling helaas geen catalogus. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien?
Dit is een detail van de verf van het eerste werk in dit bericht.
En nog een. De verf lijkt ruw op het doek gezet te zijn maar er is zeker afwisseling in kleur. Al moet je daar wel even op letten.
Marenne Welten.
Schilderijen opgebouwd uit smeuïge lagen witte olieverf,
waaruit in kleur een ruimte of persoon opdoemt.
Stemmige gouaches en collages in dekkende waterverf,
waarin figuratieve voorstellingen door elkaar lopen.
De gelaagde beelden van Marenne Welten (1959, Valburg)
ontstaan vanuit herinneringen en associaties –
en de emoties en verlangens die daarmee gepaard gaan.Voorafgaand aan een project verdiept Welten
zich in een onderwerp via boeken, foto’s en andere documentatie,
bijvoorbeeld de geschiedenis van een plek of wie daar leefden.
Wat ze tijdens het onderzoek tegenkomt,
vermengt ze met herinneringen uit haar eigen leven.
Zo ontstaan nieuwe beelden, waarin haar persoonlijke geschiedenis
zich verbindt met universele thema’s en symboliek.Voor House of men dook Welten in de geschiedenis
van het pand waarin dit museum is gevestigd.
Van eind 18de tot midden 20ste eeuw was het
een ‘Oudemannenhuis’.
Deze instelling, waar mannen hun laatste dagen sleten,
is verweven met Weltens familiegeschiedenis:
haar vader groeide op en een klein straatje vlakbij.
Haar tante – inmiddels in de negentig – herinnert zich de
mannen zittend voor het gebouw nog goed.Geïnspireerd op deze geschiedenis en het religieuze klimaat
in Brabant destijds, maakte Welten nieuw werk:
levensgrote fictieve portretten van oude mannen naast
groepen gouaches en collages gerelateerd aan hun leefwereld.Daarnaast selecteerde Welten objecten uit het stadsarchief
en de museumcollectie, waaronder het reglement van het
Oudemannenhuis, relieken en ex voto’s.
Deze voorwerpen uit het verleden krijgen een plek
tussen Weltens beeldende werk.
Als in een roman lopen herinnering en verbeelding door elkaar
en komen de mannen opnieuw tot leven.
Van sommige inspiratiebronnen zijn voorbeelden op de tentoonstelling aanwezig en als hobby boekbinder valt je oog dan direct op deze groep boeken met ‘Rekeningen van het Oude MannenGasthuis over de jaren 1815, 1816 en 1817 door den rentmeester F.A. Werden.’
Gouache geïnspireerd door de relieken in de collectie.
Het is een aanrader!
De oplettende bezoeker zal zien dat ik de tentoonstelling
van achter naar voor heb doorlopen.
Gevonden in Breda
Als je zo door de binnenstad loopt dan zie ne vind ja
de meest uiteenlopende zaken.
Zo kwam ik een paar dagen gelede een glazen kan tegen,
ergens tegen de muur van een huis aan het Kasteelplein.
Sangria?
Vandaag laat de stad zich van zijn meer leergierige kant
zien. In de Catharinastraat lag op de stoep een boek
dat vooral bij opleidingen wordt gebruikt.
Bronis Verhage, Grondslagen van de Marketing.
Buiten seizoen?
Dit is een stadsgezicht in Breda. Van rechts komt de Vlaszak in Beeld, van links de Kloosterlaan. In het midden staat het gebouw van de Stichting Jeugd – Begeleidings- Instellingen. Maar daar gaat het mij op deze foto niet om.
Het gaat mij om die boomstam. Midden op de foto. Of nog beter: het gaat mij om wat er op die stam groeit.
Dat stapeltje broodjes.
Paddenstoelen of zijn het zwammen? Geen idee, maakt me ook niet zoveel uit.
Volgens mij zijn ze wel een beetje buiten het typische seizoen.
Lentetooi
Vanochtend in het Valkenberg in Breda.
Zo rond Pasen staat de magnolia steeds in bloei dus voor nu is het nog even hard werken voor de knoppen.
Spiegeltje aan de Turkse wand
Soms als ik door de binnenstad van Breda
wandel zie ik niets opvallend.
Een andere keer zie je nieuwe winkels,
activiteiten die je eerder nog niet gezien had,
bijzondere plaatsen, interessante mensen enz.
Vanmorgen zag ik een spiegel in een vuilcontainer die
voor een Turks restaurant staat.
Het restaurant is van eigenaar veranderd en er komt
een heel nieuw ‘Concept’.
Spiegeltje, spiegeltje aan de Turkse wand, wat voor nieuws breng je naar dit mooie land? Zouden deze scherven geluk brengen en voor wie?
Het was dus toch afbreken
Wat ik gisteren nog niet goed kon zien, was vanochtend heel goed te zien: de mensen zijn bezig om een deel van de steigers rond de Grote Kerk in Breda af te breken. De werkzaamheden voeren ze tegen de klok in uit en afwisselend aan de lage delen van de kerk en dan weer de hoge delen. De steigers die nu weggehaald worden dienden voor restauraties aan daken en balustrades hoog op de kerk.
Stenen getuigen
Vanmorgen viel me het geluid op van mensen die
bezig waren met het plaatsen
(of weghalen) van steigers.
Mijn ochtendwandeling overtuigde me
van het laatste: weghalen.
Op de Grote Markt, in de buurt van de afzetting van de werkzaamheden aan de Grote Kerk, stonden pallets zoals deze. Met in plastic gewikkelde natuursteen. Puzzelstukjes voor de restauratiewerkzaamheden.
Deze pallets stonden wat verder op de Markt. Naast een grote oplegger waar een vorkheftruck druk in de weer was.
Meer bij de ingang van de kerk, achter het metalen hek liggen pallets met wat ik denk dat oude stenen zijn. Stukken die vervangen gaan worden en die als model dienen? Wellicht dient het grijze smeersel om de stukken te stabiliseren?
Maar die steigers, hoe zit het nu met die steigers?
Bij de hoge steigers waren de zeilen verdwenen die de werknemers moeten beschermen tegen regen en wind. Men liep met steigerdelen rond. Ook op de hoogste ‘verdieping’ van de stellage. Misschien dat ik morgen kan zien of er steigers weggaan of toch bijkomen.
Want het weer was stralend
Breda, Grote Markt met de Grote Kerk in de stralende ochtendzon. De wind was koud maar dat zie je niet op een foto.
Van een stukje dichterbij.
en Actie!
Hier kijken heel veel mensen naar uit:
naar spontane gebeurtenissen, muziek, dans, kleur,
ontspannen en onbezorgd.
Toen ik gisteren naar de boekhandel liep, kwam ik op
het Kasteelplein een groep mensen tegen die een soort
van een filmopname aan het maken waren.
Wie het waren en waarvoor de opname dient,
geen idee.
Misschien voor carnaval?
Daar waar de apparatuur staat had men een kleine party tent opgezet. Hier was ‘de crew’ nog druk bezig met het in stelling brengen van de apparatuur en het inrichten van de omgeving.
De eerste leden van de band begeven zich naar het ‘toneel’.
Check, double check.
Nog even de danspassen oefenen in het volle licht.
Wachten is een niet te onderschatten onderdeel van een optreden op film/video.
Nog wat laatste instructies van de regisseur.
Neem je plaats in.
Toch nog gauw even een extra oefening.
De band is er klaar voor.
En Actie!
Nog even een groepsfoto.
De sessie was nog niet ten einde.
Ik hoorde daarna nog geruime tijd muziek.
Maar voor mij zat het er op.
Weekmarkt als bouwdoos
Breda, dinsdagochtend. Weekmarkt. Maar niet alle marktkooplui zijn aanwezig.
Welk centrum ?
Bijna op de hoek van Catharinastraat/Kasteelplein staat dit bord dat wijst naar het centrum. Ik ben benieuwd naar welk centrum dit bord je wil sturen.
Breda – Altijd bijzonder
Breda, in de Cingelstraat. Eerder deze week in de ochtend.
Hopelijk een van de laatste keren dat zo’n uitgestorven Grote Markt op de foto kan.
Al eerder liet ik een foto zien van schakelkasten in het centrum van Breda die voorzien zijn van oude foto’s. In dit geval de sloop van de Maria Hemelvaartkerk. De foto is gemaakt door Ben Speekenbrink op 18 mei 1967 en hier aangebracht door Stadsarchief Breda.
Argusvlinder 